ตอนที่ 3 ผู้เล่น PK

ในตอนนี้ผมใช้ไม้เท้า(แท่งไม้โง่ๆ)ที่ได้รับมาจากระบบในการล่ามอนสเตอร์ แต่ไม่ใช่เอามาใช้สกิลหรือร่ายเวทมนต์โจมตีอะไรแบบนั้นนะ แต่ผมเอามาไม้เท้านั้นฟาดมอนสเตอร์ตั้งหาก

 

 

ก่อนอื่นผมต้องขอชมก่อนเลยว่าเกมนี้มันทำออกมาได้สมจริงมากจริงๆ เพราะในตอนนี้ร่างของมอนสเตอร์ผึ้งโดนไม้เท้าในมือผมฟาดจนของเหลวสีแดงกระเด็นมาโดนมือของผม

 

 

นี้มันหยะแหยงจริงๆ ผมไม่รู้จะชมผู้พัฒนาเกมหรือด่าดี แต่ก็ต้องยอมรับจริงๆว่ามันสมจริงไม่ต่างจากในโลกความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย

 

 

「เย้! เลเวลอัพแล้ว」เสียงของยูมีร์ดังขึ้นพร้อมกับกระโดดไปมา

 

 

「จริงด้วยแหะ งั้นตอนนี้พวกเราก็เลเวล 3 แล้วสินะ 」

 

 

เมื่อผมมองลงไปตรงจุดที่ผมยืนอยู่นั้นก็เกิดวงแหวนสีทองจากใต้ฝ่าเท้าของผมสว่างขึ้นมา นี้เป็นเอฟเฟคของเกมอีกอย่างนึงคือเมื่อผู้เล่นเลเวลอัพก็จะเกิดวงแหวนสีทองขึ้นพร้อมกับเสียงของระบบที่แจ้งว่าเลเวลของผู้เล่นเพิ่มขึ้นแล้ว

 

 

หลังจากวงแหวนสีทองหายไป ผมก็มองไปรอบๆเพื่อหามอนสเตอร์ตัวใหม่เพื่อเก็บเลเวลต่อ

 

 

ในการเริ่มต้นนั้น ผู้เล่นใหม่สามารถใช้น้ำยาเพิ่ม HP ได้อย่างไม่กำจัดและสามารถต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้โดยไม่ต้องกลับไปที่หมู่บ้าน นอกจากว่าผู้เล่นเสียชีวิต

 

 

นั้นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้มีผู้เล่นมากมายอยู่เต็มป่าและรอบๆหมู่บ้านเพื่อฟาร์มเลเวลจนเต็มไปหมด ดังนั้นพวกเราทั้งคู่หลังจากที่ฆ่ามอนสเตอร์สำเร็จจำเป็นต้องหามอนสเตอร์ใกล้ๆกับจุดเดิมโดยที่ไม่ต้องไปแย่งผู้เล่นคนอื่นในบริเวณใกล้เคียง

 

 

ซึ่งในตอนแรกผมคิดว่าเมื่อเกมเปิดให้เล่นผู้เล่นมากมายของแย่งกันเพื่อฆ่ามอนสเตอร์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นแบบที่ผมคิดทุกๆคนดูจะมีมารยาทในการเล่นเกมกันมากทีเดียว

 

 

ในตอนนี้พวกเรากำลังหยุดพักหลังจากเอาชนะมอนสเตอร์ได้สำเร็จในขณะที่ผมกำลังเล่นกับไม้เท้าในมือระหว่างพักยูมีร์ก็หันมาถามกับผม

 

 

「ไฮน์โดะ เราไม่ลองไปสู้กับมอนเตอร์ที่เลเวลสูงกว่านี้หน่อยหรอฉันเริ่มเบื่อกับการต่อสู้กับผึ้งพวกนี้แล้วอะ」

 

 

「ฉันว่าอย่าดีกว่าพวกเราควรที่จะฟาร์มมอนสเตอร์ตรงนี้ก่อน เพราะฉันคิดว่ามอนสเตอร์ตรงนี้มันไม่ได้แข็งแกร่งจนเกินไปเราน่าจะสามารถเก็บเลเวลอยู่ที่ได้จนถึงเลเวล 5」

 

 

「นายหมายความว่าเราควรเก็บเลเวลให้สูงกว่านี้ก่อน แล้วค่อยไปสู้กับมอนสเตอร์ตัวอื่นๆใช่ไหม」

