บทที่ 28 ได้โปรดให้ครูฮาราดะมาเป็นผู้ช่วยของผมเถอะครับ

บทที่ 28 ได้โปรดให้ครูฮาราดะมาเป็นผู้ช่วยของผมเถอะครับ

ตอนนี้เฉินเต้าไม่ได้ฟังสิ่งที่ครูใหญ่ฟุรุตะพูดเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

เมื่อเฉินเต้าดึงสติกลับมา ครูใหญ่ฟุรุตะก็พูดจบพอดี จากนั้นครูใหญ่ได้ขอร้องให้บรรดาครูประจำวิชาของห้อง 2-6 อยู่ก่อน ส่วนครูคนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปทันที

เฉินเต้ามองดูครูสองสามคนที่ยังคงอยู่ และจดจำใบหน้าของพวกเขาไว้ในใจเงียบๆ ในตอนนั้นเอง ครูใหญ่ฟุรุตะก็เดินเข้ามาหา

"อรุณสวัสดิ์ครับ ครูใหญ่ฟุรุตะ"

บรรดาครูที่อยู่ในห้องเอ่ยทักทายขึ้นพร้อมกัน ครูใหญ่ฟุรุตะจึงกล่าวว่า "คุณครูทุกท่านคะ นี่คือครูเฉินเต้า ครูคนใหม่ของเรา และเขาจะเป็นครูประจำชั้นคนใหม่ของห้อง 2-6 ด้วย ตั้งแต่นี้ต่อไป หากมีปัญหาใดๆ เกิดขึ้นกับนักเรียนห้อง 2-6 พวกคุณสามารถแจ้งกับครูเฉินเต้าได้โดยตรงเลยนะคะ"

ครูคนอื่นๆ ต่างหันมองเฉินเต้า ก่อนจะเอ่ยทักทายเขาตามมารยาทเท่านั้น

"ห้อง 2-6 เป็นห้องเรียนเจ้าปัญหาที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนสตรีโอชายามะของเรา ขนาดโรงเรียนอื่นยังรู้เรื่องนี้ดี ดังนั้น ฉันจึงให้ความสำคัญกับเรื่องการเรียนการสอนของห้อง 2-6 มาโดยตลอด ตอนนี้ นอกจากครูเฉินเต้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่แล้ว ห้อง 2-6 ยังได้รับมอบหมายให้อยู่ในความดูแลของครูประจำวิชาที่เก่งที่สุดในโรงเรียนอีกด้วย" ครูใหญ่ฟุรุตะมองไปยังครูคนอื่นๆ เมื่อได้ยินคำชื่นชมว่าเป็นครูที่เก่งที่สุดในโรงเรียน พวกเขาก็เผยรอยยิ้มถ่อมตน ทว่าแววตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

"แต่อย่างไรก็ตาม!" น้ำเสียงของครูใหญ่ฟุรุตะเปลี่ยนไป "แม้จะมีครูที่เก่งที่สุดคอยสอน แต่ผลการเรียนของห้อง 2-6 ก็ยังคงรั้งท้ายของชั้นปีอยู่ดี คุณครูคะ ฉันเชื่อว่านี่ไม่ใช่แค่ปัญหาของตัวนักเรียนห้อง 2-6 อีกต่อไปแล้ว พวกคุณที่เป็นครูประจำวิชาเองก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบด้วยเช่นกัน!"

ครูวัยกลางคนสวมแว่นตาคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ครูใหญ่ฟุรุตะครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดสักหน่อย"

"เชิญเลยค่ะ ครูวาตานาเบะ" ครูใหญ่ฟุรุตะพยักหน้า

"ในฐานะครู พวกเราทุกคนล้วนอยากสอนนักเรียนให้ดีกันทั้งนั้น แต่ครูใหญ่ครับ ปัญหาสำคัญคือเด็กห้อง 2-6 ไม่คิดจะเรียนเลยต่างหาก ต่อให้เราบังคับ พวกเขาก็ยังคงแสดงท่าทีต่อต้านการเรียนอยู่ดี พวกเราจนปัญญาจะรับมือกับเด็กพวกนั้นแล้วจริงๆ ครับ" ครูวาตานาเบะกล่าวด้วยสีหน้าจนใจ "ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเราเข้มงวดมากเกินไป จุดจบของเราก็คงไม่ต่างอะไรกับอดีตครูยามาชิตะและครูมัตสึโมโตะหรอกครับ"

เมื่อได้ยินชื่อของครูยามาชิตะและครูมัตสึโมโตะ สีหน้าของครูคนอื่นๆ ก็พลันดูอึดอัดใจขึ้นมา

