บทที่ 14 ค่ำคืนแห่งความหวาดกลัว 2

บทที่ 14 ค่ำคืนแห่งความหวาดกลัว 2

เสิ่นยวี่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ไม่สามารถข่มตาหลับได้เป็นเวลานาน ค่ำคืนนี้ถูกลิขิตให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับอย่างแท้จริง

เธอเปิดหน้าต่างห้องแชตและพบว่าผู้คนจำนวนมากก็ตกอยู่ในอาการหวาดกลัวจนไม่กล้านอนเช่นเดียวกับเธอ

"ข้างนอกมืดสนิทเลย ฉันกลัวความมืดจนนอนไม่หลับแล้ว..."

"มีดวงตาสีเขียวนับไม่ถ้วนจ้องมองมาที่รถของฉันจากทั้งสองฟากถนนหลวง ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นับประสาอะไรกับการนอน ทุกคนครับ ผมควรทำยังไงดี"

"ทางนี้ก็เหมือนกัน ฉันโดนฝูงหมาป่าล้อมไว้... พวกมันอยู่ในพุ่มไม้ข้างทาง ดวงตาสีเขียวเหมือนไฟผีเลย น่ากลัวที่สุด!"

"วันนี้ฉันปั่นจักรยานมาทั้งวัน เหนื่อยและง่วงมาก... แต่ก็ไม่กล้าหลับ พวกหมาป่าพวกนั้นจะไปเมื่อไหร่กันนะ"

"ช่วยด้วย! ฝูงหมาป่าจำนวนมากกำลังโจมตีรถของฉัน"

มีคนส่งข้อความเสียงขอความช่วยเหลือมาอีกครั้ง ทุกคนต่างขวัญเสีย และมีคนรีบสอบถามเข้าไปทันที

"คุณเข้าไปในเขตหมอกหรือเปล่า ทำไมพวกหมาป่าถึงโจมตีคุณล่ะ"

คนผู้นั้นตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความสยดสยอง: "ผมไม่ได้เข้าไปในเขตหมอกครับ ผมแค่เห็นดวงตาสีเขียวอยู่รอบตัวเต็มไปหมดเลยกลัวมาก ก็เลยสตาร์ทรถกะว่าจะขับไปหาที่นอนที่อื่น

ผมเหยียบคันเร่งขับเดินหน้ามาได้สักกิโลเมตรหนึ่ง แต่พวกหมาป่าพวกนั้นกลับวิ่งไล่ตามและเริ่มรุมทึ้งรถของผม..."

ในข้อความเสียงมีเสียงหมาป่าเห่าหอนแทรกเข้ามาเป็นระยะ ฟังดูน่าสยดสยองจนทุกคนรู้สึกขนลุกขนพอง

ในที่สุดก็มีคนค้นพบจุดสำคัญของปัญหา

"ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมพวกหมาป่าถึงจู่โจมรถของเขา!"

กลุ่มคนต่างสงสัยและพากันตั้งคำถาม

"สาเหตุที่แท้จริงคืออะไร รีบบอกมาเร็วเข้า"

"เพราะเขาเดินทางในตอนกลางคืน ซึ่งเป็นการละเมิดกฎของเกม! กฎของเกมเตือนไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามขับรถในตอนกลางคืนเด็ดขาด มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!"

"หมายความว่า การเดินทางในตอนกลางคืนจะทำให้มอนสเตอร์ในบริเวณใกล้เคียงตื่นตกใจ จนพวกมันพุ่งออกมาจากหมอกเพื่อจู่โจมมนุษย์อย่างนั้นเหรอ"

"ตามทฤษฎีแล้วน่าจะเป็นแบบนั้น!"

"อา! ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง เราต้องทำตามกฎของเกมอย่างเคร่งครัดนะ"

"โล่งอกไปที! เมื่อกี้ฉันก็มีความคิดแบบเดียวกับเขาเลย กะว่าจะขับรถหนีไปข้างหน้าอีกหน่อยเพื่อสลัดพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นให้หลุด

แต่ฉันกังวลว่าเสียงสตาร์ทรถจะยิ่งดึงดูดพวกมันมาเพิ่ม ก็เลยไม่กล้าขยับเขยื้อน"

"โชคดีนะที่คุณไม่ขยับ ไม่อย่างนั้นคงมีจุดจบแบบเดียวกับเขาแน่"

"รีบดูเร็ว จำนวนผู้เล่นออนไลน์ในเขตเราลดลงไปอีกสองพันกว่าคนแล้ว!"

