บทที่ 19 อะบอมิเนชั่นและฮัลค์ในสภาพ: หมดอาลัยตายอยาก

บทที่ 19 อะบอมิเนชั่นและฮัลค์ในสภาพ: หมดอาลัยตายอยาก

ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม!!!

โดยไม่มีการพูดพร่ำทำเพลง เรเซ่เปิดโหมดปูพรมระเบิดด้วยมือข้างเดียวในทันที!

แสงสว่างจากการระเบิดที่หนาแน่นกลืนกินร่างของอะบอมิเนชั่นไปในพริบตา

บรอนสกี้ผู้น่าสงสารเพิ่งจะหนีพ้นเงื้อมมือเสือก็มาเจอกับฝูงจระเข้ เขาถูกแรงระเบิดอัดกระแทกติดกำแพงจนโงหัวไม่ขึ้น

「ค่าคะแนนหญิงร้าย +8」

「ค่าคะแนนหญิงร้าย +17」

「ค่าคะแนนหญิงร้าย +40...」

ต้องยอมรับว่าแม้ผิวหนังของอะบอมิเนชั่นจะไม่เหนือมนุษย์เท่าฮัลค์ แต่มันก็หนาเตอะอย่างน่าเหลือเชื่อ

เรเซ่ระดมระเบิดใส่ติดต่อกันหลายนาที จนกระทั่งกำแพงโดยรอบกลายเป็นผงละเอียด

อะบอมิเนชั่นถูกแรงอัดจนตาเหลือก ทว่าผิวหนังของเขากลับไหม้เกรียมเพียงครึ่งเดียว และที่น่าประหลาดใจคือไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่ถึงแก่ชีวิตปรากฏให้เห็นเลย

"พอได้แล้ว!!!"

ในที่สุด แม้แต่คนใจดีก็ยังมีขีดจำกัด นับประสาอะไรกับอะบอมิเนชั่น

ท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว อะบอมิเนชั่นที่เนื้อตัวไหม้เกรียมพลันพุ่งฝ่าเปลวเพลิงเบื้องหน้าออกมา

เขาตะเกียกตะกายฝ่าการระเบิดของเรเซ่ออกมาดั่งสัตว์ป่าที่จนมุม พร้อมกับสีหน้าที่ดูน่าสยดสยอง

"ไอ้แมลงเวรสองตัว! ข้าจะเคี้ยวพวกแกแล้วกลืนลงท้องให้หมด!!!"

อะบอมิเนชั่นอ้าปากกว้างจนเห็นเลือดแดงฉาน กรงเล็บอันมหึมาพุ่งเข้าตะปบเด็กสาวทั้งสองอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเสียงแหวกอากาศ

แววตาของเรเซ่คมปลาบขึ้น

ทว่าในวินาทีนันเอง เสียงถอนหายใจอย่างเกียจคร้านและขยะแขยงก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

"เฮ้อ เสียงดังชะมัดเลย เจ้าตัวประหลาดหน้าตาน่าเกลียดที่ไร้มารยาทเอ๊ย ไม่มีความน่ารักเอาเสียเลย!"

เพโรน่ามองดูอะบอมิเนชั่นที่พุ่งเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนท่านั่ง เธอเพียงแค่โบกมือซ้ายเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ

"ในเมื่อพลังงานเหลือล้นนัก ก็ไปนั่งสำนึกผิดพร้อมกับเจ้าทึ่มตัวเขียวนั่นซะไป"

"ไปเลย เนกาทีฟ โฮลโลว์"

ฟิ้ว—

ผีโปร่งแสงที่มีใบหน้ายิ้มประหลาดพุ่งเข้าชนกลางอกอันกว้างขวางของอะบอมิเนชั่นเต็มแรง

ในวินาทีนี้ ประวัติศาสตร์ได้ซ้ำรอยอีกครั้ง

อะบอมิเนชั่นที่เดิมทีเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน พลันหยุดชะงักการเคลื่อนไหวลงกลางคันราวกับว่าวที่สายป่านขาด

จากนั้น

ตึง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

อะบอมิเนชั่นล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงก่อนจะทรุดเข่าลง เขาใช้มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้พลางซุกศีรษะอันน่าเกลียดลงกับผืนดิน

Orz

สัตว์ประหลาดที่จวนจะกินคนเมื่อครู่ บัดนี้กลับตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างพร้อมกับส่งเสียงสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา:

"ความจริงแล้ว... ข้าแค่อยากจะเป็นนักเปียโน..."

