บทที่ 31 การสืบสวนคดีเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 31 การสืบสวนคดีเริ่มต้นขึ้น

—— 13 เมษายนเวลา 8:45 น. ——

—— สถานีโทรทัศน์โยมิอุริ ชั้น 4 ห้องมิกซ์เสียง ——

สารวัตรเมงุเระจ้องมองศพในห้องมิกซ์เสียง

ชั่วขณะหนึ่ง...เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

ทำไมชีวิตของทาคานากะถึงโชคร้ายขนาดนี้ได้ยังไงกัน!?

วันที่ 10 เมษายน เกิดคดีหน้าสำนักงานตัวเอง...วันที่ 12 ไปกินราเม็งที่ร้านกาแฟข้างๆ ก็มีคนตาย...มาวันนี้วันที่ 13 มาออกรายการโทรทัศน์โปรดิวเซอร์รายการก็โดนฆ่าซะอย่างนั้น!

“……”

สารวัตรเมงุเระหันศีรษะไปมองทาคานากะที่ยังคงสังเกตการณ์ภายในห้องมิกซ์เสียงอยู่

“……?”

ทาคานากะรู้สึกถึงรังสีอำมหิต (หรือความสงสัย) จากสารวัตร...เขาจึงถามด้วยความงุนงง

“เป็นอะไรเหรอครับ? หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”

“สารวัตรเมงุเระรีบตั้งแนวปิดกั้นเถอะครับแล้วให้กองพิสูจน์หลักฐานเข้ามาเก็บข้อมูลเถอะครับ”

แน่นอนว่าสารวัตรเมงุเระรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

แต่ความรู้สึกของเขาที่มีต่อทาคานากะกลับเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ...

หลังจากสั่งการให้หมวดทาคากิพาเจ้าหน้าที่เข้ามาเก็บหลักฐาน...เขาก็ตบไหล่ของทาคานากะเบาๆ...พลางพาเดินออกมานอกห้องพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายว่า

“อิจิโกะคุง...ฉันอยากถามมานานแล้วทำไมฉันถึงเห็นเธออยู่ในคดีฆาตกรรมทุกคดีเลยล่ะ?”

“ตอนแรกฉันเคยคิดว่าเจ้าหนูชุดสูทน้ำเงินคนนั้นเป็นคนโชคร้ายซะอีก”

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่โชคร้ายจริงๆ....จะเป็นเธอไปได้!”

"ฮะ?"

ทาคานากะเหงื่อท่วมตัวและเขาส่ายหัวอย่างพูดไม่ออก

จากนั้นเขาชี้ตรงไปที่สารวัตรเมงุเระแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชอบธรรมว่า

“ขอคัดค้าน (Objection)! สารวัตรเมงุเระสิ่งที่คุณเพิ่งพูดไปมีปัญหา!”

“จะมาบอกว่าผมดวงซวยกว่าเจ้าหนูชุดน้ำเงินนั่นได้ยังไง!?”

“เห็นๆกันอยู่ว่าโคนันกับนักสืบโมริเป็นแขกรับเชิญหลัก...ส่วนผมมันแค่ตัวประกอบโว้ย!!!”

[ กระสุนแห่งความจริง : 5/5 ]

ลมแรงปริศนาพุ่งเข้าปะทะจนสารวัตรเมงุเระเซถอยหลังไปหลายก้าว

สารวัตรได้แต่บ่นพึมพำในใจว่า

มิน่าล่ะ! มัตสึโอะถึงบอกว่าหมอนี่เป็นพ่อมด

ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์จะทำแบบนี้ได้ยังไงกันละ!?

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนกำลังให้การกับตำรวจเจ้าของคดี

“ครับ...คุณอิจิโกะโทรมาหาเราอย่างกระทันหันและบอกว่าอาจเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นภายในสถานี!”