"ครูใหญ่ฟุรุตะคะ สิ่งที่ครูวาตานาเบะพูดมานั้นถูกต้องที่สุดเลยค่ะ" ครูผู้หญิงอีกคนเริ่มบ่นบ้าง "เด็กนักเรียนห้อง 2-6 ทำตัวเกินไปจริงๆ การบ้านก็ไม่เคยทำ แถมเวลาสอบวิชาฟิสิกส์ทีไรก็ส่งกระดาษเปล่ากันแทบทุกคน ในห้องก็เอาแต่ส่งเสียงดังโวยวาย บางคนก็เล่นโทรศัพท์หรือไม่ก็แต่งหน้าตอนครูสอน ไม่มีความเคารพครูบาอาจารย์เลยสักนิด ถึงจะฟังดูแรงไปหน่อย แต่เด็กพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับไม้ผุพังที่เข็นไม่ขึ้น ต่อให้..."

ครูผู้หญิงคนนั้นลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันพูดต่อ "ต่อให้ครูใหญ่จะเชิญครูที่เก่งที่สุดในญี่ปุ่นมาสอน ก็ไม่มีทางสอนเด็กพวกนี้ได้หรอกค่ะ"

"คุณครูทุกท่านคะ ฉันทราบนดีค่ะว่าห้อง 2-6 เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ" ครูใหญ่ฟุรุตะพยักหน้ารับและกระแอมไอเล็กน้อย "และนั่นก็คือเหตุผลที่ครั้งนี้ ฉันได้เชิญครูเฉินเต้ามาเป็นครูประจำชั้นของห้อง 2-6 ยังไงล่ะคะ"

"ครูเฉินเต้าคนนี้คงเป็นแค่ครูจบใหม่ใช่ไหมครับ? เขามีวิธีจัดการกับเด็กห้อง 2-6 จริงๆ น่ะหรือ?" แววตาคลางแคลงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของครูวาตานาเบะ

"ตอนที่หลานสาวของฉันแนะนำครูเฉินเต้าให้รู้จัก เธอพูดประโยคหนึ่งว่า 'ถ้าจะมีใครสักคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงห้อง 2-6 ได้ คนคนนั้นก็ต้องเป็นครูเฉินเต้าเท่านั้น' ถึงคำพูดของหลานสาวฉันอาจจะดูเกินจริงไปสักหน่อย แต่นั่นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าครูเฉินเต้าเป็นคนที่มีความสามารถมากค่ะ" ครูใหญ่ฟุรุตะกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "ดังนั้น ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะให้ความร่วมมือกับการทำงานของครูเฉินเต้าในอนาคตนะคะ"

"แน่นอนครับ ตราบใดที่ครูเฉินเต้าต้องการความช่วยเหลือ พวกเราก็ยินดีช่วยอย่างเต็มที่" ครูวาตานาเบะกล่าวอย่างสุภาพพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ทว่าภายในใจ เขากลับรู้สึกดูแคลนชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย คนที่ได้เข้ามาทำงานในโรงเรียนสตรีโอชายามะเพียงเพราะเส้นสายจากหลานสาวของครูใหญ่ ต่อให้เรียนจบเป็นนักเรียนหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยโตเกียว ก็คงไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหรอก

แต่ครูวาตานาเบะก็ไม่กล้าพูดสิ่งที่คิดออกไป ท้ายที่สุดแล้ว เฉินเต้าคนนี้ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อันดีกับหลานสาวของครูใหญ่ฟุรุตะ เผลอๆ ในอนาคตเขาอาจจะได้กลายมาเป็นหลานเขยของครูใหญ่เลยด้วยซ้ำ การล่วงเกินเขาก็ไม่ต่างอะไรกับการล่วงเกินครูใหญ่ฟุรุตะนั่นเอง

จากนั้น ครูคนอื่นๆ ก็ต่างหาข้ออ้างและขอตัวแยกย้ายกันไป จะมีก็แต่ฮาราดะ ยูกิที่ยังคงรั้งอยู่ เฉินเต้าปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามครูใหญ่ฟุรุตะด้วยความสงสัย "ครูใหญ่ฟุรุตะครับ คนพวกนั้นคือครูที่เก่งที่สุดในโรงเรียนจริงๆ เหรอครับ? คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังล้อผมเล่น?"

