ตอนที่ 84 : แค่สกิลกลายพันธุ์ !

ตอนที่ 84 : แค่สกิลกลายพันธุ์ !

หลินลั่วแฝงตัวไปในฝูงอสูรหมาและรับรู้ถึงความแปลกของพวกมัน

พวกมันดูคล้ายกับมอนสเตอร์ที่เกิดขึ้นมาจากหมอกดำ พวกมันคล้ายกับหมาใน ทว่าหลังจากที่เข้ามาใกล้ชิดพวกมันแล้ว มันกลับผิดจากที่เขาคาดเอาไว้

พวกมันคล้ายกับก้อนหมอกดำที่บิดเบี้ยวซึ่งถูกควบคุมโดยพลังงานบางอย่าง เขาถึงกับเดินทางผ่านพวกมันมุ่งหน้าไปหาตู้เฉิงได้

ภายใต้หมอกดำ ตู้เฉิงยังคงหัวเราะออกมา

ร่างกายส่วนล่างของเขาเป็นหมอก มีหมาดำพุ่งออกมาจากหมอกนี้พุ่งออกไปหาหลินลั่วและคนอื่น ๆ

หลังจากที่เข้ามาใกล้ หลินลั่วก็ได้ใช้ [ จิตสับสน ] เข้าใส่ตู้เฉิง

“กรร...” ตู้เฉิงคำรามออกมาและใช้กรงเล็บตะปบเข้าใส่อสูรหมากว่าสิบตัว หมอกดำพวกนั้นสลายไปในทันที

“หือ ?” ตู้เฉิงได้สติกลับมา เขารีบมองไปที่พื้นทันที

ที่นั่น หลินลั่วได้เปลี่ยนร่างกลับมาเป็นคนเหมือนเดิมยืนอยู่ตรงหน้าตู้เฉิง

“ไอ้เด็กนี่ !” ตู้เฉิงตะโกนออกมาและใช้กรงเล็บตะปบออกไปอีกครั้ง

“...” ร่างของหลินลั่วหายตัวไป วินาทีต่อมาเขาก็โผล่มาด้านหลังตู้เฉิงพร้อมหินที่สลับตำแหน่งกับเขา

[ กระตุ้นการสืบพันธุ์ ] !

[ กระตุ้นการสืบพันธุ์ ] เลเวล 7 ทำงานทันที ตู้เฉิงนอนลงกับพื้น ร่างส่วนบนของเขาถูกฝูงหมาเข้าบดขยี้ ครั้งนี้ใช้เวลากว่า 10 วินาทีก่อนที่ตู้เฉิงจะได้สติกลับมา เขาอ้าปากออกคำรามออกมา

ตูม !

เปลวไฟกระจายออกมายังจุดที่หลินลั่วอยู่

หลินลั่วโผล่มาในอีกทางและเหวี่ยงคทาในมืออีกรอบ

[ ระเบิดผิวหนัง ]  !

ปัง....

มีรอยแตกปรากฏขึ้นที่ตัว หมอกดำปะทุออกมาจากบาดแผลแล้วหายไปในทันที

[ หูด ]

ตู้เฉิงชะงักไปชั่วครู่แต่ไม่มีอาการใด ๆ อีก

[ หนองในระบาด ] !

[ ไข้หวัดระบาด ] !

[ เพิ่มความเจ็บปวด ] !

สกิลกลายพันธุ์ถูกใช้ใส่ตู้เฉิงอย่างต่อเนื่อง ตู้เฉิงได้แต่คำรามออกมา ทว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ไม่อาจจะแตะต้องหลินลั่วได้เลย

“...” ไกลออกไป จ้าวฉือเฉิงรู้สึกว่าการโจมตีของอสูรหมาพวกนี้เหมือนจะเชื่องช้าลงไปมาก เขามองไปอีกทางด้วยสีหน้าแปลก ๆ

ตู้เฉิงยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทว่าหลินลั่วก็เอาแต่สลับตำแหน่งไปมา หลบการโจมตีได้อย่างต่อเนื่องเช่นกัน

“เฮ้ย ! น้องลั่วเหมือนเล่นกับหมาเลย !” จ้าวฉือเฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“หัวหน้า ! เร็วเข้า หยางจือทนไม่ไหวแล้ว !”

