บทที่ 29: สามเดือนผ่านไปในพริบตา การทดสอบนักเรียนใหม่เริ่มต้นขึ้น

เพียงชั่วพริบตาเดียว เวลาแห่งการทดสอบนักเรียนใหม่ก็มาถึง

หลังจากช่วงเวลาแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ผ่านมา พลังวิญญาณของ ฮั่วอวี่ห่าว ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับ 19 ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงระดับ 20

ฮั่วอวี่ห่าวประเมินว่าหากฝึกต่ออีกเพียงสองสามวันเขาก็จะบรรลุระดับ 20 ได้สำเร็จ ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้เขาก็ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นเริ่มต้นของกระบวนการ ลับกระดูก เรียบร้อยแล้ว

"หวังตง เร็วหน่อย ได้เวลาไปที่ห้องเรียนแล้ว" ฮั่วอวี่ห่าวเร่งเร้าจากภายในหอพัก

"มาแล้วๆ" หวังตงเดินออกมาทันทีที่ฮั่วอวี่ห่าวพูดจบ

"อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้าห้อง"

"สวัสดีจ้ะหัวหน้า"

"วันนี้หัวหน้าห้องดูหล่อขึ้นกว่าเดิมอีกนะเนี่ย"

"ขอบใจจ้ะ เธอเองก็สวยมากเหมือนกันนะ" ฮั่วอวี่ห่าวตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่ฮั่วอวี่ห่าวและหวังตงมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นที่เดินสวนกันต่างพากันเข้ามาทักทายฮั่วอวี่ห่าวอย่างกระตือรือร้น ฮั่วอวี่ห่าวเองก็ตอบรับทุกคนอย่างเป็นกันเอง ในขณะที่หวังตงที่เดินอยู่ข้างๆ แอบแขวะด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า...

"'ขอบใจจ้ะ เธอเองก็สวยมากเหมือนกันนะ~' เหอะ ดูเหมือนท่านหัวหน้าห้องฮั่วผู้ยิ่งใหญ่จะเป็นที่รักของสาวๆ เหลือเกินนะ!"

เมื่อเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของหวังตง ฮั่วอวี่ห่าวก็หัวเราะแล้วเย้ากลับว่า "อะไรกัน? ท่านรองหัวหน้าหวังผู้ยิ่งใหญ่หึงเหรอ? ทนไม่ได้ที่ฉันทักทายเพื่อนร่วมชั้นสาวสวยงั้นสิ?"

"ผู้ชายอย่างข้าจะไปหึงนายทำไม! หรือว่านายแอบคิดว่าข้าเป็นผู้หญิงปลอมตัวมาจริงๆ?"

"เปล่าสักหน่อย ข้าเป็นผู้ชายนะ!" หวังตงรีบสวนกลับทันควันเมื่อเห็นฮั่วอวี่ห่าวเริ่มสงสัยในตัวตนของเธอ

ตัวเธอเองก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมคำพูดเหล่านั้นถึงหลุดปากออกมาได้ และนึกเสียใจทันทีที่พูดจบ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย? หรือว่าฉันจะแอบชอบ... ยิ่งหวังตงคิด ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงซ่าน

ฮั่วอวี่ห่าวมองดูเธอด้วยรอยยิ้มกว้างแต่ไม่ได้รุกไล่ต่อ "รีบไปเรียนเถอะ อาจารย์หวังเหยียนกำลังจะประกาศกฎการแข่งขันนักเรียนใหม่แล้ว" เขาเปลี่ยนเรื่องคุย

"นั่นสิ ต้องรีบไปแล้ว" หวังตงรีบเดินตามไปทันที

ทั้งคู่เดินฝ่าฝูงชนที่หนาแน่นจนมาถึงห้องเรียนห้อง 1

เมื่อก้าวเข้าห้อง นักเรียนหลายคนต่างเข้ามาทักทายฮั่วอวี่ห่าวด้วยความเคารพและสนิทสนม นี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาเกรงกลัวในพลังของฮั่วอวี่ห่าว แต่เป็นเพราะฮั่วอวี่ห่าวทำหน้าที่หัวหน้าห้องได้อย่างดีเยี่ยมและคอยช่วยเหลือเพื่อนๆ ในหลายด้าน เกือบทุกคนเคยได้รับคำแนะนำจากเขาในวิชาการต่อสู้ จนเขาแทบจะกลายเป็นครูฝึกการต่อสู้ประจำห้องไปแล้ว

