บทที่ 282 ตอกหน้าผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติ

บทที่ 282 ตอกหน้าผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติ

ในความเป็นจริงแล้ว ในฐานะอดีตนักศึกษามหาวิทยาลัยรุ่นเก๋า ผู้บัญชาการเหยียนก็ฟังภาษาอังกฤษออก และสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติที่เป็นหัวหน้าพูดเมื่อกี้ เขาก็ฟังเข้าใจแจ่มแจ้ง

เพียงแต่เขาไม่อยากจะโอนอ่อนพูดภาษาอังกฤษตามอีกฝ่าย ก็เลยตอบกลับไปเป็นภาษาจีน แล้วให้ล่ามเป็นคนแปลให้ฟัง

"ใช่แล้วครับ นี่ไม่ใช่อุปกรณ์ของบริษัทพวกคุณ แต่เป็นอุปกรณ์ CNC ที่ประเทศของเราวิจัยและพัฒนาขึ้นมาเอง"

ทันทีที่ล่ามแปลคำพูดนั้นให้ผู้เชี่ยวชาญเฒ่าชาวต่างชาติฟัง อีกฝ่ายก็แสดงความสนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีก็ดูอ่อนลงมาก

"พอจะให้ผมขอดูอุปกรณ์ CNC เครื่องนี้หน่อยได้ไหม ? "

สำหรับคำขอนี้ แน่นอนว่าผู้บัญชาการเหยียนย่อมอนุญาตอยู่แล้ว

ผู้เชี่ยวชาญเฒ่าชาวต่างชาติก้าวเดินเข้าไปดูเจียงชิ่นควบคุมอุปกรณ์

เมื่อเขาได้เห็นอุปกรณ์ที่ถูกควบคุมด้วยระบบคอมพิวเตอร์ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันทีด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"พวกคุณกำลังใช้คอมพิวเตอร์ควบคุมมันอยู่งั้นเหรอ ? " เขาเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

ในขณะเดียวกัน ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติก็สังเกตเห็นว่า คอมพิวเตอร์ที่เจียงชิ่นกำลังใช้งานอยู่นั้น มีความล้ำสมัยก้าวล้ำนำหน้าคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องที่มีอยู่บนโลกในปัจจุบันไปไกลมาก

คราวนี้ ลูกตาของเขาแทบจะถลนออกมานอกเบ้าอยู่แล้ว

คอมพิวเตอร์ที่ล้ำสมัยขนาดนี้ ประเทศจีนไปเอามาจากไหนกัน ?

ไหนใคร ๆ ก็บอกว่าประเทศจีนนั้นยากจน อ่อนแอ เทคโนโลยีล้าหลัง ขนาดอุปกรณ์ง่าย ๆ หลายอย่างยังไม่สามารถวิจัยและพัฒนาเองได้เลยไม่ใช่หรือไง ?

แต่อุปกรณ์เครื่องนี้เห็นได้ชัดว่ามีความซับซ้อนมาก เป็นอุปกรณ์ที่ล้ำหน้ากว่าของบริษัทตัวเองตั้งเยอะ แล้วพวกเขาผลิตมันออกมาได้ยังไงกันล่ะ ?

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ผู้บัญชาการเหยียนไม่มีทางอธิบายรายละเอียดให้เขาฟังหรอก

ตอนนี้ผู้บัญชาการเหยียนกำลังอารมณ์ดีสุด ๆ เขายิ้มแฉ่งพลางพูดว่า "ใช่แล้วล่ะครับ นี่คืออุปกรณ์ CNC ที่พวกเราวิจัยและพัฒนาขึ้นมาเอง คุณภาพของเหล็กกล้าที่ผลิตออกมาได้นั้นแตกต่างจากของเดิมราวฟ้ากับเหวเลยล่ะ คุณเกรดี้ครับ เตาหลอมที่พวกคุณขายให้พวกเราน่ะ เหล็กกล้าที่ผลิตออกมามีดัชนีหลายตัวที่ไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานเลย น่าเสียดายจริง ๆ ที่เราคงต้องขอคืนอุปกรณ์เครื่องนี้นะครับ"

เกรดี้ ก็คือผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติคนนั้นนั่นเอง

หลังจากได้เห็นเตาหลอม CNC ที่ล้ำสมัยแล้ว คำพูดของผู้บัญชาการเหยียนก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่การพูดพล่อย ๆ แต่เป็นความจริง เพียงแต่ความจริงข้อนี้มันช่างทิ่มแทงใจเขาเหลือเกิน

เทคโนโลยีของโลกตะวันตกที่มักจะยกยอตัวเองว่าล้ำสมัยมาตลอด จะไปพ่ายแพ้ให้กับโลกตะวันออกที่ล้าหลังได้อย่างไรกัน ?

