บทที่ 29 การพบกันโดยบังเอิญในสตูดิโอ

บทที่ 29 การพบกันโดยบังเอิญในสตูดิโอ

“...อะไรของเขา พูดจาคลุมเครือชะมัด”

“สัญชาตญาณที่หกของทนายความเนี่ยนะ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแฮะ...”

โคนันพึมพำพลางเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

(ถึงแม้จะรู้จักอิจิโกะมาไม่นานแต่ฉันรู้ว่าหมอนั่นไม่ใช่คนที่กล่าวอ้างอะไรโดยไม่มีหลักฐาน)

(ในเมื่อเขากล้าพูดแบบนั้นและยังขอความช่วยเหลือจากฉันอีก...หมอนั่นต้องมีแผนการอะไรสักอย่างแน่ๆ!)

( มัตสึโอะ ทาคาชิและนากาอิ อายาโกะ?)

โคนันหันศีรษะไปมองประตูสตูดิโอที่ปิดอยู่

เขาเอื้อมมือดันแว่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แสงสีขาวจางๆ แทบมองไม่เห็นส่องประกายผ่านเลนส์แว่นตาของเขา

(กล้าลงมือฆ่าคนในขณะที่มีนักสืบอยู่ถึงสองคนแบบนี้...)

(วิธีการฆาตกรรมต้องแยบยลจนเกินกว่าจะเข้าใจได้)

(ดูเหมือนว่าการสืบสวนนี้จะน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆแล้วละสิ!)

“โคนันคุง...คุยเสร็จแล้วเหรอ? งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะจ้ะ”

รันหันหน้ามาและเหลือบไปเห็นแสงสะท้อนสีขาวจากแว่นตาของโคนัน

จนต้องขยี้ตาตัวเองเบาๆ แต่พอมองดูอีกทีก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ

สงสัยเมื่อกี้แอบมองจอข้างในผ่านช่องประตูมากไปจนตาพร่ามั้ง!

รันคิดในใจก่อนจะก้มลงถามเด็กชายด้วยรอยยิ้ม

“ครับพี่รัน! ผมอยากเข้าไปดูรายการต่อจะแย่แล้วล่ะ!”

“ผมเดาว่าเทปนี้ต้องเป็นเทปที่ 'สุดยอดที่สุด' ของรายการหน่วยสืบสวนสอบสวนแห่งญี่ปุ่นอย่างแน่นอน !!”

คำพูดของโคนันทำให้รันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

คุณอิจิโกะออกไปกลางคันแล้วและคุณพ่อก็ยังหาตัวฆาตกรในวิดีโอสั้นไม่เจอเลย

ในเมื่อแขกรับเชิญพิเศษทั้งสองคนดูจะไม่เอาไหนขนาดนี้ มันจะเป็นเทปที่ 'สุดยอดที่สุด' ได้ยังไงกันนะ?

แม้ว่ารันจะรู้สึกงุนงงเล็กน้อยกับคำพูดของโคนัน แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามเขาเพิ่มเติม

เป็นเรื่องปกติที่เด็กๆ จะพูดและคิดในสิ่งที่พวกเขาทำและนี่ก็เป็นความทรงจำในวัยเด็กที่ล้ำค่าในอนาคต

ทั้งคู่ย่องกลับเข้าไปในห้องส่งอ้อมผ่านกล้องถ่ายทำกลับไปนั่งที่เดิม

บนเวทีโต๊ะพิธีกร โมริ โคโกโร่ กำลังเหงื่อแตกพลั่ก...เขาดูวิดีโอสั้นจนจบแล้ว

แต่จนแล้วจนรอดก็ยังคิดไม่ออกว่าใครคือคนร้าย!

อาจจะเป็นน้องสาวของเหยื่อหรือไม่? หรือเพื่อนร่วมชั้น? คอาจารย์? หรือว่าจะเป็นญาติของเหยื่อ?

