เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 38 การสนทนาและการตื่นรู้

บทที่ 38 การสนทนาและการตื่นรู้

บทที่ 38 การสนทนาและการตื่นรู้


บทที่ 38 การสนทนาและการตื่นรู้

— — 14 เมษายน เวลา 9:32 น. — —

— — สำนักงานมูโคเก็นห้องทำงาน ชั้น 2 — —

“...ที่คุณสร้างจดหมายเชิญปลอมขึ้นมา...ทั้งหมดก็เพื่อเรื่องนี้เองเหรอ?”

โคนัน หรือจะเรียกให้ถูกคือ คุโด้ ชินอิจิ เอ่ยขึ้น

แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในร่างของเด็กประถมแต่เขาก็ไม่คิดจะเสแสร้งทำตัวเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว

เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนอันตรายที่ไหน

แต่เป็นเพียง "พ่อมด" ที่มีทักษะการสืบสวนระดับขอไปทีเท่านั้นเอง

“คุณเคยอ่าน ‘การผจญภัยของเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ’ หรือเปล่า?”

โคนันเอนหลังพิงเก้าอี้มองไปที่ทาคานากะ

เเขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ในหนังสือ ‘การกลับมาของเชอร์ล็อก โฮลมส์ ’ จากชุด ‘การผจญภัยของเชอร์ล็อก โฮลมส์ ’ โฮลมส์ได้กล่าวไว้ว่า”

“『ผมคิดว่าเมื่อกฎหมายไม่สามารถนำความยุติธรรมมาให้ผู้เสียหายได้...การแก้แค้นส่วนตัวนับจากวินาทีนั้นถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือแม้กระทั่งเป็นเรื่องที่สูงส่ง』”

“ฉันไม่ได้เห็นด้วยกับประโยคนี้นะแต่มันก็เป็นความจริงอยู่บ้าง”

“สถานการณ์ตอนนี้มันก็ชัดเจนมาก...คดีเมื่อสิบสองปีก่อน...ซึ่งถูกตัดสินว่าเป็นฆ่าตัวตาย....เป็นไปได้ยากที่อัยการ ตำรวจ ผู้พิพากษา หรือแม้แต่พยานในตอนนั้นหลายคนจากคดีเดิมจะยังสามารถมาขึ้นศาลได้”

“ต่อให้คดียังไม่หมดอายุความ...ฉันก็มองไม่ออกเลยว่าจะพลิกคดีได้ยังไง...จากมุมมองนี้...การที่คุณหมออาไซคิดจะล้างแค้นให้พ่อ...มันจึงมีความ 'สมเหตุสมผล'”

ทาคานากะฟังอย่างเงียบๆแต่เขารู้คำตอบดี

โคนันไม่ใช่ยอดนักสืบประเภทที่จะยอมให้ฆาตกรกระทำการใดๆตามอำเภอใจ

โดยเฉพาะโคนันก่อนเหตุการณ์ที่เกาะสึกิคาเงะ

แน่นอนว่า...โคนันเพียงแค่พูดดักคอในสิ่งที่ทาคานากะอาจจะพูดโต้แย้งออกมา

ก่อนจะประกาศความตั้งใจที่แท้จริงของตัวเองออกมา

“แต่ทว่า...ต่อให้มันจะสมเหตุสมผลในแง่ของความรู้สึก...แต่มันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ในแง่ของกฎหมาย”

“อิจิโกะ...ตามที่นายบอกนั่นแหละ...ฉันจะเกลี้ยกล่อมให้คุณลุงโมริไปที่เกาะสึกิคาเงะเพื่อหยุดยั้งไม่ให้คุณหมออาไซฆ่าคน!”

“แต่ฉันต้องบอกนายไว้ก่อนนะ...ถ้าคุณหมออาไซลงมือสำเร็จและฆ่าคนจริงๆ...”

“ฉันจะเป็นคนส่งเขาเข้าคุกและส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์ศาลด้วยมือของฉันเอง!”

