ตอนที่ 73 : [ หูด ] , [ซิฟิลิส] !

ตอนที่ 73 : [ หูด ] , [ซิฟิลิส] !

หลินลั่วพูดขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยเมย “ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่สกิลเล็ก ๆ น้อย ๆ” เขารับรู้ถึงจิตสังหารจากหยางห้าวหราน

ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักกันดี ทำไมถึงอาฆาตกันแบบนี้ ?

นี่คิดจะฆ่ากันเลย

เป็นหมาคอยประจบก็ดีอยู่ ทว่าน่าเสียดายที่มาหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง เมื่อคิดจะฆ่าเขา เขาจะปล่อยไปเฉย ๆ ได้ยังไง ?

ก่อนที่จะตาย งั้นเขาจะให้หยางห้าวหรานรับรู้ถึงความเจ็บที่ลูกผู้ชายไม่คิดจะเผชิญ !

[ หูด ] !

ตอนนั้นไอ้จ้อนของหยางห้าวหรานน่าจะมีหูดผุดขึ้นมาแล้ว !

หูดนั้นจะส่งต่อผ่านทางอวัยวะสืบพันธุ์ มันจะทำให้ผิวหนังหนาตัวขึ้นจากการกระตุ้นเซลล์ผิวหนังโดยเชื้อไวรัส

ตอนแรกมันจะเป็นตุ่มแข็งผิวขรุขระ จากนั้นจำนวนหูดนี้ก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มันอาจจะมีสีแดงรึเทา หากมีการเกา, แกะก็จะทำให้เลือดออกได้ง่ายซึ่งเป็นการแพร่กระจายเชื้อออกไปอีก

หูดมันจะก่อตัวขึ้นบริเวณข้อพับที่อับ  การเกาทำให้เกิดการติดเชื้อได้ ร่างกายจะรู้สึกเจ็บและคันตามมา

ในหลาย ๆ กรณี มันอาจจะทำให้กลายเป็นมะเร็งอย่างมะเร็งปากมดลูกและมะเร็งต่อมลูกหมาก

ประเด็นหลักคือหูดไม่อาจจะรักษาให้หายขาดได้ มันอาจจะเกิดขึ้นใหม่ได้

บอกได้ว่าตราบใดที่เป็นโรคนี้แล้ว งั้นชีวิตที่เหลือก็พังไปแล้ว !

“บัดซบ !” หยางห้าวหรานสบถออกมา เขายื่นมือออกมาสะบัดพร้อมไอเย็นที่ปะทุออกมาเป่าไปที่น้องชายตัวเอง เพื่อกดความเจ็บปวดเอาไว้ จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่หลินลั่วอีกรอบ

“ไม่ว่าแกจะมีสกิลอะไร แต่ถ้าฉันฆ่าแกได้ แกก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” เขาตะคอกออกมา ไอเย็นจำนวนมากมารวมตัวกันตรงหน้าก่อตัวเป็นใบมีดน้ำแข็งพุ่งเข้าหาหลินลั่ว

ปัง ปัง ปัง....

โล่น้ำแข็งก่อตัวขึ้นมา ใบมีดน้ำแข็งระเบิดออกพร้อมไอน้ำแข็งจำนวนมากที่ก่อตัวขึ้นแต่มันก็ถูกหยางห้าวหรานควบคุมในทันที

“ฉันควบคุมน้ำแข็งได้ โล่น้ำแข็งของแกเหมือนส่งพลังให้กับฉัน !” หยางห้าวหรานยื่นมือออกมาสะบัดวาดวงกลมสร้างใบมีดน้ำแข็งอีกครั้ง

ใบมีดน้ำแข็งเข้าโจมตี ลมยังคงพัดเข้ามาเพื่อกดความเจ็บที่ร่างกายเขาเอาไว้

“ถ้าแกวิ่งแบบนี้ แกไม่กลัวว่ามันจะเน่ารึไง...” หลินลั่วฮึดฮัดออกมา โล่น้ำแข็งก่อตัวขึ้นมาอีกรอบป้องกันการโจมตีจากใบมีดน้ำแข็งเอาไว้

[ หูด ] !

“....” หยางห้าวหรานต้องชะงักอีกอบและเกาที่ท้องน้อยตัวเอง เขาเกร็งจนไม่กล้าจะขยับตัว

เขารู้สึกได้ว่าเลือดกำลังไหลอยู่ในลำไส้

ความรู้สึกคันและบวมส่งไปถึงเส้นประสาทเขาอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็รู้สึกได้ว่ามีของเหลวไหลออกมาจากไอ้จ้อนของเขา ความเจ็บที่ไม่อาจจะควบคุมได้แพร่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว

“ไอ้เหี้ยนี่... อ๊ากกก” สุดท้ายหยางห้าวหรานก็ทนไม่ไหวจนต้องกรีดร้องออกมา จากนั้นอาการผิดปกติของเขาก็ทำให้ผู้คนสงสัย

“หยางห้าวหรานเป็นอะไรไป ? ปวดท้องอีกแล้วเหรอ ?”

“ไม่ใช่ หลินลั่วใช้สกิลทำให้ท้องเสียไม่ได้แล้ว !”

“สกิลของหลินลั่วถูกแบนไปแล้ว ถ้าเขากล้าใช้มันอีก เขาจะต้องโดนปรับแพ้ !”

“งั้นทำไมหยางห้าวหรานถึงได้ทรุดลงไปแบบนั้นล่ะ ?”

“บ้าเอ้ย ! ดูด้านหลังสิ ! กางเกงของหยางห้าวหรานมีเลือดไหล !”

“นี่มัน...เลือดไหลจริง ๆ เหรอ ?”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? รึว่าติดพิษเพราะหลินลั่ว ?”

“ฮ่าฮ่า หยางห้าวหรานเหมือนเป็นประจำเดือนเลย เขาถึงกับถ่ายเป็นเลือดเลยเหรอ...”

“ฮ่าฮ่า !”

เมื่อได้ยินเสียงของผู้คนรอบตัว หยางห้าวหรานก็โกรธจัด ไอเย็นพุ่งผ่านไปมาตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย

“เหี้ยเอ้ย ! เหี้ย !” หยางห้าวหรานมองไปที่หลินลั่วที่ถอยห่างออกไปกว่าสิบเมตร เขากัดฟันพูดขึ้นมา “ฉันจะฆ่าแก ! ฉันจะฆ่าแกให้ได้ !” ดาบเวทย์ในมือเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ มีกลิ่นคาวลอยออกมา “งูพิษ”

อากาศรวมตัวกันเป็นรูปร่างงูสีเขียวอ้าปากพุ่งเข้าใส่หลินลั่ว

“ควบคุมพิษ !”

“หยางห้าวหรานควบคุมได้ถึง 3 ธาตุ !”

“ไฟ ! น้ำแข็ง ! พิษ ! 3 ธาตุ เขาพอจะเทียบกับผู้ปลุกพลังอาชีพระดับ S ได้เลย !”

“หยางห้าวหรานชนะแน่ !”

เมื่อเห็นว่างูพิษนี้พุ่งเข้ามาตัดผ่านโล่น้ำแข็ง ทว่าหลังจากที่มาถึงตัวหลินลั่ว มันก็สลายไป

มันราวกับว่ามีบางอย่างที่มองไม่เห็นคอยปกป้องเขาอยู่

“พิษ ? พิษทั่วไปน่ะใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก !”  หลินลั่วยิ้มออกมา

โล่ไวรัสรอบตัวนั้นเป็นของที่อยู่ตลอด มันทำให้ร่างกายเขาเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

แค่พิษของงูพิษนี่จะผ่านการป้องกันของเขาไปได้ยังไง ?

“ดื้อด้านจริง ๆ ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าแกจะทำอะไรได้อีก ?” ทันทีที่คิดแบบนั้น เขาก็ใช้อีก 2 สกิลใส่หยางห้าวหราน

[ หนองใน ] !

[ ซิฟิลิส ] !

หนองในกับซิฟิลิส !

หนองในเกิดขึ้นจากการติดเชื้อแบคทีเรีย มันจะทำให้เกิดตุ่มแสบร้อน, บวม, คัน และเจ็บ มันจะทำให้เกิดความรู้สึกเจ็บในตอนที่ขับถ่ายของเหลวออกมา มันจะมีของเหลวสีขาวขุ่นไหลออกมาจากอวัยวะสืบพันธุ์

ความเจ็บนั้นจะก่อตัวขึ้นบริเวณท้องน้อยและอวัยวะสืบพันธุ์

ซิฟิริสนั้นกลับกัน มันคือโรคทางระบบประสาท

ในช่วงแรก มันจะส่งผลต่อยีนส์และผิวหนัง ในช่วงท้ายมันจะลุกลามไปยังอวัยวะภายในของร่างกาย อาการและสัญญาณต่าง ๆ จะปรากฏขึ้น และก็อาจจะเกิดความเสียหายแก่อวัยวะภายในทุกส่วนได้

ซิฟิลิสนั้นแบ่งเป็นขั้นต้น, กลาง และท้ายสุด ตามเวลาและความร้ายแรง ขั้นต้นนั้นมีตุ่มบวม แตกเป็นแผลมีน้ำเหลือง

