บทที่ 11: การรีเมก "สุนทรพจน์เบอร์ลิน"

บทที่ 11: การรีเมก "สุนทรพจน์เบอร์ลิน"

จ้าวหมิงพยักหน้าหลังจากรับฟังปัญหา

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง...."

"ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยครับ"

เหตุผลที่ CG ของเกมหยิบเอา "สุนทรพจน์เบอร์ลิน" มาใช้นั้น ก็เพราะในตอนนั้นเขามี 'แต้มอารมณ์' อยู่แค่ 500 กว่าแต้ม ซึ่งพอดีเป๊ะสำหรับการปลดล็อก "สุนทรพจน์เบอร์ลิน" มาใช้เป็นจุดเด่นดึงดูดความสนใจ

การใช้แค่ "สุนทรพจน์เบอร์ลิน" โดดๆ มันก็มีปัญหาอยู่จริงๆ นั่นแหละ

เพราะมันอาจถูกมองว่าเป็นการส่งเสริมและเชิดชูสงครามได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม อาณาจักรไรช์ที่สามไม่ใช่ฝ่ายเดียวที่มีสุนทรพจน์ปลุกใจอันทรงพลังในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองสักหน่อย

แค่ปรับแก้นิดๆ หน่อยๆ ก็สิ้นเรื่อง

เปลี่ยนชื่อประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรให้เป็นสหพันธรัฐซะ

สหพันธรัฐบริติช สหพันธรัฐฝรั่งเศส สหพันธรัฐโซเวียต สหพันธรัฐเสรีอเมริกา....

แค่เติมสุนทรพจน์ของเชอร์ชิลล์ และการแสดงออกถึงเจตนารมณ์อันแรงกล้าของประชาชนชาวโซเวียตเข้าไปต่อท้าย CG โปรโมตเกม

แค่นี้ก็ไม่เพียงแต่จะขับเน้นให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและอำนาจอันล้นพ้นของอาณาจักรไรช์ที่สามเท่านั้น

แต่ยังเป็นการเน้นย้ำถึงความทรหดอดทนและความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของฝ่ายสหพันธรัฐในการต่อกรกับจักรวรรดิอีกด้วย

จ้าวหมิงหันไปมองเสิ่นชิงหาน

"ผมคิดออกแล้วครับว่าจะทำยังไง"

"เดี๋ยวเรนเดอร์แป๊บเดียวก็เสร็จ ถ้าไม่รีบไปไหน รุ่นพี่นั่งรออยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ครับ"

"จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเทียวไปเทียวมา"

เสิ่นชิงหานพยักหน้ารับ

"โอเค"

"แต่... นายคิดออกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

นี่มันไม่ใช่แค่คำว่า 'แป๊บเดียว' แล้วมั้ง

พอเธอพูดจบปุ๊บ จ้าวหมิงก็ปิ๊งไอเดียในการปรับแก้ปั๊บเลย

จะหัวไวเกินไปแล้ว

จ้าวหมิงรัวแป้นพิมพ์บนคอมพิวเตอร์พลางพูดว่า

"จริงๆ ผมก็พอจะมีไอเดียอยู่ในหัวอยู่แล้วล่ะครับ"

ระหว่างที่พูด เขาก็จัดการแลกเปลี่ยนคลิปวิดีโอสุนทรพจน์ของเชอร์ชิลล์จากระบบ รวมถึงคลิปวิดีโอตัดต่อสุดระทึกของการป้องกันกรุงมอสโกของสหพันธรัฐโซเวียต แล้วฉายพวกมันขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

หลังจากดึงฟุตเทจบางส่วนออกมา เขาก็ปรับแต่งโทนสีให้เข้ากับธีมของ CG เกมตัวต้นฉบับ

เวลาผ่านไปไม่นาน

CG เกมทั้งสามช่วงที่ถูกตัดต่อเข้าด้วยกันอย่างลื่นไหลก็เสร็จสมบูรณ์

จ้าวหมิงหันไปมองเสิ่นชิงหาน

"เสร็จแล้วครับ มาดูผลงานได้เลย"

เสิ่นชิงหานที่กำลังนั่งไถสมาร์ตโฟนเช็กข่าวฮิตบนโซฟาเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเธอฉายความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด

"เร็วขนาดนั้นเลย?"

"เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่นาทีเองนะ"

จ้าวหมิงยักไหล่

"ก็เพราะคลัสเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์โฟตอนของเมืองตงไห่เรามันทรงพลังสุดๆ ไงล่ะครับ"

เสิ่นชิงหานกรอกตาบนใส่

ต่อให้คลัสเตอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์โฟตอนจะทรงพลังแค่ไหน มันก็ต้องใช้เวลาในการเรนเดอร์อยู่ดี จะเรนเดอร์เสร็จไวปานวอกขนาดนี้ได้ยังไง?

ไอ้หมอนี่มันแอบซุ่มทำรายละเอียดภูมิหลังของเกมนี้ไว้สมบูรณ์แบบขนาดไหนกันแน่เนี่ย?

เสิ่นชิงหานลุกขึ้นและเดินเข้าไปหา

"ไหนขอดูหน่อยสิ"

จ้าวหมิงลุกขึ้นยืนแล้วขยับตัวหลบทางให้ ก่อนจะคลิกเปิด CG โปรโมตเกม

หน้าจอสว่างวาบขึ้น

ตัวอักษรคำว่า "อาณาจักรไรช์ที่สาม" (Third Reich) ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

จากนั้น

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ยังคงเป็นมหาศาลาประชาคมในโทนสีมืดหม่น ภายในนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจากหลากหลายภูมิภาคที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ ธงกางเขนเหล็กสีดำขนาดมหึมาถูกแขวนประดับไว้รอบทิศ

บนโพเดียม มีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาชวนเชื่อในชุดเครื่องแบบทหารสีเหลืองเข้มยืนตระหง่านอยู่

"พวกท่านขอคัดค้านแผนการแบบเบ็ดเสร็จ... ของจักรวรรดิหรือไม่?!"

"ไม่—!!!"

"สหพันธรัฐบริติช-ฝรั่งเศสบอกให้เราหยุด พวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?!"

"ไร้สาระสิ้นดี!!!"

"พวกท่านต้องการให้สงครามครั้งนี้เป็นแบบเบ็ดเสร็จและ... หรือไม่?"

"ใช่—!!!"

"พวกท่านต้องการให้มันรุนแรง เบ็ดเสร็จเด็ดขาด และเหนือจินตนาการกว่า... หรือไม่?!!!"

"ใช่—!!!!"

"พวกท่านพร้อมที่จะยืนหยัดต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับจักรวรรดิ ตามพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า จนกว่าเราจะคว้าชัยชนะมาได้หรือไม่?!!!"

"พร้อม!!!"

"เราจะปฏิบัติตามคำบัญชา!!!"

"เตรียมตัวให้พร้อมเถิด!"

"เราจะเป็นผู้โหมกระหน่ำพายุลูกใหญ่ให้พัดถล่มโลกใบนี้!!!"

"ไฮล์!!!!" (Heil!!!!)

ในช่วงท้ายของวิดีโอ ปรากฏภาพฝูงชนและเหล่าทหารชูแขนขึ้นฟ้าพร้อมตะโกนก้องเพื่อเฉลิมฉลองให้กับชัยชนะ

แม้ว่าจะเคยดูมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

แต่เสิ่นชิงหานก็ยังคงรู้สึกขนลุกซู่กับวาทศิลป์ในการปลุกระดมฝูงชนของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงโฆษณาชวนเชื่อคนนี้ นี่ขนาดเป็นแค่รัฐมนตรีนะ แล้วท่านผู้นำที่นั่งเป็นประธานอยู่กลางโพเดียมล่ะ เพียงแค่เขายกแขนขึ้นมา

ก็ได้รับเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงไชโยโห่ร้องอย่างกึกก้องกัมปนาท