โคนันกล่าวด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง

เมื่อเปรียบเทียบกับ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ แล้ว ความรู้สึกยุติธรรมของเขานั้นเฉียบคมและลึกซึ้งกว่ามาก

ไม่จำเป็นต้องตกแต่งหรือปกปิดอะไรเลย

เขาเพียงแค่ต้องฉีกกระชากความชั่วร้ายและผ้าคลุมที่ห่อหุ้มมันออกไปเท่านั้น

เพื่อเปิดเผยความจริงภายในให้ทุกคนได้เห็น...ความยุติธรรมและกฎหมายก็จะได้รับการยึดถืออย่างเป็นธรรมชาติ

“...นั่นสินะ...ถ้าพรากชีวิตใครไปแล้ว...ก็จะไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีก”

“ฉันเข้าใจความหมายของนายดี...คุโด้”

“ถ้ามันไปถึงจุดนั้นจริงๆ...ฉันจะไม่ไปปรากฏตัวในฐานะทนายฝ่ายจำเลย...และจะไม่ใช่ในฐานะอัยการด้วย”

ทาคานากะหมุนถ้วยกาแฟในมือไปมา

เขามองไปยังของเหลวกาแฟสีดำสนิทจและแสงสะท้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวน้ำของมัน

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเข็มกลัดทนายความบนโต๊ะ

ตราสัญลักษณ์นี้...ซึ่งเป็นตัวแทนของทนายความ...เข็มกลัดที่แลกมาด้วยความพยายามจะได้รับก็ต่อเมื่อสอบผ่านการสอบทางด้านสภาทนายความแล้วเท่านั้น

มันกำลังเปล่งประกายสีทองอร่ามราวกับแสงแห่งความยุติธรรมที่ไม่อาจมีสิ่งใดมาบดบังมันได้

“ยังไงก็เถอะ...เรื่องที่เกาะสึกิคาเงะฝากนายด้วยนะ”

“ส่วนคดีเมื่อ 12 ปีก่อน...ฉันจะลองหาวิธีเริ่มกระบวนการสืบสวนขึ้นมาใหม่เอง”

“คุโด้...ระวังตัวด้วยนะ”

โคนันถอนหายใจแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้

ทักษะการสังเกตของเขานั้นเหนือกว่าทาคานากะเทียบหลายขุม

แม้ทักษะการอ่านคนจากฮาวายจะยังไม่เต็มร้อย

โคนันก็ยังคงสามารถรับรู้ถึงความกังวลของทาคานากะได้ง่ายๆ

มันเป็นเพียงความเศร้าที่ได้เห็นใครบางคนกำลังจะพบกับจุดจบ...แต่กลับทำอะไรไม่ได้

บางทีอาจจะรวมถึงความไม่พอใจต่อระบบยุติธรรมที่ไร้ความรับผิดชอบในอดีตด้วย

แม้โคนันจะไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายมากนักก็ตาม

มีหลักกฎหมายข้อหนึ่งที่โคนันจำได้อย่างชัดเจน

【Justice delayed is justice denied — ความยุติธรรมที่ล่าช้า ก็คือความไม่ยุติธรรม】

อาโซะ เคจิเสียชีวิตไปแล้ว 12 ปี แถมยังถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมว่าเป็นคนบ้าที่สังหารภรรยาและลูกของตัวเองแล้วจุดไฟเผาตัวตาย...ต่อให้พลิกคดีได้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

ฆาตกรคนหนึ่งก็ตายในคุกไปแล้ว...ส่วนคนอื่นๆก็ยังลอยนวลและเสวยสุขในฐานะนักธุรกิจผู้มั่งคั่งมาจนถึงป่านนี้

แม้ว่าพวกเขาจะถูกนำตัวขึ้นศาลในตอนนี้...แม้จะถูกตัดสินประหารชีวิต...ก็คงจะชดเชยความเจ็บปวดที่อาไซ นารุมิได้รับตลอด 12 ปีที่ผ่านมาได้ไหม? มันจะลบมลทินบนชื่อของอาโซ เคจิ ได้จริงๆหรือเปล่า?

เป็นไปได้ยากมากไม่ใช่เหรอ?

ก่อนออกจากห้องทำงานของสำนักงานมุโคเก็น...โคนันหยุดชั่วครู่

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง...แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หันกลับไป

โคนันยืนนิ่งและพูดเบาๆ

“อิจิโกะ...ทนายไม่ใช่พระเจ้า...นักสืบก็ไม่ใช่เหมือนกัน”

“เราไม่สามารถช่วยทุกคนได้และไม่สามารถค้นหาความจริงทั้งหมดได้”

“สิ่งเดียวที่เราทำได้คือทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด...”

“สุดท้ายนี้อิจิโกะฉันขอแนะนำอะไรสักอย่างหนึ่ง”

ทาคานากะไม่ได้จ้องมองตราทนายความของเขาอีกต่อไปแล้ว

แต่เขากลับเงยหน้ามองโคนันที่ยืนอยู่ตรงประตู

แผ่นหลังของเด็กชายที่ยืนบังแสงอาทิตย์อยู่ตรงหน้า

ในวินาทีนั้น...แสงที่สาดส่องเข้ามาทำให้เขาตาพร่ามัวจนมองไม่เห็นใบหน้าของโคนัน

(ฉันมองไม่เห็นหน้าเขาเลย...เขายืนอยู่ที่จุดสูงสุดท่ามกลางแสงสว่าง...ส่วนฉันยืนอยู่ที่จุดต่ำสุดในเงามืด)

“หากนายตั้งใจแน่วแน่ที่จะเริ่มรื้อฟื้นคดีใหม่และเปลี่ยนคำตัดสินให้ได้จริงๆ...”

“นายต้องหา 'อัยการตัวจริงที่ไว้ใจได้' มาช่วยเริ่มกระบวนการใหม่”

“และต้องหา 'ทนายความที่ผ่านศึกมาโชกโชน' มาช่วยตรวจแฟ้มเอกสารคดีเพื่อหาช่องโหว่และจุดที่น่าสงสัยให้กับนาย”

โคนันพูดจบก็ปิดประตูเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

( อัยการ....ทนายความ…)

(อัยการคุมะ ซึกาวะ , คุณคิซากิ เอริ งั้นเหรอ?)

ทาคานากะหลับตาลงนิ้วของเขาลูบตราทนายความไม่หยุด

(แน่นอน...ฉันรู้ว่าทนายความไม่ใช่พระเจ้าและนักสืบก็ไม่ใช่เช่นกัน)

(แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้ใครต้องมาทรมานกับความอยุติธรรมได้...ทั้งๆที่ฉันก็รู้ความจริงได้ยังไงกัน!)

(ทนายความและอัยการไม่ควรเพียงแต่โต้แย้งเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์หรือความผิด แต่ควรคำนึงถึงความสมดุลของความยุติธรรมในฐานะพันธมิตรที่แสวงหาความยุติธรรมและความถูกต้องผ่าน "กระสุนแห่งความจริง" )

ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของทาคานากะอย่างฉับพลัน

พร้อมกับอาการปวดตุบๆที่ท้ายทอยของเขา

เขามองเห็นชายคนหนึ่งกำลังโยนถังดับเพลิงทิ้งอย่างลนลานแล้ววิ่งหนีไป

และอาไซ นารุมิก็รีบวิ่งออกมาจากคลินิกใกล้เคียงเพื่อมาดูอาการของเขา...

นั่นเป็นประสบการณ์เมื่อสามปีที่แล้วบนเกาะสึกิคาเงะ

“....คุณสามารถเชื่อใจผมได้!”

“เหมือนเมื่อสามปีก่อน...ผมจะค้นหาความจริงและจะทำให้คนร้ายรับโทษที่สมควรได้รับให้ได้!.....”

ทาคานากะกุมหน้าผากและท่ามกลางอาการปวดหัวตุบๆเขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แววตาของเขาเปลี่ยนไป...ไม่ใช่แววตาที่ดูซื่อบื้อเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว!

"อย่างแน่นอน!!!"

【ชื่อ : อิจิโกะ ทาคานากะ】

【การสังเกต : ★★ → ★★★】

【ความคิดเชิงตรรกะ : ★ → ★★】

【ร่างกาย : ★★★★】

【ปฏิกิริยา : ★★】

【สกิล: IT Lv.2 , เกม Lv.2 , กีตาร์ Lv.1 , ดาราศาสตร์ Lv.1 , เภสัช Lv.1 , ต่อสู้ Lv.2 , ไพ่ Lv.3】

【ภาษา: จีน (ชำนาญ), ญี่ปุ่น (ชำนาญ), อังกฤษ (ไม่ชำนาญ)】

【ล็อกหัวใจ : ใช้งานได้】

【กระสุนแห่งความจริง : 5/5】

【ค่าการพลิกคดี : 250】

(จบตอน)

จบบทที่ บทที่ 38 การสนทนาและการตื่นรู้

คัดลอกลิงก์แล้ว