 

 

「ก็ตามนั้นแหละ…เดี๋ยวนะ..เธอเล่นเกมพวกนี้มาตั้งเยอะแต่เธอไม่รู้เรื่องพื้นฐานพวกนี้หรอ แล้วเกมอื่น ๆ เธอเล่นได้ยังไง」

 

 

「แหะๆ...ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้หรอกส่วนใหญ่ฉันจะเล่นกับพวกที่เล่นเกมเก่งๆหนะ」

 

 

「ฉันเคยได้ยินคำพูดนี้มาก่อนจากที่ไหนสักแห่ง มันทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ …」

 

 

รู้สึกว่ามันจะเป็นสิ่งที่ทำให้ลำบากผมลำบาคอย่างแน่นอนแลพผมก็หยุดคิดถึงมันไม่ได้

 

 

... เมื่อพูดถึงข้อมูลของมอนสเตอร์ระดับของพวกมันจะแสดงอยู่ด้านบนเหมือนกับของผู้เล่น

 

มอนสเตอร์ผึ้งก่อนหน้านี้มีชื่อว่า「 คิลเลอร์ บี 」

 

 

พวกมันมีเลเวลที่แตกต่างกันเล็กน้อยเท่าที่ผมเคยเห็นในป่านี้ คิลเลอร์ บี เหล่านี้อยู่ในบริเวลป่าที่อยู่ติดกับหมู่บ้านมีเลเวลตั้งแต่ 1 จนถึงเลเวล 5

 

 

และหากสัวเกตุดีๆ คิลเลอร์ บี จะมีขนาดที่แตกต่างกันตามเลเวลด้วยและดูเหมือนว่า HP ของพวกมันก็จะเพิ่มขึ้นด้วยตามเลเวลและขนาดตัว

 

 

อย่างไรก็ตามจากการที่ผมเก็บข้อมูลและนำมาวิเคราะห์ หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้พวกเราได้ตัดสินใจที่จะอยู่ใน 「ป่าDondery」 แต่ ...

 

 

「 ย๊าก ไปตายซะ!」

 

 

「 อะไรนะ!? 」

 

 

「ไฮน์โดะระวัง! ข้างหลังนาย」

 

 

ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีผู้เล่นสวมหน้ากากสกีพยายามเข้ามาดจมตีด้วยไม้กอล์ฟจากด้านหลัง

 

 

ผมไม่สามารถหลบได้ทันและมันทำให้ผมโดนฟาดเต็มๆจน HP หายไป 1 ใน 3 จากทั้งหมด

 

 

จากน้ำเสียงและรูปร่างดูเหมือนผู้เล่นที่เข้ามาโจมตีจะเป็นผู้ชาย… แต่ทำไมผู้เล่นถึงเข้ามาโจมตีผู้เล่นด้วยกันเองละ!

 

 

เพื่อปกป้องผมที่ถูกโจใตร ยูมีร์ได้ก้าวเข้ามาขวางตรงกลางระหว่างผมและผู้ชายที่เข้ามาโจมตี

 

 

「นายมาโจมตีพวกเราทำไม」ยูมีร์พุ่งเข้ามาขว้าง ก่อนจะหันไปถามชายตรงหน้าที่เข้ามาโจมตีด้วยความโกรธ

 

 

「ไม่มีความจำเป็นต้องบอก พวกที่อยู่เป็นคู่จะต้องตาย! 」

 

 

「คู่... ?」

 

 

ชายผู้นี้ยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่องแต่ยูมีร์เองก็สามารถป้องกันตัวเองได้ด้วยดาบในมือ(แท่งไม้)

 

 

ถึงแม้ผมจะตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ผมก็รวบรวมสติและมองไปที่ชื่อของผู้เล่นที่เข้ามาโจมตีผม

 

 

ชื่อผู้เล่น「โป๊กเกอร์เฟซ」

 

 

ตั้งชื่อในเกมว่าโป๊กเกอร์เฟซ เดี๋ยวก่อนนะหรือว่าที่เขาส่วมหน้ากากเพราะหน้าเขาเป็นตัวตลกจริงๆรึเปล่า  แต่…!

 

 

เขาเป็นผู้เล่นเลเวล 5 และชื่อของเขา ...เป็นสีเหลือง!