"ดูเหมือนว่าครูเฉินเต้าจะมีมุมมองต่อครูประจำวิชาเหล่านี้ในแบบของตัวเองนะคะ ทำไมไม่ลองแบ่งปันให้ฉันฟังหน่อยล่ะ?" ครูใหญ่ฟุรุตะถามกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

"คนหนึ่งก็บอกว่าจนปัญญาจะรับมือกับนักเรียน อีกคนก็หาว่าเด็กเป็นเหมือนไม้ผุที่เข็นไม่ขึ้น ส่วนทัศนคติของครูประจำวิชาคนอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่" เฉินเต้ายักไหล่แล้วพูดติดตลก "ถ้าคนพวกนี้คือครูที่เก่งที่สุดในโรงเรียนจริงๆ ล่ะก็ ผมคงต้องขอตั้งข้อสงสัยกับมาตรฐานของครูในโรงเรียนสตรีโอชายามะอย่างจริงจังซะแล้วล่ะครับ"

"นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่เลือกครูประจำชั้นสำหรับห้อง 2-6 จากบรรดาครูประจำวิชาเหล่านี้ไงล่ะคะ" ครูใหญ่ฟุรุตะอธิบาย "ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเขามีทักษะการสอนและประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมมาก แต่ว่า..."

พูดถึงตรงนี้ ครูใหญ่ฟุรุตะก็หยุดชะงักไป เธอส่ายหน้าอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อันที่จริง ไม่ใช่แค่เด็กนักเรียนห้อง 2-6 หรอกนะคะที่ต้องปรับปรุงตัว ครูประจำวิชาเหล่านี้ก็ต้องเปลี่ยนตัวเองด้วยเหมือนกัน เพราะทัศนคติของพวกเขาในตอนนี้ได้กลายเป็นปัญหาไปเสียแล้ว"

"ถ้าครูประจำวิชาทุกคนเอาแต่แสดงท่าที 'ไม่สนใจว่าพวกเธอจะทำอะไร' ใส่นักเรียนห้อง 2-6 แล้วล่ะก็... ผมก็พูดได้คำเดียวว่าทั้งครูและนักเรียนต่างก็มีปัญหาใหญ่ด้วยกันทั้งคู่ อันที่จริง การที่ห้อง 2-6 กลายเป็นแบบนี้ บรรดาครูประจำวิชาก็มีความรับผิดชอบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อย่างแน่นอน" เฉินเต้าหันหน้าไปถามฮาราดะ ยูกิพร้อมกับรอยยิ้ม "จริงไหมครับ ครูฮาราดะ?"

"..." ฮาราดะ ยูกิได้แต่เงียบกริบ

"ดูเหมือนว่าก่อนที่จะไปเปลี่ยนห้อง 2-6 ผมคงต้องเปลี่ยนครูประจำวิชาพวกนี้ซะก่อนแล้วล่ะ" หลังจากพึมพำกับตัวเอง เฉินเต้าก็หันไปพูดกับครูใหญ่ฟุรุตะ "ครูใหญ่ฟุรุตะครับ ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องสักหน่อย"

"เชิญพูดมาได้เลยค่ะ"

"ได้โปรดให้ครูฮาราดะมาเป็นผู้ช่วยของผมเถอะครับ พูดง่ายๆ ก็คือ ให้เธอมาเป็นรองครูประจำชั้นของห้อง 2-6" เฉินเต้ากล่าวกับครูใหญ่ฟุรุตะ

"แต่โรงเรียนสตรีโอชายามะของเราไม่มีตำแหน่งรองครูประจำชั้นนะคะ" ครูใหญ่ฟุรุตะมองเฉินเต้าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ห้องเรียนพิเศษก็ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษสิครับ" เฉินเต้าบอก "เราสามารถตั้งตำแหน่งรองครูประจำชั้นชั่วคราวขึ้นมาได้นี่ครับ"

ครูใหญ่ฟุรุตะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถามอย่างจริงจังว่า "ครูเฉินเต้า ทำไมคุณถึงอยากให้ครูฮาราดะมาเป็นรองครูประจำชั้นของห้อง 2-6 ล่ะคะ?"

"ก่อนที่ผมจะมา ครูฮาราดะเป็นรักษาการครูประจำชั้นของห้อง 2-6 มาก่อน เธอรู้เรื่องราวต่างๆ ในห้องดีกว่าผม" เฉินเต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ดังนั้น ถ้ามีครูฮาราดะคอยช่วยเหลือ มันจะช่วยประหยัดเวลาและทำให้ผมไม่ต้องไปลงเอยกับความยุ่งยากโดยไม่จำเป็น นอกจากนี้ ครูใหญ่ครับ พลังของคนสองคนย่อมมากกว่าคนคนเดียวอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ครูใหญ่ฟุรุตะก็ลูบคางพลางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามฮาราดะ ยูกิว่า "ถ้าอย่างนั้น ครูฮาราดะ คุณยินดีที่จะรับตำแหน่งรองครูประจำชั้นของห้อง 2-6 ไหมคะ?"

"ฉันไม่ตกลงค่ะ!"