ตอนที่ 87 : 1 ใน 7 จักรพรรรดิ เกาะพายุ ! การคาดการณ์ของตระกูลเหลียน  !

ตอนที่ 87 : 1 ใน 7 จักรพรรรดิ เกาะพายุ ! การคาดการณ์ของตระกูลเหลียน  !

ตอนนั้นในพื้นที่ให้รอ ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยความกังวล “พี่ลั่ว ฉันไม่เห็นพี่สะใภ้เลย ฉันไปถามเพื่อน ๆ คนอื่นดูแล้วแต่พวกเขาก็ไม่เห็นเธอ”

หลินลั่วเก็บมือถือพร้อมสีหน้าที่บิดเบี้ยวขึ้นมา

หลังจากที่แยกกับเหลียนอี้หนิงเมื่อวานนี้ เธอบอกว่าเธอมาให้กำลังใจเขา ทำไมตอนนี้ยังไม่โผล่มาอีก ?

โทรหาไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบ มีอะไร ?

“พี่ลั่ว รึว่าจะเกิดปัญหาขึ้น ?” ถังเฉิงลังเลขึ้นมา

“จะเป็นอะไรไปได้ ?” หลินลั่วพูดขึ้น “เหลียนอี้หนิงเป็นคนของตระกูลเหลียน พ่อเธอยังเป็นผู้ปลุกพลังระดับอีปิค จะเกิดปัญหากับเธอได้ยังไง ?”

ถังเฉิงเดา “งั้นถ้ามีคนจับตัวเธอไปเพื่อขู่ให้นายออมมือล่ะ...”

“หัวนายไปกระแทกมารึไง ?” หลินลั่วพูดขึ้นด้วยท่าทีหมดหนทาง “ใครจะกล้าลักพาตัวคนตะกูลเหลียน ? คงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ !”

“เดี๋ยวนะ ฉันจะไปถามคนอื่นดู...” เขาเปิดโทรศัพท์และเจอเบอร์ของเหลียนฉิงเอ๋อ ทั้งสองคนเคยเจอกันมาหลายครั้ง จากนั้นเขาก็เลือกที่จะส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย

ก่อนที่เหลียนฉิงเอ๋อจะตอบกลับ มันก็มีเสียงตะโกนและเสียงปรบมือดังขึ้นมา

“พี่ลั่ว ถึงคิวนายแล้ว..”

หลินลั่วเก็บมือถือและพูดขึ้น “ไว้ก่อนเถอะ เรื่องของหนิงเอ๋อค่อยคุยกันหลังจากที่จบการแข่งขันรอบรองแล้ว”

เขาค่อย ๆ เดินไปที่เวทีเวทีประลอง

“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว !”

“ทั้งสี่คนออกมากันครบแล้ว !”

“สี่คนกับมังกรอีกตัว ทำไมฉันรู้สึกว่าตงฟางเหอจะเป็นแชมป์ !”

“ฉันเอง...ก็คิดแบบนั้น !”

ใจกลางเวที ตงฟาเหอที่อยู่บนหลังมังกรได้มองไปที่หลินลั่วและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในที่สุดก็ออกมาสักที ฉันคิดว่าแกจะหนีไปซะแล้ว ?”

มังกรเองก็มองไปที่หลินลั่วและคำรามออกมาเบา ๆ

มันรู้ว่ามนุษย์ตรงหน้ามันคือคนที่ทำให้มันขี้แตกต่อหน้าผู้คนมากมาย ศักดิ์ศรีมันถูกทำลายป่นปี้ !

มันต้องกินมนุษย์นี่ให้ได้ ! กินไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว !

นี่คือคนที่ทำให้มันขี้แตกต่อหน้าคนเป็นหมื่น ๆ คน !

เรื่องแบบนี้คงถูกถ่ายบันทึกเอาไว้และโพสในอินเตอร์เน็ตรึอาจจะเป็นในหนังสือของมนุษย์เลยก็ว่าได้  บางทีอีกหลายร้อยปีจากนี้ มนุษย์อาจจะพูดถึงมังกรที่ขี้แตกต่อหน้าคนเป็นหมื่นคน

มันไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น !

เมื่อเห็นทั้งคนและมังกรมองเขม่นมาที่เขา โดยเฉพาะมังกรที่มองราวกับจะกินเข้าทั้งเป็น หลินลั่วก็พูดขึ้นด้วยท่าทีสบาย ๆ “อยากโดนอีกเหรอ ? ได้ มาสิ !”

กรร...

