ตอนที่ 117 : อัศวินไวเวิร์น ! เขตแดนลับที่เกิดใหม่ !

ตอนที่ 117 : อัศวินไวเวิร์น ! เขตแดนลับที่เกิดใหม่ !

ไวเวิร์นสองตัวที่ตัวยาวกว่า 10 ม. ปีกที่กางออกแล้วยาวกว่า 20 ม.

มันเหมือนกับมังกรแต่ตัวเล็กกว่า มีสองขา, กรงเล็บเหมือนกับอินทรีย์, เกล็ดมังกรที่ลามไปถึงปีก ขนที่งอกออกมาตามขอบปีก หางมังกรที่มีหนามพิษ

ไวเวิร์นั้นเหมือนกับมังกรเทียม มันคือมังกรเทียมที่แข็งแกร่งที่เกิดจากลูกผสมของมังกรกับกริฟฟิน

นอกจากกรงเล็บที่แหลมคมและร่างกายที่แข็งแกร่งแล้ว ไวเวิร์นยังพ่นพิษได้ด้วย

ไวเวิร์นอยู่ในการควบคุมของอัศวินนั้นเพียงพอที่จะกำจัดกองทัพทหารม้าทั้งกองได้ !

ที่หลังของไวเวิร์นทั้งสองตัวนั้นมีอัศวินสวมเกราะ เป็นผู้ชายและผู้หญิงซึ่งมีหูแหลม ๆ มีหางของหมาป่า

แวร์วูฟเป็นอัศวินไวเวิร์น

“เฟรย่า !” แวร์วูฟผู้ชายพูดขึ้นมา “คิดยังไงกับภารกิจนี้ ?”

ที่หลังของไวเวิร์นอีกตัว แวร์วูฟผู้หญิงได้พูดขึ้นมา “ตัดสินจากข้อมูลที่ได้มาแล้ว มันเป็นแค่ผู้ปลุกพลังเด็ก”

“ระหว่างนี้ มันมีการสอบเข้ามหา’ลัยจัดขึ้น เด็ก ๆ พวกนี้จะออกมาหาประสบการณ์ที่โลกภายนอก เขาไม่ใช่คนแรกและคนสุดท้าย”

“ฮ่าฮ่า ฉันก็คิดแบบนั้น” คาย่าฮึดฮัดออกมา “เด็ก ๆ พวกนี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะเข้าออกโลกภายนอกได้ตามใจตัวเอง ?”

“ถึงคำสั่งเคลื่อนพลครั้งนี้จะเรียกได้แค่เผ่าแวร์วูฟ แต่มันก็มีกว่า 10 เผ่าใต้สังกัดเผ่าแวร์วูฟ มันเรียกนักรบได้เป็นล้าน ๆ คน”

“ครั้งนี้เราต้องยึดเมืองฉินให้ได้ !”

“คาย่า อย่าเพิ่งประมาทไป !” เฟรย่าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “อัศวินไวเวิร์นนั่น ตามข้อมูลที่ได้มา พวกระดับต่ำสุดที่เข้ามหา’ลัยเมืองฉินได้นั้นต่ำสุดคือระดับ A”

“เมื่อรวมกับความช่วยหลือจากอัศวินนั่น พวกเขาก็แข็งแกร่งอย่างมาก”

“แข็งแกร่งมาก ?” คาย่าฮึดฮัดออกมา “ในอดีต นักเรียนที่มหา’ลัยเมืองฉินส่งออกมาหาประสบการณ์นั้นสูงสุดอยู่แค่ระดับเงิน”

“เมื่อเธอกับฉันลงมือ อัศวินไวเวิร์นต้องตายแน่ !”

“ไม่รู้ว่าไวเวิร์นที่เขาขี่เป็นพันธุ์ไหน ? เราจะใช้มันเพาะพันธุ์มังกรได้รึเปล่า ?”

