บทที่ 15 อัปเกรดระดับการจำลอง

"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ ท่านพี่?"

กระทั่งหลิวอ้าวซวงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง จึงได้ดึงสติลู่ชวนให้หลุดออกจากภวังค์

เขากลับมามีสติอีกครั้ง

ลู่ชวนเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเสียอาการไปเมื่อครู่ จึงรีบกระแอมไอสองครั้งแล้วเอ่ยขึ้น

"ซวงเอ๋อร์ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงเรียกข้าว่าท่านพี่?"

ลู่ชวนถามถึงความสงสัยในใจของเขา

ท้ายที่สุดแล้ว

ก่อนหน้านี้ เขากับหลิวอ้าวซวงไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยกันสักคำ

จู่ๆ นางก็กลายมาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของเขาเสียอย่างนั้น

ระบบต้องแอบทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

เขาอยากรู้ว่าระบบเปลี่ยนแปลงสิ่งใดไปบ้าง

หลิวอ้าวซวงพยักหน้าและเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

เมื่อไม่นานมานี้ จู่ๆ ก็มีความทรงจำหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวของนาง

แทนที่จะเรียกว่าเป็นความทรงจำ มันกลับเป็นประสบการณ์ที่สมจริงยิ่งกว่า ราวกับว่านางได้ไปสัมผัสมาด้วยตนเองจริงๆ

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในความทรงจำนั้น ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความเกลียดชัง หรือความขุ่นเคือง ล้วนสลักลึกจนสามารถประทับลงในก้นบึ้งของหัวใจนางได้

ในความทรงจำนั้น นางตกหลุมรักลู่ชวนและได้กลายเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของเขา

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่เหตุการณ์ที่ไปเข้าร่วมกับสำนักกระบี่เทวะและต่อสู้กับกลุ่มคนชุดดำลึกลับในภายหลัง ก็ยังฉายชัดอยู่ในหัว

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ลู่ชวนถูกกลุ่มคนชุดดำลึกลับลักพาตัวไป ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดแทง ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและสิ้นหวัง ได้กลืนกินส่วนลึกในจิตใจของนางอย่างหนักหน่วงจนยากจะลืมเลือน!

เมื่อเล่าจบ

หลิวอ้าวซวงก็โผเข้ากอดลู่ชวนไว้แน่น

อ้อมกอดนั้นรัดแน่นเสียจนลู่ชวนแทบจะหายใจไม่ออก

ราวกับว่านางหวาดกลัวเหลือเกินว่าลู่ชวนจะทอดทิ้งนางไปอีกครั้ง ปล่อยให้นางต้องอยู่เพียงลำพัง

เมื่อถูกหลิวอ้าวซวงโอบกอดไว้แน่น พร้อมกับกลิ่นหอมที่โชยมาจากกายของนาง ลู่ชวนก็ถึงกับผงะไปเล็กน้อย

ดังนั้น การกลายเป็นคู่บำเพ็ญเพียรก็หมายถึงการส่งผ่านเรื่องราวจากการจำลองเข้าไปในตัวหลิวอ้าวซวงโดยตรง เปลี่ยนให้มันกลายเป็นประสบการณ์จริงของนาง

ด้วยวิธีนี้ ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาในการจำลอง จึงถูกถ่ายทอดมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้

เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวอ้าวซวงที่กำลังสวมกอดเขาแน่น ลู่ชวนก็สวมกอดนางตอบเช่นกัน

ปากของเขาก็ยังคงพร่ำปลอบโยนนาง

"ไม่ต้องกังวลไปซวงเอ๋อร์ ครานี้ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า"

"อืม!" หลิวอ้าวซวงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของลู่ชวน พึมพำเบาๆ

หลังจากกอดกันอยู่ราวๆ หนึ่งก้านธูป ทั้งสองก็ผละออกจากกันอย่างช้าๆ

เมื่อได้จ้องมองหลิวอ้าวซวงผู้เลอโฉมในระยะประชิดเช่นนี้ ลู่ชวนก็มิอาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ประทับริมฝีปากจุมพิตนางในทันที

หลิวอ้าวซวงหลับตาพริ้ม ปล่อยให้เขาตักตวงความหอมหวานตามใจชอบ

เมื่อความรู้สึกหยั่งรากลึก มันย่อมทวีความรุนแรงขึ้นเป็นธรรมดา

ค่ำคืนนี้ แสงจันทร์ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

...

.........

(ละไว้สามพันตัวอักษร)

วันรุ่งขึ้น

ลู่ชวนตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ภายในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลิวอ้าวซวง รู้สึกได้ถึงความกระปรี้กระเปร่าอย่างเต็มเปี่ยม!

ด้วยความช่วยเหลือจากกายาหยินหยางลี้ลับสูงสุด ระดับของเขาจึงทะลวงผ่านไปถึงระดับสร้างรากฐานขั้นปลายรวดเดียว!