ทว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นหรอก เอาแค่คอมพิวเตอร์เครื่องนั้น มันก็ไม่ใช่เทคโนโลยีของโลกตะวันตกเลยแม้แต่น้อย มีแต่ต้องเป็นสิ่งที่ประเทศจีนวิจัยและผลิตขึ้นมาเองเท่านั้น

"เรื่อง... เรื่องนี้มันใหญ่เกินไป ผมไม่สามารถตัดสินใจเองได้คนเดียว จำเป็นต้องติดต่อกับทางสำนักงานใหญ่ก่อน" เกรดี้กล่าว

ด้านหลังเขา ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติอีกสี่คนที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับผู้บัญชาการเหยียน ต่างก็จ้องมองเตาหลอม CNC ด้วยความตกตะลึง

สายตาของพวกเขา ส่วนใหญ่มักจะไปหยุดอยู่ที่คอมพิวเตอร์ที่เจียงชิ่นกำลังใช้งานอยู่

คอมพิวเตอร์ในยุคนี้ หน้าจอยังเป็นแบบตู้หนาเตอะ ตัวเครื่องก็ใหญ่โตเทอะทะ

แต่คอมพิวเตอร์ที่หญิงสาวชาวจีนคนนั้นกำลังควบคุมอยู่ หน้าจอกลับบางเฉียบเพียงชั้นเดียว แถมภาพที่เห็นยังคมชัดมาก ๆ

พวกเขาหาตำแหน่งของตัวเครื่องไม่เจอ แต่เพียงแค่ได้เห็นข้อมูลที่วิ่งผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว ก็พอจะรู้ได้ทันทีว่ามันล้ำสมัยมากแค่ไหน

ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติทั้งสี่คนเริ่มซุบซิบกระซิบกระซาบกัน

"คอมพิวเตอร์ที่ล้ำสมัยขนาดนี้ ถ้าพวกเราได้มาครอบครองสักหรือไม่กี่เครื่องก็คงจะดีสิ"

"พวกคุณไม่คิดว่ามันแปลกเกินไปหน่อยเหรอ ? ประเทศที่ออกจะล้าหลังขนาดนั้น จะไปวิจัยและพัฒนาคอมพิวเตอร์แบบนี้ออกมาได้ยังไง มันขัดแย้งกันเกินไปแล้ว"

"ผมก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน แต่ในเมื่อความจริงมันวางอยู่ตรงหน้า จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้หรอก" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มยักไหล่ อีกสามคนที่เหลือต่างพากันเงียบกริบ

ครู่ต่อมา คนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า "พวกเราไปคุยกับคุณเกรดี้กันเถอะ ขอซื้อจากประเทศจีนกลับไปวิจัยสักเครื่อง"

"ไว้เดี๋ยวค่อยไปบอกเขาแล้วกัน"

ทั้งสี่คนต่างคิดว่านี่เป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่าย ขอแค่เอ่ยปากกับคนจีน อีกฝ่ายก็ต้องยินดีที่จะขายให้พวกเขาอย่างแน่นอน เพราะยังไงซะ ตลอดหลายวันที่อยู่ในประเทศจีน พวกเขาก็ได้รับการดูแลต้อนรับอย่างดีเยี่ยมเหนือกว่าประชาชนชาวจีนเสียอีก ได้พักในที่ที่ดีที่สุด ได้กินของที่ดีที่สุด

คนจีนเองยังมีรถเก๋งอยู่แค่ไม่กี่คัน แต่ก็ยังต้องยกให้พวกเขาใช้ก่อน

แถมยังมีสินค้าพิเศษที่จัดหามาไว้เพื่อรองรับชาวต่างชาติโดยเฉพาะอีกต่างหาก

พอมาอยู่ที่นี่ พวกเขาก็เผลอยกตัวเองให้เป็นคนเหนือคนไปโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกว่าขอเพียงแค่พวกเขาต้องการ คนจีนก็ต้องรีบแจ้นเอาของมาประเคนให้ถึงที่

ทว่า เมื่อเกรดี้เอ่ยปากขอซื้อเตาหลอม CNC จริง ๆ ผู้บัญชาการเหยียนกลับปฏิเสธเขาไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"นี่คือเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุดของเรา ขออภัยด้วยนะครับ แต่ในช่วงนี้พวกเรายังไม่มีนโยบายส่งออกครับ"

เมื่อถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติทั้งห้าคนรวมถึงเกรดี้ ต่างก็รู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้า

คนจีนพวกนี้เป็นอะไรไปกันหมด ?

ปกติพวกเขามักจะโอนอ่อนผ่อนตาม และรังแกได้ง่ายที่สุดไม่ใช่หรือไง ?

ทำไมตอนนี้ถึงกล้ามาปฏิเสธพวกเขาซะล่ะ ?