“ว่าไงนะ ?” สีหน้าของจ้าวฉือเฉิงเปลี่ยนไป

หยางจือนั้นล้มลงไปกองกับพื้น ตามตัวมีแต่แผลที่โดนกัด  แขนขวาและขาขวาโดนกัดขาดไป ตามตัวมีรอยแผลไฟไหม้

“...”

“บัดซบ !” จ้าวฉือเฉิงตะโกนออกมาและพุ่งออกไปเพื่อจัดการกับตู้เฉิง

“ตู้เฉิง ฉันจะฆ่าแก !”

“กรร !” ตู้เฉิงคำรามออกมาและยกกรงเล็บตะปบใส่หลินลั่วอีกรอบ

“ไอ้หนู ! ฉันไม่เชื่อว่าแกจะเหลือพลังจิตมากพอ !”

เขาตัดสินใจแล้วว่าหลังจากที่พลังจิตของหลินลั่วหมดไป เขาจะเผาวิญญาณและพลังชีวิตของตัวเอง !

[ เพิ่มความเจ็บปวด ] !

ตู้เฉิงตะโกนออกมาและมองไปที่หลินลั่วอีกรอบ  หลินลั่วถอนหายใจออกมา สกิลกลายพันธุ์แทบทั้งหมดถูกใช้ออกมาแล้ว แต่มีไม่กี่สกิลที่ใช้ได้ผล

ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นถึงผู้ปลุกพลังระดับทองห่างจากระดับอีปิคแค่ก้าวเดียว  “ถ้าอย่างนั้นคงต้องลอง....มิติตัดต่อ”  เขายกมือขึ้นและใช้สกิลไปอีกอัน

[ เผาเลือด ]

ตูม !

มีเสียงกรีดร้องอันน่ากลัวดังออกมาจากปากตู้เฉิง หลินลั่วถึงกับต้องตกใจกับเสียงคำรามนี้ “เกิดอะไรขึ้น ?” แต่อยู่ ๆ บนร่างอสูรตัวใหญ่นี้กลับมีไฟลุกไหม้ขึ้นมา ไฟได้ลุกรามไปทั่วตัวตู้เฉิงด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

[ เผาเลือด ] นั้นเป็นสกิลกลายพันธุ์ที่ใช้กับเลือด มันสามารถทำให้เลือดของเป้าหมายลุกเป็นไฟได้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นอสูรล่องหน ทว่ามันก็ยังมีร่างจริง ร่างที่ว่าคือหมอกดำ

หมอกดำพวกนี้คือองค์ประกอบหลักของร่างพวกมันซึ่งแทนถึงเลือดในตัวพวกมัน  เมื่อไม่มีร่างกายคอยบดบัง มันก็เท่ากับก้อนเลือดที่โผล่มาตรงหน้าหลินลั่ว

แค่ใช้สกิลออกมาเพียงครั้งเดียว มันก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดในตัวพวกนี้ลุกไหม้ขึ้นมาได้ !

ตูม !

เปลวไฟปะทุออกมาพร้อมร่างของตู้เฉิงที่เกือบถูกเปลวไฟกลืนกิน !

ร่างกายของเขาเริ่มบิดไปมาด้วยความเจ็บปวด  พวกอสูรหมาที่อยู่ที่พื้นก็โดนไฟลุกไหม้ตามไปด้วย ในเวลาแค่ 10 วินาที ทั้งโลกที่ถูกควบคุมโดยหมอกดำก็มีทะเลเพลิงปรากฏขึ้นมา !

“เกิดอะไรขึ้น ?” จ้าวฉือเฉิงที่เพิ่งจะฝ่าเข้ามาในฝูงอสูรหมาได้กำลังจะลงมือฆ่าอสูรพวกนี้ แต่ก็ต้องตกใจกับทะเลเพลิงจนหยุดมือ

ไกลออกไป ร่างของตู้เฉิงเริ่มพังลงภายใต้เปลวไฟที่ลุกไหม้

“บัดซบ !”  ตู้เฉิงสบถออกมา ร่างขนาดใหญ่ของเขาเริ่มพังลง หมอกดำได้เข้ามาปกคลุมตัวเขา “เปลี่ยนกลับไปร่างเดิม”

ถึงรูปลักษณ์จะต่างกันแต่เขาก็ยังโดนไฟเผาอยู่ดี

“ฝากไว้ก่อนเถอะ !” เขารีบเว้นระยะห่างเพื่อที่จะหลบหนี

“คิดจะไปไหน ? คิดว่าจะหนีได้ง่าย ๆ รึไง ?” หลินลั่วฮึดฮัดออกมา เขาใช้มือฟันไปทางตู้เฉิง

“ตัด !”

