บทที่ 20: ยาสุอิ มายุกะ ผู้เขียนไลต์โนเวล

บทที่ 20: ยาสุอิ มายุกะ ผู้เขียนไลต์โนเวล

เมื่อมองดูดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาของยาสุอิ มายุกะ เฉินเต้าก็ทำใจปฏิเสธเธอไม่ลงจริงๆ อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดเขาก็ส่ายหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ครูขอโทษจริงๆ นะ นักเรียนยาสุอิ เมื่อกี้ครูโกหกเธอ..."

"เอ๊ะ?!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยาสุอิ มายุกะก็เบิกตากว้างและมองเฉินเต้าด้วยความตกตะลึง เขาหมายความว่ายังไงกัน? หรือว่าครูเฉินเต้า... จะยังคงปฏิเสธไม่ให้เธอพักอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?

แต่เมื่อครู่ครูเฉินเต้าบอกเองนี่นา ว่าตราบใดที่เธอยอมเล่าเรื่องของพ่อแม่ให้ฟัง เขาก็จะยอมให้อยู่ด้วย

"การที่นักเรียนหญิงกับครูผู้ชายอาศัยอยู่ด้วยกันมันเป็นเรื่องต้องห้ามนะ" เฉินเต้ากล่าวอย่างจริงจัง "หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ทั้งเธอและครูจะต้องร่วงหล่นลงสู่หุบเหวที่ไม่อาจหวนกลับขึ้นมาได้อีกแน่ นักเรียนยาสุอิ"

"คุณครู นี่ครู... โกหกฉันงั้นเหรอ?!" สีหน้าของยาสุอิ มายุกะฉายแววโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะต่อว่าเขาอย่างฉุนเฉียว "ครูเป็นครูนะ จะมาโกหกนักเรียนของตัวเองได้ยังไงกัน?"

"พูดตามตรงนะ ถ้าครูไม่ได้เป็นครู หรือเธอไม่ได้เป็นนักเรียนของครู การให้เธอพักอยู่ด้วยก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก" เฉินเต้าอธิบาย

"แต่... เมื่อกี้ครูก็รับปากฉันแล้วชัดๆ..." ยาสุอิ มายุกะยังคงไม่ยอมแพ้และพูดกับเขาว่า "ฉันก็แค่หวังว่าคุณครูจะเป็นคนที่รักษาคำพูดเท่านั้นเอง"

"ดังนั้น เพื่อเป็นการชดเชยที่ครูหลอกเธอ ครูจะช่วยเช่าห้องสตูติโอในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ให้ และจะจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้สองสามเดือนด้วย" เฉินเต้าไม่ได้โต้ตอบคำพูดของเธอและกล่าวต่อ "เพราะครูเป็นห่วงที่เธอต้องไปอยู่ข้างนอกคนเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอคงแย่แน่ๆ แต่จะให้อยู่กับครูก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น... ในตอนนี้ การช่วยเธอหาห้องเช่าในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ถือเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ"

"ในอพาร์ตเมนต์นี้ คุณครูจะช่วยเช่าห้องสตูดิโอให้ฉันเหรอคะ?" ยาสุอิ มายุกะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องหน้าเฉินเต้าอย่างขุ่นเคืองต่อไป

ถึงอย่างนั้น... ยาสุอิ มายุกะก็เข้าใจดีว่าตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปโกรธเคืองเขาเลย

"ใช่แล้ว" เฉินเต้าพยักหน้า

"คุณครูคะ ค่าเช่าห้องสตูดิโอที่นี่แพงมากเลยนะคะ" ยาสุอิ มายุกะข่มความโกรธเอาไว้และอดไม่ได้ที่จะท้วงขึ้น "ค่าเช่าตกเดือนละแสนห้าหมื่นเยน ถ้าเช่าเป็นปีก็ประมาณหนึ่งล้านแปดแสนเยนเลยนะ เพราะงั้นถ้า... ถ้าฉันอยู่กับครู เงินก้อนโตขนาดนี้ก็ประหยัดไปได้ไม่ใช่เหรอคะ?"