「ค่าคะแนนหญิงร้าย +62」

「ค่าการจำลอง +13」

"โฮโระ โฮโระ โฮโระ~"

เพโรน่าถือร่มกันแดดพลางเชิดหน้าขึ้นมองอะบอมิเนชั่นที่กำลังคุกเข่าอยู่อย่างผู้ชนะ

ในตอนนี้ เสียงฝีเท้าโดยรอบเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

เหล่าทหารสหรัฐฯ ติดอาวุธครบมือจำนวนนับไม่ถ้วนล้อมพวกเธอไว้จากทุกทิศทาง จุดเลเซอร์สีแดงจากลำกล้องปืนตกลงบนร่างของเรเซ่และเพโรน่า

"ยกมือขึ้น! หยุดการขัดขืนเดี๋ยวนี้!"

เสียงจากโทรโข่งดังสะท้อนไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

ซูโม่เตี๋ยชำเลืองมองอะบอมิเนชั่นที่หมดสภาพความเป็นสัตว์ร้าย แล้วมองไปยังกลุ่มลำกล้องปืนที่รายล้อมอยู่

"แค่นี้น่าจะพอแล้วล่ะ ขืนเก็บแต้มต่อไป มีหวังได้ถูกหน่วยชีลด์เชิญไปดื่มน้ำชาแน่ๆ"

ซูโม่เตี๋ยตัดสินใจเปิดหน้าต่าง "คลังเก็บของ" และกดใช้งาน "ยกเลิกการติดตั้งร่างแยก" ทันที

ใจกลางสนามรบ

เมื่อเผชิญกับการเตือนของกองทัพสหรัฐฯ เรเซ่และเพโรน่ากลับไม่แม้แต่จะหันไปมอง

ในจังหวะที่นายพลรอสส์กำลังยกโทรโข่งขึ้นเพื่อเตือนพวกเธออีกครั้ง

วิ้ง—

เงาร่างของเด็กสาวทั้งสองก็พร่าเลือนราวกับหน้าจอโทรทัศน์ที่สัญญาณขาดหาย ก่อนจะเลือนหายไปในความว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย!

ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังที่วุ่นวาย กับกลุ่มทหารสหรัฐฯ และนายพลรอสส์ที่ยืนงงงวยท่ามกลางสายลม... ณ ห้องนอนในอพาร์ตเมนต์ย่านควีนส์

มวลอากาศบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างสองร่างจะปรากฏขึ้นกลางห้อง

"ฟู่... เหนื่อยเป็นบ้าเลย"

เรเซ่ทิ้งตัวลงนั่งบนพรมพลางบิดขี้เกียจอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์

สภาพของเธอในตอนนี้ดู "ไม่เรียบร้อย" เอาเสียเลย เสื้อฮู้ดกลายเป็นเพียงเศษผ้าขาดรุ่งริ่งที่ห้อยติดตัวอยู่หลังผ่านการต่อสู้และการระเบิดตัวเองมาอย่างหนัก หากมองใกล้ๆ จะเห็นรอยเลือดจางๆ ตรงกระดูกไหปลาร้าและช่วงเอว

"แค่ก แค่ก..."

ซูโม่เตี๋ยที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับหน้าแดงวาบ ชั่วครู่หนึ่งเธอไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน จึงได้แต่เบือนหน้าหนีอย่างขัดเขิน

"เอ่อ... ไปหาเสื้อผ้ามาใส่ก่อนสิ!"

เมื่อเห็นท่าทางเอียงอายของร่างหลัก ประกายความซุกซนก็ผุดขึ้นในดวงตาสีเขียวมรกตของเรเซ่

แทนที่จะไปหาเสื้อผ้ามาสวม เธอกลับตั้งใจเดินเข้าไปที่ข้างเตียง

เรเซ่โน้มตัวลงมาเล็กน้อย กลิ่นของเขม่าควันในสนามรบผสมปนเปกับกลิ่นหอมจางๆ ของมวลบุปผาเข้าโอบล้อมซูโม่เตี๋ยในทันที

"หลบหน้าข้าทำไมล่ะ"

เรเซ่เอื้อมนิ้วเรียวยาวออกไป เชยคางของซูโม่เตี๋ยขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอหันมาสบตา

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเรเซ่ขณะที่เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านแกมหยอกเย้า "เราแชร์ประสาทสัมผัสกันไม่ใช่เหรอ? ความเจ็บปวดของข้า จังหวะหัวใจของข้า แม้แต่ความร้อนยามที่ข้าระเบิดตัว... เจ้าก็รู้สึกได้ทั้งหมดชัดเจนไม่ใช่หรือไง โม่เตี๋ยจัง แล้วจะมาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไปทำไมกันล่ะ"

"มันคนละเรื่องกัน!"

ซูโม่เตี๋ยผลักใบหน้าของเรเซ่ออกไป "...ยังไงก็เถอะ รีบไปแต่งตัวซะ!"