เกรดี้หน้าตึงขึ้นมาทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เหยียน ตอนที่บริษัทของเราขายอุปกรณ์ให้พวกคุณ พวกเราไม่ได้บอกเลยนะว่ามันล้ำสมัยเกินไปแล้วปฏิเสธที่จะขายให้พวกคุณน่ะ"

ผู้บัญชาการเหยียนตอบกลับไปอย่างไม่แข็งกร้าวแต่ก็ไม่อ่อนข้อ "นั่นเป็นเพราะว่าเทคโนโลยีของอุปกรณ์ชุดนั้นมันอิ่มตัวแล้ว ต่อให้บริษัทของพวกคุณไม่ขาย ก็ยังมีบริษัทอื่นรอที่จะขายให้พวกเราอยู่ดี แต่เทคโนโลยีของพวกเราไม่เหมือนกันครับ มันมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูสิครับ ถ้าหากพวกคุณมีเทคโนโลยีแบบนี้อยู่ในมือ พวกคุณก็คงตัดสินใจเหมือนกับพวกเรานี่แหละ

อ้อ แล้วก็ อีกอย่างหนึ่ง ผมจำได้ว่าตอนที่ไปจัดซื้อน่ะ เดิมทีพวกเราเล็งอุปกรณ์อีกชุดเอาไว้นะ แต่ตอนนั้นพวกคุณพูดว่ายังไงล่ะ ? บอกว่าอุปกรณ์ชุดนั้นเพิ่งจะวิจัยและพัฒนาออกมาได้ไม่นาน ไม่สามารถขายให้ประเทศอื่นได้ ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พวกเราก็ขอใช้คำพูดเดียวกันนั่นแหละครับ"

เกรดี้ถูกตอกหน้ากลับจนเถียงไม่ออก

เพราะคำพูดพวกนั้นในตอนแรกเขาเป็นคนพูดเอง และตอนนี้อีกฝ่ายก็แค่คืนคำพูดเหล่านั้นกลับมาให้เขาทุกกระเบียดนิ้ว เมื่อเห็นว่าเจรจากันไม่รู้เรื่อง ผู้บัญชาการเหยียนก็เริ่มเรียกร้องขอคืนสินค้าจากปัญหาคุณภาพของอุปกรณ์

พร้อมกับให้ฟู่เส้าตั๋วชี้แจงปัญหาที่เกิดขึ้นกับเตาหลอมนำเข้าทีละข้อ ๆ ให้ฟังตรงนั้นเลย

ปัญหาเหล่านี้มันมีอยู่จริง ต่อให้คิดจะแถก็ยังแถไม่ออก

แต่เกรดี้กลับไม่ยอมให้คืนอุปกรณ์ทั้งชุด "ปัญหาเกิดขึ้นที่เตาหลอมอย่างเดียว ก็คืนแค่เตาหลอมไปเครื่องเดียวก็พอแล้ว อุปกรณ์ชิ้นอื่นไม่ได้มีปัญหาด้านคุณภาพสักหน่อย ทางเราไม่รับคืนเด็ดขาด"

ผู้บัญชาการเหยียนรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องเล่นแง่ จึงเตรียมแผนรับมือเอาไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว

"ขออภัยด้วยนะครับ ตอนที่ซื้ออุปกรณ์พวกนี้มา พวกเราซื้อมาแบบยกชุด ตอนนั้นพวกคุณเป็นคนบอกเองว่าไม่สามารถแยกขายได้ ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อยกชุด ในเมื่อตอนนี้เตาหลอมมีปัญหา ฝ่ายเราก็มีสิทธิ์อย่างเต็มที่ที่จะสงสัยว่าอุปกรณ์ชิ้นอื่นจะมีปัญหาด้านคุณภาพเหมือนกัน อ้อ แล้วก็ ในเมื่อซื้อมาแบบยกชุด แน่นอนว่าก็ต้องส่งคืนแบบยกชุดด้วยเหมือนกัน เพราะยังไงซะ พวกคุณก็เป็นคนพูดเองนี่ครับว่าอุปกรณ์ชุดนี้มันแยกกันไม่ได้"

เกรดี้ถูกตอกหน้าจนเถียงไม่ออกอีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ

"รอให้ผมติดต่อกับทางสำนักงานใหญ่ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"

เกรดี้สะบัดมือ แล้วเดินกระทืบเท้าจากไปอย่างหัวเสีย

ผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติอีกสี่คนเห็นว่าเขาเดินหนีไปแล้ว ก็รีบเผ่นแน่บตามไปติด ๆ

ขืนอยู่ต่อก็มีแต่จะขายหน้า ไม่มีใครอยากจะมาเสียหน้าต่อหน้าคนจีนหรอกนะ

หลังจากพวกนั้นเดินจากไป ภายในโรงงานก็เงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มปรบมือขึ้นมาคนแรก จากนั้นเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

"สะใจชะมัดเลย ไม่คิดเลยนะว่าพวกฝรั่งตาน้ำข้าวจะมีวันที่ต้องหน้าแตกแบบนี้กับเขาด้วย"

"นั่นสิ สะใจสุด ๆ ไปเลย ! "

"เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้วิศวกรเสี่ยวเจียงเลยนะ ถ้าไม่ได้เธอ พวกเราก็คงไม่มีสิทธิ์มายืนยืดอกสง่าผ่าเผยแบบนี้ได้หรอก" ผู้บัญชาการเหยียนกล่าว

สายตาทุกคู่ต่างก็พุ่งตรงไปที่เจียงชิ่นอย่างพร้อมเพรียงกัน

เจียงชิ่นที่ยังคงง่วนอยู่กับการควบคุมอุปกรณ์สัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับทุกคน