บทที่ 20 ภารกิจโชคชะตา

ติ๊ง!

[ยินดีด้วย โฮสต์! คุณได้รับ +100 แต้มความโปรดปราน]

[แต้มความโปรดปราน รวม: 1610 แต้ม]

หลี่เฟิงยิ้มมุมปากเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอ

“1610 งั้นเหรอ…” เขายืดแขนอย่างเกียจคร้าน ความพอใจปรากฏบนใบหน้า

“เจ็ดวันที่ผ่านมา… ข้าทำงานหนักจริง ๆ”

น้ำเสียงครึ่งภูมิใจ ครึ่งหน้าด้าน แบบคนที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาสวรรค์มา

น่าเสียดาย ของที่เกี่ยวกับระบบไม่ได้รับผลตอบแทนสองเท่า

ยา ดาบ ของขวัญทั้งหมดที่ให้เยว่หลาน ได้เพียงแต้มความโปรดปรานอย่างเดียว

แต่ตอนนี้ เยว่หลานกำลังตั้งสมาธิรวมพลังเตรียมแข่ง

เขาเลย… ว่าง

ติ๊ง!

[ความผูกพันเชิงกรรมกับเยว่หลานเพิ่มขึ้น]

[ปลดล็อกภารกิจโชคชะตา: “ภัยพิบัติแรก”]

[เป้าหมาย: ช่วยเยว่หลานเอาชนะภัยพิบัติแรก]

[คำเตือน: ภัยพิบัติใหญ่กำลังใกล้เข้ามา นี่คือบททดสอบชีวิตและความตาย หากล้มเหลว นางจะตายและถูกลบออกจากกระแสโชคชะตา]

[หมายเหตุ: ภัยพิบัติมาได้หลายรูปแบบ แต่ในภัยพิบัติมีโอกาส หากนางรอด โชคชะตาจะเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด]

หลี่เฟิงที่เพิ่งออกมารับแดดเช้า หยุดชะงักทันที

“…ภัยพิบัติ?”

ตัวอักษรสีทองลอยอยู่กลางอากาศ

ชีวิตและความตาย… ลบออกจากโชคชะตา

เขาขมวดคิ้ว

“มันหมายความว่ายังไง?”

ระบบตอบอย่างเรียบเฉย

[เยว่หลานมีโชคชะตาพิเศษ เพื่อเดินต่อ นางต้องผ่านภัยพิบัติแรก บททดสอบชีวิตและความตายที่โลกกำหนด]

“…ลบออก หมายถึงหายไปเลย?”

[ถูกต้อง]

กรามเขาเกร็ง

“มันจะเกิดเมื่อไหร่?”

[อาจเป็นพรุ่งนี้… หรืออีกหลายปี]

หลี่เฟิงถอนหายใจแรง

“พรุ่งนี้หรือหลายปี? นี่คำตอบเหรอ?”

ระบบเงียบ

เขาขยี้ผมตัวเอง

“แล้วควรทำยังไง?”

[คำแนะนำ: ทำให้ตัวเองและเยว่หลานแข็งแกร่งที่สุด โอกาสรอดจะสูงขึ้น]

หลี่เฟิงยืนเงียบใต้แสงแดด

แผนจะพักผ่อน… หายไปทันที

เขามองอากาศว่างเปล่า สีหน้าจริงจังขึ้น

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่แต้มความโปรดปรานแล้ว

ถ้านางตาย…ทุกอย่างก็จบ

เขาคลิกหน้าลิ้นของระบบ เปิดหน้าสถานะ

1610 แต้ม…

“งั้นก็ได้…” เขาพึมพำเบา ๆ

“ดูเหมือนข้าต้องเริ่มลงทุนรอบใหญ่แล้ว”

หลี่เฟิงสบตาหลินอวี่แล้วยิ้มบาง ๆ

“ไม่ต้องห่วง ศิษย์พี่หลิน ข้ารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่…ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ”

หลินอวี่พยักหน้า แม้ยังมองหุ่นไม้ร่างใหญ่ด้านหลังเขาอย่างระแวงเล็กน้อย

“ข้าเพียงหวังว่าเจ้าจะไม่เสียเวลาไปกับทางที่ไม่คุ้มค่า” เขากล่าว ก่อนถอนสายตากลับมา “เอาเถอะ ข้ามาหาเจ้าก็เพราะมีเรื่องจะบอก”

หลี่เฟิงเลิกคิ้ว “เรื่อง?”

หลินอวี่ลดเสียงลงเล็กน้อย “อีกสามวันจะมีการลงทะเบียนยืนยันตัวก่อนการแข่งขันรอบนอก ศิษย์พี่เยว่ก็ต้องไปด้วย ข้าเห็นว่านางยังไม่ออกมาเลย เลยอยากเตือนเจ้า เผื่อเจ้าจะบอกนางได้”

หลี่เฟิงพยักหน้าเบา ๆ

“เข้าใจแล้ว ข้าจะบอกนางเอง”

หลินอวี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนถามต่อ “แล้ว…ช่วงนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าได้ยินว่า…นางทะลวงระดับแล้ว?”

