ตอนที่ 115 : ฉันเกลียดพวกค้าทาสที่สุด ! เจ้าหญิงจีโน !

ตอนที่ 115 : ฉันเกลียดพวกค้าทาสที่สุด ! เจ้าหญิงจีโน !

เมื่อได้ยินที่หลินลั่วพูดมา จู้เหลียงห้าวก็เลิกเสแสร้งและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าน้องชายจะยังเด็กอยู่”

“มันเป็นเรื่องปกติที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มันมีทาสมากมายในเมืองฉิน ไม่มีใครใส่ใจว่าทาสพวกนี้จะเป็นตัวอะไร”

“น้องชาย นายอาจจะยังไม่รู้ แวร์วูฟพวกนี้น่ะเกิดมาเพื่อเป็นทาส มันเคยถูกจับเข้าไปสู้ในลานประลองด้วย !”

“ตอนนี้ราคาของแวร์วูฟน่ะสูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะพวกแวร์วูฟตัวเมีย หลายกองกำลังในเมืองต่างก็เต็มใจจะซื้อพวกมัน”

“ในหมู่พวกมันนั้น ราคาสูงที่สุดของทาสคือพวกเผ่าจิ้งจอก, แวร์วูฟ และพวกครึ่งคนครึ่งเสือ ตราบใดที่จับมันไปส่งที่เมืองฉินได้ งั้นจะได้เงินอย่างน้อย 1 ล้าน...”

ไอเย็นปะทุออกมาจากตัวหลินลั่ว จู้เหลียงห้าวที่พูดอยู่ต้องสีหน้าเปลี่ยนไป จี้หยกที่ห้อยอยู่ที่เอวสั่นไหวก่อนจะสร้างโล่สีเหลืองขึ้นมาตรงหน้าเขา

ผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ไม่ได้โชคดีพอ พวกเขาโดนแช่แข็งกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งทันที !

จู้เหลียงห้าวตะคอกออกมา “บัดซบ ! รู้มั้ยว่าแกทำอะไรลงไป ? นี่คือสินค้าของกลุ่มจุนเยว่ แกเข้ามายุ่งแบบนี้ แกไม่กลัวกลุ่มจุนเยว่จะไปเอาเรื่องแกรึไง ?”

“กลุ่มจุนเยว่ ?” หลินลั่วส่ายหน้า “ฉันไม่รู้จัก”

“ฉันฆ่าแก ไม่ใช่เพราะฉันแค้นแก ทว่าเพราะฉันไม่ชอบที่แกพูด ฉันรังเกียจในสิ่งที่แกทำ !”

“ว่าไงนะ ?” สีหน้าของจู้เหลียงห้าวเปลี่ยนไป

เขาหัวเราะออกมา “แกกลับสงสารมอนสเตอร์พวกนี้งั้นเหรอ ? หึหึหึ....แกกลับสงสารมอนสเตอร์ ? แกมีสมองบ้างรึเปล่า ? ชีวิตคนเป็นล้าน ๆ ต้องตายเพราะพวกมัน แต่ตอนนี้แกกลับมาสงสารพวกมันเนี่ยนะ ?”

“ตอนที่คนของเราถูกจับไปเป็นทาส พวกมันก็ยังไม่เห็นใจเราเลยด้วยซ้ำ  !”

“สงสาร ?” หลินลั่วส่ายหน้าและพูดขึ้น “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น...ฉันไม่ได้สงสารพวกนี้ แต่ฉันแค่ไม่ชอบในสิ่งที่แกทำ”

“สำหรับพวกนี้น่ะเหรอ ?” หลินลั่วส่งสัญญาณให้กับเห่ยหลง เห่ยหลงอ้าปากออกและพ่นไฟเผารถม้าทั้งคัน แวร์วูฟด้านใน 7-8 ตัวกลายเป็นเถ้าไปในทันที !

