บทที่ 10: สื่อไหลเค่อเกิดความโกลาหล และความคิดฟุ้งซ่านของหวังตง

หลังจากที่โจวอี้เดินจากไปด้วยความอัปยศ เรื่องราวกลับไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น

ณ สำนักงานกิจการนักเรียน โรงเรียนส่วนนอก โรงเรียนสื่อไหลเค่อ ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการ

"อะไรนะ! เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง? อธิบายลำดับเหตุการณ์มาให้ชัดเจนซิ" ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงสง่า ไร้หนวดเครา อายุประมาณห้าสิบปีที่มีผิวสีเข้ม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน

อาจารย์ผู้รายงานรีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในห้องเรียนของโจวอี้ให้ฟังทันที

หลังจากฟังจบ ใบหน้าของ ตู้เหวยหลุน ก็มืดครึ้มราวกับก้นหม้อไหม้

"ยัยโจวอี้อีกแล้วเหรอ! มีคนร้องเรียนเรื่องยัยนี่ทุกเทอมเลย ถ้าไม่ใช่เพราะสามีของนางคือ ฟานอวี่ ข้าคงไล่นางออกไปนานแล้ว!"

"นี่ขนาดถูกย้ายลงมาสอนชั้นปีที่ต่ำลงแล้วยังไม่เจียมตัวอีก ไม่ได้การ เราต้องรีบหาทางแก้ไขเดี๋ยวนี้"

ตู้เหวยหลุนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะสั่งการ "เจ้าไปปลอบขวัญนักเรียนในห้องนั้นก่อน อย่าให้พวกเขากระจายข่าวออกไปนอกโรงเรียนเด็ดขาด"

พูดจบเขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของคณบดีทันที เขามจัดการโจวอี้ไม่ได้ แต่มีคนที่จัดการได้

หากเป็นนักเรียนจากโรงเรียนทั่วไป ตู้เหวยหลุนย่อมเลือกใช้วิธีการที่เด็ดขาดเพื่อกดเรื่องนี้ไว้ เพราะนักเรียนธรรมดาจะไปต่อกรกับอาจารย์ได้อย่างไร?

แต่นักเรียนของสื่อไหลเค่อไม่ใช่คนธรรมดา ส่วนใหญ่มาจากสำนักและตระกูลใหญ่ทั่วทวีปโต้วหลัว แม้ขุมกำลังเบื้องหลังของพวกเขาจะแทรกแซงสื่อไหลเค่อไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรถูกดูแคลน

ที่สำคัญที่สุดคือ ครั้งนี้ฝ่ายโรงเรียนเป็นฝ่ายผิดอย่างเต็มประตู เพราะเรื่องทั้งหมดเกิดจากการกระทำของโจวอี้เอง

ยัยโจวอี้เอ๊ย หาเรื่องแท้ ๆ ตู้เหวยหลุนสบถในใจพลางรีบสาวเท้า

ไม่นานนัก ข่าวเรื่องนักเรียนห้อง 1 ชั้นปีที่หนึ่งร่วมกันขับไล่อาจารย์ที่ไร้เหตุผลก็แพร่กระจายไปทั่วสื่อไหลเค่อ เรื่องราวประเภทที่นักเรียนตัวเล็ก ๆ รวมพลังกันต่อต้านอำนาจมืดมักจะเป็นที่นิยมเสมอ ในเวลาไม่นานมันก็ถูกเล่าปากต่อปากไปจนถึงโรงเรียนส่วนใน

หลังเกิดเหตุ นักเรียนห้อง 1 ไม่ต้องเข้าเรียนแม้แต่คาบเดียวในวันแรก หลังจากได้รับคำปลอบขวัญจากอาจารย์ที่มาคุมสถานการณ์ ทุกคนก็ถูกส่งตัวกลับหอพัก

ระหว่างทางกลับหอ หวังตงเดินตามหลังฮั่วอวี่ห่าวพลางมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อกลับถึงห้อง หวังตงมีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยังลังเล เธออยากคุยกับฮั่วอวี่ห่าว แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียหน้าเกินไป