หลี่เฟิงยิ้มอย่างคลุมเครือ

“อืม นางกำลังปรับพื้นฐานอยู่ อีกไม่นานคงได้เห็นศิษย์พี่เยว่ในสภาพใหม่”

หลินอวี่ดูโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

“ดีแล้ว… ถ้านางทะลวงได้จริง โอกาสเข้าท็อปห้าก็สูงขึ้นมาก”

สายตาของเขาเหลือบไปที่โกลดี้อีกครั้ง

“แต่เจ้านี่…” เขาหัวเราะเบา ๆ “ถึงจะเป็นแค่หุ่นไม้ แต่ให้ความรู้สึกกดดันไม่น้อยเลย”

หลี่เฟิงตบไหล่โกลดี้เบา ๆ

“มันเป็นบอดี้การ์ดของข้า”

โกลดี้ยืนเงียบ ไม่ขยับแม้แต่น้อย ใต้ผ้าคลุมขาด ๆ ร่างสูงใหญ่ดูเหมือนเงามืดที่พร้อมลงมือทุกเมื่อ

หลินอวี่พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน ยังมีเรื่องต้องเตรียมตัวอีกมาก”

“เชิญศิษย์พี่”

หลินอวี่จากไป ทิ้งความเงียบไว้ในลาน

หลี่เฟิงหรี่ตาเล็กน้อย มองแผ่นหลังเขา ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ทุกคนกำลังเตรียมตัวสำหรับการประลอง…”

เขาเหลือบมองโกลดี้ แล้วกำหมัดเบา ๆ

“ส่วนข้า…ต้องเตรียมรับภัยพิบัติของเยว่หลาน”

1610 แต้ม…หุ่นเชิดระดับสูง…โอสถ… พลังดาว…

“ดูเหมือนช่วงสงบจะจบแล้ว”

เขาหมุนตัวกลับเข้าห้อง สีหน้ากลับมาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“ก่อนอื่น…ไปดูศิษย์พี่ก่อนดีกว่า ว่าฟื้นตัวหรือยัง”

หลินอวี่มองสีหน้าของหลี่เฟิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่ หากอีกฝ่ายอยากเสียเวลา ก็ปล่อยเขาไปเถอะ

สายตาของเขาเลื่อนไปทางห้องของหลี่เฟิง

“แล้วศิษย์พี่เยว่หลานล่ะ? หลายวันมานี้ยังไม่ออกไปไหนเลย” น้ำเสียงมีแววสงสัยเล็กน้อย

หลี่เฟิงยิ้มกว้างขึ้น

“นางกำลังพักผ่อน เพิ่งทะลวงระดับมาไม่นาน”

คำพูดนั้นทำให้หลินอวี่ตาเบิกกว้าง

“นางถึงขั้นที่เก้าแล้วงั้นหรือ?”

หลี่เฟิงหัวเราะเบา ๆ ไม่ตอบอะไร แต่ท่าทางนั้นก็เหมือนเป็นการยืนยันแล้ว

“สมกับเป็นศิษย์พี่เยว่!” หลินอวี่พูดด้วยความชื่นชม “นางน่าจะเป็นหนึ่งในคนที่อายุน้อยที่สุดในศิษย์นอกที่ถึงระดับนี้”

“โอ้?” หลี่เฟิงเอียงศีรษะ “ศิษย์พี่เยว่นี่เก่งขนาดนั้นเลยหรือ?”

ความจริงเขาแทบไม่เคยถามเรื่องความสำเร็จของนางเลย เพราะทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน… เขามีอย่างอื่นให้ “ยุ่ง” มากกว่า

หลินอวี่หัวเราะ

“ศิษย์น้องหลี่ เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้ ศิษย์พี่เยว่เข้ามาในสำนักด้วยการแนะนำของผู้อาวุโสคนหนึ่ง แต่กลับไม่ได้รับการสนับสนุนอะไรเลย ไม่มีพื้นหลัง ไม่มีคนหนุนหลัง แต่ยังไต่ขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ด้วยตัวเอง ภายในเวลาแค่ห้าปี”

หลี่เฟิงกะพริบตา

ห้าปีถึงระดับแปด… แล้วตอนนี้ระดับเก้าเพราะข้า

“โหดจริง ๆ…” เขาคิดในใจ เทียบกับตัวเองแล้วแทบจะน่าอาย

หลินอวี่ยังพูดต่อ

“นางเริ่มเข้าตาผู้อาวุโสหลายคนแล้ว ถ้าโดดเด่นในการแข่งขันครั้งนี้ อาจได้เป็นศิษย์สายตรงก็ได้”

น้ำเสียงเขามีความอิจฉาแฝงอยู่

การเป็นศิษย์สายตรง หมายถึงทรัพยากร คำชี้แนะ และอนาคตที่ต่างไปอย่างสิ้นเชิง

หลี่เฟิงยิ้มแปลก ๆ

‘ถ้านายรู้ว่าศิษย์พี่ของนายเมื่อคืนทำอะไร…’

หลินอวี่ยังพูดชมไม่หยุด ขณะที่หลี่เฟิงฟังไปเรื่อย ๆ เก็บข้อมูลของสำนักไว้

แล้วจู่ ๆ สีหน้าหลินอวี่ก็สดใสขึ้น

“พูดถึงเรื่องนี้ ศิษย์น้องหลี่ ไปเที่ยวกันไหม? ใกล้ถึงการแข่งขันแล้ว ลองไปเมืองม่านเมฆากัน เมืองในเขตของสำนัก ตลาดคึกคัก ของหายากเพียบ พ่อค้าก็เริ่มรวมตัวกันแล้ว”

หลี่เฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย

เมืองม่านเมฆางั้นเหรอ

ตอนนี้เขาก็ไม่ได้มีอะไรต้องทำมาก เปลี่ยนบรรยากาศก็ดี

“เอาสิ” เขายิ้ม “ข้าก็อยากออกไปสูดอากาศพอดี”

ด้านหลังเขาโกลดี้ในชุดคลุมยืนเงียบ ๆ เงาสูงใหญ่ติดตามหลี่เฟิงราวกับเงาที่ไม่มีวันหายไป