ตอนที่ 70 : 7 จักรพรรดิแห่งทะเลลึก ! เริ่มการแข่งแบบเดี่ยว !

ตอนที่ 70 : 7 จักรพรรดิแห่งทะเลลึก ! เริ่มการแข่งแบบเดี่ยว !

ตกดึก เหลียนอี้หนิงยืนอยู่กับชายวัยกลางคน พลังที่ชายคนนี้แผ่ออกมาเหมือนสายลมที่ก่อตัวเป็นพายุอันรุนแรง

“หนิงเอ๋อ ที่คนของพ่อพูดมาเป็นความจริงรึเปล่า ? ลูกไปใกล้ชิดกับคนที่ถูกประเมินแค่ระดับ D”

เหลียนอี้หนิงกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “ไม่ใช่ ! พ่อคะ ถึงหลินลั่วจะเป็นแค่นักบวชระดับ D แต่เขาชนะการแข่งแบบทีมมา ! ถ้าไม่มีเขา งั้นหนูคง...”

“เงียบ !” เหลียนเจิ้งกัดฟันพูดขึ้นมา “อย่าลืมสิว่าลูกเป็นใคร ! ลูกเป็นคนของตระกูลเหลียน ลูก....ลูกหมั้นกับเกาะเก้าอสรพิษไว้แล้ว 1 ใน 7 จักรพรรดิแห่งทะเลลึก !”

“ถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูพวกเขา แม้แต่พ่อก็คงรับมือกับพวกเขาไม่ไหว ! ”

เหลียนอี้หนิงเถียงขึ้นมา “หนูไม่ได้อยากแต่งงานกับพวกเขาสักหน่อย หนูชอบหลินลั่ว หนูอยาก....”

“หนิงเอ๋อ !” เหลียนเจิ้งพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเฉยเมย “ตอนแรกพ่อคิดว่าลูกน่ะโตพอที่จะแบ่งเบาภาระของตระกูลได้ ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าลูกจะยังเด็กแบบนี้”

“เกาะเก้าอสรพิษนั้นคือ 1 ใน 7 ขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดใน 7 ทะเล แม้แต่ทางการก็ยังต้องไว้หน้าพวกนั้นด้วย !”

“พ่อหมั้นลูกกับคุณชายของพวกเขาก็เพราะความสัมพันธ์กับผู้ปกครองเกาะเก้าอสรพิษ ตอนเด็ก ๆ ลูกยังบอกว่าโอเคอยู่ไม่ใช่รึไง ?”

“นั่นมันตอนหนูอายุ 8 ขวบ !” เหลียนอี้หนิงพูดขึ้น “พ่อคะ หนูจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง หนูคิดว่าหนูแค่เล่นสนุก ทว่าหนูถือว่าพี่จิ่วเฉอยี่เป็นแค่พี่ชาย หนูไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเขาจริง ๆ”

“หนิงเอ๋อ !” เหลียนเจิ้งอยากจะพูดบางอย่าง แต่ตอนนั้นประตูห้องกลับเปิดออกพร้อมเหลียนฉิงเอ๋อที่เดินเข้ามา

“ฉิงเอ๋อ มีเรื่องอะไร ?”

“พี่” เหลียนฉิงเอ๋อสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้น “ฉันเป็นคนสอนหนิงเอ๋อเอง”

“อะไรนะ ? ฉิงเอ๋อ เธอจะทำเกินไปแล้ว !”

เหลียนฉิงเอ๋อพูดขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยเมย “พี่ใหญ่ เราอยากไล่ตามความสุขตัวเองมันผิดตรงไหน ?”

“ทุกคนมีสิทธิ์จะไล่ตามความสุขของตัวเอง หนิงเอ๋อไม่ได้ชอบจิ่วเฉอยี่เลยแม้แต่น้อย คนที่เธอชอบคือหลินลั่วต่างหาก พี่ตามใจลูกหน่อยไม่ได้รึไง ?”

“รึอยากให้เขาเป็นเหมือนเจิ้งหมิงเซิ่น ? !”

“เธอว่าไงนะ ? !”