“พวกเรามาถึงทันทีจากนั้นคุณอิจิโกะก็พาพวกเราค้นหาศพไปทีละชั้นครับ”

“ค้นตั้งแต่ชั้น 9 ลงมาถึงชั้น 5 ก็ไม่เจออะไรเลย...พวกผมยังนึกว่าคุณอิจิโกะแกล้งอำกันเล่นๆเลยด้วยซ้ำ”

“แต่คุณอิจิโกะดูเคร่งเครียดมาก...เขาบอกว่าอยากจะไปชั้น 4 แต่คุณมิชิฮิโกะเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าอย่าให้ใครไปรบกวนเขาที่ชั้น 4 เราเลยพยายามห้ามเขาไว้...”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนึกถึงหัวเม่นของทาคานากะและออร่าที่บ่งบอกว่าเขาพร้อม "ฉะ" ได้ทุกเมื่อ!

เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและพูดต่อ

“ยังไงก็ตาม...เราไม่กล้าที่จะหยุดคุณอิจิโกะหรอกครับ...ผมคิดว่าคุณมิชิฮิโกะจะหักเงินเดือนผม...แต่เมื่อเราไปถึงด้านนอกหน้าห้องมิกซ์เสียงชั้น 4.....เราก็เห็นร่างของคุณมิชิฮิโกะนอนอยู่นั่นแหละครับ”

“จะว่าไป...ผมก็รู้สึกโชคดีลึกๆนะที่อย่างน้อยเงินเดือนของผมจะไม่ถูกหัก...”

ฟิ้ววว!

จู่ๆลมเย็นยะเยือกก็พัดมาจากทางห้องมิกซ์เสียง...เจ้าหน้าที่ที่กำลังพูดอยู่ถึงกับขนลุกซู่

เฮ้ย! หรือว่าวิญญาณของคุณมิชิฮิโกะจะปรากฏตัว!?

เพราะฉันพูดเรื่องเงินเดือนเมื่อกี้เลยจะมาเอาชีวิตฉันหรือเปล่า!?

“ว้ากกก! วิญญาณของคุณมิชิฮิโกะปรากฏตัวแล้ว! ไม่นะ! ไม่เอาแล้ว! ผมจะกลับบ้านนน!....”

นายตำรวจที่กำลังจดบันทึกปรายตามองไปทางห้องมิกซ์เสียงด้วยใบหน้าปลาตาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างที่สุด

“อย่าทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปเลยครับ...'นักสืบอิจิโกะ' กำลังใช้เวทมนตร์ตรวจสอบที่เกิดเหตุอยู่เฉยๆ”

“เรามาคุยรายละเอียดข้อมูลที่คุณรู้เกี่ยวกับคดีนี้ต่อเถอะครับ...”

ในขณะเดียวกัน...บนชั้น 9 ในห้องบันทึกเสียง...

มัตสึโอะ ทาคาชิซึ่งกำลังบันทึกรายการอยู่...จู่ๆก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาได้ยินเสียงไซเรนตำรวจมาสักพักแล้ว...มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนตอนนี้เสียงก็เงียบสนิทไปแล้ว

เป็นไปได้ไหมว่ารถตำรวจจอดอยู่ที่สถานีโทรทัศน์โยมิอุริ!?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเรื่องฆาตกรรมจะถูกเปิดเผยแล้ว!?

(เป็นฝีมือของไอ้พ่อมดนักสืบอิจิโกะ ทาคานากะ ที่ออกไปก่อนหน้านี้งั้นเหรอ!?)

(หมอนั่นไม่น่าจะรู้ว่าฉันฆ่าคนนี่นา...หรือว่าบนโลกนี้จะมีเวทมนตร์จริงๆ!?)

สีหน้าของมัตสึโอะเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วจนลืมพูดบทที่เตรียมไว้

ข้างๆเขา...อายาโกะผู้ช่วยสาวมองเขาด้วยความกังวลใจเล็กน้อย

เขาเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์มืออาชีพมาก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยทำผิดพลาดในการทำหน้าที่เลย

ปกติคุณมัตสึโอะมืออาชีพมาก...ไม่เคยพลาดหน้ากล้องเลย...แต่ทำไมคืนนี้ถึงหลุดบ่อยจังนะหรือจะมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ?