เรเซ่คนนี้เป็นยัยจิ้งจอกน้อยชัดๆ ขนาดกับตัวเองเธอยังกล้าบริหารเสน่ห์ใส่ตอนเครื่องติด

ซูโม่เตี๋ยที่เป็นเพียงคนธรรมดามาสองชาติภพจะไปต้านทานไหวได้อย่างไร

สงสัยเป็นเพราะเธอเก็บกดเกินไป ร่างแยกที่สุ่มได้ถึงออกมา "ยั่วยวน" ขนาดนี้

"เหอะ"

เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของร่างหลัก เรเซ่ก็หัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

เพโรน่าที่นั่งมองอยู่ด้านข้างถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลยทีเดียว

ซูโม่เตี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

อย่างไรก็ตาม หลังจากเหลือบมองแผงควบคุม อารมณ์ของเธอก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้งทันที

「ค่าคะแนนหญิงร้าย: 289 คะแนน」

「ค่าการจำลอง: 250 คะแนน」

ไม่ว่าอย่างไร ทริปฮาร์เล็มครั้งนี้ก็ถือว่ากำไรมหาศาล!

นอกจากจะได้แกล้งฮัลค์จนหนำใจและกวาดค่าคะแนนหญิงร้ายมาเพียบแล้ว เธอยังสามารถปลดล็อกร่างแยกที่สองได้สำเร็จระหว่างทางอีกด้วย

แถมยังมีคะแนนเหลือติดกระเป๋าอยู่อีกนิดหน่อย

"หึ!"

เสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้นจากด้านข้าง

เพโรน่าหุบร่มกันแดดคันเล็กของเธอพลางจ้องเขม็งไปที่ซูโม่เตี๋ยอย่างแง่งอน:

"นี่! ท่านซูโม่เตี๋ย! ท่านลำเอียงเกินไปแล้วนะ!"

"ยัยเด็กระเบิดนั่นเห็นๆ อยู่ว่าถูกซัดจนน่วมไปหมด สุดท้ายก็เป็นเพราะข้าไม่ใช่เหรอที่ลงมาช่วยกู้สถานการณ์ไว้น่ะ!"

ใบหน้าจิ้มลิ้มของเพโรน่าขยับเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบๆ พร้อมกับสีหน้าที่เขียนไว้ชัดเจนว่า "รีบชมข้าเดี๋ยวนี้"

ซูโม่เตี๋ยถึงกับอึ้ง

เธอมองดูร่างแยกคนใหม่นี้พลางพึมพำกับตัวเอง

ดูเหมือนว่าสมาชิกใหม่คนนี้ก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันแฮะ

"จ้ะๆๆ เพโรน่าเก่งที่สุดเลย!"

ซูโม่เตี๋ยรีบไกล่เกลี่ยพลางเอื้อมมือไปลูบผมสีชมพูของเพโรน่าเบาๆ

"ถ้าวันนี้ไม่ได้เจ้าช่วยไว้ พวกเราคงแย่แน่ๆ เนกาทีฟ โฮลโลว์นั่นน่ะมันสกิลระดับเทพชัดๆ!"

นี่ไม่ใช่แค่คำเยินยอ

ซูโม่เตี๋ยรู้สึกโชคดีอยู่ในใจจริงๆ

แม้เพโรน่าจะเป็นเพียงร่างแยกระดับ B แต่ความสามารถของเธอนั้นสะดวกสบายอย่างเหลือล้น

มันแทบจะเป็นการโกงในระดับกฎแห่งกรรมเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งเพียงใด ขอเพียงถูกเนกาทีฟ โฮลโลว์เข้าไป ก็ต้องทรุดลงไปนอนกองกับพื้นทุกราย

ยกเว้นเสียแต่ว่าคู่ต่อสู้คนนั้นจะเป็นคนที่มีทัศนคติลบสุดขั้วอยู่แล้ว... หากไม่มีเพโรน่าล่ะก็ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฮัลค์ที่กำลังคลั่ง ทางเลือกเดียวของซูโม่เตี๋ยคงมีเพียงการรีบเรียกเรเซ่กลับแล้วเผ่นหนีทันที

จากนั้นก็ทิ้งความวุ่นวายไว้ให้หน่วยชีลด์จัดการ

ก็นั่นมันงานของพวกเขานี่นา—เจ้าแห่งการรับช่วงต่ออย่างฟิวรี่ไม่ใช่เหรอ?

แม้ว่าจะไม่มีอะไรเสียหาย แต่ผลเก็บเกี่ยวในวันนี้คงไม่มหาศาลเท่าที่เป็นอยู่นี่แน่นอน