เฟรย่าพูดขึ้นมา “ตามข้อมูลที่ได้มา ไวเวิร์นนั่นตัวไม่ได้ใหญ่ แต่มันพ่นไฟได้ มันคล้ายกับมังกรหลังเหล็ก มันต้องเกิดจากการผสมพันธุ์ของมังกรหลังเหล็กกับสัตว์อื่นแน่ ๆ”

“มังกรหลังเหล็ก...” สายตาของคาย่าสะท้อนความโลภออกมา “งั้นไวเวิร์นนั่นก็เพียงพอที่จะเติบโตไปเป็นมังกรระดับอีปิคได้ ไม่คิดเลยว่าเราจะได้มาพบมัน”

“แม้ว่าจะเป็นเจ้านายมันไม่ได้ ทว่าเมื่อมันกลายเป็นมังกรเต็มตัวขึ้นมา งั้นฉันจะได้ใช้มันเป็นพาหนะ ฮ่าฮ่า....”

“รีบหน่อย ! ไปฆ่าอัศวินไวเวิร์นและยึดมังกรเทียมของเขามา !”

...

“หือ...หนู ? รึว่าคนหัวหนู ?” หลินลั่วโผล่มาในหลุมแห่งหนึ่ง

ใจกลางหลุมนี้ มันมีกลุ่มสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเหมือนกับหนูเดินไปมา พวกมันมีหัวเป็นหนู ตัวเป็นคน

ในเวลาเดียวกันก็มีหางงอกออกมาจากหลังของมัน

ในโพรงพวกนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นคาว

[ ชื่อ : คนหัวหนู

เผ่า - ปิศาจ/หนู

เลเวล 46

แรง – 65

ร่างกาย – 45

ความเร็ว – 195

สติปัญญา – 68

พลังโจมตี – 260-320

เลือด – 8,000/8,000

สกิล - แพร่เชื้อ, มุดดิน, กัด

คำอธิบาย – เผ่าที่อ่อนแอใต้สังกัดเผ่าออร์ค ไม่ได้มีความสามารถมากนัก มันสามารถมุดดินได้ มีความสามารถในการแพร่เชื้อ ]

“คนหัวหนู ?”  เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจนี้ หลินลั่วก็ลังเลขึ้นมา “[ โรคห่าระบาด ] จะแพร่เชื้อไปสู่สิ่งมีชีวิต มันเป็นโรคระบาด...สำหรับหนูพวกนี้”

“มันคงไม่ได้ผล แต่ลองดูหน่อยก็ดี !”

เขาเหวี่ยงคทาพร้อมไวรัสโรคห่าที่ถูกใช้เข้าใส่คนหัวหนู

“จี๊ด ?” คนหัวหนูเห็นร่องรอยของหลินลั่ว เมื่อเห็นว่าหลินลั่วมาแค่คนเดียว ก็ส่งเสียงร้องออกมาเรียกคนหัวหนูอีกหลายสิบคนรอบ ๆ พุ่งเข้าใส่หลินลั่ว

“หึหึ....กลัวจนมากันเป็นฝูงเลยเหรอ ? เห็นฉันมาคนเดียวเลยคิดจะรุมฆ่าฉันรึไง ?”

เขายิ้มออกมาพร้อมปีกเลือดที่หลังที่กระพือพาร่างของเขาทะยานขึ้นไปในอากาศ ปล่อยให้คนหัวหนูพวกนั้นได้แต่กรีดร้องต่อไปที่พื้น

มีหลายตัวที่พุ่งมาจากข้าง ๆ และพากันยิงหินเข้าใส่หลินลั่ว น่าเสียดายที่หินพวกนี้ไม่อาจจะทำลายโล่น้ำแข็งของเขาได้เลย

เพราะแบบนั้นหลินลั่วจึงบินอยู่กลางอากาศ คนหัวหนูที่พื้นเริ่มมารวมตัวกันและพากันกรีดร้องออกมา

ในมุมมองของหลินลั่ว คนหัวหนูที่ติดเชื้อโรคห่านั้นถูกคนหัวหนูตัวอื่นมาล้อมหมดแล้ว

ไม่นานไวรัสก็แพร่เชื้อไปทั่วทั้งหลุม

“....”

