บทที่ 24 เล่ห์เหลี่ยมสาวใช้และนัดบอดอลหม่าน

บทที่ 24 เล่ห์เหลี่ยมสาวใช้และนัดบอดอลหม่าน

ในที่สุด เหวินปิงฮั่นก็เลือกเสื้อผ้าแบรนด์หรูแขนสั้นสีขาวจับคู่กับกางเกงขากว้างดีไซน์เรียบง่ายให้แก่เธอ พร้อมกับเอ่ยว่า "ชุดนี้น่าจะใช้ได้นะคะ ดูหรูหราแบบไม่ตะโกน แถมยังช่วยพรางสายตาพวกที่ชอบจ้องมองเรียวขาได้ดีด้วยค่ะ"

"พี่สาวเก่งที่สุดเลย!" เซี่ยจือเฟยพึงพอใจมาก หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ เธอก็ลากเหวินปิงฮั่นลงไปรับประทานอาหารกลางวันด้านล่าง

"บ่ายนี้คุณมีแผนจะทำอะไรต่อไหมคะ" เหวินปิงฮั่นเอ่ยถาม

"ตอนนี้ยังไม่มีกำหนดการอื่นค่ะ กะว่าจะนอนกลางวันสักงีบ ตื่นมาก็น่าจะได้เวลาไปหาคุณพ่อพอดี" เซี่ยจือเฟยตอบพลางจิบน้ำนมเหลียงจื่อ

"อืม" ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของเหวินปิงฮั่นก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นสายจากกู้จือจาง เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

"พอดีผมแวะมาจัดการธุระแถวบ้านคุณน่ะครับ คุณพอจะมีเวลาไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อไหม" กู้จือจางเอ่ยถาม

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้อยู่บ้านค่ะ" เหวินปิงฮั่นเหลือบมองเซี่ยจือเฟยที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาพุ้ยข้าวเข้าปากด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกล่าวต่อว่า "พอดีฉันมีนัดแล้วค่ะ วันนี้ไม่ว่างเลย"

กู้จือจางถามซ้ำอีกครั้ง "มีนัดอะไรเหรอครับ"

"ธุระส่วนตัวน่ะค่ะ"

กู้จือจางเห็นว่ายากที่จะเซ้าซี้ต่อ ได้แต่รู้สึกหงุดหงิดที่พลาดโอกาสดีๆ ไปอีกครั้ง "ตกลงครับ ถ้าอย่างนั้นไว้โอกาสหน้าแล้วกัน"

หลังจากวางสาย เธอเก็บโทรศัพท์เข้าที่อย่างไม่ใส่ใจนัก เซี่ยจือเฟยที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมายิ้มพลางถามว่า "พี่กู้โทรมาเหรอคะ ทำไมพี่ไม่บอกเขาไปล่ะว่าอยู่ที่บ้านฉัน"

"ฉันกลัวว่าเขาจะตามมาหาคุณที่นี่แล้วจะทำให้ธุระสำคัญคืนนี้ของคุณล่าช้าเอาน่ะค่ะ" เหวินปิงฮั่นกล่าว หากกู้จือจางตามมาพบเซี่ยจือเฟยที่นี่ มีโอกาสสูงมากที่เซี่ยจือเฟยจะเบี้ยวนัดดูตัวในคืนนี้

ตามที่เซี่ยจือเฟยเล่ามา ฝ่ายชายที่มานัดดูตัวก็เป็นผู้มีอิทธิพลไม่น้อย หากเธอทำให้พวกเขาโกรธเคืองเข้าจริงๆ คงไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น

"พี่สาวช่างใส่ใจฉันจริงๆ ขอบคุณนะคะ" เซี่ยจือเฟยชูแก้วน้ำนมเหลียงจื่อขึ้นด้วยความดีใจ เหวินปิงฮั่นมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกแก้วของตนขึ้นมาชนแก้วกับเธอ

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ เดิมทีเซี่ยจือเฟยอยากจะชวนเหวินปิงฮั่นไปนอนกลางวันด้วยกัน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเหวินปิงฮั่นไม่มีนิสัยชอบนอนกลางวัน เธอจึงพาเหวินปิงฮั่นไปยังห้องโสตทัศนูปกรณ์ที่ชั้นใต้ดินชั้นแรกแล้วบอกว่า "พี่สาว ดูหนังรอที่นี่ก็ได้นะคะ"

"แล้วคุณล่ะคะ"

"ฉันจะไปนอนพักสักงีบค่ะ"

"..." หากจำไม่ผิด คุณเพิ่งตื่นมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยไม่ใช่เหรอ?