แม้ฮั่วอวี่ห่าวจะไม่ได้มีประสบการณ์การต่อสู้จริงมากมายนัก แต่เขาจำเทคนิคในคัมภีร์หมัดได้ขึ้นใจ การชี้แนะเหล่านักเรียนใหม่ที่ยังเป็นมือเบื้องต้น จึงเป็นเรื่องที่ง่ายแสนง่ายสำหรับเขา

เขากลับไปที่ที่นั่งเพื่อรอการมาถึงของหวังเหยียน ไม่นานนัก หวังเหยียนก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เขามองดูลูกศิษย์ที่อยู่ด้านล่างด้วยแววตาจริงจัง ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่า

ภายใต้สายตาของทุกคน หวังเหยียนเริ่มพูดอย่างช้าๆ "ครูเชื่อว่าพวกเธอคงรู้แล้วว่าวันนี้ครูจะพูดเรื่องอะไร ใช่แล้ว มันคือ การทดสอบนักเรียนใหม่!"

หวังเหยียนหยิบชอล์กขึ้นมาเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่บนกระดานดำ "สอบผ่านคือได้เป็นนักเรียนปี 1 ของสื่อไหลเค่ออย่างเต็มตัว สอบตกคือถูกไล่ออก"

"พวกเธอทำงานหนักมาตลอดสามเดือน ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกาย ครูเห็นความพยายามของพวกเธอมาโดยตลอด ในฐานะอาจารย์ประจำชั้น ครูหวังว่าพวกเธอทุกคนจะได้อยู่ที่นี่ต่อไป เพราะฉะนั้นจงพยายามให้ถึงที่สุด อย่าให้ความเหนื่อยยากตลอดสามเดือนต้องสูญเปล่า"

สิ้นเสียงของหวังเหยียน ทุกคนต่างพากันปรบมือให้เขาอย่างเกรียวกราว หวังเหยียนเป็นอาจารย์ที่เป็นที่รักของลูกศิษย์อย่างมากจริงๆ

"ต่อไป ครูจะอธิบายกฎกติกาเฉพาะของการทดสอบให้ฟัง"

จากนั้นหวังเหยียนก็อธิบายกฎการทดสอบอย่างชัดเจน ซึ่งก็เหมือนกับที่โจวอี้เคยทำในเนื้อเรื่องเดิม เมื่ออธิบายจบเขาก็กล่าวเสริมว่า:

"พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ด้วยกันมาสามเดือน ครูเชื่อว่าพวกเธอน่าจะรู้ดีว่าใครที่เข้าขากันได้ดีที่สุด ดังนั้น ครูอนุญาตให้นักเรียนบางส่วนเลือกทีมกันเองได้ โดยมีเงื่อนไขว่าในหนึ่งทีมต้องมีสายโจมตีเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่สำหรับนักเรียนบางคน ครูจำเป็นต้องเป็นคนจัดทีมให้"

"เมื่อจัดทีมเสร็จแล้ว ให้ส่งรายชื่อมาที่ครู ครูจะตรวจสอบความเหมาะสมอีกครั้ง และอาจมีการปรับเปลี่ยนบางส่วน ให้ส่งรายชื่อให้หัวหน้าห้องก่อนช่วงบ่ายวันนี้ และเพื่อให้พวกเธอได้เตรียมตัวสำหรับการทดสอบในวันพรุ่งนี้ ครูได้ตกลงกับอาจารย์ท่านอื่นแล้วว่า วันนี้จะไม่มีการเรียนการสอน"

เมื่อหวังเหยียนพูดจบ นักเรียนต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ หวังเหยียนทำท่าทางเรียกฮั่วอวี่ห่าวให้ตามออกไปคุยข้างนอก