(คำตอบคือ 'น้องสาว' ครับลุงโมริ)

(น้องสาวอาศัยความผูกพันหลอกให้พี่ชายไปยืนริมหน้าต่างห้องนอน...แล้วตัวเองก็อ้อมไปยิงจากประตูห้องนอนติดๆกันหลายนัดเพื่อสังหารพี่ชาย...ก่อนจะจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นฝีมือคนนอก)

โคนันเหลือบมองแล้วเดาคำตอบจากความทรงจำก่อนหน้านี้

เขานั่งลงบนที่นั่งจ้องมองไปที่มัตสึโอะ ทาคาชิและนางาอิ อายาโกะบนเวที

(อืม...กล้ามเนื้อของคุณมัตสึโอะค่อนข้างแข็งแรงถึงเสื้อผ้าจะปิดบังไว้แต่ก็มองออก)

(มีรอยด้านที่ฝ่ามือ...เป็นร่องรอยที่เกิดจากการใช้งานอะไรบางอย่างบ่อยๆ)

(รอยด้านจากการใช้ 'ปืน' หรือเปล่านะ?)

โคนันค่อยๆวิเคราะห์ข้อมูลที่รู้อยู่แล้วอย่างเงียบๆ

เสียงของเขาเบามากจนแม้แต่รันซึ่งอยู่ใกล้กับโคนันก็ยังไม่ได้ยินชัดเจน

อย่างไรก็ตาม...หญิงสาวผมยาวที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของโคนันได้ยินเรื่องอย่างชัดเจน!

เธอมองโคนันที่กำลังพึมพำด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย...จากนั้นก็โน้มตัวลงไปกระซิบเบาๆ

“เจ้าหนูนักสืบ...เมื่อกี้คุณมัตสึโอะเพิ่งบอกไปว่าเขาเป็นอดีตตำรวจสายสืบนะ...เขาเลยใช้งานปืนพกได้คล่องแคล่วน่ะจ้ะ!”

“...!?”

โคนันสะดุ้งสุดตัว...เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผมยาวด้านข้างทันที

หญิงสาวคนนี้สวยมากแต่โคนันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับเธอ

มันเป็นรูปลักษณ์ของเธอ...แต่มีบางอย่างที่ทำให้โคนันรู้สึก "ผิดปกติ" อย่างบอกไม่ถูกหากดูแค่รูปลักษณ์ภายนอกแบบผิวเผิน

เขายังหาคำตอบไม่ได้ว่าความรู้สึกไม่ชอบมาพากลนั้นมาจากไหนกัน!

“โอ้! ตายจริง! พี่ทำหนูตกใจเหรอจ๊ะ? เจ้าหนูนักสืบ”

หญิงสาวผมยาวนั่งตัวตรงขึ้นพร้อมกล่าวขอโทษเล็กน้อย

โคนันกะพริบตาปริบๆ...ความรู้สึกขัดแย้งในใจยังไม่หายไป

ดังนั้น...เขาจึงอ้าปากถาม

“พี่สาวครับ! ทำไมพี่ถึงสังเกตข้อมูลพวกนั้นเก่งจังเลยล่ะครับ? พี่สาวก็ชอบการสืบสวนเหมือนกันงั้นเหรอ?”

รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของหญิงสาวผมยาวแต่เมื่อนึกได้ว่ามีเด็กอยู่ใกล้ๆเธอจึงฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย

เธอมองไปที่มัตสึโอะ ทาคาชิบนเวทีด้วยสีหน้าซับซ้อน จากนั้นจึงตอบกลับอย่างแผ่วเบา

“เปล่าหรอกจ้ะ...พี่ไม่ได้ชอบการสืบสวนหรอกพี่แค่...ค่อนข้างอ่อนไหวกับพวกตำรวจหรือสายสืบน่ะ...”

(อย่างนั้นเหรอ? แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆอยู่ดี)

(หน้าตาของเธองั้นเหรอ? ไม่สิ...เธอก็ดูเป็นผู้หญิงที่สวยดี...หรือว่าจะเป็นรูปร่างกัน?)

โคนันนึกถึงโครงสร้างกระดูกมนุษย์ที่เขาเคยเห็นที่ฮาวาย

ในที่สุดเขาก็เข้าใจสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหญิงสาวผมยาวตรงหน้าเขา

แม้ว่าช่วงไหล่ของเธอจะแคบเมื่อเทียบกับผู้ชายแต่สำหรับผู้หญิงแล้ว...ถือว่าค่อนข้างกว้างไปหน่อย

(ผู้ชายปลอมตัวเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ? แต่ว่าทำไม? แค่มาดูรายการต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!?)