ราวกับคาดเดาคำถามในใจออก เซี่ยจือเฟยยิ้มกว้างพลางอธิบายว่า "ปกติฉันมักจะเก็บแต้มการนอนไว้น่ะค่ะ เวลาได้พักก็จะนอนให้เต็มที่เลย"

"ไปเถอะค่ะ" เหวินปิงฮั่นหาภาพยนตร์แนวตลกเปิดดู จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไปด้วย

ขณะที่กำลังเลื่อนดูความเคลื่อนไหวในวงสังคมออนไลน์ เธอพบว่ามีคนมากมายออกมาอวดของขวัญที่ได้รับในเทศกาลชีซี เธอยังเห็นการเปิดตัวความรักอย่างเป็นทางการของอู๋เชี่ยนเชี่ยน จึงเข้าไปพูดคุยด้วยครู่หนึ่ง หลังจากยืนยันได้ว่าเพื่อนของเธอพบคนรักแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"วันนี้แกเป็นยังไงบ้าง ท่านประธานกู้ไม่ได้ชวนแกออกไปไหนเหรอ" อู๋เชี่ยนเชี่ยนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เหวินปิงฮั่นตอบกลับไปว่า "ฉันกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่จ๊ะ"

อู๋เชี่ยนเชี่ยนอุทาน "ทำงานล่วงเวลาในวันชีซีเนี่ยนะ? ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!"

เหวินปิงฮั่นจึงถ่ายรูปหน้าจอภาพยนตร์ที่มีโต๊ะกาแฟตัวเล็กวางอยู่ด้านหน้า บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องดื่มและขนมขบเคี้ยวส่งไปให้ดู

"มาเสวยสุขแบบเจ้าหญิง ค่าจ้างวันละหนึ่งพันหยวน"

อู๋เชี่ยนเชี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง "เช็ดเป็ด! นี่แกทำงานล่วงเวลาจริงๆ เหรอเนี่ย?! ไปหางานดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนกัน?!"

เหวินปิงฮั่นตอบ "คุณหนูท่านนี้เงินหนาน่ะ"

จากนั้นเธอก็เล่ารายละเอียดงานที่ทำในวันนี้ให้อีกฝ่ายฟัง ความอิจฉาของอู๋เชี่ยนเชี่ยนแทบจะทะลุออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์

หลังจากส่งเครื่องหมายตกใจมานับไม่ถ้วน อู๋เชี่ยนเชี่ยนก็พยายามปรับโทนเสียงให้เป็นปกติ "ถ้าคุณหนูคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิง ฉันคงสงสัยไปแล้วว่านี่คือวิธีการจีบแกของเขา"

มุมปากของเหวินปิงฮั่นโค้งขึ้น "ในหัวแกคิดเรื่องใสสะอาดบ้างไม่ได้หรือไง"

"ก็มันเหลือเชื่อเกีนไปนี่นา! ทำไมเขาต้องทำดีกับแกแบบไม่มีเงื่อนไขขนาดนี้ด้วย" อู๋เชี่ยนเชี่ยนยังสงสัยไม่หาย

มือที่กำลังพิมพ์ของเหวินปิงฮั่นชะงักไปเล็กน้อย เธอจิบน้ำอึกหนึ่งแล้ววางโทรศัพท์ลงโดยไม่ได้ตอบกลับทันที

แน่นอนว่าไม่มีความปรารถนาดีใดที่ไร้เงื่อนไข หลังจากที่รับสายกู้จือจางเมื่อครู่ เธอจึงตระหนักได้ว่า บางทีเซี่ยจือเฟยอาจจะเรียกเธอมาในวันนี้ เพียงเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กู้จือจางได้พบเธอ

อย่างไรเสีย เซี่ยจือเฟยก็มีเพื่อนมากมาย และจ้าวเสี่ยวจิ้งก็ดูจะเหมาะสมกว่าในการไปเป็นเพื่อนดูตัว ไม่มีความจำเป็นเลยที่จะต้องเสียเงินจ้างเธอมานั่งกินข้าวนั่งดูหนังแต่เช้าตรู่ขนาดนี้

แต่ทว่า...

ถึงจะเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกโกรธ

อย่างน้อยผลลัพธ์นี้ก็เป็นผลดีต่อตัวเธอเองและไม่มีข้อเสียใดๆ เธอสามารถรับค่าจ้างรายวันได้อย่างสบายใจ และเธอก็รู้สึกสนุกกับมันไม่น้อย

เมื่อภาพยนตร์จบลง เธอเดินกลับขึ้นมาที่ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง และเห็นเซี่ยจือเฟยตื่นแล้ว เธอกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ไม่รู้ว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่เซี่ยจือเฟยกลับมีรอยยิ้มประดับอยู่ที่มุมปากเสมอ แสงแดดยามบ่ายที่ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูอบอุ่น จนยากที่จะละสายตาไปได้

เซี่ยจือเฟยสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงหันมามองแล้วรีบพูดสั้นๆ ก่อนจะวางสาย เธอเดินมานั่งที่โซฟา และก่อนที่เหวินปิงฮั่นจะทันได้ถาม เธอก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "เสี่ยวจิ้งโทรมาค่ะ"

"อืม" ชั่วครู่หนึ่ง เหวินปิงฮั่นรู้สึกอิจฉาในมิตรภาพของพวกเธอ

"ยัยนั่นเลิกกับหลี่เฟิงแล้วค่ะ" เซี่ยจือเฟยกล่าวสรุปใจความสั้นๆ

"คะ?" เหวินปิงฮั่นทำหน้าฉงน "แล้วทำไมเมื่อกี้คุณถึงยิ้มหัวเราะชอบใจขนาดนั้นตอนคุยโทรศัพท์ล่ะคะ"

"ก็เพราะมันตลกมากน่ะสิคะ พี่รู้ไหมว่าทำไมยัยนั่นถึงเลิก"

เหวินปิงฮั่นส่ายหน้า

"เพราะยัยนั่นค้นพบว่า ทุกครั้งที่หลี่เฟิงเดิน เขาจะก้าวเท้าขวานำเสมอ ในขณะที่เธอก้าวเท้าซ้ายนำ ซึ่งมันบ่งบอกว่าจังหวะชีวิตของพวกเขาไม่ตรงกัน และไม่สามารถอยู่ด้วยกันไปได้ตลอดชีวิตค่ะ"

"..."

เซี่ยจือเฟยเหลือบมองปฏิทินแล้วถอนหายใจ "ไม่เลวเลย ครั้งนี้ยัยนั่นทนได้ตั้งสามเดือนแน่ะ"

เหวินปิงฮั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา ทั้งสองคนนี้มีทัศนคติเรื่องความรักที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งเปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น แต่อีกคนกลับแอบรักผู้ชายคนหนึ่งมานานหลายปี พวกเขาลงเอยมาเป็นเพื่อนรักกันได้อย่างไร

ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถาม เธอก็ได้ยินเซี่ยจือเฟยเปรยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ฉันกับพี่สาวเองก็รู้จักกันมาได้สามเดือนแล้วเหมือนกันนะคะ"

เหวินปิงฮั่นชะงักไป ภาพการพบกันครั้งแรกผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที ในตอนนั้นเธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะมีความผูกพันที่เหนียวแน่นกับผู้หญิงที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาคนนี้ได้ถึงเพียงนี้

"ดีจริงๆ ที่ได้รู้จักพี่นะคะ" เซี่ยจือเฟยกล่าว

เหวินปิงฮั่นกะพริบตาถี่ๆ และยิ้มออกมาบางๆ "ฉันก็เหมือนกันค่ะ"

