ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

「อ๊า !! ตายแน่ฉัน ไฮน์โดะช่วยรักษาฉันที 」

 

 

「ขอโทษทีทั้งไอเท็มและสกิลของฉันติดคูลดาวน์ เธอช่วยเหลือตัวเองไปก่อนนะ」

 

 

「เอ๊ะ !? อ๊า! ดาบฉัน 」เสียงของหญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ

 

 

「โอ้…เธอตายแล้ว」เสียงของชายหนุ่มที่ชื่อ ไฮน์โดะร้องออกมา

 

 

HP ของยูมีร์เหลืออยู่ 0

 

 

เมื่อผมเห็นHPของยูมีร์หมดลง ผมค่อยๆถอยห่างจากมอนสเตอร์ที่มีลักษณะคล้ายกับก๊อบลิน

 

 

เมื่อไฮน์โดะถอยออกมาจากระยะของก๊อบลินมันก็ค่อยๆเดินจากไปเมื่อไม่เห็นศัตรูอยู่ในระยะ

 

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมักจะต้องคอยใช้ไอเทมเริ่มต้นการฟื้นฟูไร้ขัดจำกัด...

 

 

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่เธอก็มักเป็นแบบนี้เสมอ

 

 

ผมค่อยๆเดินเข้าใกล้ศพสีเทาที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นศพนั้นคือยูมีร์นั้นเอง ผมหยิบไอเทมเริ่มต้นการฟื้นฟูไร้ขัดจำกัดจากช่องเก็บของก่อนที่จะเทลงไปยังร่างของยูมีร์

 

 

ชื่อจริงของมันคือ「น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งการเริ่มต้น」เป็นไอเทมที่ไม่สามารถใช้ได้ในระหว่างการต่อสู้

 

 

ชื่อไอเทมนี้มันอะไรกัน ยังกับเป็นของที่พระเจ้าสร้างมาเพื่อแหกทุกกฎเกณฑ์ของมนุษย์ 「ว่าไปนั้น」 หลังจากที่ผมเทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงไปที่ร่างของยูมีร์ไม่นานนักร่างของเธอค่อยๆเปร่งแสงออกมา

 

 

「ฉัน..ยัง..มี..ชีวิตงั้นหรอ」เสียงของยูมีร์กล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก

 

 

「ใช่...ยินดีตอนรับกลับ」

 

 

ร่างกายของยูมีร์ค่อยๆมีสีกลับคืนมาพร้อมกับเรี่ยวแรงที่ฟื้นคืน

 

เห็นได้ชัดว่าหากเธอไม่ได้รับการฟื้นฟูภายใน 1 นาทีหลังจากการตาย เธอจะถูกส่งกลับไปยังเมืองล่าสุดที่ออกมา

 

 

ดังนั้นการเล่นโซโลจึงค่อนข้างอันตรายสำหรับเกมนี้

 

 

ผมสงสัยจริงๆว่าจะมีพวกไอเทมช่วยชีวิตแบบอัตโนมัติสำหรับผู้เล่นโซโลรึเปล่า

 

 

「มันเป็นไปไม่ได้หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด เราควรไปเก็บเลเวลกันในป่าเริ่มต้น」ยูมีร์พูดขึ้นพร้อมกับปัดเศษดินที่ติดอยู่กับเสื้อผ้าของเธอ

 

 

「เธอพูดแบบนั้นเพราะฉันเป็นผู้เล่นใหม่ใช่มั้ย? ใช่มั้ย!?」

 

 

「ก็นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอว่าพวกเราไม่ควรรีบจนเกินไป เพราะนี้พึ่งเริ่มเกมเป็นวันแรก 」

 

 

ใช่ มันเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ เพราะเกมที่พวกเขาทั้งคู่เล่นกันอยู่นั้นพึ่งเปิดตัวในวันนี้เมื่อตอนเวลา 10.00 น.นี้เอง

 

 

และตอนนี้เป็นเวลา 14.00 น.

