บทที่ 27: ทักษะแฮกเกอร์สำแดงเดช

"ฉินมั่ว ตื่นเร็ว!"

"ฉินมั่ว รีบเปิดประตูเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

เช้าตรู่ ฉินมั่วสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูรัวๆ อย่างร้อนรน

หลังจากตื่นขึ้นมา ฉินมั่วก็เหลือบมองโทรศัพท์มือถือตามสัญชาตญาณ

ตี 5:58 นาที...

เขาหัวเสียขึ้นมาทันที

"มู่หรงหลานหลาน! เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย เพิ่งจะตี 5:58 นาทีเองนะ!"

"ฉินมั่ว เปิดประตูเถอะ เกิดเรื่องใหญ่มากจริงๆ!"

ฉินมั่วทำหน้าหงุดหงิด เดินกระแทกเท้าไปกระชากประตูเปิดออก

คำด่าที่เตรียมไว้ในหัวมลายหายไปจนสิ้นทันทีที่ได้เห็นมู่หรงหลานหลาน เขายืนนิ่งอึ้ง จ้องมองเธอตาค้าง

มู่หรงหลานหลานสวมเพียงกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ที่สั้นกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว อวดเรียวขายาวสลวยได้รูปที่เห็นแล้วแทบหยุดหายใจ...

ส่วนท่อนบน เธอสวมเพียงเสื้อชั้นในลูกไม้ เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนดุจหิมะทั้งสองข้าง...

ด้วยจังหวะการหายใจที่หอบถี่ของมู่หรงหลานหลาน เศษผ้าลูกไม้ชิ้นเล็กๆ ด้านหน้าก็ไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มนั้นไว้ได้เลย... ฉินมั่วถึงกับอ้าปากค้าง...

เมื่อเห็นฉินมั่วนิ่งเงียบไป มู่หรงหลานหลานก็รู้สึกแปลกใจ

"นายเป็นอะไรไป ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ"

ทันใดนั้น มู่หรงหลานหลานก็มองตามสายตาของฉินมั่วและก้มลงมองตัวเอง

...

"กรี๊ด!!!"

หลังจากเงียบไปอึดใจหนึ่ง มู่หรงหลานหลานก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอส่งเสียงกรีดร้องและวิ่งกลับเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้ฉินมั่วยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น

...

ภายในห้องนอน ใบหน้าของมู่หรงหลานหลานร้อนผ่าว

เมื่อเช้าเธอตื่นขึ้นมาเช็กโทรศัพท์มือถือตามความเคยชิน แล้วก็พบความผิดปกติทันที ด้วยความรีบร้อนจนลืมแม้กระทั่งจะสวมเสื้อผ้า เธอจึงพุ่งตรงไปปลุกฉินมั่ว จนทำให้เกิดเรื่องน่าอายเช่นนี้ขึ้น

เวลานี้ มู่หรงหลานหลานรู้สึกทั้งอับอายและหงุดหงิด ฉินมั่วจะคิดว่าเธอแต่งตัวแบบนี้มาเพื่อ... ยั่วเขาหรือเปล่านะ

...

หลังจากความวุ่นวายที่มู่หรงหลานหลานก่อขึ้น ฉินมั่วก็ตาสว่างเป็นปลิดทิ้ง เขาต้องยอมรับเลยว่า หุ่นของมู่หรงหลานหลานนี่มัน... เด็ดสะระตี่จริงๆ...

"ฉินมั่ว นายแต่งตัวเสร็จหรือยัง"

คราวนี้มู่หรงหลานหลานไม่กล้าผลีผลามเหมือนเมื่อกี้แล้ว คราวก่อนเธอเห็นเขาล่อนจ้อนทั้งตัว คราวนี้เขาก็เห็นเธอบ้าง ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน...

"เสร็จแล้วๆ"

ขณะตอบ ฉินมั่วก็เปิดประตูและเดินออกมา

คราวนี้มู่หรงหลานหลานสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยมิดชิด ทว่าใบหน้าของเธอยังคงซับสีระเรื่อ และไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

ทั้งสองคนไม่มีใครปริปากพูดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เลย

"เธอมาทำอะไรตั้งแต่เช้าตรู่เนี่ย"

ฉินมั่วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

มู่หรงหลานหลานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ

"ฉินมั่ว รีบเปิดโทรศัพท์ดูสิ"

"เกิดอะไรขึ้น"

ฉินมั่วชะงักไป หรือว่าเขาจะโดนทัวร์ลงบนอินเทอร์เน็ตอีกแล้ว

ฉินมั่วรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที

เขาพบว่าติ๊กต็อกของเขามีแจ้งเตือนแท็ก @ ล้นหลาม ฉินมั่วกดตามลิงก์ที่แฟนคลับแท็กมาจนไปถึงวิดีโอคลิปหนึ่ง

เพลงที่เปิดคลอในวิดีโอคือเพลงที่เขาเพิ่งแต่งขึ้นมาหมาดๆ เพลง 'ปีกนางฟ้า'

"นี่มัน"

ฉินมั่วอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนดูช่องคอมเมนต์ตามสัญชาตญาณ

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย เพลงที่ฉันแต่งถูกคนอื่นขโมยไปแถมยังเอาไปจดลิขสิทธิ์แล้วด้วย บัดซบเอ๊ย!"