เมื่อใกล้ถึงเวลา ทั้งสองจึงออกเดินทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ระยะทางไม่ได้ไกลกันนัก คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยตั้งอยู่ในเขตที่พักอาศัยของเหล่ามหาเศรษฐีชื่อดัง การเข้าพื้นที่ต้องใช้บัตรผ่านความปลอดภัยที่ประตูใหญ่ จากนั้นต้องขับรถต่อมาอีกพักใหญ่กว่าจะเห็นตัวคฤหาสน์ที่ดูราวกับวัง

"นั่นคือบ้านคุณเหรอคะ" เหวินปิงฮั่นถามด้วยความประหลาดใจ พลางชี้ไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่เฉียงไปทางด้านหน้า

"ไม่ใช่ค่ะ นั่นบ้านพี่กู้"

เหวินปิงฮั่นพยักหน้า ขณะที่ขับผ่าน เธอสังเกตเห็นว่าลานบ้านของตระกูลกู้นั้นกว้างขวางเป็นพิเศษ รถขับต่อมาอีกหลายนาทีถึงจะพ้นเขตรั้วบ้านตระกูลกู้ ผ่านไปอีกประมาณสิบนาที ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย

หลังจากลงจากรถ เธอเหลียวมองกลับไปทางทิศของบ้านตระกูลกู้เป็นอันดับแรก ทำให้ความเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์แบบเพื่อนเล่นในวัยเด็กระหว่างเซี่ยจือเฟยและกู้จือจางนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

"ไปกันเถอะค่ะ" เซี่ยจือเฟยจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างใน ใจกลางลานบ้านมีน้ำพุตั้งอยู่ ล้อมรอบด้วยทางเดินหินแผ่นเรียบที่มีหญ้าสีเขียวแซมตามร่อง มีเส้นทางเรียบตรงดิ่งไปยังตัวบ้านหลัก คนรับใช้ที่อยู่สองข้างทางกำลังตัดแต่งพรรณไม้ต่างพากันเอ่ยทักทายว่า "คุณหนูกลับมาแล้ว!"

"อืม คุณพ่อฉันอยู่ไหน"

"ท่านเจ้าสัวอยู่ในห้องทำงานครับ"

"ตกลงค่ะ" เซี่ยจือเฟยกระซิบที่ข้างหูของเธอ "คุณแม่ของฉันเสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก คุณพ่อเลยยุ่งอยู่กับการทำงานมาตลอดและไม่เคยแต่งงานใหม่เลย ท่านเป็นคนใจดีมาก เดี๋ยวเจอท่านแล้วไม่ต้องประหม่านะคะ"

เหวินปิงฮั่นนึกในใจ จะไม่ให้ประหม่าได้อย่างไรกัน? นั่นน่ะท่านประธานเซี่ยเชียวนะ!

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องนั่งเล่น เหวินปิงฮั่นก็ต้องตกตะลึงกับการตกแต่งที่โอ่อ่าหรูหรา ราวกับว่าเธอเดินหลงเข้าไปในพระราชวังของใครสักคน การตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบยุโรปชั้นสูง โคมไฟระย้าเหนือศีรษะส่องประกายระยิบระยับ

"พ่อคะ หนูเกลับมาแล้ว!" เซี่ยจือเฟยตะโกนเรียก จากนั้นก็จูงมือเหวินปิงฮั่นไปนั่งที่โซฟา

คนรับใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่บนชั้นสองรีบไปแจ้งเซี่ยหงซวี่ในห้องทำงาน ครู่ต่อมา เซี่ยหงซวี่ก็เดินลงบันไดมาพร้อมกับสวมแว่นตา เขาสังเกตเห็นหญิงสาวสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาจึงถามด้วยความฉงนว่า "คนนี้คือใครกัน"

"นี่เพื่อนหนูเองค่ะ แล้วก็เป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทเราด้วย ชื่อเหวินปิงฮั่น พ่อจำไม่ได้เหรอคะ" เซี่ยจือเฟยแนะนำ