ผ่านไปกว่า 10 นาที คนหัวหนูหลายตัวก็พากันกรีดร้องออกมาด้วยท่าทีลนลาน คนหัวหนูหลายตัวหน้าแดง, ตัวร้อน, เลือดไหลจากทวารทั้งเจ็ด และล้มลงไปกับพื้น

“โรคห่า...ปะทุ !” หลินลั่วสั่งการออกมา คนหัวหนูทั้งหมดที่ติดเชื้อไวรัสต่างก็พากันกรีดร้องออกมาทันที

คนหัวหนูพากันล้มลงไปทีละตัว ๆ และเลือดไหลจนตาย

ด้วยการตายของพวกมัน เชื้อไวรัสก็แพร่กระจายจากศพพวกมัน ก่อตัวเป็นเมฆไวรัสแพร่เชื้อไปยังคนหัวหนูตัวอื่น ๆ

ในเวลาไม่กี่วินาที คนหัวหนูหลายพันตัวก็พากันตายเพราะโรคห่า !

มองจากที่สูง ฉากนี้ดูน่าอนาถอย่างมาก

[ คุณได้ฆ่าคนหัวหนู ได้รับค่าประสบการณ์ 1,500 หน่วย ]

คนหัวหนูพวกนี้ไม่ได้แกร่งเท่ากับจีโน อัตราส่วนค่าประสบการณ์ระหว่างเขากับเห่ยหลงอยู่ที่ 2 ต่อ 8 ดังนั้นเขาจึงได้ค่าประสบการณ์ไม่มากนัก !

แต่มันทดแทนกันได้ด้วยจำนวน !

[ คุณได้ฆ่าคนหัวหนู ได้รับค่าประสบการณ์ 1,500 หน่วย ! ]

[ คุณได้ฆ่าคนหัวหนู ได้รับค่าประสบการณ์ 1,500 หน่วย ! ]

[ คุณเลเวล 42 ! ]

[ คุณได้รับคะแนนสกิล 1 หน่วย ! ]

[ คุณเลเวล... ]

เสียงแจ้งเตือนจากจิตโลกดังขึ้นมาบอกว่าเขาเลเวล 43  เขาทำลายแคมป์จีโนมาแล้ว ทว่าจีโนส่วนมากตายเพราะเปลวไฟ

ส่วนตัวเขาเองน่ะฆ่าจีโนไปไม่กี่ตัว ดังนั้นเลเวลเขาจึงไม่เพิ่ม

สำหรับคะแนนสกิล เขาเพิ่งได้มา 1 หน่วยตอนที่ฆ่านักบวชจีโน

ตอนนี้ที่นี่มีคนหัวหนูหลายพันตัว ทั้งหมดตายเพราะโรคห่า มันทำให้เขาเลเวลเพิ่มขึ้นถึง 2 เลเวล !

น่าเสียดายที่บริเวณหลุมนี้ไม่ได้มีแกนอาณาเขต

คะแนนสกิลพวกนี้ถูกเพิ่มเข้าไปที่ [ พิษสุนัขบ้า ] เพิ่มมันเป็นเลเวล 4

“แค่เลเวล 4 ยังน้อยไป ถ้าเพิ่มเป็นเลเวล 7 ได้รึมีโอกาสได้คะแนนสกิลทองมาเพิ่มสกิลเป็นเลเวล 8 งั้นพลังของมันก็จะ...”

“ตอนที่กองทัพจีโนยังมาไม่ถึง....”

ตอนที่เขาเปิด [ เรดาห์ชีวิต ] และกำลังจะมองหาเป้าหมายต่อไปต่อ เขาก็พบจุดสีเหลืองปรากฏขึ้นมาอยู่ไม่ห่างนัก พวกมันกำลังมารวมตัวกัน

“จุดสีเหลือง ? วางตัวเป็นกลาง ? รึว่า....ผู้ปลุกพลังมนุษย์ ?”