ในวันต่อมา ก่อนจะเช้า ทั้งลานก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว

ใจกลางลานแห่งนั้นมีสนามประลองถูกตั้งขึ้นมา  มันยาวและกว้าง 200 ม. พื้นเป็นดินธรรมดา มันเป็นเวทีที่เหมาะกับพวกผู้ปลุกพลังบางคน

อาวุธมีทั้งโจมตีใกล้และไกล ดังนั้นระยะห่างจึงสั้นเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นแล้วพวกอาวุธระยะใกล้ก็จะได้เปรียบ

มันไกลเกินก็ไม่ได้ เพราะถ้าไกลเกินไป พวกผู้ปลุกพลังที่ใช้อาวุธระยะไกลก็สามารถใช้มีดบินของตัวเองโจมตีคู่ต่อสู้ไปเรื่อย ๆ จนเอาชนะได้

ดังนั้นระยะห่าง 200 ม.จึงถือว่าพอดีแล้ว

นอกจากนี้แต่ละสนามประลองนั้นก็มีผู้ปลุกพลังระดับทอง 2 คนคอยดูแล กรรมการกับหมออย่างละคนเพื่อให้ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่มั่นใจว่าจะได้รับความยุติธรรม

“การแข่งแบบเดี่ยวกำลังจะเริ่ม ! ทุก ๆ ปีการแข่งแบบเดี่ยวในเมืองปิ้นไห่นั้นจะมีคนดูเป็นร้อยล้านคน !”

“เร็วเข้า รีบไปจองที่ได้แล้ว !”

“ฉันจะเดิมพันข้างอัศวินมังกรตงฟางเหอ !”

“คิดจะเกาะเขารวยรึไง ? ฮ่าฮ่า...”

“ครั้งนี้ตงฟางเหอไม่พลาดแน่ ! ลงมือแค่ครั้งเดียวก็จัดการกับคู่แข่งได้แน่  !”

“ฉันจะเดิมพันข้างหลินลั่ว นักบวชระดับ D ! ฉันว่าเขาต้องพลิกมาเอาชนะทุกคนได้แน่  !”

“ฉันจะเดิมพันข้างมู่หรงเสวี่ยเหิน ! เธอเป็นเทวทูต ! เธอแข็งแกร่งอย่างมาก !”

“ฉันจะเดิมพันข้างเฉินผิงอัน ! เขาเป็นนักดาบไร้เทียมทาน พลังโจมตีก็สูง !”

“ฉันจะเดิมพันข้างหยางเฉินหลี่ ตัวแทนของตระกูลเรา !”

“ตัวแทนของตระกูล ? แค่พวกคนรากหญ้า”

“ดูนั่น ! พวกเขามากันแล้ว...”

ไม่นานก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากทางเข้า พวกเขาคือผู้ปลุกพลัง 10 อันดับแรกที่ถูกเลือกจากการสอบแบบทีมเมื่อวานนี้

คนที่เดินนำหน้ามาคือหลินลั่ว, เหลียนอี้หนิง และถังเฉิง

เมื่อเห็นผู้ชมล้นหลาม ถังเฉิงก็ได้แต่ก้มหน้า

“คนเยอะจริง ๆ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าฉันจะได้เข้าร่วมการแข่งแบบเดี่ยวด้วย !”

ถึงเขาจะเป็นแค่ผู้ปลุกพลังอาชีพระดับ C ทว่าเขาก็เป็นไม่กี่คนที่ไปถึงชั้น 26 ได้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีกี่คนที่อยากทำให้ได้แบบเขา

เหลียนอี้หนิงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเฉิง นายต้องทำใจให้พร้อมเพื่อที่จะต่อสู้ อย่าลนลาน !”

ถังเฉิงกัดฟันพูดขึ้นมา “ฉันเลเวล 25 แล้ว สูงกว่าคนอื่น ๆ เกือบ 10 เลเวล ถึงเป็นผู้ปลุกพลังอาชีพระดับ A แต่ฉันก็เอาชนะได้แน่  !”

หลินลั่ว, เหลียนอี้หนิง และถังเฉิงเดินหน้าตั้งแต่ชั้น 21 ถึง 25 ด้วยการใช้ไวรัสโรคห่าฆ่ามอนเตอร์ทั้งชั้น เลเวลของทั้งสามคนจึงพุ่งพรวดขึ้นมา

นี่ไม่ต้องพูดถึงตัวหลินลั่วเอง แม้แต่เหลียนอี้หนิงและถังเฉิงก็ยังมีเลเวลถึง 25 !