เซี่ยหงซวี่พยายามนึกทบทวนดู แล้วเขาก็จำผู้จัดการฝ่ายขายสาวสวยจากการตรวจงานครั้งก่อนได้ ในตอนนั้นเซี่ยจือเฟยเคยเอ่ยชมเธอไว้เสียยกใหญ่

"ลูกก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ทำไมถึงพาเพื่อนมาด้วยล่ะ" เซี่ยหงซวี่ถาม

"วันนี้พี่เขามาทำงานล่วงเวลาให้หนูน่ะค่ะ หนูคิดว่าก็แค่เพิ่มตะเกียบขึ้นมาอีกคู่เดียวเอง เลยพามาสนุกด้วยกันเสียเลย" เซี่ยจือเฟยกล่าวพลางควงแขนเหวินปิงฮั่นแล้วยิ้มประจบ "พ่อคะ หนูพาพี่เขาขึ้นไปดูข้างบนก่อนนะคะ"

เซี่ยหงซวี่ยังไม่ทันจะได้มีโอกาสเอ่ยปากไล่เหวินปิงฮั่นออกไปเลยด้วยซ้ำ

"เป็นอย่างไรบ้าง ยังประหม่าอยู่ไหมคะ" เซี่ยจือเฟยพาเหวินปิงฮั่นมาที่ห้องนอนของเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

"นิดหน่อยค่ะ" เหวินปิงฮั่นตบอกตัวเองเบาๆ แล้วตอบตามความจริง

"อืม... เดี๋ยวฉันหาวิธีแก้ให้ค่ะ" เซี่ยจือเฟยกลอกตาไปมา จากนั้นจู่ๆ เธอก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องนอนของเซี่ยหงซวี่ รื้อค้นหาบุหรี่มาได้ซองหนึ่ง ก่อนจะดึงตัวเหวินปิงฮั่นออกมาที่โถงทางเดินแล้วบอกให้รอดูเรื่องสนุก

"พ่อคะ นี่มันอะไรกัน!" เซี่ยจือเฟยถามพลางชูซองบุหรี่ขึ้น

เซี่ยหงซวี่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจและยืนกรานเสียงแข็ง "พ่อไม่รู้ ลูกไปเอามาจากไหน"

"หนูหาเจอใต้หมอนของพ่อ พ่อสัญญากับหนูไว้ว่ายังไงคะ"

"พ่อ... พ่อ... พ่อ... พ่อไม่รู้จริงๆ ว่ามันมาจากไหน ต้องมีใครแอบเอาไปซ่อนไว้แน่ๆ!" เซี่ยหงซวี่รีบกล่าวอย่างละล่ำละลัก

"หนูไม่สนหรอกค่ะ ในเมื่อมันปรากฏอยู่ในห้องของพ่อ นั่นคือหลักฐานมัดตัว! ในเมื่อพ่อผิดสัญญาเรื่องสูบบุหรี่ ก็อย่ามาโทษว่าหนูใจร้ายแล้วกัน!" เซี่ยจือเฟยขู่

"อย่า—เร็วเข้า เร็วเข้า เหวินปิงฮั่น ช่วยห้ามยัยหนูที!" เซี่ยหงซวี่ลนลานเสียกิริยา จนหมดมาดประธานผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจไปเสียสิ้น

"อ้อ... ค่ะ" แม้เหวินปิงฮั่นจะไม่เข้าใจว่าเซี่ยจือเฟยกำลังจะทำอะไร แต่เธอก็รีบเข้าไปห้าม "อย่าไปเลยนะ เป็นเด็กดีนะคะ"

ทว่าเซี่ยจือเฟยกลับยิ้มกริ่ม เธอโน้มตัวลงมุดลอดใต้แขนของเหวินปิงฮั่นแล้ววิ่งแจ้นเข้าไปในครัว หลังจากรื้อหาอยู่พักหนึ่งเธอก็ออกคำสั่งว่า "ป้าคะ รีบไปซื้อทุเรียนมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

"มะ... ไม่นะ—!" เซี่ยหงซวี่ร้องลั่น

เหวินปิงฮั่น: "??"