มังกรคำรามออกมาอยากจะพุงเข้าใส่หลินลั่ว แต่ก็ถูกตงฟางเหอห้ามเอาไว้

“ยมทูต ! ไม่ต้องรีบร้อน ! ตอนที่ขึ้นไปบนเวทีประลอง ฉันจะให้แกจัดการเขา !”

พิธีกรเห็นความดุเดือดก่อนการต่อสู้และรีบประกาศออกมา “ต่อไปเราจะจับฉลากเพื่อจับคู่สำหรับการแข่งขันรอบรองชนะเลิศ !”

ทันทีที่พูดจบ ชื่อของทั้งสี่คนก็ปรากฏขึ้นมาบนจอก่อนจะเริ่มสลับที่กัน หลินลั่ว, ตงฟางเหอ, เฉินผิงอัน และมู่หรงเสวี่ยเหินต่างก็มองไปที่จอ

ผู้ชมพากันตะโกนกันออกมา

“ตงฟางเหอ ! อยากดูตงฟางเหอสู้ !”

“มู่หรงเสวี่ยเหิน ! ดูผู้ชายไปทำไมกัน ? ดูเทพธิดาเพลินตากว่าเยอะ !”

“หลินลั่ว ! ฉันอยากเห็นมังกรขี้แตกอีก ! ฮ่าฮ่า !”

“ไอ้โง่ สกิลนั้นโดนแบนไปแล้ว หลินลั่วต้องแพ้แน่ !”

“มาแล้ว หยุด หยุดสิ ! มัน...”

บนจอภาพนั้นสุดท้ายก็ได้ชื่อของคนแรกออกมา

“เฉินผิงอัน  !”

เฉินผิงอันตาเป็นประกาย คนแรกที่จะได้สู้กลับเป็นเขา !

ตงฟางเหอคิ้วขมวด “เฉินผิงอัน ? ฉันหวังว่าเขาคงไม่ได้สู้กับหลินลั่วรอบนี้หรอกนะ !”  ภายใต้สายตาเป็นหมื่น ๆ คู่ สุดท้ายชื่อที่สองก็ปรากฏขึ้นมา

“มู่หรงเสวี่ยเหิน !”

“ฮ่าฮ่า...”  ทันทีที่ชื่อที่สองปรากฏขึ้นมา ตงฟางเหอก็หัวเราะออกมาทันที  หอกในมือเขาชี้ไปที่หลินลั่ว “หลินลั่ว ! พระเจ้าเข้าข้างฉัน ! ฮ่าฮ่า....”

เสียงหัวเราะของตงฟางเหอนั้นไม่ได้ทำให้หลินลั่วตอบโต้อะไร การต่อสู้คู่แรกของเฉินผิงอันกับมู่หรงเสวี่ยเหิน เขาไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเดินแยกตัวออกไปทันที

ตงฟางเหอตะโกนไล่หลังตามมา

“เป็นมู่หรงเสวี่ยเหินจริง ๆ... ” เฉินผิงอันแปลกใจนิด ๆ เขาคิดว่าคงเป็นตงฟางเหอ ไม่คิดเลยว่าจะต้องสู้กับผู้หญิง

มู่หรงเสวี่ยเหินยังเยือกเย็นดังเดิม เธอมองไปที่เฉินผิงอันด้วยสายตาแน่วแน่

“ผู้ชมทุกคน รอบรองชนะเลิศของปีนี้กำลังจะเริ่มแล้ว !”

“คู่แรก ผู้ปลุกพลังอาชีพลับระดับ S  ! นักดาบไร้เทียมทานเฉินผิงอันจะต่อสู้กับเทวทูตมู่หรงเสวี่ยเหิน  !”

“คู่นี้จะเป็นการต่อสู้ที่ดีที่สุดที่เราจะได้รับชม !”

ตูม !

ทันทีที่พิธีกรพูดจบ กรรมการก็เดินขึ้นบนเวทีมา บรรยากาศที่ลานดูคึกขึ้นมาทันตา !

“กำลังจะเริ่มแล้ว ! กำลังจะเริ่มแล้ว ! ฮ่าฮ่า....”

“คู่นี้ นายว่าใครจะชนะ ?”

“ฉันว่าเฉินผิงอัน ! การโจมตีของนักดาบนั้นรุนแรงที่สุดอยู่แล้ว เฉินผิงอันเป็นนักดาบไร้เทียมทาน อาชีพลับระดับ S ! เขาไร้เทียมทานในโลกนี้ !”

“ฉันว่ามู่หรงเสวี่ยเหิน ! ไม่ใช่อะไรนะ เพราะเธอน่ะสวย !”

“เธอคือเทพธิดา !”

