ตอนที่ 11 การเป็นนินจานี่มันอาชีพเสี่ยงตายจริงๆ

หลังจากใช้วิชารักษาเสร็จ ฮารุโนะ โชก็อดไม่ได้ที่จะตีก้นงอนๆ ของแม่หนูน้อยไปหนึ่งที

"เพียะ!"

"อ๊าย! พี่ฮารุโนะ! คนลามก..."

เมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ก้น ฟูจิโมโตะ อิซึมิก็ร้องออกมาด้วยความเขินอายระคนโกรธทันที จากนั้นก็พยายามจะลุกขึ้นมาสู้ระยะประชิดกับฮารุโนะ โชอีกรอบ

"ฮ่าฮ่า ไปอาบน้ำข้างในเถอะ!"

"เดี๋ยวพี่จะนวดให้ใหม่อีกที!"

ฮารุโนะ โชใช้มือเดียวรวบมือทั้งสองข้างของแม่หนูน้อยตรงหน้าเอาไว้ สยบเธอได้อย่างง่ายดายจนหน้าเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย เขาหัวเราะร่าพลางดันหลังเธอไปทางตัวบ้านและกำชับอีกครั้ง

"ฮึ! ฝากไว้ก่อนเถอะ..."

ฟูจิโมโตะ อิซึมิหันกลับมา ชูกำปั้นเล็กๆ ขู่เขา แล้วเดินอย่างว่าง่ายไปทางห้องอาบน้ำด้านใน

ตอนนี้แม่หนูน้อยเป็นนักเรียนระดับท็อปด้านกระบวนท่าในชั้นเรียน เพราะคำสั่งกำชับของฮารุโนะ โชก่อนหน้านี้ เธอจึงไม่ได้แสดงพรสวรรค์ด้านคาถานินจาที่น่าตื่นตะลึงเกินไปนักในโรงเรียนนินจา

เพื่อความปลอดภัย การปกปิดความสามารถเป็นเรื่องจำเป็นมาก เว้นเสียแต่ว่าไม่อยากจะอยู่ในหมู่บ้านโคโนฮะอีกต่อไป... แม้ว่าดันโซจะโลภมาก แต่เขาก็คงไม่มาสนใจนักเรียนนินจาพลเรือนธรรมดาที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านคาถานินจาที่โดดเด่นหรอก ต่อให้เธอจะเป็นอัจฉริยะด้านกระบวนท่าก็ตาม!

เพราะในค่ายฝึกหน่วยรากของเขา มีเด็กที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าฟูจิโมโตะ อิซึมิอยู่ถมเถไป จึงไม่คุ้มที่จะไปก่อเรื่องวุ่นวายกับนักเรียนโรงเรียนนินจาในหมู่บ้านด้วยเรื่องแค่นี้

เพราะมันไม่คุ้มไงล่ะ!

"อืม! อืม! อืม... ฮึ ฮึ..."

ฮารุโนะ โชกำลังใช้วิชาแพทย์พิเศษนวดให้ลูกศิษย์ของเขา แสงสีเขียวอ่อนปรากฏบนมือ ค่อยๆ นวดคลึงกล้ามเนื้อของแม่หนูน้อย ผ่อนคลายเนื้อเยื่อที่สร้างกรดแลกติกจำนวนมากจากการออกกำลังกายอย่างหนัก และช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตของเธอ

"เพียะ!"

อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากเสียงนั้น ฮารุโนะ โชจึงอดไม่ได้ที่จะตีก้นเล็กๆ ของเธออีกที

"อ๊าย! พี่ฮารุโนะ..."

ใบหน้าของฟูจิโมโตะ อิซึมิแดงก่ำด้วยความเขินอายอีกครั้ง แต่ร่างกายของเธออ่อนระทวยและไม่มีแรงสู้ในขณะนี้ จึงทำได้แค่บ่นงึมงำด้วยเสียงเล็กๆ อย่างน้อยใจ

"เอาล่ะ! เลิกครางได้แล้ว แค่นวดเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องส่งเสียงวิญญาณหลุดออกจากร่างขนาดนั้นด้วย?"

หลังจากดุเธอแบบทีเล่นทีจริง ฮารุโนะ โชก็ยื่นเครื่องดื่มพิเศษอีกแก้วให้ลูกศิษย์ตัวน้อยของเขา

"ไม่ดื่มได้ไหมคะ พี่ฮารุโนะ...?"

เมื่อเห็นของเหลวสีประหลาด ฟูจิโมโตะ อิซึมิก็จำรสชาติแปลกๆ และไม่อร่อยของมันได้ทันที เธอจึงอยากจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ

"อิซึมิ ดื่มซะดีๆ! มันดีต่อพัฒนาการของหนูนะ รู้ไหม..."

"หนูไม่อยากเป็นนินจาหญิงที่เก่งกาจเหมือนท่านหญิงซึนาเดะหรือไง?"

