บทที่ 13 เผชิญหน้านอกหอคอย (1)

ช่วงบ่ายของวันถัดมา

บงจูฮยอกเดินทางกลับมายังร้านค้าเพลเยอร์ของสำนักงานจัดการผู้ปลุกพลังแห่งหอคอยทมิฬอีกครั้ง

เขาใช้เวลาครุ่นคิดอย่างหนักมาตลอดทั้งคืน

จะลองเอาจริงดูสักตั้งดีไหมนะ?

ในเมื่อกระโจนเข้ามาในวงการนี้แล้ว การลองทดสอบขีดจำกัดพรสวรรค์ของตัวเองดูก็น่าจะไม่เลวเหมือนกัน

อันที่จริง เขาก็พอจะเดาเหตุผลออกว่าทำไมตัวเองถึงมีความคิดแบบนี้ได้

มอนสเตอร์เป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว รูปลักษณ์ภายนอกของพวกมันก็น่าเกลียดน่ากลัวอยู่แล้ว แถมถ้าพลาดพลั้งขึ้นมาก็อาจถึงขั้นสละชีวิตได้เลย

แต่ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากันบ่อยเข้า ความหวาดกลัวที่เคยมีก็เริ่มเจือจางลงไปมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่เลเวลอัป ความสามารถในการต่อสู้ก็เพิ่มสูงขึ้น แถมยังมีทั้งรางวัลพิเศษและพรรคพวกที่พึ่งพาได้คอยเคียงข้าง

ความขี้ขลาดของบงจูฮยอกนั้น มีรากฐานมาจากความยากลำบากในการสานสัมพันธ์กับผู้คน ความกลัวที่ได้รับจากมนุษย์ด้วยกัน กับความกลัวที่ได้รับจากมอนสเตอร์ มันช่างมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งเดาใจมอนสเตอร์

จะไปอยากรู้ทำไมว่าไอ้พวกมอนสเตอร์มันคิดยังไงกับเขากันล่ะ?

ไม่เห็นจะต้องคอยระแวดระวังสายตาหรือเกรงใจมอนสเตอร์เวลาจะลงมือทำอะไรเลยสักนิด

จะไปผูกมิตรเป็นเพื่อนซี้กับมอนสเตอร์หรือไง?

ไม่จำเป็นต้องมานั่งปวดหัวคิดหาวิธีตีสนิท ไม่ต้องเดาว่าไอ้ตัวนั้นมันชอบหรือเกลียดอะไร

ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ต้องมานั่งพิมพ์ข้อความแล้วลบทิ้งซ้ำๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง ไม่ต้องมาคอยพะวงเรื่องการเลือกใช้เครื่องหมายพิเศษหรืออีโมติคอนให้วุ่นวาย

แล้วก็ไม่ต้องมานั่งกระวนกระวายใจว่าทำไมตัวเลขแจ้งเตือนคนอ่านถึงยังไม่หายไป หรือพอตัวเลขหายไปแล้วทำไมหมอนั่นถึงอ่านแล้วไม่ยอมตอบ

มอนสเตอร์นั้นเป็นอะไรที่เข้าใจง่ายและตรงไปตรงมา ถึงจะดูน่ากลัวไปบ้าง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพวกมันก็มีแค่การเจอหน้าแล้วทุบหัวแบะให้แหลกคามือก็เท่านั้นเอง

การปีนป่ายหอคอยมันใช่การเข้าสังคมซะที่ไหนล่ะ?

ไม่ใช่สักหน่อย!

ด้วยเหตุผลประการฉะนี้ อย่างน้อยๆ เวลาที่อยู่ในหอคอยทมิฬ เขาก็สามารถสลัดความขี้ขลาดทิ้งไปได้อย่างหมดจด

เขาทำได้แน่

ชายชาตรีผู้แข็งแกร่งแห่งหอคอยทมิฬ

แต่ถ้าคิดจะเอาจริงเอาจังล่ะก็ ลำพังแค่มีบาเรียพลังงานอย่างเดียวคงไม่พอแน่

ยิ่งไต่ขึ้นไปชั้นสูงมากเท่าไหร่ พลังโจมตีของมอนสเตอร์ก็จะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น หากมัวแต่ชะล่าใจพึ่งพาแค่บาเรียคุ้มกัน มีหวังได้เจ็บตัวหนักจนถึงขั้นสิ้นชื่อแน่

‘ร้านขายโล่มันอยู่ตรงไหนหว่า... อ๊ะ! อยู่นั่นไง’

ถ้าเอามาใช้คู่กับบาเรียพลังงานก็น่าจะเข้ากันได้พอดิบพอดี แถมยังน่าจะช่วยเสริมพลังซึ่งกันและกันได้อีกต่างหาก

‘ว่าแต่ทำไมวันนี้คนถึงได้พลุกพล่านนักล่ะเนี่ย?’