แน่นอนว่า

นั่นเป็นเพราะกายาหยินหยางลี้ลับสูงสุดของหลิวอ้าวซวงไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน และพลังหยินบริสุทธิ์ก็อัดแน่นอย่างยิ่งยวด ซึ่งเป็นยาบำรุงขนานเอกสำหรับบุรุษ ประกอบกับการที่นางได้ก้าวเข้าสู่ระดับแก่นทองคำแล้ว ระดับพลังของนางจึงเหนือกว่าลู่ชวนมากนัก ผลลัพธ์ที่ได้จึงออกมายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

หลังจากนี้ ผลลัพธ์ก็จะลดทอนลงไปอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม การบำเพ็ญเพียรร่วมกันทุกวัน สั่งสมไปเรื่อยๆ ก็ยังคงเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝน

เพราะเหตุนี้

ลู่ชวนจึงตัดสินใจว่านับแต่นี้ไป เขาจะอาศัยอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลิวอ้าวซวง

ไม่เพียงแต่จะช่วยยกระดับการฝึกฝนได้เท่านั้น แต่ยังได้เสพสุขอีกด้วย จะไปหาเรื่องดีๆ เช่นนี้ได้จากที่ใดอีก?

ส่วนหลิวอ้าวซวงน่ะหรือ?

แน่นอนว่านางไม่มีข้อโต้แย้งอันใด

นางเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของลู่ชวนแล้ว ทั้งหัวใจและร่างกายของนางถูกลู่ชวนครอบครองไว้จนหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น

ตามความทรงจำ อีกแปดปีข้างหน้า กลุ่มคนชุดดำลึกลับจะบุกมาโจมตี

ดังนั้น การอยู่ร่วมกับลู่ชวนเพื่อยกระดับการฝึกฝนจึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เอง

ลู่ชวนและหลิวอ้าวซวงจึงอาศัยอยู่ร่วมกันในถ้ำบำเพ็ญเพียรเดียวกันโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

"ซวงเอ๋อร์ เจ้ายังมีหินวิญญาณติดตัวอยู่อีกเท่าไหร่?"

บนเตียง ลู่ชวนโอบกอดหลิวอ้าวซวงพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ข้ามีหินวิญญาณอยู่ทั้งหมดแปดพันก้อนเจ้าค่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือท่านพี่ ท่านขัดสนหินวิญญาณหรือ?"

หลิวอ้าวซวงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

หินวิญญาณมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ฝึกตน

ไม่เพียงแต่การฝึกฝนที่ต้องพึ่งพาหินวิญญาณ

การซื้อโอสถ สมุนไพร ของวิเศษ และอื่นๆ ล้วนต้องใช้หินวิญญาณทั้งสิ้น

ในสายตาของผู้ฝึกตน หินวิญญาณก็เปรียบเสมือนเงินตราในโลกมนุษย์

หินวิญญาณอาจไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่หากปราศจากหินวิญญาณ ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย

"หินวิญญาณแปดพันก้อนรึ?" ลู่ชวนพึมพำเบาๆ

หินวิญญาณแปดพันก้อนนับว่าเป็นจำนวนที่มากโขทีเดียว

ต้องรู้ก่อนว่าตอนที่เขายังเป็นเพียงศิษย์สายนอก เขาต้องใช้เวลาเต็มๆ หนึ่งเดือนเพื่อหาหินวิญญาณระดับต่ำให้ได้หนึ่งร้อยก้อน

แม้แต่หลังจากที่ได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์สายตรงของนักหลอมโอสถระดับสาม และมีศิษย์ ผู้อาวุโส ตลอดจนเจ้าสำนักนับไม่ถ้วนมามอบของขวัญให้ เขาก็ได้รับหินวิญญาณระดับต่ำมาเพียงสามพันห้าร้อยก้อนเท่านั้น

และหินวิญญาณทั้งสามพันห้าร้อยก้อนนี้ก็ถูกเปลี่ยนเป็นคะแนนพลังงานไปหมดแล้ว

แต่หลิวอ้าวซวงกลับมีหินวิญญาณอยู่ถึงแปดพันก้อน ต้องยอมรับเลยว่าในสำนักเขาเขียว นางถือเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยๆ เลยทีเดียว!

แม่ยอดยาหยีที่รัก~

น่าเสียดาย

อำนาจของสำนักเขาเขียวยังอ่อนแอเกินไป แหล่งทรัพยากรหินวิญญาณขนาดใหญ่ล้วนถูกสำนักใหญ่ๆ ยึดครองไปหมด พวกเขาจึงทำได้เพียงเก็บเกี่ยวจากแหล่งทรัพยากรหินวิญญาณขนาดเล็กเพื่อนำมาบำรุงรักษาสำนักเท่านั้น

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมความเร็วในการหาหินวิญญาณถึงได้เชื่องช้านัก

"ท่านพี่ หากท่านต้องการหินวิญญาณ ข้ายกให้ท่านได้นะเจ้าคะ รอจนถึงเดือนหน้า สำนักก็จะแจกจ่ายทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนให้ข้าอีกครั้ง"

เมื่อเห็นท่าทางครุ่นคิดของลู่ชวน หลิวอ้าวซวงก็เอ่ยขึ้น สวมบทบาทภรรยาผู้แสนดีและมารดาผู้เปี่ยมรักอย่างเต็มตัว ในสายตาของนางมีเพียงลู่ชวนเท่านั้น

นางช่างแสนดีจนน่าใจหาย

ในยามนี้

ภายในใจของลู่ชวนกำลังสับสนว้าวุ่นอย่างหนัก

ตอนนี้เขามีคะแนนพลังงานอยู่สองพันห้าร้อยคะแนน ซึ่งเพียงพอสำหรับการจำลองสองครั้ง

ตามหลักการแล้ว เขาไม่ควรต้องมากังวลเรื่องหินวิญญาณในตอนนี้

ทว่า ลู่ชวนต้องการอัปเกรดระบบจำลอง!

