บทที่ 48 โอดิน

เมื่อมองดูปีศาจน้อยหลิ่วตาขยิบตา ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอด ลู่หมิงเฟยอยากจะหัวเราะออกมา แอบดูข้ามาทั้งวัน ตอนนี้ติดกับดักแล้วสิ!

"ลู่หมิงเฟย นี่คือน้องชายของเจ้าหรือ?" เมิ่งชวนแสร้งทำเป็นไม่รู้เอ่ยถามขึ้น "น้องชายของเจ้าไม่ใช่เจ้าอ้วนน้อยคนนั้นหรอกหรือ" ในเวลาเดียวกันปรายตามองปีศาจน้อยลู่หมิงเจ๋อหนึ่งครา

ลู่หมิงเจ๋อหนาวสั่นไปทั้งตัว รู้สึกราวกับถูกสายตานี้มองทะลุปรุโปร่ง

"ท่านลุง ข้าคือน้องชายแท้ ๆ ของเขา! เป็นพี่น้องสุดที่รักเชียวนะ!" ลู่หมิงเจ๋อกล่าวประจบประแจงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของผู้ชายตรงหน้า รู้จักปรับตัวเรียกเมิ่งชวนว่าท่านลุงในทันที อย่างไรเสียพี่ชายของเขาร้องเรียก เขาจะเรียกบ้างจะเป็นไรไป?

"หน้าไม่อาย" ลู่หมิงเฟยเบ้ปาก แม้จะรู้ว่าปีศาจน้อยตรงหน้าตัวเองไร้ยางอายมาโดยตลอด ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านมหาจักรพรรดิเขาจะยังคงเป็นเช่นนี้

"รีบขอโทษท่านมหาจักรพรรดิเดี๋ยวนี้ ภายภาคหน้าห้ามมองมั่วซั่วอีก!" ลู่หมิงเฟยตบหัวปีศาจน้อยไปหนึ่งฉาด พลางขู่กรรโชก

"ท่านลุงข้าไม่ได้ตั้งใจจะมอง ข้าเพียงแค่พบว่าเจ้าคนไร้ประ..." เมื่อพูดถึงตรงนี้ ลู่หมิงเจ๋อสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งภายในร่างกายของลู่หมิงเฟย น้ำเสียงพลันแผ่วเบาลง

"ข้าเพียงแค่เป็นห่วงพี่ชายของข้ามากไปหน่อย บังเอิญไปเห็นท่านเข้า"

"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการพูดสิ่งใด!" ลู่หมิงเฟยเขกหัวเขาไปหนึ่งที ลู่หมิงเจ๋อใช้สองมือกุมหัว น้ำตาคลอเบ้า เล่นละครเก่งเป็นที่สุด

เมิ่งชวนวางลู่หมิงเจ๋อลง มองดูลู่หมิงเฟยหนึ่งคราพลางเอ่ยว่า "เจ้าเคยพบกับเขามาตั้งนานแล้วหรือ?"

"ไม่เคย ทว่าอย่างไรเสียเขาคือน้องชายของข้า!" ลู่หมิงเฟยหัวเราะเบาเบา พลางกล่าวว่า "แม้จะเป็นน้องชายที่ต้องการชีวิตของข้าอยู่ตลอดเวลาก็ตาม"

ภายในดวงตาของลู่หมิงเจ๋อมีความหวาดกลัววาบผ่าน ทว่ารู้จักสังเกตสถานการณ์ไม่ยอมเอ่ยปาก เขาดูออกว่าคนที่รู้จักกับลู่หมิงเฟยผู้นี้ไม่ได้ต้องการสังหารตัวเอง เพียงแค่มอบคำเตือนให้เขาเท่านั้น

"ทว่าเหตุใดจึงมีคนที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้..." เมื่อนึกถึงมือข้างนั้นที่ยื่นตรงไปยังขั้วโลกเหนือเมื่อครู่นี้ จากนั้นคว้าจับตัวเองมาในคราเดียว ตัวเองไร้เรี่ยวแรงตอบโต้โดยสิ้นเชิง ลู่หมิงเจ๋อถึงกับตัวสั่นสะท้าน

"ท่านมหาจักรพรรดิ แล้วเรื่องโอดินจะเอาอย่างไร? ยังต้องไปหรือไม่?" ลู่หมิงเฟยมองดูเมิ่งชวนพลางเอ่ยถาม เขายังคงอยากจะจัดการสังหารโอดินทิ้งอยู่ดี อย่างไรเสียตอนนี้เขามีผู้หนุนหลังคนสำคัญแล้ว!

