บทที่ 7 - การแทรกแซงที่ไม่ต้อนรับ

บทที่ 7 - การแทรกแซงที่ไม่ต้อนรับ

༺༻

"ผมเห็นมันแล้ว" ไมเคิลหรี่ตาลง จ้องมองไปยังระยะไกล

มีสัตว์ต่างดาวขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายคางคก มันอ้าปากกว้าง สร้างประตูมิติที่อนุญาตให้ต่างดาวตัวอื่น ๆ ผ่านเข้ามาได้

'ถ้าให้ฉันเดา ประตูมิตินี้น่าจะเชื่อมต่อกับดาวเนปจูน เพราะต่างดาวที่อ่อนแอตัวนี้ไม่น่าจะสามารถสร้างประตูมิติได้ไกลเกินไป' เขาคาดการณ์

การเคลื่อนย้ายผ่านประตูมิติคือหนึ่งในเหตุผลที่มนุษยชาติเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากในการต่อสู้กับการรุกรานของพวกต่างดาว ในขณะที่พวกเขายังไม่สามารถเข้าใจหลักการของมันได้ แต่ศัตรูของพวกเขากลับสามารถสร้างประตูมิติขึ้นที่ไหนก็ได้ที่ต้องการ นั่นคือเหตุผลที่มันอันตรายมากที่มีพวกต่างดาวแอบซ่อนอยู่ตามพื้นผิวของดวงจันทร์มากมายขนาดนี้

แม้ว่าพวกเขาจะสามารถสู้กลับต่างดาวที่บุกมาพร้อมกับยานอวกาศได้ แต่ถ้าต้องเผชิญกับคลื่นฝูงต่างดาวที่บุกโจมตีพร้อม ๆ กันล่ะก็ สถานการณ์จะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

'หวังว่าในชีวิตนี้ มนุษยชาติจะสามารถเข้าใจได้ว่าการเคลื่อนย้ายผ่านประตูมิติมันทำงานยังไง' ไมเคิลหวังในขณะที่เข้าไปใกล้พวกต่างดาว

เนื่องจากมันเปิดประตูมิติอยู่ นั่นหมายความว่ามันต้องติดแหง็กอยู่กับที่ไปตลอดชีวิต สิ่งที่ไมเคิลต้องทำก็คือจัดการกับศัตรูที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวใกล้กับเจ้าคางคกนั่น

"โชคดีที่พวกมันทั้งหมดเป็นแค่ระดับต่ำ ถ้าพวกมันเป็นระดับสูงล่ะก็ เรื่องคงจะยุ่งยากกว่านี้มาก" เขาสอนหายใจพลางเช็ดเลือดออกจากใบดาบ

ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเดินตรงไปหาคางคกยักษ์และแทงเข้าที่สมองของมัน

[ภารกิจ สังหารคลื่นฝูงต่างดาว: สำเร็จ!]

[กำลังแจกจ่ายรางวัล]

[ได้รับไซเบอร์เนติกส์ระดับหายาก, 50 แต้มทักษะ]

เนื่องจากไมเคิลกินเนื้อของศัตรูที่เขาฆ่ามาจนถึงตอนนี้ ทำให้เขาสามารถสะสมแต้มทักษะได้ทั้งหมด 80 แต้ม

วินาทีต่อมา ชิปนีออนก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาใส่เข้าไปในลิงก์ประสาทโดยไม่ลังเล

[ทำความเข้าใจวิชาใหม่สำเร็จ: พุ่งทะยาน]

[ระดับ: หายาก]

[เลเวล: 1]

[คำอธิบาย: เพิ่มความว่องไวของคุณขึ้น 500% เป็นเวลา 1 วินาที มีคูลดาวน์ 30 วินาที]

'ดีมาก! ถ้าฉันใช้สิ่งนี้ร่วมกับเบอร์เซิร์กเกอร์ ฉันจะสามารถทำความว่องไวได้มากกว่า 2,500 แต้มเลยทีเดียว'

ไมเคิลรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับความเข้ากันได้ระหว่างสองวิชาของเขา เส้นทางสู่พลังที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงไม่ใช่การสะสมวิชาที่หายากที่สุดที่หาได้ แต่คือการหาวิธีที่พวกมันจะส่งเสริมกันและกัน

"ทำได้ดีมาก ใครจะไปคิดว่าพวกเราจะสามารถฆ่าได้ทั้งคลื่นฝูง แถมยังทำลายประตูมิติได้โดยไม่ต้องใช้กำลังเสริมเลย" เอวาเอ่ยชม เธออยากจะลูบหัวไมเคิลบ้างเพราะเขาเคยทำกับเธอมาก่อนครั้งหนึ่ง แต่กลางคันเธอก็ตระหนักได้ว่าเธอเอื้อมไม่ถึงยอดหัวของเขา เธอเลยต้องเปลี่ยนไปตบที่หัวไหล่ของเขาแทน

ไมเคิลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ "ขอบคุณสำหรับกำลังเสริมนะครับ ถ้าผมอยู่คนเดียว ผมคงต้องหนีจากฝูงต่างดาวนั่นไปตั้งแต่แรกแล้ว"

เขาลูบหัวเอวาไปตามสัญชาตญาณ ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

สมาชิกในหน่วยที่เหลือต่างมองการแลกเปลี่ยนท่าทางนี้ด้วยความตะลึงงัน ตลอดชีวิตพวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจอมระห่ำจะแสดงอาการลนลานต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะกับผู้ชาย!

'ฉันไม่แน่ใจว่าแกกำลังแกล้งหล่อนจงใจ หรือว่าแกน่ะมันเป็นพวกบื้อกันแน่' ดาบร้องเรียกขึ้นในหัวของเขา

'สิ่งที่ฉันทำก็แค่การปฏิบัติต่อคนที่คู่ควรด้วยความเมตตาและให้เกียรติเท่านั้น ฉันควบคุมสิ่งที่คนอื่นคิดไม่ได้หรอก'

ดาบส่งเสียงหึในลำคอก่อนจะหายวับเข้าไปในร่างกายของไมเคิล นี่คือข้อดีที่สุดของอาวุธวิญญาณ นอกจากมันแทบจะพังไม่ได้แล้ว มันยังสามารถเข้าไปอยู่ในร่างกายของคนคนหนึ่งและพร้อมที่จะถูกเรียกออกมาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

เมื่อภัยคุกคามจบลง สมาชิกในหน่วยก็เริ่มผ่อนคลาย พวกเขาตัดสินใจกินมื้อค่ำก่อนจะกลับไปที่ฐานทัพเพื่อเติมเสบียงและพักผ่อน พวกเขาต่อสู้กันมาอย่างต่อเนื่องเกือบ 6 ชั่วโมงแล้ว มันไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยล้าจนเกินไป

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศการกินมื้อค่ำที่รื่นเริง ก็มีเสียงหนึ่งขัดจังหวะการสนทนาอันสนุกสนานของพวกเขา

"นั่นใครน่ะ?!"

เมื่อได้ยินเสียงเตือน สมาชิกทั้งหน่วยก็หันไปยังต้นเสียง ที่นั่นมีชายผมบลอนด์นัยน์ตาสีมรกตยืนอยู่

"พวกเราคือหน่วยจู่โจมจากฐานที่ 85" เอวาตอบ "เดิมทีหน้าที่ของพวกเราคือการสกัดกั้นการบุกรุกของคลื่นฝูงต่างดาว แต่พวกเราประเมินแล้วว่าสามารถจัดการทำลายประตูมิติได้ด้วยตัวเอง"

เธอเดาได้ตั้งนานแล้วว่าคนพวกนี้คือทหารหนุนที่พวกเขาสมควรจะได้รับ น้ำเสียงที่เป็นศัตรูของเธอนั้นตั้งใจ เพราะทหารหนุนมาช้าไปตั้งหลายชั่วโมง! ถ้าไม่ใช่เพราะไมเคิลพุ่งออกไปและจัดการกับประตูมิติ พวกเขาก็คงถูกคลื่นศัตรูถล่มไปนานแล้ว

"พูดง่าย ๆ ก็คือ สิ่งที่ฉันได้ยินคือคุณฝ่าฝืนคำสั่งและทำให้คนทั้งหน่วยต้องตกอยู่ในความเสี่ยง... ให้ฉันเดานะ เพราะในทุกฐานทัพมีการแข่งขันว่าใครจะฆ่าต่างดาวได้มากที่สุด คุณเลยยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อไซเบอร์เนติกส์ระดับเอปิกงั้นสิ?" ชายผมบลอนด์แค่นเสียงเยาะ

เอวากัดฟันด้วยความโกรธ กำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา แทนที่จะได้รับคำชม เธอกับลูกน้องกลับถูกเยาะเย้ยงั้นเหรอ?

ก่อนที่เธอจะทันอ้าปาก ไมเคิลก็ขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

"เปล่าครับ สิ่งที่เกิดขึ้นคือพวกเรานอนรอทหารหนุนที่ไม่มีวันมาถึงต่างหาก ในเมื่อคนที่พวกเราต้องฝากชีวิตไว้ด้วยดันไม่ยอมโผล่หน้ามาในเวลาที่เหมาะสม พวกเราเลยต้องถูกบังคับให้ตามล้างตามเช็ดความห่วยแตกของพวกเขาเอง ถ้าไม่ใช่เพราะกัปตันเอวา พื้นที่แถวนี้ทั้งหมดคงเต็มไปด้วยศัตรูไปนานแล้ว"

ไมเคิลไม่ใช่คนที่ใส่ใจว่าใครจะดูถูกเขา เพราะคำพูดน่ะไม่มีพลังเหนือเขาได้หรอก แต่เขาไม่สามารถทนได้เมื่อคนที่เขาเคารพและเห็นคุณค่าถูกดูหมิ่น

'มันชัดเจนว่าไอ้ผมบลอนด์นั่นกำลังพยายามทำอะไร มันอยากจะยั่วให้เอวาโจมตีมัน'

"หือ?" ชายผมบลอนด์ทำเสียงประหลาดใจ "สามัญชนชั้นต่ำกล้าดียังไงมาสอดเรื่องของพวกกัปตัน?"

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม พวกทหารหนุนมีความตั้งใจที่จะหาเรื่อง ไอ้ผมบลอนด์นั่นเจตนาดูถูกไมเคิล โดยหวังว่าเอวาจะโจมตีเขา

เนื่องจากเธอเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องของอารมณ์ที่ระเบิดง่ายแม้กระทั่งในฐานทัพอื่น ๆ กัปตันอีกคนจึงลองเสี่ยงดวงดู

เอวาเริ่มใกล้จะหมดความอดทนแล้ว เมื่อเธอได้ยินไมเคิลถูกดูถูก มันทำให้เลือดในกายของเธอเดือดพล่าน

ก่อนที่เธอจะกระโจนเข้าใส่กัปตันจอมโอหังนั่นและฉีกกระชากเขาออกเป็นชิ้น ๆ ไมเคิลก็ลูบหัวเธอเบา ๆ ทำให้เธอสงบลง

เขาตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม "สามัญชนชั้นต่ำคนนี้แค่ไม่ชอบเวลาที่กัปตันไร้ความสามารถอย่างคุณมาดูถูกกัปตันของผมที่เหนือกว่าคุณในทุกด้านน่ะครับ"

เส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผากของไอ้ผมบลอนด์ หากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงต้องเสียหน้า... เสียหน้าให้กับสามัญชนชั้นต่ำด้วย!

เขากล่าวลอดไรฟันออกมา

"แก..."

༺༻