“บ้า...บ้า ! แกมันบ้าไปแล้ว !” จู้เหลียงห้าวตะคอกออกมา “แกรู้มั้ยว่าพวกมันมีค่าแค่ไหน ? อย่างน้อย 8 ล้าน พวกมันใช้เป็น...”

“กรร...” จูเหลียงห้าวอยากจะตะโกนออกมาต่อ แต่กลับถูกเสียงมังกรคำรามขัดเอา สุดท้ายมังกรก็กัดตัวเขาขาดในคำเดียว !

พวกขยะ !

หลังจากที่มนุษย์กับมอนสเตอร์อยู่ร่วมกันมากว่า 300 ปี ทั้งสองฝ่ายก็กลายเป็นศัตรูกัน ความแค้นเคืองไม่อาจจะลบเลือนได้

ในมุมมองของหลินลั่วแล้ว หลังจากที่เอาชนะมอนสเตอร์ได้ เขาจะทำลายสายพันธุ์และต้นกำเนิดของพวกมันทิ้ง เมื่อถึงเวลา พวกมันจะแค้นเขาแค่ไหนก็ตามใจ

แต่การที่เอาตัวพวกนี้มาขายเป็นทาสโดยหมายหัวเฉพาะเพศเมีย นี่คือสิ่งที่หลินลั่วรังเกียจที่สุด

หลินลั่วกระโดดขึ้นหลังเห่ยหลงและเดินทางไปยังที่หมายต่อไป

ที่บึงห่างออกไปกว่า 20 กม.

ภายใต้ [ เรดาห์ชีวิต ] หลินลั่วก็ตรวจจับได้ว่ามันมีมอนเตอร์หลายพันตัวมารวมตัวกันที่นี่ พวกมันไม่ใช่จีโนทั้งหมด !

ผ่านไปกว่า 10 นาทีหลังจากที่หลินลั่วเดินทางออกไป มันก็มีผู้ปลุกพลังกว่า 10 คนขี่อสูรม้าขาวมาถึงที่นั่น

เมื่อพวกเขาเจอแต่ซากที่นั่น พวกเขาก็ต้องอึ้ง

“หือ...ทำไมกลุ่มอัคคีแดงถึงได้ตายทั้งหมด เกิดอะไรขึ้น ?”

“ตรวจสอบดู ! เหลือร่องรอยอะไรบ้างไหม ?”

“หัวหน้า ! มันมีร่องรอยของกองทหารม้าที่นี่ ดูเหมือนว่าจะเป็นทหารม้าของพวกจีโน !”

“ศพส่วนมากที่กองกันไว้ถูกกัดและฟันมา มันน่าจะเป็นฝีมือของนักรบจีโน !”

“แต่คนอื่น ๆ ตายเพราะโดนแช่แข็ง จู้เหลียงห้าว หัวหน้ากลุ่มโดนกัดตัวขาดครึ่งโดยมอนสเตอร์บางตัว !”

พวกผู้ปลุกพลังหลายคนมารวมตัวกัน ทว่าหัวหน้าเจิ้งหงปิ่นกลับคิ้วขมวดและพูดขึ้นมา “ทหารม้าจีโน ? โดนแช่แข็ง ? และมอนสเตอร์ตัวใหญ่นั่นอีก...”

เขาหรี่ตาลง ในหัวเขาเริ่มเดาภาพที่อาจจะเกิดขึ้นที่นี่

คนของกลุ่มทหารรับจ้างอัคคีแดงโดนทหารม้าจีโนไล่ตามมา หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายสู้กัน ผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ก็ผ่านมาช่วยพวกเขาเอาไว้ !

ผู้ปลุกพลังคนนี้...

เป็นผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่ง !

ใช้พลังน้ำแข็งได้ !

มีสัตว์เลี้ยงที่บินได้ !

รึว่ามีความแค้นเคืองกันมาก่อน ?

ในฐานะนักสอดแนมจากกองทัพ เจิ้งหงปิ่นน่ะมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ดี ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้นมา “หัวหน้า เราควรทำยังไงกันดี ?”