ตอนที่เขามาเหยียบที่นี่ครั้งแรก ไม่เห็นจะมีลูกค้าสักคนเลยนี่นา เหล่าเพลเยอร์เดินขวักไขว่เลือกซื้อไอเทมกันให้ควั่กไปหมด

‘รีบซื้อแล้วรีบกลับบ้านดีกว่า’

ในระหว่างที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังร้านขายอุปกรณ์ป้องกันนั้นเอง บงจูฮยอกก็พลันนึกถึงคำเตือนของจอห์น โกซัคเมื่อวานนี้ขึ้นมา

[คุณจะเริ่มรู้สึกสนุกสนานไปกับการต่อสู้มากขึ้นเรื่อยๆ]

[ความมั่นใจในตัวเองก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย]

[และนั่นจะทำให้ระดับความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว]

ทุกถ้อยคำล้วนเป็นความจริงแท้แน่นอน

แต่มันช่างเป็นความขัดแย้งที่น่าขันเหลือเกิน ทั้งที่หวาดกลัวแท้ๆ แต่ลึกๆ กลับโหยหาการต่อสู้อย่างประหลาด

โลกนี้มันช่างคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าเขาจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้?

ถ้าพ่อมาเห็นคงได้ช็อกตาตั้ง ส่วนน้องชายก็คงอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากได้เป็นฝูงแน่

‘เราเองก็เติบโตขึ้นมากเหมือนกันแฮะ’

ไอ้หนุ่มขี้แพ้แสนขี้ขลาดคนนั้น คนที่มีคติประจำใจคือการใช้ชีวิตให้เรียบง่ายและยืนยาวที่สุดแท้ๆ แต่ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะหันหลังกลับเสียแล้ว

วินาทีนี้ ภายในหัวของบงจูฮยอกอัดแน่นไปด้วยภาพการปะทะอันแสนสั้นกับก็อบลินนักฆ่า

‘อยากจะลองลุยดูอีกสักรอบจัง’

เขาเข้าใจถึงความหวังดีของจอห์น โกซัคที่คอยเป็นห่วงเป็นใย

หมอนั่นเคยเล่าว่าตัวเองเคยมีอดีตผู้อัญเชิญมาก่อน แต่สุดท้ายก็ต้องมาจบชีวิตลง

บางทีจอห์น โกซัคอาจจะเห็นความตายของผู้อัญเชิญคนนั้นด้วยตาตัวเองเลยก็ได้ ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจจากการที่ไม่สามารถปกป้องอดีตเจ้านายไว้ได้ ก่อเกิดเป็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้าว่าจะต้องปกป้องผู้อัญเชิญคนปัจจุบันเอาไว้ให้จงได้

เพราะแบบนั้นล่ะมั้ง พอเห็นว่าเขากำลังจะทำเรื่องเสี่ยงอันตราย หมอนั่นถึงได้มีปฏิกิริยาต่อต้านรุนแรงเกินกว่าเหตุ

‘ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะทำตามที่บอกอยู่หรอกนะ...’

แต่เขาเบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ เต็มทนแล้ว

นี่คือโอกาสทองที่จะได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง

‘ทำไมฉันถึงจะมีความมั่นใจในตัวเองบ้างไม่ได้ล่ะ?’

นับแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะกลายเป็นคนใหม่ จะสยายปีกโบยบิน ก้าวข้ามจากไอ้หนุ่มขี้แพ้ไปสู่ยอดชายชาตรีให้จงได้

เอาล่ะ!

บงจูฮยอกคนเมื่อวานได้ตายไปแล้ว จะเหลือก็เพียงบงจูฮยอกคนใหม่ในวันนี้เท่านั้น

บงจูฮยอกก้าวเดินอย่างห้าวหาญ ยืดอกพกความมั่นใจเต็มเปี่ยมไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าร้านขายอุปกรณ์ป้องกัน

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเพลเยอร์ กำลังมองหาสินค้าตัวไหนอยู่ แจ้งได้เลยนะคะ”

“...ค-ครับ?”