คิดได้ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจไปดูที่นั่น

ปีกเลือดที่หลังของเขากระพือ เขารีบมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที ในป่าหลากสี ภายในหุบเขา มีนักเรียนปี 1 ของมหา’ลัยฉินรวมตัวกัน พวกเขาพากันแสดงท่าทีตื่นเต้นออกมา

[ ชื่อ – หมู่บ้านโรคระบาด

ระดับ - ฝันร้าย

ข้อกำหนด – อาชีพขั้น 2 เลเวล 30 - อาชีพขั้น 2 เลเวล 50

จำนวนคน -  10 คน ]

หวังตงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “โลกภายนอกนี่คือดินแดนสมบัติ ในป่าเมืองฉินน่ะ ฉันเจอเขตแดนลับมาตั้งนาน อย่างมากก็แค่เขตแดนลับเทียม ไม่คิดเลยว่ามาที่โลกภายนอกไม่ถึงครึ่งเดือน ฉันก็พบเขตแดนลับใหม่แล้ว ! ดีจริงๆ !”

แฟนของเขา จู้หวังติงพูดขึ้นมาด้วยท่าทีกังวล “อาชีพขั้น 2 ระดับฝันร้าย ไม่ยากไปหน่อยเหรอ ? เราปล่อยไปดีมั้ย ?”

“ใช่ หวังตง ทำไมถึงไม่เอาข้อมูลเขตแดนลับนี้ไปขาย !”

“ไม่ !” จางเฟิงหยุนที่สนิทกับหวังตงที่สุดพูดขึ้นมา “นี่น่ะคือเขตแดนลับที่เกิดขึ้นมาใหม่ ไม่รู้รึไงว่ามีของดีอยู่ด้านในมากแค่ไหน ?”

“ถึงเราจะเคลียร์ที่นี่ไม่ได้ ถึงจะไม่เจอกับบอส ทว่าเราก็อาจจะได้อุปกรณ์ระดับเงินรึทองกลับมาก็ได้ !”

“บางทีเราอาจจะได้ใบเปลี่ยนอาชีพขั้น 3 มาก็ได้ !”

“ไอเท็มสมบัติอีก !”

“อาวุธที่พัฒนาได้ !”

“สมบัติดี ๆ แบบนี้จะยอมปล่อยทิ้งไปง่าย ๆ รึไง ?”

“แต่...”

ฉางอี้หนานลังเล “เรามีกันแค่ 8 คน เลเวลสูงสุดก็แค่ 50 เราจะฆ่าบอสได้เหรอ ?”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรามีอาชีพสายสนับสนุนแค่จู้หวังติง  แค่ฆ่ามอนlเตอร์ที่นี่ก็ยังยากแล้ว แต่ในเขตแดนลับนั้นเต็มไปด้วยมอนlเตอร์ชั้นสูง ถ้าไม่มีอาชีพสายสนับสนุนคนอื่นคงยาก หวังตง, จางเฟิงหยุน และเฉินเหอหราน พวกนายจะรับมือไหวเหรอ ?”

หวังตงกัดฟันแน่นพูดขึ้นมา “ฉันมียาติดตัวเยอะ รวมถึงคัมภีร์และค่ายกลด้วย ฉันน่าจะทนไหว !”

จางเฟิงหยุนพูดขึ้นมา “สู้สิวะ ! ยังไงเราก็ต้องสอบเลื่อนชั้นปีอยู่แล้ว  การสอบน่ะต้องยากกว่านี้แน่ะ !”

“เพื่อการสอบเลื่อนชั้นปี ฉันไม่มีทางปล่อยเขตแดนลับนี้ไปแน่ !”

“ลองคิดดู เขตแดนลับระดับฝันร้าย ถึงเราฆ่ามอนlเตอร์ชั้นสูงได้ไม่กี่ตัว ทว่ามันก็ต้องให้ของดรอปที่ดีกว่าบอสในป่าเมืองฉินแน่ ๆ !”

“จะไปหรือไม่ไป พวกนายตัดสินกันเองเอง !”

“ฉันไป !” หวังตงกัดฟันพูดขึ้น

ถึงจู้หวันติงจะกังวล ทว่าสุดท้ายเธอก็พยักหน้า

เฉินเหอหรานที่เป็นอัศวินที่อยู่ข้าง ๆ และเฉินเยว่หานที่เป็นนักฆ่าต่างก็ตกลง

“เดี๋ยว ! มีคนมา !”  จ้าวจือเหมย ผู้ใช้ค่ายกลพูดขึ้นมา

“ใคร ? ระวังตัว !”