เซี่ยจือเฟยเดินกลับมาหาเซี่ยหงซวี่ เชิดหน้าขึ้นแล้วถามว่า "วันหลังจะแอบสูบบุหรี่อีกไหมคะ"

"ไม่แล้วจ้ะ" เซี่ยหงซวี่ส่ายหน้าพัลวัน

"เหอะ ถ้าหนูจับได้อีก หนูจะสั่งเปิดทุเรียนสักร้อยลูกวางทิ้งไว้ให้ทั่วบ้านเลยคอยดู!"

เซี่ยหงซวี่ดูเหมือนจะได้กลิ่นลอยมาแตะจมูกแล้ว เขาเอามือปิดจมูกพร้อมสีหน้าขมขื่น "ไม่เอาแล้ว พ่อไม่ทำแล้วจริงๆ"

ถึงตอนนี้เหวินปิงฮั่นถึงได้เข้าใจว่า ท่านประธานเซี่ยนั้นกลัวทุเรียน เมื่อเห็นท่าทางหงอยๆ ของเขา เธอก็อดขำไม่ได้ และรู้สึกว่าจู่ๆ เขาก็ดูเป็นคนที่เข้าถึงง่ายขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นว่าเหวินปิงฮั่นหายประหม่าแล้ว เซี่ยจือเฟยก็เลิกแกล้งเซี่ยหงซวี่ เธอนั่งลงพูดคุยกับเขาได้ครู่หนึ่ง จากนั้นคนรับใช้ด้านนอกก็ขานแจ้งว่าแขกมาถึงแล้ว

ครู่ต่อมา ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาและตรงเข้าหาเซี่ยหงซวี่ทันที "สวัสดีครับคุณอา ผมได้ข่าวว่าคุณอาเพิ่งกลับจากต่างประเทศเมื่อไม่นานมานี้ แต่ยังไม่มีโอกาสได้มาเยี่ยมเลย วันนี้พอดีมีเวลาว่างจึงรีบมาครับ"

"โอ้ ได้ยินชื่อเสียงมานานว่าตระกูลหลี่มีบุตรชายที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่ยึกเลยว่าจะหล่อเหลาขนาดนี้" เซี่ยหงซวี่กล่าวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะชี้ไปที่เซี่ยจือเฟย "นี่ลูกสาวอาเอง เซี่ยจือเฟย เธอเพิ่งเริ่มเข้ามาช่วยงานที่บริษัท เลยกำลังมองหาใครสักคนมาช่วยสอนเรื่องการบริหารงาน ลูกน่ะอายุมากกว่าน้องแถมยังบริหารบริษัทมานานหลายปี อาว่าลูกนี่แหละเหมาะที่สุด ฮ่าๆๆ"

เซี่ยจือเฟยจำได้ทันทีว่าชายคนนี้คือหลี่หงเยี่ยน บุตรชายคนโตของตระกูลหลี่ เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่มีชื่อเสียงในวงสังคม เขาดูเป็นสุภาพบุรุษที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างดี อายุราวๆ สามสิบปี ไม่ใช่พวกลูกเศรษฐีรุ่นสองที่เอาแต่พึ่งพาใบบุญครอบครัว ความสามารถส่วนตัวของเขาก็โดดเด่นมาก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเซี่ยหงซวี่ถึงได้ชื่นชอบเขานัก

"สวัสดีค่ะ พี่หลี่" เซี่ยจือเฟยยิ้มทักทาย ก่อนจะหันไปบอกเซี่ยหงซวี่ "พ่อคะ เรานั่งลงคุยกันเถอะค่ะ"

"สวัสดีครับ" หลี่หงเยี่ยนยิ้มพลางพยักหน้ารับ แต่แล้วเขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นเหวินปิงฮั่น "และนี่คือ...?"