ฉินมั่วเดือดดาลขึ้นมาทันที เพลงนี้เป็นเพลงจากชาติก่อน เขาเพิ่งจะเขียนมันออกมาแท้ๆ แล้วตอนนี้มันกลายเป็นของคนอื่นไปแล้วเนี่ยนะ!

"ฉินมั่ว พวกเราจะทำยังไงดี ส่งไอ้จี้คุนคุนนี่เข้าตารางไปด้วยเลยดีไหม"

มู่หรงหลานหลานยืนอยู่ข้างๆ ท่าทางกระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็น แววตาแฝงความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

ฉินมั่วถึงกับพูดไม่ออก

"อย่าพูดจาเหลวไหลน่า ฉันเป็นพลเมืองดีนะ จะไปส่งคนเข้าซังเตพร่ำเพรื่อได้ยังไง..."

เมื่อได้ยินดังนั้น มู่หรงหลานหลานก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

"โอเค พลเมืองดี ดูทรงแล้วไอ้จี้คุนคุนนี่ไม่รอดคุกแหงๆ!"

"เอ่อ..."

คร้านจะเถียงด้วยแล้ว...

แต่ไม่ว่าจะยังไง เพลงนี้เขาก็เป็นคนนำมา จะปล่อยให้คนอื่นมาชุบมือเปิบขโมยไปหน้าด้านๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของฉินมั่วก็เย็นเยียบลงทันที

มู่หรงหลานหลานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เห็นดังนั้นก็ลอบยิ้มกริ่ม

มาแล้วๆ! ขอแค่สีหน้าฉินมั่วเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อไหร่ ต้องมีคนเข้าตารางแน่นอน!

"เธอมีคอมพิวเตอร์ไหม"

จู่ๆ ฉินมั่วก็หันไปถามมู่หรงหลานหลาน

"คอมพิวเตอร์เหรอ มีสิ! นายจะเอาคอมพิวเตอร์ไปทำอะไร"

มู่หรงหลานหลานมองฉินมั่วด้วยความประหลาดใจ ตอนนี้พวกเราไม่ควรจะมาช่วยกันคิดหาวิธีส่งไอ้คนที่ชื่อจี้คุนคุนเข้าคุกหรอกเหรอ

ฉินมั่วเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ขอยืมหน่อยสิ"

มู่หรงหลานหลานไม่ได้ซักไซ้ต่อ และพากันเดินไปที่ห้องเล่นเกมสุดหรู

ฉินมั่วเปิดคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่วและดาวน์โหลดซอฟต์แวร์สำหรับไลฟ์สด

จากนั้นเขาก็เริ่มเขียนโปรแกรมบางอย่างบนคอมพิวเตอร์

มู่หรงหลานหลานยืนมองปลายนิ้วของฉินมั่วที่พรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วจนแทบจะมองเห็นเป็นภาพติดตา...

แล้วเธอก็แอบสงสารเขาขึ้นมาตงิดๆ ต้องโสดมานานกี่ปีกันเนี่ย ถึงได้ฝึกความเร็วระดับนี้มาได้ เธอเคยได้ยินมาว่าการที่ผู้ชายเก็บกดไว้นานๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพ หรือว่าเธอควรจะให้รางวัลเขาบ้างดีนะ...

...

ไม่นานนัก การเขียนโค้ดโปรแกรมทั้งหมดก็เสร็จสมบูรณ์

ฉินมั่วเปิดซอฟต์แวร์ไลฟ์สดอย่างคุ้นเคยและเปลี่ยนชื่อหัวข้อเป็น: 'สวรรค์ไม่เคยปล่อยให้โจรลอยนวล หากมีใครหลุดรอดเงื้อมมือกฎหมายไปได้ ฉันก็ยินดีที่จะเป็นผู้พิพากษาลงทัณฑ์เอง!'

ทันทีที่ฉินมั่วเริ่มไลฟ์สด แฟนคลับที่ตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็แห่กันเข้ามาในช่องไลฟ์สดทันที

เพียงพริบตาเดียว จำนวนผู้ชมออนไลน์ในช่องก็พุ่งทะลุ 90,000 คนอย่างน่าเหลือเชื่อ

"ลูกพี่มั่ว รู้เรื่องหรือยัง เพลงของคุณโดนไอ้คนที่ชื่อจี้คุนคุนขโมยไปแล้วนะ"

"ใช่ ลูกพี่มั่ว คุณจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ พวกเราเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้วเนี่ย!"

"ไอ้จี้คุนคุนนั่นมีแฟนคลับสมองกลวงคอยปกป้องแบบไม่ลืมหูลืมตาเพียบเลย พวกเราตั้งกลุ่มตั้งรับกันเป็นสิบๆ กลุ่มแล้ว"

"กลายร่างเป็นนักรบคีย์บอร์ดแป๊บ!"