"ต้องดื่มเจ้านี่เยอะๆ เท่านั้น หนูถึงจะมีหวัง!"

"ไม่อย่างนั้น หนูไม่มีทางแซงหน้าเธอได้หรอก..."

แน่นอนว่าฮารุโนะ โชตามใจเธอไม่ได้ ท่าทีของเขาหนักแน่น แต่ก็เกลี้ยกล่อมเธออย่างอ่อนโยน

เธอก็แค่เด็ก... หลอกล่อนิดหน่อยก็ยอมแล้ว...

"แหวะ... รสชาติมันแปลกชะมัด! พี่ช่วยปรับปรุงรสชาติมันหน่อยไม่ได้เหรอคะ?"

เมื่อเห็นว่าขัดขืนไม่ได้ แม่หนูน้อยก็บ่นอุบอิบ จากนั้นก็หลับตาปี๋แล้วเทมันเข้าปาก

"แหวะ! รสชาติแย่มาก..."

"อ๊า~ รู้สึกง่วงจัง!"

หลังจากดื่มเครื่องดื่มรสชาติประหลาด แม่หนูน้อยก็ทำหน้าพะอืดพะอมราวกับจะอาเจียนทันที จากนั้นความง่วงก็เข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว และเธอก็เริ่มสัปหงก

"งั้นก็นอนซะนะ!"

"การพักผ่อนที่ดีก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต!"

ท่ามกลางเสียงพูดที่ดูเหมือนจะเลือนรางของฮารุโนะ โช ฟูจิโมโตะ อิซึมิก็ดำดิ่งสู่ห้วงความฝันอย่างรวดเร็ว

"อิซึมิ หลับให้สบายนะ!"

"อาจารย์คนนี้ขอเลือดหนูแค่นิดเดียว..."

หลังจากยืนยันว่าลูกศิษย์หลับสนิทแล้ว ฮารุโนะ โชก็หยิบเข็มฉีดยาออกมาและเก็บตัวอย่างเลือดจากฟูจิโมโตะ อิซึมิอย่างรวดเร็ว

จากนั้น วิชารักษาของเขาก็ทำงาน และรอยเข็มบนแขนของแม่หนูน้อยก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

สมบูรณ์แบบ!

ฮารุโนะ โชทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นการเคลื่อนไหวของเขาจึงชำนาญมาก

เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างราบรื่น เขาจะทำให้ลูกศิษย์หมดแรงก่อน จากนั้นใช้ยาและคาถาลวงตาเพื่อให้เธอเข้าสู่ภาวะหลับลึก ด้วยวิธีนี้ เขาจึงทำการทดลองลับๆ ได้โดยที่ไม่มีใครรู้...

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผลตอบแทนที่เขาได้รับนั้นถือว่ามหาศาล!

อย่างแรก อาศัยตัวอย่างเลือดและเนื้อเยื่อจำนวนมากที่ได้จากฟูจิโมโตะ ไค เขาประสบความสำเร็จในการผลิตเซรั่มเซ็นจูจำนวนมาก

หลังจากเจือจางแล้ว มันถูกแบ่งระดับจากความเข้มข้นต่ำไปสูง แล้วนำมาทดลองผสานกับเซรั่มของเขาเอง

ผลลัพธ์ที่ได้ราบรื่นอย่างคาดไม่ถึง เซรั่มทั้งสองชนิดผสานกันได้อย่างง่ายดาย ก่อตัวเป็นเซรั่มชนิดใหม่

สิ่งนี้ทำให้ฮารุโนะ โชประหลาดใจอย่างมาก!

เขาเคยสงสัยมาตลอดว่าสายเลือดของเขาไม่ธรรมดา แต่ในอดีตเขาขาดข้อมูลที่เพียงพอในการตรวจสอบ

เขาเป็นเด็กจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว แม่ของเขา ฮารุโนะ เอ จูนินหญิง ให้กำเนิดเขาโดยไม่ได้แต่งงาน

แม่ของเขาไม่เคยเอ่ยถึงเลยว่าพ่อของฮารุโนะ โชเป็นใคร จนกระทั่งเขาถามเธอ

แต่คำตอบที่ได้คือความเงียบ และเธอบอกว่าคนคนนั้นตายในสนามรบไปแล้ว และบอกให้เขาอย่าคิดมาก

ดังนั้น ฮารุโนะ โชในวัยเด็กจึงไม่ได้ถามอีก แต่ใครจะคิดว่าจู่ๆ แม่ของเขาก็มาเสียสละชีวิตตอนเขาอายุห้าขวบ โดยตายระหว่างปฏิบัติภารกิจ

หน่วยลับไม่ได้อธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง แจ้งเพียงข่าวการตาย และไม่สามารถนำศพแม่กลับมาได้ด้วยซ้ำ...

การเป็นนินจานี่มันอาชีพเสี่ยงตายจริงๆ!

จบตอน