หนึ่งล้านแปดแสนเยน—สำหรับยาสุอิ มายุกะแล้ว นี่ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาลอย่างแน่นอน

"ความจริงแล้วไม่มีทางออกไหนดีไปกว่านี้อีกแล้วล่ะ และยังไงเงินก้อนนี้ก็จำเป็นต้องจ่าย" เฉินเต้าพูดพร้อมรอยยิ้ม "แน่นอนว่าครูจะช่วยจ่ายค่าเช่าช่วงเดือนแรกๆ รวมถึงเงินค่าแรกเข้าและค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ ให้ก่อน ส่วนหลังจากนั้นก็ถือซะว่าครูให้เธอยืมก็แล้วกันนะ นักเรียนยาสุอิ วันข้างหน้าเธอต้องหาเงินมาคืนครูด้วยล่ะ"

"..." ยาสุอิ มายุกะพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินเต้า เธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าไม่ว่าจะพูดอะไรไป ก็คงไม่มีทางเปลี่ยนใจเขาได้อย่างแน่นอน

แม้ว่า... การไม่ได้อยู่ร่วมห้องกับเฉินเต้าจะทำให้เธอรู้สึกเสียดายอยู่มาก แต่การได้อยู่ในอพาร์ตเมนต์เดียวกันก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยยาสุอิ มายุกะก็ยังสามารถไปโรงเรียนและกลับบ้านพร้อมกับเขาได้ทุกวัน

"งั้นเราไปดูที่บริษัทจัดหาที่พักกันเถอะ..."

ราวๆ สี่โมงเย็น หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉินเต้าและยาสุอิ มายุกะก็มาถึงชั้นห้าของอพาร์ตเมนต์ที่เขาอาศัยอยู่ หลังจากหยิบกุญแจออกมาไขประตู ทั้งสองคนก็เดินสำรวจรอบๆ ห้อง

จากนั้น ยาสุอิ มายุกะก็มองไปที่เฉินเต้าด้วยสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า "ครูเฉินเต้าคะ ในอนาคตฉันจะคืนเงินค่าเช่าให้ครูทุกบาททุกสตางค์เลยค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเต้าก็รู้ดีว่าต่อให้เขาบอกว่าให้เธอคืนเงินแค่แปดแสนเยน เธอก็คงปฏิเสธเสียงแข็งแน่ๆ เขาจึงเลือกที่จะเงียบและไม่ตอบอะไรซึ่งถือเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุด

หลังจากเดินดูรอบห้องสตูดิโอเสร็จแล้ว เฉินเต้าก็พูดขึ้น "ถ้างั้น นักเรียนยาสุอิ ตอนนี้ครูจะไปช่วยเธอขนของจากห้องครูมาก็แล้วกันนะ"

"อืม..."

ราวๆ ห้าโมงเย็น ยาสุอิ มายุกะก็จัดห้องเสร็จเรียบร้อย แถมยังทำความสะอาดทั่วทั้งห้องจนสะอาดเอี่ยม

"นักเรียนยาสุอิ นี่อะไรน่ะ?" เฉินเต้าหยิบกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งที่ปลิวตกลงบนพื้นขึ้นมา เมื่อมองดูเนื้อหาบนนั้น เขาก็พบว่ามันเต็มไปด้วยตัวหนังสือที่เขียนไว้จนแน่นเอี้ยด

"เอาคืนมานะ!" นักเรียนยาสุอิรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นไปจากมือของเขาอย่างแรง ใบหน้าของเธอแดงก่ำขณะกอดกระดาษแผ่นนั้นแนบอกไว้แน่น

"จดหมายรักงั้นเหรอ?" เฉินเต้าถามด้วยความสงสัย

"ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ" ยาสุอิ มายุกะตอบพร้อมกับใบหน้าที่ยังคงแดงซ่าน ก่อนจะบ่นอุบอิบ "อีกอย่าง นี่มันยุคไหนแล้วคะครู ใครเขายังเขียนจดหมายรักกันอยู่อีก"

หลังจากนั้น เธอก็อธิบายด้วยความเขินอาย ใบหน้ายังคงซับสีเลือด "ความจริงแล้วนี่... เป็นไลต์โนเวลที่ฉันเขียนเองค่ะ..."

"นักเรียนยาสุอิ เธอเขียนไลต์โนเวลเป็นด้วยเหรอ?" เฉินเต้าเบิกตากว้างมองยาสุอิ มายุกะ

"ฉัน... ฉันก็แค่เขียนเล่นๆ เท่านั้นเองค่ะ..." ยาสุอิ มายุกะก้มหน้าลงและยิ้มเจื่อนๆ "เวลาที่ฉันเบื่อหรือเศร้า ฉันก็มักจะอยากเขียนอะไรสักอย่าง... แล้วก็ ตอนที่ได้เขียนไลต์โนเวลและสร้างโลกของตัวเองขึ้นมา มันช่วยให้ฉันลืมเรื่องวุ่นวายในโลกความจริงไปได้ชั่วขณะน่ะค่ะ"