พนักงานขายประจำร้านดันแจ็คพอตเป็นพนักงานผู้หญิงซะงั้น

“เอ่อ... ค-คือว่า... ผ-ผม...”

“โฮะๆๆ หากไม่ทราบชื่ออุปกรณ์ล่ะก็ แค่ใช้นิ้วชี้เอาก็ได้นะคะ”

“ล-โล่ครับ...”

“แหม กำลังมองหาโล่อยู่นี่เอง ให้ดิฉันช่วยเลือกให้สักอันดีไหมคะ?”

“...ค-ครับผม”

โอย ให้ตายสิ เขาไม่กล้าสบตาเธอเลย

ยอดชายชาตรีบ้าบออะไรกัน ถุยชีวิต!

“ชิ้นนี้เป็นยังไงคะ? เป็นโล่สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่หลอมขึ้นจากโลหะผสมระหว่างโอริฮารุกอนกับเซคโทเนียมค่ะ ใหญ่สะใจดีไหมคะ? แถมยังมีฟังก์ชันซ่อมแซมตัวเองอัตโนมัติด้วยนะคะ ไม่ต้องเสียเวลาเอาไปซ่อมเลยค่ะ”

“...ร-ราคาเท่าไหร่หรือครับ?”

“ขอแค่หนึ่งร้อยล้านวอนก็พอค่ะ อย่างที่ทราบกันดีว่านี่เป็นราคาที่คิดแค่ค่าวัตถุดิบเท่านั้นเองนะคะ”

“เอ่อ... ส-สำหรับผมแล้ว มันดูจะหนักเกินไปหน่อย... แถมยังพ-แพงด้วย... ถ้ามีแค่อันนี้ก็คงช่วยไม่ได้...”

ประสาทจะแดกตายอยู่แล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงได้ลิ้นพันกันพูดไม่ออกแบบนี้เนี่ย?

“อ๊ะ! งั้นชิ้นนี้น่าจะเหมาะนะคะ เป็นโล่กลมสวมมือที่หลอมจากโลหะผสมระหว่างอดามันเทียมกับเซคโทเนียมค่ะ ขนาดกะทัดรัด น้ำหนักเบา และแน่นอนว่ามีฟังก์ชันซ่อมแซมตัวเองอัตโนมัติเช่นกันค่ะ”

โอ้!

ชิ้นนี้ดูเข้าท่าแฮะ

รูปทรงกลมมน ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเลยสามสิบเซนติเมตรมานิดหน่อย เป็นโล่สวมมือขนาดเล็กที่ออกแบบมาให้สอดแขนข้างเดียวเข้ากับที่จับเพื่อใช้งาน

ถูกใจใช่เลย ดีไซน์มันช่างเข้าคู่กับกระบองเมซจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเซตเดียวกันเลยทีเดียว

“...ราคาเท่าไหร่ครับ?”

“สี่สิบล้านวอนค่ะ”

“ผ-ผ่อนชำระ...”

“สามารถทำได้ค่ะ ทางเรามีบริการหักยอดชำระจากเงินที่ได้จากการขายผลึกมานาด้วยนะคะ”

“...ตกลงซื้อครับ”

“ขอบพระคุณมากค่ะ!”

การทำรายการผ่อนชำระเสร็จสิ้นลงด้วยการทาบฝ่ามือลงบนเครื่องแสกน

ติ๊ด!

ในที่สุดก็ได้มาครอบครองจนได้

คราวนี้ล่ะ ส่วนผสมทุกอย่างถึงจะลงตัวเสียที

มือขวาถือกระบองเมซ

มือซ้ายสวมโล่กลม

‘ถึงจะต้องใช้เวลาผ่อนจ่ายนานหน่อยก็เถอะ...’

เอาเถอะ เดี๋ยวก็คงหาเงินมาโปะได้หมดเองแหละ

ว่าแต่ การมายืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อคุยกับพนักงานหญิงแบบนี้ มันสูบพลังงานชีวิตยิ่งกว่าการไปฟาดฟันกับพวกก็อบลินเสียอีก

เขาจ้ำอ้าวสาวเท้าเดินมุ่งหน้าตรงไปยังทางออกอย่างรวดเร็ว

รีบกลับบ้านดีกว่า

การได้ทิ้งตัวลงนอนที่บ้านนั่นแหละคือการพักผ่อนที่แท้จริง

ทว่าในวินาทีนั้นเอง!