ฉัวะ ...

ในพริบตา หัวและแขนขาของตู้เฉิงก็ถูกแยกออกมาจากตัว !

“รวม !” หลินลั่วตะโกนออกมาอีกครั้ง สีหน้าแปลกใจของตู้เฉิงยังไม่ทันได้หายไป ทว่าหัวกับแขนและขาก็กลับมาต่อที่ร่างกายดังเดิม ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างแปลก ๆ

“เหี้ย ! สกิลบ้าอะไรของแกวะ !” ตู้เฉิงสบถออกมาพร้อมพึมพำออกมาด้วยเสียงแปลก ๆ

มือกับขาเริ่มละลายเปลี่ยนเป็นหมอกดำ

แต่ตอนนั้นหลินลั่วใช้อีกสกิลออกมา

[ อัลไซเมอร์ ] !

[ อัลไซเมอร์ ] นั้นเลเวล 7 แล้ว มันจึงใช้ผลกับตู้เฉิงในทันที

ปัง !

หัวของตู้เฉิงระเบิดออกภายใต้พลังสะท้อนจากการที่สกิลล้มเหลว ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพบาดเจ็บหนัก

[ เผาเลือด ] !

ตูม !

เลือดโดยรอบพร้อมเลือดที่เปื้อนตามตัวตู้เฉิงได้ลุกไหม้ขึ้นมาทันที

“อ๊าก....”

“กรร...”

ที่พื้นดิน พวกอสูรหมาพากันคำรามออกมา  ร่างของพวกมันค่อย ๆ หดตัวลงและหายตัวไปราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน

ร่างของตู้เฉิงก็โดนเผากลายเป็นควันสีเขียว

“ฮึ่ม ! กลุ่มผู้พิทักษ์รัตติกาลไม่ปล่อยแกไปแน่  !”

“อ๊าก....”

ร่างของเขาถูกเผาอย่างต่อเนื่อง เขาไม่อาจจะทนพลังที่สะท้อนกลับได้ ตอนที่ตู้เฉิงกำลังจะตาย หลินลั่วก็รีบวิ่งเข้ามาถอดแหวนจากมืออีกฝ่าย

แหวนมิติ !

แหวนมิติของผู้ปลุกพลังระดับทอง หนึ่งในหัวหน้าขององค์กรผู้พิทักษ์รัตติกาล มันต้องมีของที่เป็นประโยชน์ต่อหลินลั่วอยู่เยอะแน่ ๆ !

ด้วยการตายของตู้เฉิง มันก็มีลูกปัดสีดำที่ร่วงลงมาอยู่ในกำมือหลินลั่ว

“นี่มันอะไรกัน ?”

ลูกปัดในมือมีขนาดพอ ๆ กับไข่ไก่ ด้านนอกโปร่งใส ทว่าด้านในมีหมอกดำไหลวนอยู่อย่างต่อเนื่อง

“มันคือไข่มุกอสูร !” จ้าวฉือเฉิงเดินเข้ามาและตอบกลับ

“มันคือไอเทมที่ดรอปตอนที่มอนสเตอร์ตาย มันคล้ายกับผลึกมังกร ทว่ามันมีความพิเศษอย่างอื่น สำหรับคนทั่วไปแล้ว มันไม่ได้มีประโยชน์อะไร”

หลินลั่วเก็บลูกปัดและพูดขึ้น “ขอบคุณที่ตอบคำถามของผม”

จ้าวฉือเฉิงอึ้งและส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”

ตอนแรกเขาคิดว่าจะต่อรองเอาลูกปัดนี่มายังไง คนทั่วไปใช้ประโยชน์จากลูกปัดไม่ได้ ทว่าสำหรับกลุ่มผู้พิทักษ์แล้ว มันมีหลายคนที่ใช้ลูกปัดนี้ได้

มันคือเพชรในตมก็ว่าได้ !

“หลินลั่ว ขอบคุณนายด้วย ไม่งั้นเราคงตายกันที่นี่แน่ !”

“แล้วพวกคุณมาที่นี่กันทำไม ?” หลินลั่วถามขึ้นมา

จ้าวฉือเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้น “ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะเชิญนาย หัวหน้าของเราต้องการเชิญนายไปพบ”

“หัวหน้า ? ใครกัน ?”