“เสวี่ยเหิน ชนะให้ได้ !” ในหมู่ผู้คน ฉือเหล่ยมองไปที่เวทีประลองและพึมพำออกมา เขาพ่ายแพ้ให้กับตงฟางเหอ ในใจเขายังแค้นเคือง เขาไม่คิดจะยอมรับความพ่ายแพ้

มันน่าเสียดายแต่เขาไม่อาจจะทำอะไรได้

ตอนนี้มู่หรงเสวี่ยเหินที่เขาคอยปกป้องนั้นยืนอยู่บนเวทีประลองเพียงลำพัง ในฐานะผู้พิทักษ์แล้ว เขาน่ะทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ !

“หลังจากจบการสอบเข้ามหาลัย ฉันต้องพยายามอย่างหนักเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองให้เพียงพอที่จะปกป้องคุณหนูให้ได้ !”

ริม ๆ เวที คนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นคนใหญ่โตของเมืองปิ้นไห่

ผู้บริหารระดับสูงของกิลด์ผู้ปลุกพลัง, ผู้พิทักษ์, ผู้บริหารเมือง, ตระกูลใหญ่, กองกำลังใหญ่ และคนจากกลุ่มที่มีอำนาจ

ใจกลางพื้นที่นี้มีหลายคนพากันมองไปที่เวทีประลอง

“อัตราชนะของผิงอันอยู่ที่เท่าไหร่ ?”

“5 ต่อ 5 มู่หรงเสวี่ยเหินปลุกอาชีพนั่นขึ้นมาได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ มันจึงไม่มีบันทึกข้อมูลอาชีพนี้เลย !”

“อาชีพนักดาบไร้เทียมทานของผิงอันน่ะ มันมีคนของเราเมื่อร้อยปีก่อน เราจึงรู้รายละเอียด แต่เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาชีพเทวทูตเลย !”

“น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสตายไปด้วยฝีมือของพวกสัตว์ประหลาดหลังจากที่ขึ้นไปถึงระดับทองแล้ว ไม่งั้นแล้วตระกูลเฉินจะเก็บตัวอยู่แต่เมืองปิ้นไห่ได้ยังไง ?”

“ตอนนี้เราต้องหวังพึ่งผิงอัน ! ตราบใดที่เขาคว้าแชมป์มาได้ ตระกูลเฉินก็จะได้โลกวิเศษ ถึงมันจะเป็นของที่เสียหาย ทว่ามันก็ยังมีโอกาสช่วยให้บรรพชนยกระดับขึ้นมาได้ !”

ในพื้นที่อีกส่วนซึ่งเป็นพื้นที่ของตระกูลมู่หรง

“เสวี่ยเหิน ตระกูลมู่หรงต้องฝากไว้กับลูก !”

“แชมป์ปีนี้ต้องเป็นของตระกูลเราแน่ !”

“แล้วตงฟางเหอล่ะ ?”

“สบายใจได้ เสวี่ยเหินหาทางควบคุมมังกรนั่นได้แล้ว ตราบใดที่คุมมังกรไว้ได้ มันก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องตงฟางเหอ !”

“เข้าใจแล้ว...”

ด้านในพื้นที่ที่ 3

กั้วโฉวยี่มองไปที่เวทีประลอง

จ้าวฉือเฉิงยืนอยู่ด้านหลัง

“หัวหน้า เหลียนเจิ้งออกจากเมืองปิ้นไห่ไป ที่หมายคือทะเลดวงดาว ไม่รู้ว่าเขาจะไปที่ไหน”

กั้วโฉวยี่พูดขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยเมย

“10 ปีก่อน เหลียนเจิ้งมีเรื่องขัดแย้งกับเกาะพายุ 1 ใน 7 จักรพรรดิแห่งทะเลดวงดาว พวกเขาแย่งไอเท็มภารกิจจากเกาะพายุมา มันคือไอเท็มภารกิจเปลี่ยนอาชีพที่ทำให้เขาก้าวขึ้นไประดับอีปิคได้และได้รับฉายาจ้าวแห่งพายุมา”

“น่าตลกดี...”

จ้าวฉือเฉิงพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าแปลกใจ “ตลกอะไร ?”

กั้วโฉวยี่ยิ้มออกมา “เกาะพายุรู้จักกันว่าเป็น 1 ใน 7 จักรพรรดิ ทว่าตำแหน่งจ้าวแห่งพายุถูกชิงไปโดยตระกูลเหลียน นายไม่คิดว่ามันตลกรึไง ?”

“...” จ้าวฉือเฉิงได้ยินข่าวนี้เป็นครั้งแรก เขาถามขึ้นมา “งั้นเราควรทำยังไง ? ไม่ว่าจะพูดยังไง เขาก็เป็นถึงผู้ปลุกพลังระดับอีปิคของเมืองปิ้นไห่ ทว่าเกาะพายุนั้นเป็นกองกำลังที่ทัดเทียมได้กับประเทศ ถ้า...”