“ฮึ่ม  !” เจิ้งหงปิ่นฮึดอัดออกมา “ทหารรับจ้างอัคคีแดงน่ะลงทะเบียนเป็นกลุ่มนักผจญภัย ทว่าพวกเขาทำการซื้อขายทาส คนพวกนี้น่ะถึงตายไปก็ไม่ควรสงสาร แล้วสินค้าของพวกนั้นล่ะ ?”

“หัวหน้า ดูนั่น !” สมาชิกในทีมคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา ไม่นานเขาก็เอาเถ้ามาให้เจิ้งหงปิ่นดู

ในซากพวกนี้มีกระดูกที่คล้ายกับมนุษย์อยู่

“หัวหน้า ! นี่น่าจะเป็นสินค้าของพวกอัคคีแดง ทั้งหมดโดนเผาจนตาย แม้แต่กรงก็ยังละลายไปด้วย !”

“ผู้ปลุกพลังธาตุน้ำแข็งคนนี้ไม่ได้ฆ่าแค่พวกทหารรับจ้าง แต่ยังไม่ปล่อยทาสไป”  เจิ้งหงปิ่นเดา “รึว่าพวกเขามีความแค้นกัน ? คนเจ้าอารมณ์แบบนี้มักจะเป็นคนหนุ่มสาว....ที่ทำอะไรไม่ค่อยคิด ผู้ปลุกพลังที่ใช้พลังน้ำแข็งได้ !”

“ตรวจสอบต่อ ! ดูสิว่ามีร่องรอยอื่นบ้างรึเปล่า !”

“ครับ !”

10 นาทีต่อมา ทุกคนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

“หัวหน้า ! เราพบร่องรอยของจีโนห่างออกไป 1 กม. !”

“ผมเจอนี่ด้วย ! เขาโดนเผาจนตาย !”

“นี่ด้วย...”

เจิ้งหงปิ่นพูดขึ้นมา “มันไม่มีร่องรอยของมอนสเตอร์ร่างยักษ์บนพื้นชัดเจนนัก ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสัตว์เลี้ยงที่บินได้และยังแข็งแกร่งอีกต่างหาก มันใช้ไฟได้”

“ไวเวิร์น ? รึว่ากริฟฟิน ? รึว่าเป็นสัตว์อย่างอื่นกัน ?”

“หัวหน้า เราควรทำยังไงกันต่อ ?” เจิ้งหงปิ่นพูดขึ้น “รายงานไปตามความจริง รายงานสิ่งที่ฉันเดาไว้ด้วย !”

“หัวหน้า !” มีทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตะโกนขึ้น “รายงานหัวหน้า ! มีสายด่วนจากสำนักงาน !”

“รับสาย !”

“มีคำสั่ง ! มีมอนสเตอร์จำนวนมากรวมตัวกันที่ด้านนอกพื้นที่ของเรา ให้จุดเฝ้าระวังส่งหน่วยสอดแนมออกไปเพื่อค้นหาที่อยู่ของเผ่ามันโดยเร็วที่สุด !”

“ภารกิจสอดแนม ?” เจิ้งหงปิ่นมองไปที่ทุ่งหญ้าไกลออกไปและพูดขึ้น “กลับไปที่แคมป์เพื่อเติมเสบียงก่อน เราจะเดินทางกันพรุ่งนี้ !”

“ครับ !”

....

ตกดึก

มีร่างหนึ่งสภาพน่าอดสูกำลังเดินทางเข้าไปในพื้นที่ของเผ่าจีโน

“ทหารม้าแวร์วูฟ !”

“เร็วเข้า พาฉันไปหานักบวชระดับสูง !” แวร์วูฟตัวนั้นกัดฟันแน่นและพูดขึ้นมา ตามตัวเขามีแต่รอยโดนเผา

“ได้ !” จีโนสองตัวที่เฝ้าประตูรีบประคองแวร์วูฟไปที่เต็นท์ของนักบวช

“คือ....ผมมาที่นี่เพื่อรับการรักษา !”