(หมอนี่เองก็มีปัญหาเหมือนกันสินะ!)

“พี่สาวทำงานอะไรเหรอครับ? ทำไมถึงต้องอ่อนไหวกับตำรวจด้วยล่ะ?”

โคนันใช้ความน่ารักของเด็กที่ดูไร้เดียงสาของเขาให้เป็นประโยชน์ถามต่อไป

ชายหนุ่มในร่างหญิงสาวเท้าคางมองไปยังมัตสึโอะและลุงโมริบนเวที

นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมเปิดปากให้คำตอบออกมา

“เพราะพี่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์น่ะจ้ะ...อีกไม่กี่วันก็ต้องกลับบ้านเกิดไปสืบทอดคลินิกแล้ว...”

“เรื่องตำรวจหรือสายสืบก็เลยต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษซักหน่อย...เพราะความปลอดภัยในหมู่บ้านเล็กๆบางพื้นที่มันไม่ค่อยดีนักน่ะจ๊ะ”

“ถ้าวันไหนตำรวจเกิด 'จับคนผิด' ขึ้นมา...ถ้าเรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขาไว้บ้าง มันก็อาจจะมีทางแก้ไขได้บ้างน่ะจ้ะ!”

คำพูดของเขามีนัยแฝงที่หนักอึ้ง

โคนันไม่ได้ถามต่อ...เขารู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าแบกรับเรื่องราวบางอย่างที่หนักอึ้งเอาไว้

นั่นเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายจะไม่มีวันยอมเล่าให้เด็กฟังอย่างแน่นอน

การคาดคั้นข้อมูลเพียงครั้งหรือสองครั้งก็เพียงพอแล้ว...มากเกินไปจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี

ในที่สุด...โคนันจึงเลือกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาหยิบมือถือฝาพับออกมา

“ถ้างั้น...ผมขอแอด LINE ของพี่สาวไว้ได้ไหมครับ? เผื่อวันไหนผมไม่สบาย ผมจะได้ให้พี่สาวช่วยรักษาให้ไง!”

(ถ้าฉันกลับบ้านเกิดไปแล้ว...คงไม่มีทางกลับมารักษาที่เมืองเบกะได้หรอกมั้ง?)

เด็กชายแตะศีรษะของโคนัน

รันซึ่งอยู่ใกล้ๆจึงสังเกตเห็นสถานการณ์ในที่สุด

เธอจึงรีบขอโทษแทนโคนันทันที

“ขอโทษด้วยนะคะที่น้องชายทำให้ลำบาก”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แอด LINE งั้นเหรอ? ได้สิ!”

เด็กชายให้เบอร์โทรศัพท์ของเขากับโคนัน

จากนั้น...เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่ง

“ส่วนชื่อที่ใช้เมม...ให้ใส่ว่า [คุณหมออาไซ] นะจ๊ะ?”

(คุณหมออาไซ ? อาไซ เป็นนามสกุลของเขางั้นเหรอ? เพิ่งจบหมอมาจากมหาวิทยาลัยสินะ?)

(บ้านเกิดเป็นที่ห่างไกล ตำรวจน้อย หมอน้อย...)

(เดี๋ยวค่อยให้ดร.อากาสะช่วยเช็กให้แล้วกั)

โคนันพยักหน้าพลางบันทึกชื่อไว้ในมือถือ

จากนั้นเขาก็หันกลับไปสังเกตการณ์มัตสึโอะต่อ

หน้าที่ของเขาตอนนี้มีแค่นี้ ส่วนเรื่องที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอิจิโกะจัดการ

(สำหรับทนายความ...พื้นฐานที่สำคัญที่สุดคือการเชื่อมั่นในพยานและเพื่อนพ้อง!)

(สำหรับนักสืบ...พื้นฐานที่สำคัญที่สุดก็คือการเชื่อมั่นในผู้ช่วยและสายสืบของตัวเองเหมือนกันนะ!!!)

โคนันเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อด้วยแววตาที่แน่วแน่!

(จบตอน)