 

 

ทันใดนั้นยูมีร์ที่กำลังป้องกันการดจมตีของโป๊กเกอร์เฟซอยู่นั้นก็ตะโกนขึ้นมา

 

 

「ไฮน์โดะ เขาเป็นผู้เล่น PK ถึงแม้ฉันจะยังไม่เคยเจอผู้เล่นที่ชื่อกลายเป็นสีเหลืองแต่ผู้เล่นเหล่านี้เป็นผู้เล่นที่อันตราย 」

 

 

「มันคืออะไร...ร..ระวัง อันตรายยูมีร์ 」ยูมีร์หลบการโจมตีของโป๊กเกอร์เฟซก่อนที่จะวิ่งมาทางไฮน์โดะ

 

 

「อยู่เฉยๆทำไมเล่า...ไฮน์โดะ...วิ่งเร็ว! 」ยูมีร์กล่าวตื่นก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งหนีเข้าไปในป่ารัหว่างทางยูมีร์อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเพื่อให้ไฮน์โดะเข้าใจ

 

 

「PK คืออักษรย่อที่ผู้เล่นใช้เรียก「 ผู้เล่นที่ฆ่าผู้เล่นด้วยกัน 」 พวก PK จะมีพฤติกรรมที่ชอบฆ่าผู้เล่นด้วยกันเองเพื่อสนองความสนุกและนอกจากการฆ่าผู้เล่นด้วยกันเองแล้วยังมีการขโมยไอเทมหรือดักปล้นและฆ่าผู้เล่นเหล่านั้นที่ตกเป็นเหยื่อ! แต่ที่สำคัญตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี !?」ยูมีร์อธิบายขณะที่กำลังวิ่งหนีก่อนที่จะหันกลับไป「ส่วนนายก็เลิกวิ่งไล่ฆ่าพวกฉันได้แล้ว」

 

 

แม้ว่าเธอจะตะโกนออกไปแบยนั้นก็เถอะ ... แต่ดูเหมือนว่าไอ้คนที่มันวิ่งไล่อยู่ด้านหลังจะม่ด้ฟังเลยแม้แต่น้อย

 

 

แบบงี้ก็หมายความว่าในเกมนี้ผู้เล่นสามารถโจมตีผู้เล่นด้วยกันเองได้

 

 

ในขณะที่ผมรักษายูมีร์ซึ่งกำลังป้องกันการโจมตีอย่างต่อเนื่องจากผู้เล่นที่ชื่อโป๊กเกอร์เฟซ ผมก็อาศัยจังหวะที่ยูมีร์ถอยออกมาและถามเธออย่างรวดเร็ว

 

 

「จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราฆ่าผู้เล่นคนนี้? 」

 

 

「ไม่มีโทษใดๆหากเราฆ่าผู้เล่นที่มีสีชื่อเป็นสีเหลือง พวกเราจะฆ่าเขางั้นหรอ!? 」

 

 

「แน่นอน ลุยเลยยูมีร์ ! 」

 

「งั้นลุยละน้าา..」ยูมีร์ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต็นก่อนจะพุ่งเข้าใส่โป๊กเกอร์เฟซ

 

 

「เอานี้ไปกินซะ !?」

 

 

ด้วยการโจมตีของยูมีร์ดาบไม้ฟันเข้าใส่ด้านข้างของโป๊กเกอร์เข้าที่ซี่โครงอย่างรุนแรง

 

 

แต่ดูเหมือนว่าเพราะเขาใส่เสื้อเกราะที่ไม่ได้เป็นอุปกรณ์เริ่มต้นของเกม ทำให้โป๊กเกอร์เฟซไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

 

 

เขาลุกขึ้นยืนทันทีและเผชิญหน้ากับพวกเราอีกครั้ง

 

 

「ฉันจะไม่หยุด จนกว่าฉันจะจัดการคู่รักให้หมดไปจากโลกใบนี้ให้ได้ เพราะว่าฉันอิจฉายังไงละ! 」โป๊กเกอร์เฟซตะโกนออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

 

「เขาพูดเรื่องอะไรหน่ะ…」ยูม๊ร์ร้องขึ้น

 

 

「ยูมีร์ ฉันว่าสถานะการณ์ตอนนี้เริ่มไม่ดีแล้ว มีความแตกต่างระหว่างอุปกรณ์และเลเวลของเรามากเกินไป! 」

 

 

ยูมีร์พยักหน้าก่อนที่จะเข้าไปปะทะกับโป๊กเกอร์เซฟอีกรอบ

 