"เธอเป็นเพื่อนของฉันเองค่ะ" เซี่ยจือเฟยตอบ

หลี่หงเยี่ยนคาดเดาได้ทันทีว่าเซี่ยจือเฟยคงไม่อยากมานัดดูตัวกับเขานัก ถึงได้พาเพื่อนมาด้วย เขาจึงเล่นตามน้ำไปว่า "ในเมื่อคุณหนูเซี่ยอยากเรียนรู้ประสบการณ์ด้านการบริหาร พอดีผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่มีประสบการณ์ด้านนี้ค่อนข้างมาก ไม่ทราบว่าเราจะเชิญเขามาจอยด้วยกันได้ไหมครับ"

เซี่ยจือเฟย: "แน่นอนค่ะ เชิญเลย เชิญเลย!"

เซี่ยหงซวี่: "??" นั่นมันแค่ข้ออ้าง ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงจริงจังกันขนาดนั้นล่ะ?!

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว หลี่หงเยี่ยนก็โทรหาเพื่อนของเขา ส่วนเซี่ยจือเฟยก็ได้รับข้อความจากจ้าวเสี่ยวจิ้งที่ชวนออกไปดื่ม เธอจึงแจ้งเพื่อนไปว่าตอนนี้กำลังติดนัดดูตัวอยู่

จ้าวเสี่ยวจิ้ง: "? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันต้องไปดูด้วยตาตัวเองให้ได้!"

เซี่ยจือเฟยไม่ได้ปฏิเสธ จ้าวเสี่ยวจิ้งน่ะเก่งเรื่องรับมือผู้ชายจะตายไป เธอคือผู้ช่วยชีวิตตัวจริงชัดๆ!

ดังนั้น ในเบื้องหน้า เซี่ยจือเฟยและหลี่หงเยี่ยนต่างคุยกันอย่างเป็นกันเองตามมารยาท แต่ในความเป็นจริง ทั้งสองฝ่ายต่างกำลังรอกำลังเสริมและตัวช่วยของตนเองอยู่

ไม่นานนัก คนรับใช้ก็แจ้งว่า "แขกมาถึงแล้วครับ"

ทุกคนหันไปมองและเห็นจ้าวเสี่ยวจิ้งที่แต่งกายสวยสง่าและเย้ายวนเดินเข้ามา "อาเฟย ฉันมาแล้ว—โอ๊ะ หลี่หงเยี่ยน? คุณมาทำอะไรที่นี่!"

เมื่อเห็นเธอ คิ้วของหลี่หงเยี่ยนก็กระตุกเล็กน้อย และเขาก็จ้องมองเธอเขม็ง

จ้าวเสี่ยวจิ้งสลัดท่าทางหยิ่งยโสทิ้งไปทันที เธอหยุดส่ายสะโพกและไม่กล้าแม้แต่จะหลิ่วตาใส่ใคร เธอแอบทำปากยื่นพลางทรุดตัวลงนั่งข้างเซี่ยจือเฟย

"คุณรู้จักเขาเหรอ" เซี่ยจือเฟยโน้มตัวไปกระซิบถาม

"ฉันเคยพยายามอ่อยเขาแล้วน่ะสิ แต่เขาเป็นคนเดียวที่ฉันทำไม่สำเร็จ" จ้าวเสี่ยวจิ้งส่งสายตาไม่พอใจไปทางหลี่หงเยี่ยน

เซี่ยจือเฟยอยากจะหัวเราะแต่ต้องกลั้นไว้ ก่อนจะแอบส่งข่าวนี้ให้เหวินปิงฮั่นรู้ จากนั้นทั้งสองก็แอบกลั้นขำไปพร้อมๆ กัน

จ้าวเสี่ยวจิ้ง: "..." ฉันนั่งอยู่ข้างพวกเธอนะ!

เพื่อนสาวที่ตั้งใจมาดูเรื่องขบขันของเพื่อน กลับต้องมาถูกเพื่อนและเพื่อนใหม่ของเพื่อน (?) หัวเราะเยาะเสียเอง จ้าวเสี่ยวจิ้งได้แต่พ่นลมหายใจขึ้นจมูก

เซี่ยหงซวี่กล่าวต้อนรับจ้าวเสี่ยวจิ้งสั้นๆ และพยายามดำเนินรายการนัดดูตัวต่อ โดยพยายามหาหัวข้อสนทนาใหม่ให้พระนางทั้งสองอย่างน่ากระอักกระอ่วน ทว่ายังคุยไปได้ไม่เท่าไหร่ คนรับใช้ก็วิ่งเข้ามาแจ้งอีกครั้ง "ท่านเจ้าสัวครับ มีแขกมาเพิ่มอีกแล้วครับ"

ชายคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามา "จ้าวเสี่ยวจิ้ง!"

ทุกคนหันไปมองและเห็นหลี่เฟิงที่เดินตรงเข้าหาจ้าวเสี่ยวจิ้งด้วยสีหน้าโกรธจัด "บอกเหตุผลมาอีกข้อสิ!"

"รู้ว่ารีบ แต่ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มานั่งลงคุยกันช้าๆ เถอะค่ะ" จ้าวเสี่ยวจิ้งขยิบตาให้เขาพัลวัน เป็นสัญญาณบอกว่าเซี่ยหงซวี่ยังอยู่ที่นี่ เพื่อให้เขารักษาหน้าและไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย

หลี่เฟิงเหลือบมองเซี่ยหงซวี่ อารมณ์ฉุนเฉียวของเขาจึงสงบลงบ้าง หลังจากทักทายผู้อาวุโสแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆ จ้าวเสี่ยวจิ้ง

เซี่ยหงซวี่เพิ่งจะได้ทำความรู้จักกับหลี่เฟิงได้ไม่ทันไร คนรับใช้ก็วิ่งเข้ามาประกาศอีกครั้ง "ท่านเจ้าสัวครับ แขกมากันเพิ่มอีกแล้วครับ"

"ใครมาอีกล่ะ" เซี่ยหงซวี่เพิ่งจะพูดจบ พอหันไปก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เขายิ้มออกมา "คุณชายน้อยกู้? อะไรลมอะไรหอบลูกมาที่นี่ล่ะ"

"ผมเป็นคนเรียกเขามาเองครับ จือจางเดิมทีเป็นลูกค้าของผม ต่อมาเลยกลายเป็นเพื่อนกัน" หลี่หงเยี่ยนกล่าว

สายตาของกู้จือจางจับจ้องไปที่เหวินปิงฮั่นเป็นอันดับแรก ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็ทักทายคนอื่นๆ และนั่งลงข้างๆ เหวินปิงฮั่นอย่างเป็นธรรมชาติ

ในเวลาเดียวกัน มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเขาในท่าทางเป็นงานเป็นการ เธอคือฟางหนิงซู เลขานุการส่วนตัวของเขานั่นเอง

เซี่ยจือเฟย: นัดดูตัวที่ควรจะราบรื่น ไฉนจู่ๆ ถึงกลายเป็นสนามรบไปได้ล่ะเนี่ย?!

"ไหนบอกว่าทำงานล่วงเวลาไงครับ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้" กู้จือจางหันไปกระซิบถามเหวินปิงฮั่นเบาๆ

"ฉันทำงานล่วงเวลาให้ท่านประธานเซี่ยค่ะ" เหวินปิงฮั่นจงใจรักษาระยะห่าง โดยเอียงศีรษะไปทางเซี่ยจือเฟยเล็กน้อย

จังหวะนั้นเอง เซี่ยจือเฟยก็สะกิดเธอ เธอจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้และได้ยินเซี่ยจือเฟยกระซิบที่ข้างหูด้วยท่าทางซุกซน "เขาถามพี่แบบนั้นตลอดเลย พี่คงจะเหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ"

เหวินปิงฮั่น: "..."

เซี่ยจือเฟยยังคงร่ายคำพูดจีบปากจีบคอต่อไป "อย่าไปโกรธเขาเลยค่ะ เขาแค่เชื่อว่าพี่จะตกหลุมรักเขาเข้าสักวัน เนื้อแท้เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกนะคะ~ ถ้าฉันเป็นเขา ฉันก็คงตกหลุมรักผู้หญิงแบบพี่เหมือนกัน แต่น่าเสียดายจังที่ไม่มีใครชอบฉันเลยสักคน~"

"..."