บทที่ 1: เวิลด์

บทที่ 1: เวิลด์

"พระเจ้าช่วย การทะลุมิติไม่ใช่เรื่องแต่งหรอกเหรอเนี่ย?"

หลินหลี่ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว พึมพำกับตัวเองด้วยความตกตะลึงสุดขีด เธอยังเอื้อมมือไปหยิกแก้มตัวเองด้วยซ้ำ

ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามา พร้อมกับความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

อืม... สัมผัสของมือน้อยๆ ที่ทั้งเรียวงาม นุ่มนวล และเนียนละเอียด

เธอจ้องมองเด็กสาวในกระจกที่กำลังทำท่าทางแบบเดียวกันกับเธอ

แม้มันจะฟังดูไร้สาระสิ้นดี แต่เธอก็ต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง

เธอได้ทะลุมิติมาแล้ว

จะพูดให้ถูกก็คือ ในชาติที่แล้วเธอเป็นผู้ชายดวงซวยที่ต้องต่อสู้กับโรคมะเร็งและใช้ชีวิตไปวันๆ เมื่อคืนเขาเพิ่งจะเข้านอนโดยที่ยังไม่ได้เปิดแอปพลิเคชันสีชมพูหรือสีดำเหลืองด้วยซ้ำ แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เสียแล้ว

การทะลุมิติมายังโลกใบนี้ เธอได้กลายเป็นเด็กสาวที่ชื่อว่า หลินหลี่

เมื่อมองไปรอบๆ ห้องแต่งตัวอันกว้างขวาง มันเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้หรูหราที่ดูเหมือนจะถูกรังสรรค์มาอย่างประณีต ถัดไปคือเสื้อผ้าและกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดอีกมากมายที่ยังไม่ได้แกะกล่อง

แม้เธอจะไม่รู้ราคาหรือชื่อแบรนด์ที่แน่ชัดก็ตาม

แต่สำหรับหลินหลี่ ผู้ซึ่งในชาติก่อนเป็นเพียงนักทำคลิปสอนเล่นเกมที่ใช้ชีวิตแบบเดือนชนเดือน ความหรูหราอู้ฟู่ระดับนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต

"ถึงจะตกใจอยู่บ้างที่กลายมาเป็นผู้หญิง แต่การได้มีชีวิตที่แข็งแรงสมบูรณ์ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนล่ะนะ"

เมื่อนึกถึงร่างกายที่อ่อนแอและเต็มไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บเมื่อวานนี้ หลินหลี่ก็ยอมรับสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองด้วยทัศนคติที่มองโลกในแง่ดี

เธอฟังเสียงของตัวเองที่ตอนนี้นุ่มนวลและอ่อนหวานกว่าแต่ก่อน

แล้วเริ่มสำรวจตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง

"ไอ้สิ่งที่นูนขึ้นมาตรงหน้าอกนี่มันหนักชะมัด ทำเอาเมื่อยเลยแฮะ"

"ตรงนั้นมันหน้าตาเป็นแบบนี้เองเหรอ แปลกดีนะ"

"ขาฉันสวยจัง"

"เสียดายก็แต่น้องชายที่อยู่ด้วยกันมาตั้งยี่สิบกว่าปีดันหายวับไปซะแล้ว"

....

หลังจากจัดการกับสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองได้แล้ว หลินหลี่ก็พยายามนึกถึงเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิม

เธอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการปะติดปะต่อความทรงจำอันเลือนลางของร่างเดิม และได้รู้ว่าเจ้าของร่างมีความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานกับครอบครัว ครอบครัวของหลินหลี่ร่ำรวยมหาศาล ซึ่งนั่นหมายความว่าเธอต้องแบกรับความกดดันอย่างหนักมาตั้งแต่เกิด เจ้าของร่างเดิมจึงตัดสินใจย้ายออกมาอยู่คนเดียว โดยหวังจะสร้างชื่อเสียงในวงการธุรกิจด้วยตัวเอง ทว่าเธอกลับไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้

หลินหลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อผ่อนคลาย เรื่องไหนที่ยังไม่เข้าใจ เธอก็จะไม่พยายามฝืนคิดให้ปวดหัวในตอนนี้ ข่าวดีก็คือเจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่คนเดียวและไม่ได้ติดต่อกับญาติพี่น้อง ดังนั้นคนใกล้ชิดจึงยังจับไม่ได้ว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว

โลกใบนี้โดยรวมแล้วคล้ายคลึงกับโลกเดิมของเธอ แต่ถูกเรียกว่าดาวบลูสตาร์ และยังมีลักษณะทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์บางส่วนที่เหมือนกับในชาติก่อนของเธอด้วย

ด้วยความรู้ ไอเดียต่างๆ ไปจนถึงบทเพลงและภาพยนตร์ชั้นยอดจากอีกโลกหนึ่ง การจะรวยและสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังด้วยต้นทุนที่เธอมีอยู่ตอนนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้น สภาพร่างกายของหลินหลี่ก็ยังสมบูรณ์แบบมากอีกด้วย

เรือนผมสีทองสยายทิ้งตัวลงประบ่า มีน้ำหนักและหนานุ่มอย่างน่าทึ่ง ดวงตาสีมรกตของเธอดูเหมือนจะเปล่งประกายอยู่ตลอดเวลา รูปร่างของเธอสมส่วนด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร และสัดส่วน 85-66-86 ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ด้านหน้าอยู่ตลอดเวลา เธอยังมีผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งหยกมันแกะ และสัดส่วนร่างกายที่สมบูรณ์แบบพร้อมกับเรียวขาที่ยาวกว่าหนึ่งเมตร ร่างกายในวัยสิบแปดปีนี้ หากมองจากมุมมองของอดีตโอตาคุ ถือว่าไร้ที่ติราวกับซูเปอร์สตาร์ดาวรุ่งที่มักจะได้เห็นกันแต่บนจอเงินเท่านั้น

หลินหลี่มองดูตัวเองในกระจก ชื่นชมรูปลักษณ์ของตัวเอง ยิ่งมองก็ยิ่งหลงตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

"ทั้งรวย มีไอเดีย แถมยังมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นขนาดนี้ ตอนนี้ฉันกลายเป็นคุณหนูสวยรวยขาวของแท้แล้วสิเนี่ย"

"ถึงการจากไปของเจ้าของร่างเดิมจะยังเป็นปริศนา แต่ในเมื่อฉันได้รับโอกาสนี้มาแล้ว ฉันก็จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุดทั้งเพื่อเธอและเพื่อตัวฉันเอง แบบนี้ถึงจะไม่ทำให้เธอต้องผิดหวัง"

"เอาล่ะ ขอเอนหลังพักผ่อนและเสวยสุขสักเดือนนึงแล้วกัน ^_^"

ล้อเล่นน่า! อุตส่าห์ได้โอกาสครั้งที่สองในการมีชีวิต แถมเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร แน่นอนว่าเธอต้องลองออกไปกิน ดื่ม เที่ยวเล่นให้หนำใจก่อนสิ เธอจะใช้เวลาสักสองสามเดือนเพื่อทำความคุ้นเคยกับโลกใบนี้และร่างกายสตรีของเธอ จากนั้นค่อยก้าวเดินต่อไปทีละก้าว

เธอล้มตัวลงนอนบนเก้าอี้บีนแบค หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตามความเคยชินและเริ่มท่องโลกอินเทอร์เน็ตของวัน ในเมื่อเพิ่งมาถึงโลกนี้ การเรียนรู้เกี่ยวกับการพัฒนาและชีวิตประจำวันของที่นี่ให้มากขึ้นจึงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

เธอเปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมา และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือหัวข้อยอดฮิตติดเทรนด์ ซึ่งหัวข้ออันดับหนึ่งดึงดูดความสนใจของหลินหลี่ในทันที

"จากการร่วมมือกันพัฒนาของหลากหลายประเทศ เครื่องจำลองการดำดิ่งด้วยจิตสำนึกได้เสร็จสิ้นนวัตกรรมทางเทคโนโลยีแล้ว 'เวิลด์' เกมออนไลน์สวมบทบาทเสมือนจริงเกมแรก จะเปิดให้บริการในวันพรุ่งนี้เวลา 12:00 น. ตามเวลาสากล นี่จะเป็นการเปิดฉากยุคใหม่ของเกมออนไลน์ ด้วยความสมจริง 100% ตัวละคร NPC ทั้งหมดขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูง และคาดว่ามันจะกลายเป็นชีวิตที่สองของมวลมนุษยชาติ"

"???"