นักบวชแปลกใจ ถึงเขาจะเป็นนักบวชชั้นสูงของเผ่าจีโน ทว่าจีโนก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกแวร์วูฟ ถึงจะเป็นเขา ตอนที่พบกับทหารแวร์วูฟทั่วไป เขาก็ยังต้องให้ความเคารพอีกฝ่าย

แวร์วูฟได้รับการรักษาทันที เขาหอบหายใจออกมา “รีบไปรายงานข้อมูล !”

“มีอัศวินไวเวิร์นเข้ามาในทุ่งลมกระซิบ ส่งคนไปจัดการเขาทันที !”

“อัศวินไวเวิร์น ?”  นักบวชจีโนตาเป็นประกายและพูดขึ้น “แคมป์ของเผ่าฉันโดนทำลายไปวันนี้ ข่าวถูกส่งกลับมาว่ามีร่องรอยของไฟและมอนสเตอร์ตัวใหญ่ ดูเหมือนว่าจะเป็นคนเดียวกัน”

“ฉันมาที่นี่เพื่อส่งข้อความไปหาเมืองหลัก !”

“ถ้ากล้าฆ่าคนในเผ่าฉัน ถึงจะเป็นอัศวินไวเวิร์น ทว่าก็ไม่มีทางหนีไปจากกำมือฉันได้ !”

“ส่งทหารม้าไป รอให้เผ่าหลักส่งกำลังเสริมมา !”

“ได้ !”

“ไปฆ่ามัน !”

“เฮ...”

ภายในทุ่งลมกระซิบ ทหารม้าจีโนหลายร้อยตัวพากันแห่กันออกมาพร้อมกับยิงธนูขึ้นบนฟ้า

ลูกศรพวกนั้นได้แต่สร้างประกายไฟกับเกล็ดของมังกรดำ มันไม่อาจจะทำให้มังกรดำบาดเจ็บได้เลย

“กรร !” แต่มันก็ยังสร้างความรำคาญได้ เห่ยหลงหงุดหงิดและพ่นไฟเผาจีโนพวกนี้ทิ้ง

ตั้งแต่เช้า หลินลั่วพบว่ามีจุดสีแดงกำลังเข้ามาล้อมเขา เมื่อเขาบินขึ้นมาดู เขาก็พบว่ามีทหารม้าจีโนจำนวนมากแห่กันมาเพื่อจัดการกับเขา

เขารีบโดดขึ้นหลังมังกรและฆ่าจีโนพวกนี้

หลังจากนั้นไม่นานจีโนพวกนี้ก็ถูกฆ่าทิ้งหมด

ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะส่งจีโนมาเพิ่มอีก

ครั้งนี้พวกมันไม่ได้มาล้อมเขาเอาไว้ ทว่าพวกมันแบ่งกันเป็น 10 กลุ่ม คอยก่อกวนเขาด้วยธนูและขวาน มันน่ารำคาญอย่างมาก

“มีบางอย่างผิดปกติ....” เมื่อเห็นทหารม้าจีโนกว่า 10 กลุ่ม หลินลั่วก็สั่งเห่ยหลงไม่ให้พ่นไฟต่อ

“เหยื่อล่อ ? รึว่าจีโนพวกนี้มีหน้าที่แค่ยื้อฉันเอาไว้เพื่อรอกำลังเสริม ?”

หลินลั่วจำที่จู้เหลียงห้าวพูดไว้เมื่อวานนี้ได้ กองทัพมอนสเตอร์กำลังรวมตัวกัน มันต้องมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งหลายตัวอยู่แน่

มันขึ้นอยู่กับเวลา ก่อนที่มันจะมาหาเขา

“ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์จะไม่ได้โง่ไปทั้งหมด....โดยเฉพาะจีโนพวกนี้  !”