"หากสวรรค์ไม่ได้ส่งข้า นักรบคีย์บอร์ดผู้นี้มาจุติ เส้นทางการสับแหลกคงยาวไกลดั่งราตรีอันเป็นนิรันดร์"

"ณ ยอดเขาแห่งความเป็นอมตะ ก้มมองลงมายังโลกมนุษย์ เพียงแค่มีคีย์บอร์ดคู่กาย ข้าก็คือพระเจ้า!"

"พวกเราด่าสวนพวกมันไม่พักเลยทั้งวันทั้งคืน คืนนั้นคือศึกแห่งวีรบุรุษ คืนนั้นพวกเราจุติดั่งเทพเจ้า คืนนั้น... คีย์บอร์ดมือสองที่ฉันซื้อมาจากแอปส้มถึงกับควันขึ้นเลย..."

"สุดท้าย... พวกเราก็แพ้ แพ้ราบคาบ เป็นเพราะไอ้คีย์บอร์ดห่วยแตกนี่แท้ๆ..."

"พี่ชายเมนต์บนโคตรสุด!"

"นับถือๆ แต่ไอ้การ 'สับแหลก' นี่มันใช้คำถูกบริบทแน่เหรอ"

"เชี่ยเอ๊ย พวกแกนี่มุกใต้สะดือได้ทุกเรื่องจริงๆ..."

...

"พี่น้องทุกคน ลำบากพวกคุณแล้ว!"

ฉินมั่วคลี่ยิ้มบางๆ

จากนั้น เขาก็รัวนิ้วพิมพ์บนแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง

บรรทัดโค้ดสีเขียววิ่งผ่านหน้าจอสีดำอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมในช่องไลฟ์สดต่างอึ้งกิมกี่เมื่อมองดูโค้ดสีเขียวบนหน้าจอสีดำ

"ลูกพี่มั่วกำลังทำอะไรน่ะ"

"ฉันเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์นะ ดูเหมือนจะ... กำลังล็อกเป้าหมายอะไรสักอย่าง แต่เทคนิคพวกนี้มันล้ำลึกเกินไป ฉันเองก็ดูไม่ออกเหมือนกัน"

"เชี่ย? ลูกพี่มั่วเป็นแฮกเกอร์ด้วยเหรอเนี่ย"

"เชี่ย ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าลูกพี่มั่วเก่งครอบจักรวาลเลยวะ"

"เมนต์บน ตัดคำว่า 'รู้สึก' ออกไปเลย ลูกพี่มั่วเก่งครอบจักรวาลของจริง!"

"ลูกพี่มั่ว ผมมีคำขอร้องที่อาจจะดูไร้เหตุผลไปสักหน่อย ตอนแรกแฟลชไดรฟ์ผมมีเว็บไซต์อยู่สิบเว็บ แต่จู่ๆ วันดีคืนดีเว็บนึงดันโดนบล็อกไปซะงั้น แถมเป็นเว็บโปรดผมด้วย ลูกพี่มั่วช่วยกู้คืนให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

"เชี่ย เมนต์บน แบ่งมาให้ฉันดูเป็นวิทยาทานหน่อยสิ"

"ขอแบ่งด้วย ขอแบ่งด้วย!"

"พวกแกนี่มันหื่นกามกันทั้งนั้น! แต่... แบ่งให้ฉันด้วยคนสิ ยอมรับก็ได้ว่าฉันก็หื่นเหมือนกัน..."

...

"อะแฮ่ม..."

ฉินมั่วเหลือบมองคอมเมนต์แวบหนึ่ง

เขากระแอมไอสองครั้ง "เอ่อ... พี่ชายคนนั้น ขอแบ่งผมด้วยคนสิ"

มู่หรงหลานหลานเบิกตากว้างทันที รู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก สาวสวยหยาดเยิ้มอย่างเธอยืนอยู่ข้างหลังแท้ๆ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่เหลียวแล กลับไปขอเว็บไซต์พรรค์นั้นจากคนอื่นเนี่ยนะ...

ทันใดนั้น เธอก็ทำท่าทางเหมือนแมวขนพองขู่ฟ่อแล้วดุเสียงเขียว "ห้ามขอนะ!"

"อะแฮ่ม..."

ฉินมั่วกระแอมไอสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"ไม่ขอแล้ว ไม่ขอแล้ว..."

เวลานี้ ทุกคนในช่องไลฟ์สดต่างหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่

"ฮ่าๆ..."

"ลูกพี่มั่วก็กลัวเมียเหมือนกันแฮะ..."

"ลูกพี่มั่ว ยังจะยืมอยู่ไหม ซ้อใหญ่กริ้วแล้วนะ ฮ่าๆ..."

"ลูกพี่มั่ว คุณพลาดตรงนี้แหละ ซ้อใหญ่ยืนอยู่ข้างหลังแท้ๆ คุณยังกล้าก่อคดีต่อหน้าต่อตาอีก ทำไมไม่... หลังไมค์ไปขอล่ะ"

...

โดยไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน

เวลาล่วงเลยไปทีละนาที

ในที่สุด ชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

จี้คุนคุน

ทันใดนั้น มุมปากของฉินมั่วก็ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันอันเย็นเยียบ

...