 

เมื่อพูดถึงความสามารถทางร่างกายยูมีร์มีความสามารถเหนือกว่าอย่างเห็นด้ชัด แต่เพราะค่าสถานะตัวละครของเธอต่ำกว่าอีกฝ่ายนั้นทำให้เธอเสียเปรียบ

 

 

ทุกครั้งที่เธอได้รับความเสียหายผมจะคอยใช้สกิลรักษาเธอ แต่ถึงแม้จะมีสกิลของผมคอนช่วยเธออยู่แต่ดูเหมือนว่าความเสียหายที่ได้รับจะมากกว่าสกิลที่ผมใช้

 

 

ในกรณีอีกฝ่ายถึงแม้ว่าเขาเองก็โดนยูมีร์โจมตีไปหลายรอบแต่ความเสียหายที่ทำได้นั้นมันน้อยเกินไป เพียงน้ำยาเพิ่ม HP ขวดเดียวก็สามารถเพิ่มเลือดได้มากกว่าความเสียหายที่ยูมีร์ทำนั้นทำให้ผมไม่เห็นทางที่เราทั้งคู่จะสามารถเอาชนะเขาได้เลย

 

 

「 ไฮน์..โดะ ทำอะไรสักอย่าง! 」

 

 

「 ห..หนีกันก่อน!」 ไฮน์โดะตะโกนบอกก่อนที่เขาจะทำการก้มลงหยิบทรายบนพื้นและขว้างใส่ตาของโป็กเกอร์เฟซ

 

 

「อ๊ากกก ตาของฉัน  ฉันจะไม่ปล่อยพวกนายไปแน่! 」โป๊กเกอร์เฟซร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

 

หลังจากที่ผมขว้างทรายใส่เขา พวกเราก็รีบวิ่งออกมาโดยไม่ได้สนใจอะไรเลยรวมถึงทิศทางที่พวกเรากำลังวิ่งไปด้วย

 

 

ด้วยเหตุนี้พวกเราทั้งคู่จึงออกนอกเขต「ป่าDondery」 และมายังเขตที่ชื่อว่า「 Homa Plains」

 

 

ชายสวมหน้ากากยังคงวิ่งตามพวกเราอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า..แต่เราไม่ใช่คู่รัก!

 

 

「ตายยยย!」เสียงแห่งความตายดังไล่ทั้งคู่มาอย่างรวดเร็ว

 

 

「โธ่! ทำไมนายต้องมาขัดขวางเวลาของพวกเราด้วย 」ยูมีร์พูดขึ้น

 

 

「ห๊ะ! ว่าไงนะ !? เมื่อกี้เธอพูดวะ..ว่าเวลาของพวกเรางั้นหรอ!? อ๊ากกก !? ฉันไม่ยอม..ฉันจะไม่มีวันปล่อยพวกนายทั้งคู่ไปแน่!!」

 

 

「ไฮน์โดะ! ทำอะไรสักอย่างหน่อยซิ๊ 」

 

 

「ฉันก็กำลังคิดอยู่เนี่ย! 」

 

 

ระหว่างวิ่งหนี ผมพยายามมองผู้เล่นที่สามารถช่วยเราทั้งคู่จากการไล่ล่า แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยู่รอบ ๆเลยแม้แต่คนเดียว

 

 

ผมคิดว่าถ้ามีผู้เล่นที่ไม่ชอบพวกผู้เล่น PKs รอบ ๆ พวกเขาจะช่วยเรา แต่ ...

 

 

โอ้..ผมคิดอะไรออกแล้ว

 

 

「ยูมีร์ ช่วยถ่วงเวลาให้ฉันสัก 1 นาที! 」

 

 

「เข้าใจแล้ว」

 

 

「ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะทำอะไรกัน แต่ตายซะเถอะแล้วค่อยไปเจอกันที่หมู่บ้าน! 」

 

 

สิ่งที่ผมกำลังทำคือสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่ผู้เล่นที่อาจจะช่วยพวกเราได้ในวิกฤตครั้งนี้

 

 

หลังจากใช้ไอเท็มฟื้นฟูและสกิลรักษาให้ยูมีร์แล้วผมก็รีบวิ่งออกมา

 

 