จากนั้นภาพบนหน้าจอก็ตัดสลับอย่างรวดเร็ว

สหพันธรัฐบริติช-ฝรั่งเศส

ช่างแตกต่างจากบรรยากาศอันทรงอำนาจและน่าเกรงขามภายในมหาศาลาประชาคมอย่างสิ้นเชิง

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเสิ่นชิงหานคือตู้โดยสารรถไฟใต้ดิน

ชายชราในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาในตู้โดยสารและทิ้งตัวลงนั่ง ผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจและลุกขึ้นยืนทำความเคารพเขากันอย่างพร้อมเพรียง

ชายชราในชุดสูทส่งยิ้มบางๆ สายตากวาดมองไปยังฝูงชน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

"สมมติว่าตอนนี้ผมบอกพวกคุณว่า ถ้าเรายอมเปิดโต๊ะเจรจาอย่างสันติกับจักรวรรดิ เราจะได้รับข้อเสนอที่น่าพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง"

"พวกคุณมีความคิดเห็นว่าอย่างไรครับ?"

สิ้นเสียงของเขา ผู้คนในตู้โดยสารต่างก็พากันส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่มีทาง"

"ไม่มีวันยอมเด็ดขาด"

เสียงตอบรับที่ดังระงมอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชายชราสัมผัสได้ถึงเจตนารมณ์อันแน่วแน่ของประชาชน แววตาของเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวมากยิ่งขึ้น

เขาหันไปมองเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังจ้องมองเขาตาแป๋ว ชายชราจึงเอ่ยถาม

"หนูก็ไม่คิดจะยอมแพ้เหมือนกันเหรอ?"

สิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงน้ำเสียงหนักแน่นของเด็กน้อย

"ไม่ค่ะ ไม่มีวันยอมเด็ดขาด"

แววตาของชายชราทอประกายแห่งความมุ่งมั่นอย่างเปี่ยมล้น

ภาพตัดสลับอีกครั้ง

มุมกล้องจากด้านบน ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่อาคารวุฒิสภาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง

วุฒิสมาชิกนับไม่ถ้วนในชุดสูทสีดำต่างหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ เพื่อมารวมตัวกันที่วุฒิสภา

ฉากบนหน้าจอเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ในเวลานี้ ที่นั่งทุกที่นั่งภายในวุฒิสภาถูกจับจองจนเต็มความจุ

ชายชราผู้ที่ตั้งคำถามกับประชาชนบนรถไฟใต้ดิน ปรากฏตัวขึ้น ณ ใจกลางของวุฒิสภา และในครั้งนี้ CG ก็ได้ระบุสถานะที่แท้จริงของเขา ชายชราผู้นี้ก็คือนายกรัฐมนตรีแห่งสหพันธรัฐบริติช

"ดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลและชาติตะวันตกอันเก่าแก่เลื่องชื่อในยุโรป ล้วนตกอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรไรช์ที่สามแล้ว"

"แต่เราจะไม่มีวันหวั่นไหวหรือยอมจำนนแม้แต่น้อย!"

"เราจะสู้จนถึงหยดสุดท้าย!"

"เราจะสู้รบในฝรั่งเศส เราจะสู้รบในท้องทะเล เราจะรวบรวมสรรพกำลังและสู้รบในห้วงเวหา!"

"เราจะปกป้องเกาะของเราให้จงได้!"

"ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด เราจะยืนหยัดสู้ต่อไปจนถึงที่สุด!"

"เรา!"

"จะไม่มีวันยอมแพ้!!!"

"ตราบจนกว่าการต่อสู้จะดำเนินไปถึงจุดที่พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นสมควร โลกใบใหม่จะปรากฏขึ้นพร้อมกับพลังอันมหาศาล เพื่อกอบกู้และปลดแอกโลกใบเก่านี้ให้เป็นอิสระ!"