"เหตุใดจะไม่ไปเล่า? คนที่คอยจ้องมองข้าอยู่ตลอด ไม่ได้มีเพียงน้องชายของเจ้า แต่ยังมีมังกรตนนั้นอีกด้วย" เมิ่งชวนมองดูนิเบลุงเกนที่ดำรงอยู่ระหว่างภาพลวงตาและความเป็นจริงภายในเมืองแห่งนี้

"เช่นนั้นพวกเราไปสังหารมันทิ้งกันเถอะ! วันนี้ต้องสังหารราชันมังกรสักตน!" น้ำเสียงของลู่หมิงเฟยดังกึกก้อง มองไปยังทิศทางของนิเบลุงเกน ด้วยสายเลือดของเขาในตอนนี้สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของนิเบลุงเกนแห่งนั้นได้ตั้งนานแล้ว

"หอกเล่มนั้นไม่ธรรมดาเลยนะ" ลู่หมิงเจ๋อมองดูคนทั้งสองที่ใช้น้ำเสียงแบบวันนี้กินอะไรดี? มาพูดเรื่องจะไปสังหารโอดิน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนออกมาคำหนึ่ง

ทว่าเขาเพียงแค่บอกว่าหอกเล่มนั้นไม่ธรรมดา แต่กลับไม่ได้พูดถึงโอดิน

"เพียะ!"

ฝ่ามือฟาดลงบนหัวของลู่หมิงเจ๋ออีกครั้ง ลู่หมิงเฟยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "อย่างไรกัน เจ้าไม่เชื่อมั่นในท่านมหาจักรพรรดิหรือ?"

ดวงตาสีทองคู่หนึ่งจ้องมองลู่หมิงเจ๋อ ความน่าเกรงขามแห่งราชันแผ่ซ่านครอบคลุมฟ้าดิน

"เชื่อสิ! ต่อให้ข้าไม่เชื่อมั่นในตัวเองย่อมไม่มีทางไม่เชื่อมั่นในท่านมหาจักรพรรดิหรอก!" ลู่หมิงเจ๋อร้องโอดครวญ ในเวลาเดียวกันลู่หมิงเจ๋อมองดูดวงตาคู่นั้นของลู่หมิงเฟย แรงกดดันเช่นนี้แน่นอนว่าไม่มีผลอันใดต่อเขา เขารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง คล้ายทอดทอนใจและคล้ายรู้สึกพ่ายแพ้อยู่บ้าง

"พี่ชายเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ภายภาคหน้าอาจไม่ต้องการน้องชายอย่างข้าอีกต่อไปแล้ว"

ในวินาทีนี้เสียงของลู่หมิงเจ๋อมีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแฝงอยู่ ถึงกับมอบความรู้สึกราวกับลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้งให้แก่ลู่หมิงเฟย

"เล่นใหญ่เกินไปแล้ว!" จู่ ๆ ลู่หมิงเฟยยื่นมือออกไป ครั้งนี้ไม่ได้ตบหัวลู่หมิงเจ๋อ ทว่าลูบเบา ๆ หนึ่งครา ขยี้เส้นผมของเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด

"ท่านมหาจักรพรรดิ พวกเราไปกันเถิด" ลู่หมิงเฟยกล่าว

"ตกลง"

เมิ่งชวนเอ่ยคำเดียว ฟ้าดินหมุนคว้าง คนทั้งสามจากดาดฟ้าปรากฏตัวขึ้นที่อีกสถานที่หนึ่ง นี่คือทางด่วนสายหนึ่ง บนท้องฟ้ามีฝนตกลงมาอย่างหนัก หยาดฝนร่วงหล่นลงบนพื้นถนนรวมตัวกันเป็นลำธารสายเล็ก ไหลไปทางด้านข้าง

ด้านข้างทางด่วนคือความมืดมิด ทว่ากลับมีดวงตาสีทองคู่แล้วคู่เล่า จ้องมองคนทั้งสามที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

"มิติอื่นที่ถูกสร้างขึ้นโดยอาศัยกฎเกณฑ์หรือ? กระทั่งโลกใบเล็กยังนับไม่ได้เลย!" เมิ่งชวนพินิจพิจารณาสถานที่แห่งนี้ครู่หนึ่ง เพียงปรายตามองสามารถมองทะลุถึงแก่นแท้ของนิเบลุงเกนแห่งนี้ได้แล้ว

ลู่หมิงเฟยบิดคอไปมา มองดูเงาร่างที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว ณ สุดปลายทางด่วน น้ำเสียงกลับมีความเบิกบานใจอยู่บ้าง

"นั่นคือโอดินอย่างนั้นหรือ?"