ในหมู่ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ พวกเขาน่ะเลเวลนำโด่ง !

ตงฟางเหอที่เลเวลสูงที่สุดในหมู่ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ก็ยังแค่เลเวล 22 !

“นักเรียนทุกคน...” เสียงแก่ ๆ ดังขึ้นพร้อมชายวัยกลางคนร่างสูงที่ปรากฏตัวขึ้นบนเวที

รองนายกเทศมนตรี กั้วโฉวยี่ !

“นักเรียนทุกคน วันนี้เป็นการแข่งแบบเดี่ยวประจำปีของเมืองปิ้นไห่ ในที่สุดพวกนายก็จะได้แสดง....ว่าเรียนรู้และความพยายามกว่าสิบปีที่ผ่านมานั้นทำอะไรได้บ้าง”

ตอนที่นายกพูดเปิดงานอยู่นั้น อยู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาหาหลินลั่วและคนอื่น ๆ

เธอสวมเกราะทอง มีผมสีดำที่พาดลงมา เธอคือมู่หรงเสวี่ยเหิน

“สวัสดีหลินลั่ว ฉันขอแนะนำตัวก่อน ฉัน มู่หรงเสวี่ยเหินจากโรงเรียนที่ 2 ยินดีที่ได้พบ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยื่นมือออกมา เขาก็รู้สึกเจ็บ ๆ เพราะโดนหยิกที่แขน ก่อนที่หลินลั่วจะยื่นมือออกไปจับมือกับเธอ

“สวัสดี ฉันหลินลั่วจากโรงเรียนที่ 12”

อีกฝ่ายเป็นถึงอัจฉริยะ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะได้พูดคุยกับอีกฝ่ายแบบนี้

มู่หรงเสวี่ยเหินมองไปที่เหลียนอี้หนิงและยิ้มออกมา “หลินลั่ว ฉันจะไม่อ้อมค้อม ที่ฉันมาหานายก็เพื่อชวนนายเข้าโจมตีดันเจี้ยนของผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ เพื่อที่เราจะได้อันดับหนึ่งของดันเจี้ยนนั้น”

ผู้ปลุกพลังแต่ละคนต่างก็มีนิสัยที่แตกต่างกันไป

หลินลั่วน่ะดูเป็นคนเจ้าวางแผนและเด็ดขาด เขาต้องมีความสามารถอยู่แน่

การถามไปตรง ๆ แบบนี้จะได้สร้างมิตรภาพและอาจจะขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายได้

ไม่งั้นแล้วถ้าอ้อมค้อมไปอาจจะทำให้ตัวเองโดนดูถูกเสียเอง

“หือ ?” หลินลั่วเลิกคิ้ว “ทำไมถึงเลือกฉัน ?”

มู่หรงเสวี่ยเหินยิ้มออกมา “แค่ดันเจี้ยนเลเวล 30 แต่ฉันคิดจะท้าทายระดับฝันร้าย เพราะมันเป็นเคลียร์ครั้งแรก ดังนั้นมันจึงมีโอกาสสูงที่จะดรอปใบเปลี่ยนอาชีพ”

“เพื่อการเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ ฉันเลยมองหาผู้ปลุกพลังดี ๆ ที่เลเวลต่ำกว่า 30 นายคือแชมป์แบบทีมของปีนี้ นายน่ะเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ”

“ตราบใดที่เคลียร์ดันเจี้ยนระดับฝันร้ายได้ งั้นฉันก็จะมีสิทธิ์เลือกใบเปลี่ยนอาชีพ ส่วนนายก็จะมีสิทธิ์ในการเลือกอุปกรณ์สวมใส่และไอเท็มอื่น ๆ นายคิดว่าไง ?”

เมื่อได้ยินเงื่อนไขที่อีกฝ่ายยื่นมา หลินลั่วก็ตอบกลับโดยไม่ลังเล “ฉันปฏิเสธ”

มู่หรงเสวี่ยเหินอึ้ง

ดันเจี้ยนนี่เพิ่งกำเนิดขึ้นมา เธออุตส่าห์ไปหามันมาจนได้ แต่หลินลั่วกลับปฏิเสธเธอ !