หลินหลี่ดีดตัวเด้งขึ้นจากโซฟา ในฐานะผู้ทะลุมิติ แม้เธอจะเพิ่งมาถึงและยังไม่เข้าใจโลกนี้อย่างถ่องแท้ แต่ข้อมูลที่ได้จากความทรงจำอันเลือนลางของเจ้าของร่างเดิม รวมไปถึงเครื่องมือทางเทคโนโลยีที่เธอกำลังใช้อยู่ ล้วนบ่งชี้ว่าการพัฒนาทางเทคโนโลยีของที่นี่ควรจะใกล้เคียงกับโลกมนุษย์สิ

ด้วยระดับเทคโนโลยีเพียงเท่านี้ พวกเขาสามารถประดิษฐ์สิ่งที่อนุญาตให้จิตสำนึกดำดิ่งลงไปในเกมออนไลน์ ทำให้ผู้เล่นสามารถแกว่งดาบฟาดฟันได้ด้วยตัวเองจริงๆ น่ะหรือ?

ถึงจะถอยออกมาหนึ่งก้าวและสมมติว่าเทคโนโลยีนี้มีอยู่จริง มันก็ควรจะถูกนำไปใช้ในวงการทหาร หรือส่วนงานโดรนในด้านการบินและอวกาศเป็นอันดับแรกไม่ใช่เหรอ จะเอามาสร้างเกมออนไลน์ให้คนทั่วไปเล่นเนี่ยนะ?

เธอหวนนึกถึงการทะลุมิติมายังโลกนี้อย่างผิดหลักวิทยาศาสตร์ และการกลายร่างเป็นผู้หญิงหลังตื่นนอนอย่างไม่สมเหตุสมผลของตนเอง

จากนั้นเธอก็นึกถึงนิยายหลายเรื่องของนักเขียนระดับเทพที่เธอชื่นชอบในชาติก่อน

หลินหลี่ตั้งข้อสันนิษฐานอย่างกล้าหาญว่า เกมออนไลน์นี้น่าจะเป็นกุญแจเชื่อมสู่อีกโลกหนึ่งของจริง หากมันเป็นเพียงแค่เกม ทำไมผู้ให้บริการถึงต้องเป็นองค์กรรัฐวิสาหกิจด้วยล่ะ?

สิ่งของจากเกมออนไลน์จะปรากฏขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงในอนาคตหรือไม่ แล้วความสามารถจากในเกมจะทำให้ระเบียบและกฎเกณฑ์ของโลกแห่งความเป็นจริงพังทลายลงด้วยหรือเปล่า?

ถ้าอย่างนั้น ชีวิตใหม่เอี่ยมของเธอที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น จะไม่ตกอยู่ในอันตรายงั้นเหรอ?

แถมรูปลักษณ์ปัจจุบันของเธอ ยังเป็นความงามระดับล่มบ้านล่มเมืองอีกต่างหาก

"อึก..."

หลินหลี่กลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้ดีว่าข้อสันนิษฐานอันไร้สาระของเธอนั้นมีความเป็นไปได้ ก็ในเมื่อการทะลุมิติที่มีแต่ในนิยายยังเกิดขึ้นได้จริง การที่เกมออนไลน์จะหลอมรวมเข้ากับโลกแห่งความเป็นจริงก็อาจจะไม่ใช่เรื่องโกหกเช่นกัน

ความคิดที่จะอู้งานพักผ่อนเมื่อครู่นี้ถูกยกเลิกไปในทันที!

หลินหลี่ตัดสินใจที่จะลองเข้าไปสัมผัสดูเสียก่อนว่าเกมออนไลน์นี้มันเป็นอย่างไรกันแน่

ในชีวิตก่อน เธอคือผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดปาร์ตี้ลงดันเจี้ยนในเกมแนว MMORPG และมีไหวพริบระดับท็อปในเกมประเภทนี้ และเมื่อรู้ว่าเกมออนไลน์นี้อาจเกี่ยวข้องกับการหลอมรวมกับโลกความเป็นจริง บวกกับเงินทุนมหาศาลในบัญชีธนาคาร เธออาจจะสามารถเร่งความเร็วและนำหน้าคนอื่นๆ ไปได้ไกลลิบในขณะที่พวกเขายังคงเพลิดเพลินกับการเล่นเกมอยู่

เธอจะเข้าไปหาคำตอบก่อนว่ามันเป็นเกมประเภทไหน และทดสอบว่าเธอจะสามารถปรับตัวเข้ากับระบบการควบคุมแบบใหม่ได้หรือไม่ ในที่สุดเธอก็ได้รับชีวิตที่ปกติและแข็งแรงสมบูรณ์มาครอบครอง เธอจึงต้องรักษามันไว้ให้ดีที่สุด