อัปเกรดเป็นระดับ 3!

ระดับ 2 มีโอกาสสุ่มได้พรสวรรค์สีเขียว

แต่ระดับ 3 จะสุ่มได้พรสวรรค์สีเขียวอย่างแน่นอน และยังมีโอกาสสุ่มได้พรสวรรค์สีน้ำเงินอีกด้วย!

ไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์สีน้ำเงินเลย มันย่อมทรงพลังกว่าพรสวรรค์สีเขียวอย่างแน่นอน

หากมีพรสวรรค์สีน้ำเงิน เขาอาจกลายเป็นอัจฉริยะได้ ไม่ใช่คนไร้ค่าที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย!

เขาไม่สามารถแม้แต่จะตามความเร็วในการฝึกฝนของหลิวอ้าวซวงได้ทัน นับประสาอะไรกับการทะลวงเข้าสู่ระดับแปลงวิญญาณ นั่นมันก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ

ท้ายที่สุดแล้ว เวลาที่เหลืออยู่ของเขามีไม่มากนัก เพียงแค่แปดปีเท่านั้น!

เมื่อคิดได้เช่นนี้

ลู่ชวนก็กัดฟันแน่น แววตาเผยให้เห็นถึงความมุ่งมั่น แล้วเอ่ยขึ้น "ตกลงซวงเอ๋อร์ เอาหินวิญญาณของเจ้ามาให้ข้าเถอะ สามีของเจ้ามีเรื่องสำคัญต้องใช้มัน!"

สิ้นเสียงคำกล่าว

หลิวอ้าวซวงก็ไม่ลังเลใจ นางหยิบถุงมิติออกมาและนำหินวิญญาณทั้งหมดที่มีอยู่ออกมามอบให้

เมื่อนับดูให้ดีแล้ว

มันไม่ใช่แค่แปดพัน แต่เป็นแปดพันห้าร้อยก้อน!

เมื่อรวมกับคะแนนพลังงานสองพันห้าร้อยคะแนนของเขา มันก็กลายเป็นคะแนนพลังงานหนึ่งหมื่นหนึ่งพันคะแนนพอดี!

ไม่เพียงแต่จะสามารถอัปเกรดระดับการจำลองได้เท่านั้น แต่ยังสามารถทำการจำลองได้อีกหนึ่งครั้งด้วย!

ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้!

มันช่างบังเอิญเกินไปแล้วจริงๆ!

ลู่ชวนไม่รอช้า รีบสังเวยหินวิญญาณทั้งแปดพันห้าร้อยก้อนที่มีอยู่เพียงหยิบมือเดียวให้กับระบบทันที

"ระบบ เปิดหน้าต่างสถานะ"

【โฮสต์: ลู่ชวน】

【ระดับการบำเพ็ญเพียร: สร้างรากฐานขั้นปลาย】

【รากวิญญาณ: รากวิญญาณธาตุไฟระดับกลาง】

【จำนวนครั้งการจำลอง: 0】

【ระดับการจำลอง: ระดับ 2 (สามารถอัปเกรดได้)】

【คะแนนพลังงาน: 11000】

【พรสวรรค์: ปรมาจารย์หลอมโอสถ (สีเขียว)】

【คู่บำเพ็ญเพียร: หลิวอ้าวซวง】

เมื่อมองดูหน้าต่างสถานะที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ลู่ชวนก็ไม่ลังเลที่จะอัปเกรดระดับการจำลองทันที

ในชั่วพริบตา

คะแนนพลังงานที่มีอยู่สูงถึง 11,000 ก็ลดฮวบลงไปถึง 10,000 ในพริบตา

ลู่ชวนอดไม่ได้ที่จะโอดครวญ ระบบจำลองการฝึกฝนนี่มันผลาญเงินเก่งเกินไปแล้ว ไม่ใช่หรือไง?

ไม่ว่าจะเป็นการอัปเกรดระดับการจำลองหรือการทำการจำลอง ล้วนต้องใช้หินวิญญาณจำนวนมหาศาลทั้งสิ้น

ดูเหมือนว่า

การหาหินวิญญาณคงต้องกลายเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกนับแต่นี้เป็นต้นไป

"ระบบ เริ่มการจำลอง!"

เมื่ออัปเกรดสำเร็จ ลู่ชวนก็เริ่มทำการจำลองทันที เขาอยากรู้เหลือเกินว่าการจำลองในระดับ 3 กับระดับ 2 นั้นแตกต่างกันอย่างไร