จากนั้นผมรีบวิ่งทะลุพุ่มไม้ก่อนที่จะทำความเสียหายให้กับ「สิ่งนั้น」ในขณะที่ถอยออกมาอย่างระวังเพื่อไม่ให้อยู่ห่างจากมากเกินไปก่อนที่ผมจะเริ่มทำแบบนี้ซ้ำๆกับ「สิ่งนั้น」จน「สิ่งนั้น」เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

แล้วด้วยความประมาทของผมเจ้า「สิ่งนั้น」มันก็เริ่มเยอะจนเกิน จนมันสามารถไล่ตามผมทันและทำความเสียหายใส่ผมได้...แถมเจ็บอีกตั้งหาก

 

 

ด้วยความเสียหายที่ไม่มากแต่ด้วยจำนวนที่เยอะทำให้ HP ของผมหายไปไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

เมื่อเห็นว่า HP เหลือเพียง 1 ใน 3ผมเริ่มรู้สึกกลัวและหลังของผมรู้สึกเย็นๆแปลกๆ

 

 

นอกจากนี้「สิ่งนั้น」มันไม่เพียงแต่่นาเกียจเท่านั้นแต่กลิ่นของมันก็ไม่ได้หน้าปกว่ากันเลย ทำไมนักพัฒนาถึงได้ลงรายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านี้กันนะ!

 

 

ไม่นานขณะที่ผมถูกไล่ล่าโดย「สิ่งนั้น」ผทก็เริ่มบังคับให้ตัวเองวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่

 

 

เห็นแบบนี้ แต่บอกเลยว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด

 

 

「มาแล้วววว ยูมีร์หลบเร็ว ไปทางซ้าย ซ้าย! 」

 

 

「ฮ..ไฮน์โดะ」

 

 

「หลีกทางงงง ฉันจะได้...!? 」

 

 

และนี้คือแผนที่ผมวางเอาไว้ 「สิ่งนั้น」ที่ผมไปลากพวกมันมาคือมอนสเตอร์เลเวล 6 ... ก็อบลินนั้นเอง ผมทำการวิ่งเข้าหาโป๊กเกอร์เฟซที่กำลังงุนงงก่อนที่จะตกตะลึงกับฝูงก๊อบลินที่วิ่งไล่ผมมา

 

 

ด้วยความตกใจโป๊กเกอร์เฟซไม่สามารถหนีได้ทันก่อนที่จะโดนฝูงก๊อบลินพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว

 

 

ส่วนผมนั้นวิ่งผ่านร่างของโป๊กเกอร์เฟซโดยไม่แม้แต่หันไปมอง

 

 

「 ม..ไม่นะ! ช่วยฉันด้วยยยย! อ๊ากกกก!? 」

 

 

ร่างของเขาถูกเหล่าก๊อบลินเหยียบย่างโหดร้ายและตกเป็นเป้าหมายของก๊อบลินในทันที

 

 

HP ของเขาลดลงอย่างรวดเร็วด้วยการโจมตีของก๊อบลินที่ลุมล้อมเขาอยู่

 

 

ในขณะที่เฝ้ามองเหตูการณ์จากระยะใกล้ ยูมีร์ก็เดินเข้ามาก่อนที่จะถามผม

 

 

「ไม่น่าเชื่อ นายปเรียนรู้การทำ MPK ที่ไหนมา」

 

 

「อ่าว มันมีวิธีแบบนี้อยู่ในเกมอยู่ด้วยหรอ งั้น PK ที่หมายถึงผู้เล่นฆ่าผู้เล่นด้วยกัน…」

 

 

「 MPK คือการลากมอนสเตอร์มาฆ่าผู้เล่น ถ้าให้เข้าใจง่ายๆคือการควบคุมมอนสเตอร์นั้นแหละ」ยูมีร์อธิบาย

 

 

「งั้นหรอ การจะทำ MPK นั้นมันไม่ง่ายเลย」

「นายทำมันโดยที่ไม่รู้ตัวหรอเนี่ย นายรู้รึเปล่าสิ่งที่นายทำมันยากมากและอันตรายมากๆด้วย…」

 

 

เอาจริงๆแล้ว ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นผมคงไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอน

 

 

แต่เอาจริงๆแล้วไม่ว่าทางไหนก็ตามถ้าพลาดขึ้นมา นั้นก็เท่ากับว่าเราไปเกิดที่หมู่บ้านกันอยู่ดีนั้นแหละ

 