ทุกคนต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"อา— หรือว่าคนพวกนั้นจะโดนหมาป่าคาบไปกินเพราะขับรถตอนกลางคืนเหมือนกันหมดเลย?"

"น่ากลัวเหลือเกิน โชคดีที่ฉันมันพวกขี้ขลาดไม่กล้าขับรถตอนกลางคืน... เลยรอดตายมาได้หวุดหวิด"

ทันใดนั้น มีคนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

"รีบดูเร็ว รูปโปรไฟล์ของคนที่ส่งข้อความเสียงขอความช่วยเหลือตอนโดนหมาป่ารุม กลายเป็นสีเทาไปแล้ว!"

"อา— เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ฮือๆ... ฉันกลัวจังเลย ฉันอยากกลับบ้าน!"

"ฉันก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน! ฮือๆ..."

ในห้องแชตเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้ ส่วนใหญ่เป็นคนที่หวาดกลัวจนนอนไม่หลับ... เสิ่นยวี่รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นทุกคนตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน นิ้วของเธอชะงักอยู่เหนือช่องพิมพ์ข้อความ

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พิมพ์ไปได้ไม่กี่บรรทัดก็กดลบทิ้งไป

คำปลอบโยนดูจะช่างเบาหวิวและไร้พลังในเวลาเช่นนี้ เพราะตัวเธอเองก็หวาดกลัวจนตัวสั่น ทำได้เพียงกัดฟันอดทนไว้เพื่อไม่ให้หนิวนิวต้องพลอยตกใจไปด้วย

เธอก่อยๆ แง้มผ้าม่านตรงมุมหน้าต่างขึ้นมาดู ข้างนอกมืดมิดสนิท

และในความมืดนั้น แสงสีเขียวจางๆ ยังคงวาวโรจน์อยู่ ราวกับดวงตาหลายคู่ที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ จ้องมองมายังรถของเธอโดยไม่กระพริบ ประหนึ่งกำลังจับตาดูเหยื่อ

พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เฝ้าสังเกตการณ์ รอคอยโอกาส รอคอยให้เป้าหมายเผยจุดอ่อนออกมาเพื่อจะปลิดชีพในคราเดียว... เสิ่นยวี่ไม่กล้ามองต่ออีกแล้ว

เธอกระชากผ้าม่านหนาหนักลงมาเพื่อปิดกั้นราตรีกาล แต่เธอกลับไม่สามารถปิดกั้นเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำใบไม้ดังสวบสาบอย่างน่ากังวลใจได้

เธอกลั้นใจข่มความรู้สึกเพื่อสงบสติอารมณ์

ทันใดนั้น มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

"ทุกคนอย่ากลัวไปเลย คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ทุกคนต่างก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน! ตราบใดที่คุณยังอยู่ภายในระยะ 5 เมตรรอบตัวรถ คุณจะปลอดภัย"

"ห้ามสตาร์ทรถเด็ดขาด! ห้ามเดินทางในตอนกลางคืน! มิฉะนั้นสิ่งเหล่านั้นจะพุ่งออกมาจากหมอกเพื่อจู่โจมมนุษย์ทันที!"

ห้องแชตเงียบสงัดลงชั่วขณะเมื่อทุกคนต่างอ่านข้อความที่ส่งมาจากผู้เล่นที่ชื่อว่า "สันติภาพและรุ่งเรือง"

ไม่มีใครอยากพลาดแม้แต่คำเดียว เพราะในเวลาเช่นนี้ ยิ่งรู้กฎการเอาชีวิตรอดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งปกป้องตัวเองได้ดีขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่ง สันติภาพและรุ่งเรือง หยุดส่งข้อความ เธอจึงปิดหน้าต่างแชตเงียบๆ แล้วเอนกายลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

บางทีการได้อ่านข้อความจาก "สันติภาพและรุ่งเรือง" เมื่อครู่นี้ อาจจะให้ความรู้สึกเหมือนได้กินยาคลายกังวล