ท่ามกลางแสงสีขาวมีม้าศึกตัวหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ มันสวมเกราะหนักที่มีลวดลายโลหะสลับซับซ้อน บนขนสีขาวเปล่งประกายเจิดจ้าดุจเพชร มันถึงกับมีแปดขา! ขาม้าอันแข็งแกร่งแปดข้างค้ำยันทุกสิ่งเอาไว้

บนใบหน้าของม้าสวมหน้ากาก ทุกครั้งที่ส่งเสียงร้อง ล้วนราวกับเสียงฟ้าร้อง จากนั้นหลังจากส่งเสียงร้องจบ รูจมูกโลหะบนหน้ากากจะพ่นประกายสายฟ้าออกมา

บนหลังม้ามีเงาดำขนาดยักษ์นั่งอยู่ ทั่วทั้งร่างสวมเกราะหนักสีทองหม่น ในมือถือหอกยาวที่โค้งงอ เส้นโค้งของตัวหอกราวกับวิถีของดาวตกที่พาดผ่านท้องฟ้า

บนใบหน้าของเขาสวมหน้ากากเหล็ก มีดวงตาเพียงข้างเดียว ดวงตาสีทองราวกับตะเกียงยักษ์ที่สาดส่องไปรอบบริเวณ

โอดิน! ราชาแห่งทวยเทพในตำนานนอร์ส! และยังเป็นราชันมังกรตนหนึ่ง!

"เกมยังไม่ทันเริ่มต้น ต้องมาเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ใกล้ด่านสุดท้ายผู้นี้เสียแล้ว" สีหน้าของลู่หมิงเจ๋อขมขื่นเล็กน้อย เมื่อมองดูลู่หมิงเฟยที่มีท่าทีกระตือรือร้น ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากกว่าเดิม

"พี่ชายผู้โง่เขลาของข้า หากไม่มีผู้หนุนหลัง คงถูกตีตายไปตั้งนานแล้ว!" ทว่าหลังจากแอบชำเลืองมองเมิ่งชวนแวบหนึ่ง ลู่หมิงเจ๋อรู้สึกเบาใจลง

ข้าเท่ากับพี่ชาย พี่ชายมีผู้หนุนหลัง เท่ากับข้ามีผู้หนุนหลัง!

"ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยืนอยู่เบื้องหลัง..." ลู่หมิงเจ๋อมีความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว ด้วยพลังของเขาบนโลกใบนี้ มักจะเป็นผู้อื่นที่มาพึ่งพาเขาเสมอ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้อื่นคอยหนุนหลัง

"พูดก็พูดเถอะ ความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

ความคิดในใจของลู่หมิงเจ๋อเมิ่งชวนและลู่หมิงเฟยไม่มีทางล่วงรู้ เมิ่งชวนในตอนนี้กำลังจ้องมองเงาร่างอันองอาจที่ควบขี่ม้าสวรรค์แปดขา...

มองหอกยาวในมือของเขา!

"กุงเนียร์ อาวุธแห่งกฎแห่งกรรมหรือ ไม่รู้ว่าจะมีความลึกล้ำเพียงใด" น้ำเสียงของเมิ่งชวนดูทอดทอนใจ ทว่ากลับเผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่ว่าของสิ่งนี้มีวาสนาต่อข้า

ลู่หมิงเฟยเป็นคนเช่นไร ฟังความหมายของเมิ่งชวนออกในทันที เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยตรง แผดเสียงตะโกนว่า "ไอ้โจรชั่ว! ยังไม่รีบ ๆ นำหอกยาวในมือมาถวายอีก!"

เมิ่งชวน: "......"

เจ้าจะเล่นใหญ่เกินไปแล้วหรือไม่?

ลู่หมิงเจ๋อที่อยู่ด้านข้างถึงกับตะลึงงัน ภายในใจเกิดข้อสันนิษฐานประการหนึ่งขึ้นมา หรือว่าผู้หนุนหลังผู้นี้ จะได้มาจากการประจบสอพลอเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?

