บทที่ 37 บทเพลงโหมโรงสู่เกาะสึกิคาเงะ

บทที่ 37 บทเพลงโหมโรงสู่เกาะสึกิคาเงะ

มัตสึโอะ ทาคาชิถูกจับกุมตัวในไปในที่สุด

หลายปีหลังจากที่ 'หน่วยสืบสวนสอบสวนแห่งญี่ปุ่น' เริ่มออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ

พิธีกรชื่อดังของรายการอย่างมัตสึโอะ ทาคาชิและโปรดิวเซอร์ของรายการคือมิชิฮิโกะ ยาโฮะ

คนหนึ่งกำลังจะถูกส่งเข้าเรือนจำ...ส่วนอีกคนหนึ่งได้เดินทางสู่ขุมนรกไปก่อนแล้ว

ขณะที่มัตสึโอะจะถูกผลักขึ้นรถตำรวจไป...เขาหันศีรษะไปมองทาคานากะ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง...หัวใจเต็มไปด้วยความสับสน

"คุณอิจิโกะ ทาคานากะ...คุณรู้ได้ยังไงว่าผมได้สังหารคนมาก่อน?"

"ถ้าคุณไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน...พอจบรายการนี้ผมก็คงไม่ต้องถูกจับแท้ๆ"

ทาคานากะเกาหัวแกรกๆพลางยิ้มเจื่อน

นั่นสินะ...รู้ได้ยังไงกันนะ?

ขาเอื้อมมือไปแตะเข็มกลัดทนายความบนปกเสื้อด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป

"บางทีมันอาจจะเป็น 'สัมผัสที่หก' ของทนายความดวงกุดมั้งครับ? ก็ผมมันทนายความผู้ไม่เคยพ่ายแพ้มาตั้งแต่เปิดตัวนี่นา!"

ทนายความผู้เก่งกาจที่ไม่เคยแพ้คดีเลยงั้นเหรอ...

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะพ่ายแพ้ให้กับทนายความที่พูดจาไร้สาระและนักสืบฝีมือห่วยแตก

มัตสึโอะตกตะลึงและยอมขึ้นรถตำรวจเมื่อตำรวจที่อยู่ข้างๆผลักเขา

วื้ด... วื้ด... วื้ด...

เสียงไซเรนค่อยๆห่างออกไป...ขณะที่เขามองออกไปนอกหน้าต่างไปที่สถานีโทรทัศน์โยมิอุริที่ค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆ

หัวใจของมัตสึโอะเริ่มเศร้าหมองลงเรื่อยๆด้วยความอาลัยอาวรณ์

รายการที่เขาทำงานหนักมาหลายปี...สถานที่ที่เขาทำงานมาหลายปี

นับจากวันนี้เป็นต้นไป...สิ่งเหล่านี้จะไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

"...ผมจะต้องไปขึ้นศาลไหน? ใครเป็นอัยการเจ้าของคดี?"

พิธีกรเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

สารวัตรเมงุเระซึ่งนั่งอยู่แถวหน้ากล่าวโดยไม่หันศีรษะมามอง

"คุณโชคดีนะ...คดีนี้คู่ปรับของคุณไม่อันตรายเท่าอัยการคุมะหรืออัยการโกโด..."

“แต่เป็นคู่ปรับตลอดกาลของทนายคิซากิ...อัยการ 'คุโจ เรโกะ'”

(คุโจ เรโกะ... ยอดอัยการคนนั้นงั้นเหรอ?)

มัตสึโอะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

คุโจ เรโกะคืออัยการมือหนึ่งของสำนักงานอัยการเขตโตเกียวฉายาว่า 'มาดอนน่าแห่ง วงการอัยการ' เมื่อไม่นานมานี้...เธอได้เดินทางออกจากโตเกียวไปศึกษากฎหมายที่สหรัฐอเมริกาและเขาไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลับมาในตอนนี้

ตำแหน่งของเธอในวงการอัยการเทียบได้กับตำแหน่งของคิซากิ เอริ ในวงการทนายความ...แม้จะเทียบกับนักสืบชื่อดังมากมายในญี่ปุ่นปัจจุบัน...เธอก็น่าจะเป็นบุคคลที่โดดเด่นคนหนึ่ง

"งั้นเหรอ...เข้าใจแล้วล่ะ...ดูเหมือนดวงผมจะยังไม่กุดซะทีเดียว"

"แบบนี้ผมจะได้ยอมรับการตัดสินได้อย่างสบายใจหน่อย"

มัตสึโอะหลับตาลงพิงเบาะรถแล้วจมดิ่งสู่ความเงียบ

ตึก... ตึก... ตึก...