เมื่อรู้ว่าสัตว์ร้ายเหล่านั้นจะไม่โจมตีหากเธอไม่ละเมิดกฎของเกม ความหวาดกลัวในใจก็บรรเทาลง

เธอหลับตาลง โอบกอดหนิวนิวไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน เมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเจ้าตัวเล็ก เธอก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว... เช้าตรู่ แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า

เสียงร้องเมี๊ยวๆ สองสามครั้งดังขึ้นข้างหู เสิ่นยวี่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงแมวร้อง

เธอลืมตาโพลงและรู้สึกอุ่นใจเมื่อเห็นว่าหนิวนิวยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน เมื่อหันไปมองเจ้าแมวลายเสือ มันกำลังตะกุยผ้าม่านประตูอย่างกระวนกระวาย

ดูเหมือนมันจะอยากออกไปข้างนอกใจจะขาด

เสิ่นยวี่ลุกขึ้นรูดซิปผ้าม่านประตูรถออก เจ้าแมวลายสลิดตัวน้อยจึงฉวยโอกาสวิ่งปราดออกไปทันที

ดูเหมือนว่ามันจะอั้นไว้ไม่ไหวแล้วจริงๆ

เธอเองก็อยากจะเข้าห้องน้ำเช่นกัน เธอตรวจสอบเขตหมอกรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีดวงตาสีเขียวหลงเหลืออยู่และฝูงหมาป่าจากไปแล้ว เธอจึงก้าวลงจากรถและวิ่งเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง

ทันทีที่เธอมุดเข้าไปในพุ่มไม้ เท้าก็บังเอิญไปเหยียบเข้ากับกล่องเสบียงขนาดเล็กใบหนึ่ง ขนาดพอๆ กับกล่องใส่รองเท้า มีลวดลายประณีตแปลกตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอรีบเปิดออกดูและเห็นม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งวางนิ่งอยู่ภายใน เธอเก็บกล่องเปล่าลงในกระเป๋า แต่ไม่มีการแจ้งเตือนเรื่องการขยายช่องเก็บของ

ดูเหมือนจะเป็นเพราะกล่องมีขนาดเล็กเกินไป

"ยินดีด้วย คุณได้รับพิมพ์เขียวโต๊ะทำงาน ใช้งานเพื่อเริ่มภารกิจการสร้าง"

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของเสิ่นยวี่

โต๊ะทำงานคืออะไร? โต๊ะทำงานในออฟฟิศเหรอ?

รถของเธอคันเล็กนิดเดียว จะเอาโต๊ะทำงานมาใส่ไว้ได้ยังไง!

เพื่อคลายข้อสงสัย เธอตัดสินใจใช้งานพิมพ์เขียวทันที

"ยินดีด้วย คุณได้เปิดใช้งานภารกิจสร้างโต๊ะทำงาน วัสดุที่ต้องการมีดังนี้: ไม้ 4 ชิ้น, แผ่นเหล็ก 4 แผ่น, ชิ้นส่วนแกนกลาง 1 ชิ้น, น้ำมันหล่อลื่น 1 ขวด, เฟือง 3 ชิ้น, กระจก 2 แผ่น"

เสิ่นยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีวัสดุอัพเกรดหลายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ดูเหมือนจะเป็นไอเทมหายาก

ช่างเถอะ ในเมื่อภารกิจถูกเปิดใช้งานแล้ว และไม่มีกำหนดเวลาในการทำให้สำเร็จ

เธอค่อยสร้างโต๊ะทำงานในภายหลังเมื่อรวบรวมชิ้นส่วนและวัสดุได้ครบถ้วนแล้วกัน

เธอนำน้ำมาล้างหน้าล้างตา จากนั้นจึงต้มน้ำเพื่อปรุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไข่สำหรับมื้อเช้า

ในขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการทานมื้อเช้า เธอหารู้ไม่ว่าบนถนนหลวงสายเดิมที่อยู่ห่างออกไปด้านหลังหลายสิบกิโลเมตร รถสายตรวจตำรวจจราจรคันหนึ่งกำลังพุ่งทะยานตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว

"ยายแก่สารเลวเอ๊ย ถ้าฉันจับแกได้เมื่อไหร่ แกตายแน่!"