"อวี่ห่าว เธอคงรู้ใช่ไหมว่าครูจะพูดเรื่องอะไร?" หวังเหยียนถามพร้อมรอยยิ้ม

"คงเป็นเรื่องการจัดทีมทดสอบนักเรียนใหม่สินะครับ" ฮั่วอวี่ห่าวตอบตรงๆ

"ถูกต้องแล้วล่ะ ความจริงภายใต้กฎพื้นฐานนั้น มันมีกฎที่รู้กันภายในว่าทุกห้องต้องเลือก ทีมเมล็ดพันธุ์ ขึ้นมา และสำหรับทีมเมล็ดพันธุ์ของห้องเรา ครูวางแผนจะให้เธอ หวังตง และนักเรียนระดับสองวงแหวนอีกคนร่วมทีมกัน เธอมีความเห็นยังไง?"

"ผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อมีอัครวิญญาณจารย์ถึงสองคนคอยแบกผมเข้าสู่สนามรบ" ฮั่วอวี่ห่าวเย้ากลับพร้อมเสียงหัวเราะ

หวังเหยียนหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาจ้องมองฮั่วอวี่ห่าวด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งพลางตบไหล่เขาเบาๆ "ความจริง ครูคาดหวังในตัวเธอไว้สูงมากนะ พยายามเข้าล่ะ คว้าผลการสอบที่ดีมาให้ได้ ครูได้แจ้งนักเรียนคนนั้นไว้แล้ว เดี๋ยวเธอจะมาหาเธอเอง"

เมื่อหวังเหยียนเดินจากไป ฮั่วอวี่ห่าวก็กลับเข้าห้องเรียนทันที เขาเห็นหวังตงกำลังคุยอยู่กับเด็กสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงยาวสีเขียว จะเรียกว่าคุยก็ไม่เชิง เพราะดูเหมือนเด็กสาวคนนั้นจะเป็นฝ่ายพูดอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่หวังตงตอบกลับอย่างแกนๆ ไร้ความสนใจ ทำให้เด็กสาวคนนั้นเริ่มมีท่าทีประหม่าลง

เมื่อเห็นฮั่วอวี่ห่าวกลับมา ดวงตาของหวังตงก็เป็นประกายทันทีและรีบวิ่งเข้าไปหา

"อวี่ห่าว เมื่อกี้อาจารย์เรียกไปทำอะไรเหรอ?"

"อาจารย์หวังเหยียนคุยเรื่องการจัดทีมทดสอบน่ะ" ฮั่วอวี่ห่าวตอบ

"จัดทีม? อาจารย์เป็นคนจัดให้เหรอ?" หวังตงนึกถึงคำพูดที่ว่าบางคนจะถูกจัดทีมให้ เธอจึงเริ่มรู้สึกกังวล

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันอยู่ทีมเดียวกับนายนั่นแหละ" ฮั่วอวี่ห่าวยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

"เหอะ ใครอยากจะอยู่ทีมเดียวกับนายกัน" หวังตงพูดแก้เขินที่ถูกมองออก จากนั้นเธอก็ถามด้วยความสงสัย "แต่ทีมเรามีแค่สองคนเองนะ แล้วอีกคนคือใครล่ะ?"

"ก็น่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น เซียวเซียว ที่อยู่ข้างๆ นายนั่นแหละ" ฮั่วอวี่ห่าวหันไปมองเซียวเซียวที่เดินตามหวังตงมา

"เป็นยัยนี่เหรอ?" หวังตงหันไปมองเซียวเซียวด้วยความประหลาดใจ

"หึหึ ทำไมล่ะคะ? ฉันเองก็เก่งนะ" เซียวเซียวเอ่ย เมื่อรู้ว่าต้องร่วมทีมกัน เธอก็ไม่ได้ทำท่าขัดเขินต่อหวังตงเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

"ในเมื่อรวมทีมกันแล้ว เราไปหาที่ทำความคุ้นเคยกับทักษะวิญญาณของแต่ละคนกันเถอะ จะได้เตรียมตัวสำหรับศึกวันพรุ่งนี้" ฮั่วอวี่ห่าวเสนอ

"ข้าตามใจอวี่ห่าว" หวังตงตอบทันที

"หัวหน้าห้องว่ายังไง ฉันก็ว่าตามนั้นค่ะ" เซียวเซียวเองก็เห็นพ้องด้วย