“สวัสดีครับ”

จู่ๆ ก็มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายบงจูฮยอก

หมอนี่ใครวะ?

“คุณเองก็เป็นเพลเยอร์ใช่ไหมครับ? ฮ่าๆๆ ผมเองก็เป็นเพลเยอร์เหมือนกันครับ”

ก็คงงั้นแหละ

คนที่สามารถก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพลเยอร์ก็คงเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานจัดการฯ เท่านั้นแหละ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชเวโฮซอกครับ”

ชายแปลกหน้ายื่นมือเข้ามาขอจับมือทักทายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขืนปฏิเสธไปก็คงจะดูเสียมารยาท บงจูฮยอกจึงยอมยื่นมือออกไปจับด้วยความจำใจ

“...บงจูฮยอกครับ”

“ฮ่าๆๆ คุณจูฮยอกนี่เอง ผมแวะเวียนมาที่ร้านนี้อยู่ทุกวัน แต่เพิ่งเคยเห็นหน้าคุณเป็นครั้งแรก เลยอยากจะเข้ามาทำความรู้จักกันไว้น่ะครับ”

“อ้อ ครับๆ ผมเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งที่สองเองครับ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทจนเกินไป ไม่ทราบว่าตอนนี้ปีนหอคอยไปถึงชั้นไหนแล้วหรือครับ? ส่วนตัวผมกำลังไต่ระดับอยู่แถวๆ ชั้นที่สามสิบกว่าครับ”

โอ้โห พวกเลเวลสูงปรี๊ดเลยนี่หว่า

“...เอ่อ ของผมยังอยู่แค่แถวๆ ชั้นสิบกว่าเองครับ”

“อ่าฮะ ท่าทางจะเพิ่งได้รับการปลุกพลังเป็นเพลเยอร์ได้ไม่นานล่ะสิ ถ้าหากว่าระหว่างการเคลียร์หอคอยมีปัญหาหรือเจอเรื่องติดขัดตรงไหน ก็มาปรึกษาผมได้ตลอดเลยนะครับ ผมยินดีตอบทุกคำถามเลย”

ช่างเป็นท่าทีที่ดูเป็นมิตรและใจดีเสียนี่กระไร แถมหน้าตาก็ดูยิ้มแย้มแจ่มใส ท่าทางน่าจะเป็นคนดีมีน้ำใจซะด้วย ดูท่าหมอนี่น่าจะมีบุคลิกภาพแบบคนชอบเข้าสังคมสุดโต่งมาตั้งแต่เกิดแหงๆ

มิน่าล่ะ ถึงได้กล้าเดินเข้ามาตีสนิทเจื้อยแจ้วกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกได้หน้าตาเฉยแบบนี้

“อ่า ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรครับ”

“งั้นหรือครับ? ถ้าอย่างนั้น หากวันไหนมีข้อสงสัยก็แวะมาถามผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ ผมมาเดินเต็ดเตร่แถวนี้บ่อยอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”

“ครับผม”

“ถ้างั้น ไว้เจอกันใหม่นะครับ!”

ชเวโฮซอกโบกมือลาหยอยๆ ก่อนจะเดินลับสายตาไป

ช่างเป็นทักษะการพุ่งเข้าชาร์จเพื่อสานสัมพันธ์ที่กล้าหาญชาญชัยเสียนี่กระไร พอได้มาเห็นการกระทำแบบนี้ด้วยตาตัวเองในระยะประชิดแล้ว มันก็อดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้จริงๆ

‘คารมดีขนาดนั้น หมอนั่นคงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วแหงๆ’

โคตรน่าอิจฉาเลยว่ะ

ในเมื่ออุตส่าห์ถ่อสังขารออกมาข้างนอกทั้งที งั้นก็แวะหาอะไรยัดลงกระเพาะเป็นมื้อเย็นก่อนกลับไปเลยแล้วกัน ยังไงซะวันนี้เขาก็กะจะหยุดพักจากการปีนหอคอยอยู่แล้วด้วย

สำหรับพวกที่ชอบฉายเดี่ยวไปนั่งกินข้าวคนเดียว สถานที่ที่พอจะแวะไปฝากท้องได้มันก็มีอยู่แค่ไม่กี่แห่งหรอก

ถ้าไม่ใช่ร้านฟาสต์ฟู้ด ก็ต้องเป็นร้านซุปข้าวต้ม

เขาจึงตัดสินใจแวะฝากท้องที่ร้านซุปข้าวต้มหมูใกล้ๆ บ้าน