(เสียงไซเรนดังมาจากด้านล่าง....ซึ่งก็คือชั้นล่างจากสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ)

(ดูเหมือนว่าอิจิโกะจะพบศพแล้วโทรแจ้งตำรวจสินะ)

โคนันแตะนาฬิกาข้อมือพิเศษที่ข้อมืออย่างแผ่วเบา

ภายในบรรจุลูกดอกยาสลบที่สามารถทำให้ช้างสลบได้...รวมถึงกล้องเล็งขนาดเล็กด้วย

แม้จะนั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชม...เขาก็มั่นใจว่าสามารถสยบมัตสึโอะได้ในนัดเดียว...ถ้าเกิดหมอนั่นคิดจะหนี!

“เจ้าหนูนักสืบ...ดูเธอจะเกร็งๆนะเป็นอะไรไปจ๊ะ?”

คุณหมออาไซ (นารุมิ) ที่นั่งอยู่ข้างๆเริ่มกดดันเมื่อสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆของโคนัน

มือของโคนันหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน

ที่จริงแล้ว...ชายแต่งหญิงที่อยู่ข้างๆเขาคนนี้ยังคงเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจ

ถ้าเกิดยิงลูกดอกยาสลบใส่มัตสึโอะไป...คุณหมออาไซจะต้องสังเกตเห็นแน่ๆ!

“ม-ไม่มีอะไรหรอกครับ! ผมแค่เช็คเวลาเฉยๆ!”

“รายการคราวนี้ยาวจังเลยนะครับ! เมื่อไหร่จะจบเนี่ย!?”

โคนันลูบหลังศีรษะและพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเด็ก

รันซึ่งนั่งอยู่ข้างๆคิดว่าโคนันนั่งนานจนเบื่อ

เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะพาโคนันออกจากห้องอัดเสียงเพื่อรอให้พ่อของเธออัดรายการเสร็จดีหรือไม่

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเอี๊ยด

ปัง!

จู่ๆประตูห้องบันทึกเสียงก็ถูกผลักออกอย่างแรง

ช่างกล้องตกใจและหันกล้องไปที่ประตูห้องบันทึกเสียงโดยสัญชาตญาณ

ปรากฏร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบนักสืบอาชญากรรมปรากฏตัวที่ประตู

ฉากนี้ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศและทุกคนต่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องบันทึกเสียง

แต่ในความเป็นจริง...ผู้ชมในห้องส่งคิดว่าพวกเขาเป็นนักแสดงที่ถูกจ้างมาเพื่อสร้างเอฟเฟ็กต์การแสดง

แต่แล้ว...นายตำรวจหญิงที่เป็นผู้นำขบวนก็ชูตราประจำตัวขึ้น...พร้อมประกาศด้วยน้ำเสียงกังวานและเฉียบขาด

“ฉันคือเจ้าหน้าที่ มิวาโกะ ซาโต้ จากกองบังคับการสืบสวนสอบสวนที่ 1 แผนกอาชญากรรมกรมตำรวจโตเกียว!”

“ขณะนี้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นภายในสถานีโทรทัศน์ ขอให้ทุกท่านให้ความร่วมมือในการสืบสวนด้วยค่ะ!”

ตำรวจสาวผู้สง่างามเดินนำเจ้าหน้าที่อีกสองคนเข้ามาในห้องส่งทันที

ตอนนี้ทุกคนในห้องส่งรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่บทละคร แต่คือเรื่องจริง!

มัตสึโอะบนเวทีของพิธีกรได้แสดงท่าทางแปลกๆแต่สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ดูเป็นปกติที่สุด

โคนันที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องใช้เข็มยาสลบแล้ว

หลังจากนี้แหละ...คือช่วงเวลาของ 'นักสืบ' ตัวจริง!

(จบตอน)