อาไซ นารุมิ กำลังจะเดินออกจากสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ

เขามาที่นี่ก่อนหน้านี้เพราะได้ยินว่าทาคานากะจะมาร่วมรายการในฐานะแขกรับเชิญพิเศษ

ในเมื่อรายการถูกยกเลิกไปแล้ว...เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม...เมื่อเขามาถึงลานจอดรถใต้ดิน...เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยโดยไม่คาดคิด

“จะไปไหนงั้นเหรอ? อาไซ นารุมิ...ไม่สิ... คุณอาโซ เซจิ”

"คุณกำลังจะไปที่เกาะสึกิคาเงะ...เพื่อล้างแค้นให้คนพวกนั้นสินะ?"

ทาคานากะเดินออกมาจากด้านหลังเสาต้นหนึ่งในลานจอดรถใต้ดิน

นิ้วของเขาเคาะลงบนเข็มกลัดทนายความอยู่เรื่อยๆ

ตราทนายความสีทองอร่ามที่แผ่รังสีคุกคามอย่างประหลาด

"ทั้งที่อยากฆ่าแต่ก็ไม่อยากฆ่า...ก็เลยส่งจดหมายเชิญไปให้นักสืบเพื่อมาหยุดยั้งตัวเองงั้นเหรอ?"

"สุดท้ายพอวิธีสังหารถูกเปิดโปง...ก็จะยอมรับบาปนั้นแล้วจากไปพร้อมความตายอย่างสบายใจงั้นเหรอ?"

มือของนารุมิที่กำลังจะเปิดประตูรถเริ่มสั่นเทา

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตา

ทาคานากะรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? พลาดตรงไหนกัน?

สาเหตุที่ทำให้นารุมิรู้สึกตกใจก็คือ เขาเคยร่วมงานกับทาคานากะเมื่อสามปีก่อนนั่นเอง

แม้ว่าทาคานากะจะเป็นทนายความชั้นยอดและเป็นนักข่มขู่ชั้นเยี่ยมก็ตาม

ทักษะการสังเกตและความสามารถในการรวบรวมหลักฐานของเขานั้นเข้าขั้นแย่มาก...เขาเก่งเฉพาะเรื่องการหาช่องโหว่ในถ้อยคำและการหักล้างช่องโหว่นั้นในชั้นศาลด้วยเบาะแสที่แยบยลเท่านั้น

(เขาอาจจะรู้ความจริงตั้งแต่ตอนสืบคดีที่เกาะสึกิคาเงะเมื่อสามปีก่อนงั้นเหรอ? หรือตลอดสามปีมานี้...ทนายทาคานากะแอบสืบเรื่องนี้มาตลอด?)

(บนเส้นทางแห่งความยุติธรรม ทนายคนนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ)

นารุมิถอนหายใจพลางพิงหลังเข้ากับตัวรถอย่างหมดแรง

"ถึงแม้คุณทนายจะบอกว่าประสบอุบัติเหตุและจำอะไรไม่ได้ก่อนหน้านั้นแต่ผมก็ยังคงไม่เชื่ออยู่ดี..."

"คุณจำได้ไหมหรือเปล่า? เมื่อสามปีก่อน...คำตัดสินที่คุณทำกับลูกความของตัวเอง...ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านเกาะสึคิคาเงะ?"

“เขาเสียชีวิตไปแล้วครับ...หลังจากศาลตัดสินได้ไม่นาน...เขาก็หัวใจวายตายในคุกเพราะความหวาดกลัว”

"ก่อนเขาจะตาย...ผมเคยไปเยี่ยมเขาในคุก...ผมใช้ตัวตนจริงๆของผมกับทักษะการเจรจาที่คุณเคยสอน...จนทำให้ผมรู้ว่าความตายของพ่อผมมีเงื่อนงำมากกว่านั้น"

คุณหมอหนุ่มที่ดูสะสวยยิ่งกว่าผู้หญิงจ้องมองทาคานากะด้วยสายตาจริงจัง

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเด็ดเดี่ยว

คำพูดของเขายังทำให้ทาคานากะต้องหันมาจริงจังกับเขาด้วย

"ตลอดสามปีที่ผ่านมา...ผมได้สืบสวนหาความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน...ทนายทาคานากะ...พ่อของผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย...เขาถูกฆาตกรรม!"