ส่วนฮั่วอวี่ห่าวตั้งใจจะเริ่มฝึกฝนทันที เรื่องเล็กน้อยแค่นี้กวนใจเขาไม่ได้หรอก

เมื่อเห็นว่าฮั่วอวี่ห่าวทำท่าจะเริ่มบำเพ็ญ หวังตงก็ไม่สนเรื่องเสียหน้าอีกต่อไป

"เจ้าน่ะ ชื่ออะไร?" หวังตงรีบถามออกไป ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ

ฮั่วอวี่ห่าวไม่คิดว่าหวังตงจะชวนคุยกะทันหันแบบนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้

ท่าทางอ้ำอึ้งไปแวบหนึ่งของเขาทำให้หวังตงยิ่งรู้สึกเขินอาย และเริ่มนึกเสียใจที่ดันเป็นฝ่ายพูดก่อน

ทว่า ฮั่วอวี่ห่าวก็รีบส่งยิ้มสดใสให้แล้วตอบว่า "ฉันชื่อฮั่วอวี่ห่าว แล้วนายล่ะ? ชื่ออะไร?"

"ข้าชื่อหวังตง 'ตง' ที่แปลว่าฤดูหนาวน่ะ" หวังตงรีบบอกชื่อตัวเองออกมา ราวกับได้รับการปลดปล่อยจากความอึดอัด

"ชื่อเพราะดีนะ แต่ฟังดูเหมือนชื่อผู้หญิงเลย" ฮั่วอวี่ห่าวหัวเราะหึ ๆ

"เจ้านั่นแหละที่หน้าเหมือนผู้หญิง!" หวังตงเถียงกลับทันควัน ใบหน้าแดงก่ำ

"ฉันหมายถึง 'ชื่อ' ของนายที่เหมือนผู้หญิง ไม่ได้ว่านายสักหน่อย"

หวังตงชะงักไป เออ... มันก็จริงของเขา

ทว่า หลังจากพูดจบ ฮั่วอวี่ห่าวกลับจ้องมองสำรวจรูปลักษณ์ของหวังตงอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วพูดต่อว่า "จะว่าไป นายก็หน้าเหมือนผู้หญิงจริง ๆ นั่นแหละ แถมยังหน้าแดงง่ายอีกด้วย"

เขาสมทบคำพูดด้วยการค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้หวังตง โน้มตัวลงไปจ้องหน้าเธอในระยะประชิด

"นายคงไม่ได้ปลอมตัวเป็นผู้ชายมาหรอกนะ?"

หวังตงมองฮั่วอวี่ห่าวที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ เธอรีบถอยกรูดแล้วสวนกลับ "เจ้านั่นแหละที่ปลอมตัวเป็นผู้หญิง! ข้าเป็นผู้ชาย อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ!"

แม้จะตะโกนเสียงดัง แต่ในใจของหวังตงกลับรู้สึกผิดบาปอย่างยิ่ง เธอเริ่มกังวลว่าตัวเองเผลอทำพิรุธตรงไหนให้เขาจับได้หรือเปล่า

"หึหึ ไม่ใช่ก็ดีแล้ว" ฮั่วอวี่ห่าวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกลับไปที่เตียงเพื่อเตรียมตัวฝึกฝน

"เดี๋ยว! รอเดี๋ยวก่อน ข้ามีคำถามจะถามเจ้า" หวังตงรีบขวางเขาไว้

"หืม? คำถามอะไรล่ะ? ว่ามาสิ" ฮั่วอวี่ห่าวนั่งขัดสมาธิบนเตียงพลางเอ่ยถาม

"ฝีมือเจ้าใช่ไหม? เสียงที่ดังขึ้นในห้องเรียนเมื่อกี้ คือเสียงของเจ้าใช่ไหม?" หวังตงโพล่งคำถามที่ค้างคาใจออกมา

"ใช่ ฉันเองแหละ" ฮั่วอวี่ห่าวตอบอย่างตรงไปตรงมาที่สุด

"แล้วทำไมเจ้าถึงหัวเราะ..."

หวังตงเผลอสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ทำหน้าเหวอ

"อ้าว... เจ้ายอมรับตรง ๆ เลยเหรอ?" หวังตงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ "เจ้าไม่กลัวข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรือไง?"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเชื่อใจนาย ฉันรู้ว่านายไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาความลับคนอื่นไปโพนทะนา" ฮั่วอวี่ห่าวพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหวังตง

"เชื่อใจข้า? ทำไมล่ะ?" หวังตงงุนงงเป็นอย่างมาก

พวกเขามีเรื่องชกต่อยกันตั้งแต่วันแรก เพิ่งจะรู้จักชื่อกันเมื่อกี้ แต่เขากลับเชื่อใจเธอขนาดนี้เชียวเหรอ?

"เพราะฉันเข้าใจนายดีมาก นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันเชื่อใจ" ฮั่วอวี่ห่าวจ้องมองหวังตงด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

ภายใต้ดวงตาสีครามของฮั่วอวี่ห่าว หวังตงรู้สึกราวกับว่าความลับทุกอย่างของเธอถูกมองทะลุปรุโปร่ง

เข้าใจข้าดีงั้นเหรอ? หรือว่าเขาจะมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของข้าแล้วจริง ๆ? หวังตงอดไม่ได้ที่จะคิดฟุ้งซ่านไปไกล

ฮั่วอวี่ห่าวลอบขำในใจเมื่อเห็นท่าทางลนลานของหวังตง

"เอาล่ะ อย่ากวนฉันเลย ฉันจะเริ่มฝึกแล้ว" พูดจบเขาก็หลับตาลง

เดิมทีหวังตงอยากจะซักไซ้ต่ออีกหลายเรื่อง แต่เมื่อเห็นเขาเข้าสู่สภาวะบำเพ็ญ เธอก็ได้แต่ล้มเลิกความคิดนั้นไปก่อน

จากนั้นเธอก็ขึ้นไปบนเตียงของตัวเอง ตั้งใจจะทำสมาธิฝึกฝนบ้าง แต่ในหัวกลับสลัดคำพูดของฮั่วอวี่ห่าวออกไปไม่ได้เลย

หมอนี่มันน่าโมโหจริง ๆ! หวังตงก่นด่าในใจ

แต่พอพอนึกถึงตอนที่เขาบอกว่าเชื่อใจเธอ และแววตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกอย่างคู่นั้น หัวใจของหวังตงกลับเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นมาอย่างคุมไม่ได้

...

ณ ห้องทำงานคณบดี โรงเรียนสื่อไหลเค่อ

"ท่านคณบดี เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" ตู้เหวยหลุนพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้เคาะประตู

เมื่อเห็นตู้เหวยหลุนลนลานขนาดนี้ ชายวัยกลางคนในชุดขาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายคนนี้มีผมสีขาวประบ่า ใบหน้าหล่อเหลาและดูภูมิฐาน สง่างาม

เขาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ เหยียนเส้าเจ๋อ คณบดีแผนกวิญญาณยุทธ์แห่งโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

"เหวยหลุน มีเรื่องอะไรทำให้เจ้าลนลานได้ขนาดนี้?" เหยียนเส้าเจ๋อถาม

ตู้เหวยหลุนเล่าเหตุการณ์ของโจวอี้ให้ฟังอย่างละเอียด เมื่อฟังจบเหยียนเส้าเจ๋อก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน

"ท่านคณบดี ข้าคิดว่าโจวอี้ควรได้รับโทษที่รุนแรงกว่านี้ เราจะปล่อยให้นางทำตามอำเภอใจแบบนี้ต่อไปไม่ได้" ตู้เหวยหลุนกล่าวอย่างขุ่นเคือง

เหยียนเส้าเจ๋อหลับตาลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า "เหวยหลุน ไปตามตัวโจวอี้กับฟานอวี่มาพบข้าที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้"

"ครับ ท่านคณบดี" ตู้เหวยหลุนรับคำแล้วรีบผลักประตูออกไปทันที