“กั้วโฉวยี่ รองนายกกั้ว...”

“รองนายกกั้วโฉวยี่ ?” มีหน้าของคนคุ้นตาโผล่มาในหัวหลินลั่ว “เขาเป็นรองนายกไม่ใช่รึไง ?”

“รองนายกแค่ตำแหน่งบังหน้า” จ้าวฉือเฉิงพูดขึ้น “นักเรียนหลินลั่ว หัวหน้าชื่นชมนายมากและอยากจะเชิญนายเข้าร่วมกลุ่มของเรา !”

“ถ้านายเข้าร่วมกลุ่มผู้พิทักษ์ นายจะได้รับตำแหน่งทางการ ทางกลุ่มจะจ่ายค่าเทอมสำหรับการเรียนมหา’ลัยให้นาย นายจะได้เป็นตัวแทนของประเทศ นายมีสิทธิ์ที่จะจัดการกับคดีต่าง ๆ ในประเทศ แม้แต่แม่ของนายก็จะ...”

“พวกเราจะหาที่อยู่ให้ เงินเดือนต่ำสุดของกลุ่มเราอยู่ที่ 10,000 ทองต่อเดือน”

“หลังจากทำภารกิจเสร็จ นายจะได้รับโบนัสด้วย...”

จ้าวฉือเฉิงบอกรายละเอียดทั้งหมดออกมา

“ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ?” หลินลั่วถามขึ้น

จ้าวฉือเฉิงรีบพยักหน้า “แน่นอน นักเรียนหลินลั่ว เราไปหาหัวหน้ากันดีกว่า หัวหน้าประเมินนายไว้สูง เขาต้องให้ตำแหน่งผู้ตรวจสอบระดับ 2 กับนายแน่ ๆ !”

หลินลั่วยิ้มออกมา “ผมขอปฏิเสธ !”

“นาย...ว่าไงนะ ? นายปฏิเสธ ?” จ้าวฉือเฉิงแปลกใจ “ทำไมล่ะ ?”

หลินลั่วพูดขึ้น “ผมชอบความเป็นอิสระ ผมไม่ชินกับการทำตามกฎของใคร”

“คุณจ้าว ผมขอรบกวนให้คุณกลับไปบอกรองนายกกั้วด้วยว่าผมขอรับไว้แต่น้ำใจ”

“หลินลั่ว นาย...” จ้าวฉือเฉิงอยากจะพูดบางอย่าง ทว่าหลินลั่วกลับหายตัวไปจากหน้าเขาแล้ว

ข้าง ๆ เขากลับมีขยะมาแทนที่จุดที่หลินลั่วเคยอยู่

เมื่อเห็นหลินลั่วปรากฏตัวในจุดที่ห่างออกไป จ้าวฉือเฉิงก็ได้แต่ส่ายหน้าและพูดขึ้น “ปฏิเสธคำเชิญชวนของกลุ่มผู้พิทักษ์ง่าย ๆ แบบนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะต่างจากที่หัวหน้าคิดเอาไว้ !”

ด้วยการตายของตู้เฉิง หมอกดำโดยรอบก็สลายไป ทุกคนได้กลับมายังถนนเส้นเดิมอีกครั้ง

ถังเฉิงถามขึ้นมาด้วยสีหน้าแปลก ๆ “พี่ลั่ว เขามาหานายทำไม ?”

“เขาอยากให้ฉันเข้าร่วมกลุ่มผู้พิทักษ์”

“ผู้พิทักษ์ ?” ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “กลุ่มผู้พิทักษ์ กองกำลังระดับชาติ พี่ลั่ว นายตกลงรึเปล่า ?”

หลินลั่วส่ายหน้า “ไม่”

“ทำไมล่ะ ?”

“ฉันขี้เกียจทำตามคนอื่นสั่ง ฉันชอบอิสระ”

“เฮ้อ ฉันได้ยินมาว่ากลุ่มผู้พิทักษ์น่ะมีอำนาจ เจ้าหน้าที่หลายคนยังไม่กล้ามีเรื่องกับพวก....ผู้พิทักษ์เลย” ถังเฉิงยังคงบ่นออกมา

แต่หลินลั่วกลับล้วงเอาแหวนมิติที้ได้ออกมาจากตู้เฉิงออกมาตรวจสอบดู

“แหวนมิติ ไม่รู้ว่ามีของดีอะไรอยู่ด้านในบ้าง...”