กั้วโฉวยี่ส่ายหน้าและพูดขึ้น “เหลียนเจิ้งมีแผนของตัวเอง เขาเตรียมที่จะส่งลูกสาวไปแต่งงานกับเกาะเก้าอสรพิษแล้วไม่ใช่เหรอ ? การที่จักรพรรดิต้องมาสู้กันเอง การต่อสู้อย่างต่อเนื่องนี้จะนำไปสู่...”

“จักรพรรดิของทะเลทั้งสองสู้กันเอง..” จ้าวฉือเฉิงแปลกใจ “หัวหน้า แล้วเราล่ะ ?”

“ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง !” กั้วโฉวยี่พูดขึ้น “การเดินทางครั้งนี้ของเหลียนเจิ้งคงไปที่เกาะเก้าอสรพิษเพื่อซื้อใจพวกนั้น”

เกาะเก้าอสรพิษอยู่ห่างจากเกาะพายุอยู่ไกล มันยากที่จะเดินทางไปได้ เบี้ยต่อรองของตระกูลเหลียนน่าจะเป็นเด็กสาวที่ชื่อเหลียนอี้หนิง

อยู่ ๆ สีหน้าของกั้วโฉวยี่ก็เปลี่ยนไป “แล้วคุณหนูตระกูลเหลียนล่ะ เหลียนเจิ้งพาเธอไปด้วยรึเปล่า ?”

จ้าวฉือเฉิงรีบตอบกลับ “ผมจะไปตรวจสอบให้ !”

“ไม่จำเป็น !” กั้วโฉวยี่ส่ายหน้า “เธอคงถูกเหลียนเจิ้งพาตัวไปแล้ว !”

“เหลียนเจิ้งก้าวขึ้นมาระดับอีปิคได้นานกว่า 10 ปีแล้ว ทว่าเขาก็ยังไม่ใกล้เคียงกับระดับตำนาน ฉันได้ยินมาว่าผู้ปกครองเกาะพายุนั้นมีฉายาว่าจ้าวแห่งพายุเหมือนกัน ทั้งสองคนคงต้องสู้กันแน่ !”

“จ้าวแห่งพายุ ถ้าอยากได้ตำแหน่งนี้ งั้นก็ต้องฆ่าคนที่มีตำแหน่งนี้เหมือนกันและกลืนกินวิญญาณอีกฝ่ายเพื่อก้าวขึ้นไประดับตำนาน !”

“การซื้อใจเกาะเก้าอสรพิษนั้น มันเพื่อการปกป้องตัวเองรึเพื่อฆ่าผู้นำของเกาะพายุ เพื่อที่เขาจะได้ก้าวขึ้นไประดับตำนานให้ได้ การจะทำแบบนั้นได้ต้องมีกองกำลังใหญ่คอยหนุนหลัง”

“เกาะเก้าอสรพิษเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด !”

กั้วโฉวยี่ตาเป็นประกายขึ้นมา “เกาะเก้าอสรพิษ ผู้นำของพวกนั้นคือหนึ่งในวีรบุรุษของโลกนี้ มันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เขายอมรับได้ !”

“แม้แต่การแต่งงานของคุณหนูตระกูลเหลียนกับนายน้อยของเกาะเก้าอสรพิษ ทว่ามันคงเจรจากันไม่ลงตัวง่าย ๆ แน่ !”

“นอกจากนี้จิ่วเฉอยี่ก็ตัดสินใจที่จะเข้าร่วมมหา’ลัยที่เมืองหลวงแล้ว พวกนั้นคงไม่อยากมีปัญหา !”

จ้าวฉือเฉิงถามขึ้นมา “หัวหน้า นี่คุณทำเพื่อหลินลั่วเหรอ ?”

“...” กั้วโฉวยี่ยิ้มออกมา “คุณหนูตระกูลเหลียนกับหลินลั่วน่ะชอบพอกัน พวกเขารักกันตั้งแต่เด็ก ในฐานะผู้ใหญ่แล้ว เราจะแยกพวกเขาออกจากกันได้ยังไง”

“นอกจากนี้แล้วประเทศเราก็ให้ความสำคัญกับสิทธิ์และอิสระ การคลุมถุงชนน่ะควรเป็นเรื่องที่เราต้องทิ้งไปกับประวัติศาสตร์ได้แล้ว !”

“หัวหน้า ทำไมรอยยิ้มของคุณถึงดูโรคจิตแบบนี้...”

“ช่างเถอะ....ตอนนี้การแข่งกำลังจะเริ่มแล้ว !”