หลังจากสั่งซื้อแคปซูลดำดิ่งทางออนไลน์และจัดการเรื่องสารอาหารเหลวเรียบร้อยแล้ว หลินหลี่ก็เริ่มเข้าไปดูเว็บไซต์ทางการของ "เวิลด์"

ไม่เหมือนกับเกมออนไลน์แบบดั้งเดิมทั่วไป เกมนี้สามารถเข้าเล่นได้ผ่านหมวกกันน็อกหรือแคปซูลดำดิ่งเท่านั้น ทั้งยังต้องยืนยันตัวตนด้วยรหัสพันธุกรรม บัญชีผู้เล่นไม่สามารถสร้างใหม่ มอบให้ผู้อื่น หรือซื้อขายได้ ระบบเหรียญทองในเกมเชื่อมโยงกับระบบยูเนี่ยนเพย์ ซึ่งอนุญาตให้ใช้เงินจริงซื้อเหรียญทองได้

สายอาชีพถูกแบ่งออกเป็นสายต่อสู้และสายผลิต อาชีพสายต่อสู้ขั้นพื้นฐานสามารถเลือกเส้นทางเฉพาะทางได้เมื่อถึงเลเวลสามสิบ อาชีพทั้งสองประเภทสามารถรับค่าประสบการณ์ได้จากการบรรลุเงื่อนไข และการเลื่อนระดับของแต่ละสายก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อกัน สายผลิตจะชำนาญทักษะการดำรงชีวิตพิเศษ ทำให้สามารถสร้างอุปกรณ์ ปรุงยา หลอมวัสดุ และรวบรวมข้อมูลได้

ประเภทอาชีพสายต่อสู้ทั่วไป ได้แก่ ผู้พิทักษ์ สายจู่โจม สายความแม่นยำ สายเวทมนตร์ และสายรักษา หลังจากเลือกเส้นทางเฉพาะทางแล้ว การใช้อุปกรณ์จะมีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น

ทุกคนจะสุ่มได้รับพรสวรรค์พิเศษเฉพาะตัวตามรหัสพันธุกรรมของพวกเขา พรสวรรค์ของแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะสามารถพัฒนาให้ดีขึ้นได้ในภายหลัง

เมื่อเห็นดังนี้ หลินหลี่ก็ยิ่งมั่นใจ ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้จะต้องนำไปสู่การหลอมรวมกับโลกแห่งความเป็นจริงอย่างแน่นอน ก็บริษัทเกมปกติที่ไหนเขาจะเปิดตัวมาด้วยระบบที่ขาดความสมดุลขนาดนี้กันล่ะ

"ถ้าฉันก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้จริงๆ... ฉันจะยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่านะ? ในโลกใบนั้นจะมีเทพเจ้าอยู่ไหม?"

หัวใจของหลินหลี่เต้นผิดจังหวะไปโดยไม่รู้ตัว ในวันแรกหลังจากการทะลุมิติ เธอต้องเผชิญกับสถานการณ์ทุกรูปแบบที่เกินกว่าจะทำความเข้าใจได้ แต่ไม่ว่าอย่างไร การมีชีวิตที่ดีในโลกใบใหม่นี้ก็คือเป้าหมายสูงสุดของหลินหลี่ในตอนนี้

วันรุ่งขึ้น หลังจากแคปซูลดำดิ่งมาส่งและติดตั้งเสร็จเรียบร้อย หลินหลี่ก็ลงไปนอนข้างในด้วยความตื่นเต้น เมื่อการรวบรวมข้อมูลร่างกายและการเชื่อมโยงรหัสพันธุกรรมเสร็จสิ้น เธอก็เฝ้ารอการเปิดเซิร์ฟเวอร์พร้อมกันทั่วโลกในเวลา 2 ทุ่มอย่างเงียบๆ

จิตใจของเธอปลอดโปร่ง เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จนกระทั่งจู่ๆ เธอก็รู้สึกได้ว่าจิตสำนึกของตัวเองกำลังจมดิ่งลงไป

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลินหลี่ก็มายืนอยู่ใจกลางมิติที่เต็มไปด้วยกระแสข้อมูลสีฟ้า

เสียงระบบปัญญาประดิษฐ์ดังขึ้นรอบทิศทาง:

"ยินดีต้อนรับสู่ เวิลด์ ขอให้คุณเพลิดเพลินไปกับชีวิตที่สองของคุณอย่างเต็มที่"