หลินลั่วพึ่ง [ เรดาห์ชีวิต]  และพบว่ารอบตัวเขานั้นถูกจุดสีแดงล้อมเอาไว้หมดแล้ว

มีนักรบจีโนจำนวนมากแห่กันมาหาเขา

เป้าหมายชัดเจนอยู่แล้ว

หลินลั่วมองไปที่ทหารม้าจีโนที่พื้นและไม่คิดจะเล่นกับพวกมันต่อ เขาตบหัวมังกรเบาๆก่อนที่มังกรจะทะยานขึ้นไปบนฟ้า

ด้วยระดับความสูงและความเร็วในการบินของมังกร รวมถึงผลจาก [ เรดาห์ชีวิต ] หลินลั่วก็ได้ออกจากวงล้อมตอนที่พวกมันจะปิดทางหนีของเขาทุกทาง

ทหารม้าจีโนเป็นหมื่น ๆ ตัวได้แต่เงยหน้ามอง

นักบวชจีโนคิ้วขมวด มันมองไปที่ทุ่งหญ้าที่ว่างเปล่า มันกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “อัศวินไวเวิร์นบัดซบ จะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ !”

มันจับตราที่อกและท่องเวทย์ออกมา

ไม่นานก็มีกลุ่มแสงก่อตัวขึ้น หมาป่าสองหัวสูงกว่า 7-8 ม.มีขนสีเหลืองดำโผล่มาตรงหน้า !

“รีบไปหามาว่าไอ้อัศวินไวเวิร์นบัดซบนั่นไปไหน !”

เมื่อได้ยินคำสั่งของนักบวชจีโน หมาป่ายักษ์นี่ก็ชูคอขึ้นสูดกลิ่นที่หลงเหลือในอากาศ หลังจากที่สูดกลิ่นได้ไม่นาน ดวงตาที่แสดงความอาฆาตของมันก็ส่องแสงออกมา

“....”

“อะไรนะ ? หมายความว่าไวเวิร์นนั่นแผ่พลังที่บริสุทธิ์ออกมา มันอาจจะเป็นไวเวิร์นที่วิวัฒนาการแล้ว !”

นักบวชจีโนพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ฮ่าฮ่า ไปเรียกนักรบจีโนทั้งหมดมา เราต้องจัดการกับอัศวินไวเวิร์นบัดซบนั่นให้ได้ !”

“ครั้งนี้ฉันจะลงมือด้วยตัวเอง !”

“รีบไปสั่งการ !”

หลังจากที่ได้รับคำสั่ง คนในเผ่าก็พากันขนเอากรงเหล็กกว่าสิบอันออกมา ด้านในมีหมาป่ายักษ์กว่า 10 ตัวที่สูงกว่าตัวคน ตามตัวพวกมันเต็มไปด้วยบาดแผลและมีตาที่แดงก่ำ

นักบวชจีโนพึมพำบางอย่าง ไม่นานก็มีแสงสีแดงระเบิดออกมาห่อหุ้มร่างของหมาป่าพวกนั้นเอาไว้

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ ร่างของหมาป่าพวกนี้ก็เหมือนจะผิดปกติ พวกมันพากันตัวสั่นและคำรามออกมา

“ปล่อยพวกมันไป !”

หมาป่ายักษ์กว่าสิบตัวถูกปล่อยออกจากกรง พวกมันพากันมองไปยังจีโนรอบ ๆ ด้วยสายตาแค้นเคือง

“ไปล่ามัน ! ลูก ๆ ของฉัน ! ไปจับตัวไอ้อัศวินไวเวิร์นบัดซบนั่นให้ได้ ! อย่าให้คลาดสายตา !”

“กรร....”

หมาป่ายักษ์กว่าสิบตัวพากันหอนออกมา พวกมันกางขาออกและวิ่งออกไปตามกลิ่นกันอย่างรวดเร็ว หลังจากที่สั่งการหมาป่าพวกนี้เสร็จ นักบวชจีโนก็หันไปหาหมาป่าสองหัวและสั่งออกมา

“เฟนนิกส์ แกตามไปด้วย !”

“กรร....”