สิ้นเสียงคำรามอันกึกก้องของเขา

เหล่าวุฒิสมาชิกนับไม่ถ้วนต่างลุกขึ้นยืนปรบมือและโห่ร้องยินดีอย่างกึกก้องยาวนาน ความตื่นเต้นและฮึกเหิมยังคงคุกรุ่นอยู่เนิ่นนาน

จักรวรรดิและสหพันธรัฐ

ท่านผู้นำและนายกรัฐมนตรี

น้ำเสียงอันทรงพลังของชายชรา

ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในหัวของเสิ่นชิงหาน ปลุกเร้าให้หัวใจของเธอเต้นรัว

ทว่า

CG ยังไม่จบเพียงแค่นั้น

ภาพตัดสลับไปยังสถานที่อื่นอย่างรวดเร็ว

สหพันธรัฐโซเวียต

ในครั้งนี้ ไม่มีบุคคลสำคัญคนใดปรากฏตัวขึ้น มีเพียงคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่ถูกตัดสลับไปมาอย่างรวดเร็ว

เปลวเพลิงแห่งสงครามลุกลามแผดเผาไปทั่วอาณาเขตของสหพันธรัฐโซเวียต

ขณะที่ภาพบนหน้าจอตัดสลับไปมา เสียงทุ้มต่ำของชายผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนก็ดังขึ้น

"ดาวาริช (สหายทั้งหลาย)"

"พวกจักรวรรดิต้องการให้เรายอมจำนน พวกมันอยากให้เราก้มหัวใช้ชีวิตอย่างขี้ขลาดตาขาว"

ภาพตัดฉับไปยังสมรภูมิรบ กระสุนปืนใหญ่อานุภาพทำลายล้างสูงร่วงหล่นลงมาถล่มฐานที่มั่นซึ่งมีธงของสหพันธรัฐโซเวียตโบกสะบัดอยู่ ชิ้นส่วนอวัยวะมนุษย์ขาดกระเด็นปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ

"แต่พวกมันคิดผิดแล้ว"

"พวกเราคือทหารหาญแห่งโซเวียต"

ภาพตัดสลับไปยังเมืองที่พังทลายกลายเป็นซากปรักหักพัง มีทหารโซเวียตเพียงนายเดียวยืนหยัดอยู่บนฐานที่มั่น ทอดสายตามองดูเมืองที่ล่มสลาย

"เราจะปกป้องมาตุภูมิของเรา จนกว่าเลือดหยดสุดท้ายจะหลั่งริน"

"นอกเหนือจากนี้"

"เราไม่มีหนทางอื่นใดให้เลือกเดินอีกแล้ว"

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชนเสียดฟ้า กองทัพจักรวรรดิได้จุดไฟเผาถังน้ำมันจำนวนนับไม่ถ้วน ทะเลเพลิงลุกลามแผดเผาฐานที่มั่นของกองทัพโซเวียตจนวอดวาย แต่ถึงกระนั้น ท่ามกลางภาพอันน่าสยดสยองเช่นนี้

มันกลับไม่ได้ทำให้เหล่าทหารจักรวรรดิผู้วางก้ามใหญ่โตเหล่านั้นรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แววตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดผวา

ทันใดนั้นเอง

จากใจกลางกองเพลิงที่ลุกโชน ทหารโซเวียตที่ร่างกายลุกท่วมไปด้วยไฟ พุ่งทะยานฝ่าออกมาราวกับพญามัจจุราชพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง ภายใต้ห่ากระสุนปืนกลของจักรวรรดิ ทหารโซเวียตล้มตายลงอย่างต่อเนื่อง แต่ทว่าคนอื่นๆ ก็ยังคงดาหน้าพุ่งชาร์จเข้าใส่ราวกับคลื่นมนุษย์ที่ไม่มีวันเหือดแห้ง

เสียงทุ้มต่ำอันเยือกเย็นแต่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นของชายคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

"เราต้องสกัดกั้นกองทัพจักรวรรดิเอาไว้ให้ได้"

"เพราะเบื้องหลังของเรา...."

"คือกรุงมอสโกของเรา"

หน้าจอดับวูบลงจนมืดมิด

โศกนาฏกรรมอันไร้จุดจบกระแทกเข้ากลางใจของเสิ่นชิงหานอย่างจัง

"พวกเขา... สกัดกั้นไว้ได้สำเร็จไหม?"