ระยะสอง มีไข้, ปวดศีรษะ มีผื่นขึ้นตามฝ่ามือ, ฝ่าเท้าหรือทั่วร่างกาย

ระยะ 3 ระยะแฝง ผู้ป่วยมักจะไม่แสดงอาการใด ๆ

ระยะที่ 4 คือเชื้อเข้าไปทำลายระบบสมองและอวัยวะต่าง ๆ

ผู้ที่เป็นโรคระยะ 1 รึ 2 นั้นยังรักษาได้

ทว่าเมื่อขึ้นไปถึงระยะ 3 กับ 4 แล้ว ถ้าอยากกินอะไรก็รีบกินไป

ในพริบตา หยางห้าวหรานก็ตัวแข็งทื่ออีกรอบ

เขารู้สึกได้ว่าผิวหนังของเขาเริ่มแตกออกอีกครั้ง มันมีหนองไหลออกมาพร้อมความเจ็บที่อธิบายไม่ได้

ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกคันที่ง่ามขา, หู, ท้องน้อย, นิ้วเท้า และแม้แต่หัว ราวกับมีบางอย่างไต่อยู่ทั่วตัวเขา

“มัน...เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ” สุดท้ายหยางห้าวหรานก็กลัวขึ้นมา

ก่อนที่เขาจะได้เข้าใกล้หลินลั่ว เขากลับบาดเจ็บหนักแบบนี้โดยเฉพาะไอ้จ้อนของเขา

นี่คือสิ่งล้ำค่าที่สุดของลูกผู้ชาย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับมัน....

เขาจำผู้ปลุกพลังสองคนก่อนหน้านี้ได้ ตอนนี้ทั้งสองคนยังท้องร่วงอยู่เลย แค่คิดเขาก็ขนลุกแล้ว

ใช่

ไอ้เด็กนี่ต้องมีสกิลที่น่ารังเกียจ และน่าขยะแขยงกว่าสกิลที่ทำให้คนท้องเสียแน่ !

ก้นของเขามีเลือดไหลออกมา ไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่มันทำอะไร !

เขาอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว !

ตอนนั้นเขารู้สึกคัน ๆ ที่ไอ้จ้อน มีของเหลวสีขุ่นไหลออกมา !

เขากัดฟันและพูดขึ้นมา “ผมขอยอมแพ้ !”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็รีบเรียกไอน้ำแข็งออกมาแช่แข็งไอ้จ้อนตัวเองเอาไว้ ก่อนจะวิ่งลงจากเวทีประลองไป

กรรมการยืนนิ่งด้วยความสับสน

ทำไมการแข่งถึงได้จบเร็วแบบนี้ ?

เด็กนี้ยิงฟันแยกเขี้ยวใส่หลินลั่วแต่กลับไม่มีโอกาสเข้าใกล้หลินลั่วเลย สุดท้ายเลยยอมแพ้งั้นเหรอ ?

รึว่าเด็กนี่มีสกิลแปลก ๆ กว่าสกิลที่ทำให้คนท้องเสีย ?

กรรมการหรี่ตาลงแต่ก็ยังประกาศออกมา “ผู้ชนะ หลินลั่ว !”

“หือ...”

เมื่อเห็นหยางห้าวหรานที่วิ่งลงจากเวทีประลอง และได้ยินคำพูดที่กรรมการประกาศออกมา ทุกคนต่างก็พากันฮือฮาออกมา

“เกิดอะไรขึ้นกัน ? ทำไมหยางห้าวหรานถึงได้ยอมแพ้ !”

“เป็นนาย นายไม่ยอมแพ้รึไง ? ดูสิเขาถ่ายมาเป็นเลือดเลยนะ !”

“เป็นสกิลที่น่ากลัวจริง ๆ ! ไม่ใช่แค่ทำให้คนท้องเสียได้ ทว่ายังทำให้คนถ่ายเป็นเลือดได้ด้วย”

“หยางห้าวหรานโชคร้าย เขายังแตะชายเสื้อหลินลั่วไม่ได้เลยด้วยซ้ำ !”

“ฮ่าฮ่า ! ฉันได้เงินอีกแล้ว ! หลินลั่วเป็นม้ามืดจริง ๆ !”

ในเวทีประลอง หลินลั่วไม่ได้สนใจคำพูดของคนรอบข้าง เขาหันกลับและเดินลงมาจากเวที

ที่ด้านล่างเวทีประลอง หยางห้าวหรานรีบวิ่งไปยังจุดปฐมพยาบาล มีหมอประจำการอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว

“ทำไมถึงได้รีบแบบนี้ ? บาดเจ็บหนักมาเหรอ ?”

“เร็วเข้า ! เจ็บตรงไหน เปิดให้ดูหน่อย !”

“แต่ ให้เปิดที่นี่... ”

หมอพากันแสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกมาและพูดขึ้น “ไปที่ห้องทำงานฉัน...”

ในห้องทำงาน หมอมองไปที่หยางห้าวหรานและออกปากกล่อม “นักเรียน นายจะปฏิเสธการรักษาไม่ได้....ถ้านายป่วย”

“.....”