"ผมจะล้างแค้นให้พ่อ...ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน...ต่อให้มือคู่นี้ต้องเปื้อนเลือดเหมือนฆาตกรพวกนั้นก็ตาม!"

"ทนายทานากะ...ผมรู้ว่าคุณอยากช่วยผม...อยากหยุดผมไม่ให้ทำผิด...แต่ในสายตาผม...นอกจากวิธีนี้แล้ว...ก็ไม่มีทางอื่นอีกเลยที่จะล้างแค้นได้สำเร็จ"

“ช่วยตอบผมหน่อยสิ...คดีที่ถูกสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายและปิดคดีไปแล้วเมื่อ 12 ปีก่อน...”

“ต่อให้ผมรู้ว่าใครคือคนร้าย....ผมจะรื้อคดีขึ้นมาใหม่ได้ยังไง? ผมจะลากคอฆาตกรที่ตำรวจและอัยการเมื่อ 12 ปีก่อนบอกว่าเป็นผู้บริสุทธิ์....มาลงโทษตามกฎหมายได้ยังไง?”

"ทนายความอย่างอิจิโกะ ทาคานากะจะพิสูจน์ความผิดของพวกเขาไม่ได้หรอก...ใช่ไหมครับ?"

"..."

ทาคานากะไม่พูดอะไรเขาสบตากับนารุมิโดยไม่แสดงอาการหวั่นไหว

หนึ่งวินาที... สองวินาที... ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานจอดรถ

ไม่มีใครพูดอะไร

ปัง!

นารุมิเปิดประตูรถและเตรียมจะก้าวขึ้นไปเพื่อจากไปตลอดกาลแต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงของทาคานากะดังขึ้น!

"ทนายอิจิโกะ ทานากะอาจจะทำไม่ได้...แล้วถ้าเป็นอัยการ 'โกโด' (Godot) ล่ะ?"

อัยการโกโด...อัยการลึกลับที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

กล่าวกันว่าในการปรากฏตัวครั้งแรกในชั้นศาล...เขาก็ได้ทำลายตำนานที่ไม่เคยพ่ายแพ้ของราชินีแห่งวงการกฎหมายชื่อดังอย่างคิซากิ เอริ

ทาคานากะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม?

นารุมิรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจ

จนกระทั่งเขาได้เห็นรูปหนึ่งในโทรศัพท์ของทาคานากะ

มันคือรูปถ่ายของอุปกรณสวมศีรษะสีเงินประหลาดที่อัยการโกโดใช้

"ผมคือทนายความอิชิโกะ ทานากะ...และในขณะเดียวกัน...ก็เป็นอัยการโกโดด้วย!"

“ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าคนทั้ง 4 คนนั่นมีความผิด...เชื่อใจผมเถอะ!”

อาจเป็นเพราะความไม่ไว้วางใจหรือเหตุผลอื่นใดก็ตาม

สุดท้ายแล้วอาไซ นารุมิก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมกับทาคานากะอีกเลย

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไป...เขาได้ยินคำเตือนสุดท้ายของทาคานากะ

“ถ้าคุณฆ่าคน... คุณจะไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีกเลย!”

(ถ้าสามารถล้างแค้นได้...ชีวิตนี้จะเป็นยังไงก็ช่างมันแล้วล่ะ)

( ทนายทานากะ...ขอบคุณที่ช่วยให้ผมรู้ความจริงเรื่องคุณพ่อเมื่อสามปีก่อนนะครับ)

(แต่ก้าวสุดท้ายของการแก้แค้น...ผมต้องลงมือด้วยตัวเอง)

เขามองดูรถของนารุมิแล่นลับหายไปในระยะไกล

ทาคานากะถอนหายใจ

เขากดหมายเลขบนโทรศัพท์ของเขา

ตื้ด... ตื้ด... ตื้ด...

“โคนัน...ฉันจะส่งจดหมายเชิญไปที่สำนักงานนักสืบโมริ...โดยใช้ชื่อผู้ส่งว่า 'อาโซ เซจิ' ให้ไปที่เกาะสึกิคาเงะ”

“...ใช่แล้ว...ตามนั้นเลย...เรื่องที่เกาะสึกิคาเงะ...ฉันขอฝากนายด้วยนะ!”

(จบตอน)