ในดันเจี้ยน มันอาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้

พวกเขาจะได้สู้ด้วยกัน, รวมกลุ่มกัน พวกเขาอาจจะช่วยเหลือกันจนทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นไปด้วย

ไม่ใช่ว่าพวกผู้ชายชอบโชว์ความแข็งแกร่งต่อหน้าสาว ๆ รึไง

ถ้าแสดงความสามารถออกมาได้ดี ก็อาจจะทำให้สาว ๆ ตกหลุมรักเลยก็ได้

ถึงจะไม่ได้นอนด้วย ทว่าก็ยังเพียงพอที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ให้เป็นเพื่อนรึคนรักเลยก็ได้

ไม่คิดเลยว่า...

.

“ทำไม ?” มู่หรงเสวี่ยเหินถามขึ้นมาด้วยท่าทีไม่พอใจ “หลังจากการสอบสิ้นสุดลง เรามีเวลา 2 เดือนเพื่อจะเคลียร์ดันเจี้ยน เราต้องพยายามเก็บเลเวลให้ถึงเกณฑ์ของการเข้ามหา’ลัย”

....

“ยิ่งผู้ปลุกพลังเปลี่ยนอาชีพได้ก่อนที่จะเข้ามหา’ลัย...”

“ฉันรู้อยู่แล้ว” หลินลั่วขัดมู่หรงเสวี่ยเหินขึ้นมาและพูดขึ้น “แต่ฉันเปลี่ยนอาชีพไปแล้ว”

“ว่าไงนะ ? !”  มู่หรงเสวี่ยเหินตกใจขึ้นมาจริง ๆ

ผ่านมาไม่ถึง 15 วันตั้งแต่ที่ปลุกพลัง หลินลั่วจะเปลี่ยนอาชีพขั้น 2 ได้ยังไง ?

ในอีกความหมายคือตอนนี้เขาเลเวลอย่างน้อย 30 !

“มันจะเป็นไปได้ยังไง....”

“หลินลั่ว !” ตอนนั้นเองก็มีอีกเสียงดังขึ้นมา

เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นตงฟางเหอ, หยางห้าวหราน และฟางหยวนที่เดินเข้ามา ตงฟางเหอที่อยู่ด้านหน้าสุดนั้นเหมือนจะโกรธจัด

“นายเป็นใคร ?” หลินลั่วหันกลับไปมองตงฟางเหอตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็มองไปที่หยางห้าวหรานที่อยู่ด้านหลัง

หยางห้าวหรานเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกับหลินลั่ว หยางห้าวหรานถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะในโรงเรียนทัดเทียมกับเหลียนอี้หนิง

ตอนนี้เขาทำตัวเหมือนเป็นลูกน้องของตงฟางเหอ

ตงฟางเหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้น “หลินลั่ว! ฉันถามหน่อยว่าเมื่อวานนายทำอะไรกับมังกรฉัน ?”

“ว่าไงนะ ? มังกรที่อึราดน่ะเหรอ ฮ่าฮ่า...”

เมื่อวานนี่ หลินลั่วใช้สกิลกับมังกรของเขา

ตอนที่เขาออกมาจากหอฝึกฝน มันเหมือนกับว่าหลินลั่วได้ใช้สกิลกับมังกรของเขา

ตอนนั้นเขาคิดว่ามันจะไม่ได้ผล ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าสกิลจะมาแสดงผลตอนที่อยู่นอกหอฝึกฝน

“หัวเราะอะไร !” ตงฟางเหอกัดฟันพูดขึ้น “บอกฉันมาว่าฝีมือนายรึเปล่า !”

สายตาของหลินลั่วเปลี่ยนไป เขาแสดงท่าทีเฉยเมยออกมา “ถ้าใช่แล้วจะทำไม ?”

“ดี ดี !” ตงฟางเหอกัดฟัน “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน  !”

หลังจากที่พูดจบ ตงฟางเหอกับพวกก็เดินออกไปทันที สายตาของหลินลั่วดูเย็นชาขึ้นมา

“กล้าโจมตีฉันในหอฝึกฝน นี่ก็ยังมาขู่ฉันอีก ดูเหมือนว่าฉันจะปล่อยเขาไว้ไม่ได้...”

“หลินลั่ว” เหลียนอี้หนิงดึงชายเสื้อหลินลั่ว “นายอยากไปหาพ่อฉันมั้ย ยังไงซะ....ตงฟางเหอก็...”