「อย่าพูดอย่างนั้นสิ แม้ว่ามันจะเป็นเกม แต่การถูกฆ่าในลักษณะนั้นเป็นสิ่งที่ฉันเกลียดอย่างยิ่ง ไม่มีทางที่ฉันจะยอมรับมันได้」

 

 

「สำหรับฉันเช่นกัน! เอ๊ะ... - 」

 

 

「ม..ไม่นะฉันเห็นฉากรัก... ฉันจะไม่... อ๊ากก! 」

 

 

แม้แต่คำพูดสุดท้ายของเขามันก็ชั่งไร้สาระ HP ของโป๊กเกอร์เฟซลดลงอย่างรวดเร็วจนในที่สุดมันก็เลือก 0

 

 

เมื่อเห็นว่า HP ของเขาหมดลงพวกเราทั้งคู่ต่างถอยห่างออกมาอีกเพื่อให้พ้นระยะการตกเป็นเป้าหมายของมอนสเตอร์

 

 

ร่างของชายสวมหน้ากากค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเทานั้นหมายความว่าเขาได้ตายไปแล้วนั้นเอง

 

 

ก๊อบลินพวกนั้นเมื่อตรวจสอบรอบและไม่พบเห็นผู้เล่น พวกมันก็ค่อยๆแยกย้ายกันออกไปศพของชายคนนั้นกลายเป็นอนุภาคของแสงและจางหายไป

 

 

เขาจะกลับไปเกิดที่หมู่บ้านเริ่มต้น

 

 

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างจบลงแล้วพวกเราทั้งคู่ก็ทรุดลงกับพื้น

 

 

「วุว ฉันเหนื่อยจัง…」

 

 

「ฉันด้วย…ฉันต้องวิ่งด้วยเหตุผลที่ไร้สาระพวกนี้เนี้ยนะ」

 

 

「เจอกับผู้เล่น PK ในวันแรกของการเล่นเกม แถมเจ้านั้นยังไม่ฟังสิ่งที่พวกเราพูดสักคำ」

 

 

ผมไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องเจอกับผู้เล่น PK ตั้งแต่ยังไม่ทันเลเวล 10 ...

 

 

หรือผมควรดีใจที่ได้รู้ว่าในเกมนี้มีผู้เล่น PK ตั้งแจ่วันแรกที่เล่นเกม

 

 

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือถ้าหากโดนผู้เล่น PK ฆ่าจะต้องสูญเสียอะไรไปบ้างนี้คือสิ่งที่ยังไม่รู้คำตอบ..

 

 

ยูมีร์ที่กำลังนั่งพิงหลังผมอยู่นั้นจู๋ๆ เธอก็ลุกขึ้นเหมือนนึกอะไรได้สักอย่าง

 

「ไฮน์โดะ นายได้สังเกตุหรือเปล่าว่าเขาสังกัดอยู่กิลด์อะไร?

 

 

「เอ๊ะ..กิลด์เหรอ? 」

 

 

「อื้ม ก็ที่ใต้ชื่อของเขามันเขียนว่า「 กิลด์ต่อต้านคู่รัก 」อยู่หน่ะ」

 

 

「ชื่อกิลด์นี้อะไรเนี่ย…นี้ในเกมนี้ยังมีคนแบบนั้นอยู่อีกหรอ อย่างน้อยที่สุดมันก็ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกที่เกมเปิดให้เล่นสิ…」

 

 

「นายพูดถูก …เอ๊ะ ถ้างั้นสิ่งที่หมอนั้นพูด ก็คือ... ฉ..ฉ..ฉันกับน..น..นายเป็นค..ค..คู่รักงั้นหรอออออออ! 」

 

 

「มันน่ารำคาญน่า…」

 

 

「...」

 

 

ยูมีร์หันหลังกลับมาอย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้ยินคำพูดของผม เธอจึงเริ่มดึงแก้มของผมพร้อมกับแก้มของผมที่แดงขึ้นจากแรงดึงของเธอ ซึ่งผมคงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าหน้าตาของยูมีร์ในตอนนี้ตลกขนาดนั้นเวลาที่เธอโกรธ

 

「เมื่อกี้นายพูดว่ายังไงนะ...」

 

「ฉันพูดว่าพวก PK มันน่าลำคาน」

 

…ยังไงก็ตามหลังจากที่ผ่านเหตูการณ์ PK มาได้พวกเราทั้งคู่ก็กลับไปเก็บเลเวลของเราต่อ