เมื่อมองดูโอดินที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ไกลออกไป ลู่หมิงเฟยกลอกตาไปมา มองดูเมิ่งชวนพลางกล่าวว่า "ท่านมหาจักรพรรดิ คนผู้นี้ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ต้องไม่เคยเห็นอานุภาพเทวะของท่านมหาจักรพรรดิอย่างแน่นอน ท่านมหาจักรพรรดิท่านดูสิ..."

ลู่หมิงเฟยยุยงให้เมิ่งชวนตบโอดินจนตายโดยตรง

"ปลาซิวปลาสร้อยเช่นนี้ไม่คู่ควรให้ข้าลงมือ หากเจ้าต้องการสังหารมัน จงไปจัดการเองเถิด" คำพูดของเมิ่งชวนแฝงความโอหังทว่าเผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่ว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

สีหน้าของลู่หมิงเฟยขมขื่น บ่นพึมพำว่า "หากข้าเอาชนะมันได้ ข้าคงขึ้นไปฟันมันทิ้งตั้งนานแล้ว!"

เมิ่งชวนปรายตามองลู่หมิงเฟย กล่าวด้วยรอยยิ้มกึ่งบึ้งตึงว่า "เอาเช่นนี้แล้วกัน หากข้าลงมือเอง คงจะเสียเกียรติเกินไปหน่อย"

"ข้าจะมอบอาวุธจักรพรรดิให้เจ้าหนึ่งชิ้น ดีหรือไม่? มีอาวุธจักรพรรดิเจ้าย่อมเอาชนะมันได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่?"

ลู่หมิงเฟยตื่นเต้นขึ้นมาทันที มีอาวุธจักรพรรดิการทุบตีโอดินสักคนยังจะเป็นปัญหาอีกหรือ?

"ท่านมหาจักรพรรดิท่านวางใจเถอะ โอดินกระจ้อยร่อย ฟันฉับเดียวก็รู้เรื่อง!" ลู่หมิงเฟยตบหน้าอกรับประกัน ต่อหน้าอาวุธจักรพรรดิ โอดินจะนับเป็นตัวอะไรได้!

เมิ่งชวนมองดูลู่หมิงเฟยด้วยรอยยิ้ม ภายในมือปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่ง ส่งให้ลู่หมิงเฟย

ลู่หมิงเฟยรับดาบมาลูบคลำ กล่าวด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า "ท่านมหาจักรพรรดิเหตุใดจึงไม่ใช่จานหยกมรรคาอันยิ่งใหญ่ของท่านเล่า? ดาบเล่มนี้ไม่เคยเห็นท่านใช้มาก่อนเลยนะ?"

เมิ่งชวนมองดูลู่หมิงเฟยปราดหนึ่ง "ข้ายังมีชีวิตอยู่เจ้ากลับคิดจะใช้อาวุธจักรพรรดิของข้าหรือ? ด้วยระดับความแข็งแกร่งของข้า การมีอาวุธจักรพรรดิชิ้นที่สองเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? ข้าจะหลอกเจ้าไปเพื่อเหตุใด?"

ลู่หมิงเฟยลองคิดดูก็จริง อาวุธจักรพรรดิเปรียบเสมือนมหาจักรพรรดิอีกองค์หนึ่ง หากมอบให้ตัวเอง คงจะดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง

"เช่นนั้นท่านมหาจักรพรรดิข้าไปก่อนนะ!" ลู่หมิงเฟยส่งเสียงร้อง เมิ่งชวนดึงเขาเอาไว้

"ข้าผนึกอานุภาพบางส่วนของอาวุธจักรพรรดิเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเจ้าย่อมไม่มีทางนำมาใช้งานได้อย่างแน่นอน อีกอย่างข้าเกรงว่าเจ้าจะผ่าดวงดาวดวงนี้จนพังทลาย"

ลู่หมิงเฟยพยักหน้า เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขารับรู้ถึงความตั้งใจอันดีของท่านมหาจักรพรรดิแล้ว จากนั้นพุ่งตรงไปยังโอดินโดยตรง

นี่คือการต่อสู้ระหว่างราชาและผู้ใช้โปรแกรมโกง ถูกกำหนดไว้แล้วว่าทุกดาบต้องสาดกระเซ็นด้วยเลือด!