"การหนีความจริงไม่ใช่เรื่องที่น่าส่งเสริมหรอกนะ" เฉินเต้าเตือนสติเธอ "แต่แน่นอนว่า นักเรียนยาสุอิ ครูสนับสนุนเต็มที่เลยนะถ้าเธอจะเขียนไลต์โนเวลในเวลาว่าง และใครจะไปรู้ ในอนาคตไลต์โนเวลที่เธอเขียนอาจจะได้ตีพิมพ์แล้วก็ขายดี จนเธอได้กลายเป็นนักเขียนชื่อดังก็ได้"

"คนอย่างฉันที่เขียนอะไรเละเทะแบบนี้ จะไปได้ตีพิมพ์ได้ยังไงคะ ยิ่งเรื่องขายดีนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย" ยาสุอิ มายุกะพูดด้วยความไม่มั่นใจเอาเสียเลย "ฉัน..."

"ทำไมไม่ลองให้ครูอ่านนิยายของเธอดูล่ะ?" เฉินเต้าเสนอแนะ

"เรื่องนั้น... ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะคะ แต่... ฉันแค่รู้สึกว่าการเอาสิ่งที่ตัวเองเขียนมาให้คุณครูอ่าน... มันน่าอาย... น่าอายมากๆ เลยนี่คะ..." ยาสุอิ มายุกะพูดตะกุกตะกัก อย่างไรก็ตาม เฉินเต้าส่ายหน้าและพูดแทรกขึ้น "มีอะไรให้น่าอายกันล่ะ? ยังไงซะ นิยายก็เขียนมาเพื่อให้คนอื่นอ่านอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง"

ยาสุอิ มายุกะสูดหายใจลึกๆ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่าสิ่งที่เฉินเต้าพูดก็มีเหตุผล เธอจึงหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอน ไม่นานนักเธอก็กลับออกมาพร้อมกับปึกกระดาษในมือ

"นี่เป็นต้นฉบับเขียนมือทั้งหมดเลยเหรอ?" เฉินเต้ามองยาสุอิ มายุกะด้วยความประหลาดใจ

ยาสุอิ มายุกะนั่งลงข้างๆ เขา หลังจากส่งต้นฉบับให้เฉินเต้า เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น "ใช่ค่ะ เพราะฉันไม่มีคอมพิวเตอร์ แล้วก็คุณครูคะ เรื่องที่ฉันเขียนไลต์โนเวลถือเป็นความลับนะคะ ได้โปรด... อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะคะ"

เฉินเต้าพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็เริ่มอ่านไลต์โนเวลที่เธอเขียน

"สำนวนการเขียนยังดูแข็งๆ ไปหน่อยนะ แถมความสนุกของเรื่องก็ยังน้อยไปหน่อย" เฉินเต้าพูดกับเธอ "ครูพูดตามความจริงนะ และครูก็ไม่อยากโกหกเธอด้วย"

"คุณครูคะ ฉันรู้ค่ะว่าที่ตัวเองเขียนมันยังแย่มากๆ แต่ตอนนี้ฉันมีพล็อตเรื่องใหม่ในหัวแล้วนะคะ" ยาสุอิ มายุกะมองเฉินเต้าด้วยใบหน้าแดงซ่าน "คืนนี้... ฉันจะเริ่มเขียนโครงเรื่องดูค่ะ..."

"ความจริงแล้ว เธอพิมพ์ลงในคอมพิวเตอร์แล้วอัปโหลดลงเว็บไซต์ไลต์โนเวลอย่าง 'มาเป็นนักเขียนไลต์โนเวลกันเถอะ' ก็ได้นะ" เฉินเต้าแนะนำ

"แต่ฉันไม่มีคอมพิวเตอร์นี่คะ..."

"เธอใช้คอมพิวเตอร์ของครูพิมพ์แล้วอัปโหลดก็ได้"

"ถ้างั้น... ฉันจะไม่เกรงใจคุณครูแล้วนะคะ..."

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ยาสุอิ มายุกะก็ขลุกอยู่ในห้องหนังสือ คอยพิมพ์งานลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ส่วนเฉินเต้าก็นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นและหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

"เบอร์นี้ไม่คุ้นเลยแฮะ?" เฉินเต้าเห็นสายที่ไม่ได้รับและชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็โทรกลับไป หลังจากอีกฝ่ายรับสายและเขาได้ยินเสียงจากปลายสาย เฉินเต้าก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

ทำไมถึงเป็นเธอได้ล่ะ?