 

 

อย่างไรก็ตามผมไม่คิดว่าพวกเราทั้งคู่สามารถเปรียบเทียบกับเหล่าผู้เล่นเกมเมอร์ที่ใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนเพื่อเล่นเกมตลอดเวลา ... แต่บางสิ่งก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกไป

 

แต่ในตอนนี้ผมไม่ต้องการเทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงบนศพของยูมีร์…ผมหมายถึงแรงจูงใจของเธออะนะ

 

 

อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดว่าจะเจอเมื่อมาเล่นเกมนี้ในวันแรกของการเปิดตัวเกม

 

 

ผมสงสัยว่ามีวิธีการหาพื้นที่ล่ามอนสเตอร์ที่เหมาะสมที่อื่นรึเปล่า

 

 

เพราะตอนนี้เราเป็นคนที่ถูกล่าแทนที่จะเป็นคนล่า

 

 

ผมคิดถึงเรื่องนั้นในขณะที่ใช้สกิลฟื้นฟูอย่างต่อเนื่องให้กับยูมิร์ที่พึ่งฟื้นขึ้นมา

 

 

「ฉันคิดว่าเราควรกลับเข้าเมืองเพื่อไปหาข้อมูลกันก่อน เช่นการหาจุดฟาร์มเลเวลที่เหมาะสมและความแตกต่างของเลเวลมอนสเตอร์หรือการแชร์ค่าประสบการณ์ที่ได้รับในปาร์ตี้」ยูมีร์พูดขึ้นขณะที่ไฮน์โดะกำลังใช้สกิลฟื้นฟูใส่เธอ

 

 

「หาข้อมูล? ข้อมูลพวกนั้นปล่อยให้คนอื่นหาไปเถอะ เราควรใช้สัญชาตญาณของเราเพื่อหาวิธีในการเกมนี้และฉันคิดว่ามันก็สนุกกว่าการไปนั่งหาข้อมูลพวกนั้นตั้งเยอะและอีกอย่างนะเธอลืมอะไรไปรึเปล่า เกมมันพึ่งเปืดให้พวกเราเล่นมาไม่กี่ชั่วโมงเองเธอคิดว่าจะสามารถหาข้อมูลพวกนั้นได้จากพวกผู้เล่นใหม่ในเมืองเริ่มต้นได้รึไงกัน」

 

หลังจากที่ผมพูดออกมาโดยที่ไม่ทันคิด ร่างของผมแข็งค้างทันทีและมองไปที่ยูมีร์พร้อมกับกระพริบตาด้วยความงุนงง

 

「ฉ…ฉันพูดอะไรแปลกๆออกไปงั้นหรอ」

 

 

「อ..โอ้...」ยูมีร์ยิ้มกว้าง

 

 

「อ..อะไรละ」

 

 

「เรื่องนั้นไม่เคยอยู่ความคิดของฉันเลย ... อย่างที่ฉันคิดไว้เลยถ้าฉันอยู่กับนายฉันคงได้สนุกสนานกับเกมนี้อย่างแน่นอน ฉันดีใจที่ฉันพานายเข้าเล่นเกมนี้ด้วยกัน」

 

 

「...」

 

 

ที่จริงแล้วด้วยความที่ยูมีร์เป็นคนที่พูดอะไรตรงๆเธอมักจะพูดออกมาจากความรู้สึกจริงๆของเธอ ... ผมพบว่ามันยากที่จะปฎิเสธคำพูดเหล่านั้นของเธอและมันก็ทำให้ผม...

 

 

ด้วยเหตุผลบางอย่างผมไม่ต้องการให้เธอเห็นใบหน้าของผม ผมเลยรีบหันหลังให้เธอแล้วเริ่มเดิน

 

 

「เอาล่ะ เราจะย้อนกลับไป ที่ป่าDondery …ใช่ไหม? เราจะฟาร์มเลเวลจนกว่าเลเวลของพวกเราจะสูงพอที่เราจะไม่จำเป็นที่จะต้องใช้อาวุธเริ่มต้นอีกต่อไป」

 

"จริงๆนะ!? งั้นไปกันเถอะ! 」

 

 

พวกเราทั้งคู่เริ่มเดินทางกลับไปยังป่าDondery

 

 

ระหว่างเดินทางกลับพวกเราผ่านกลุ่มปาร์ตี้ที่เต็มไปด้วยผู้ชาย

 

 

ผมรู้สึกว่าอาจจะเกิดเรื่องบางอย่าง .. เลยลองพยายามเดินห่างจากยูมีร์และผ่านพวกเขาไป

 

 

แต่เมื่อเดินผ่านพวกเขาไปผมก็ได้ยินเสียงที่พวกเขาคุยกัน

 

 

「โอ้เธอค่อนข้างสวนเลยนะ 」

 

 

「เฮ้ ลองทักเธอดูสิ และลองชวนเทอมาถ่ายรูปกับพวกเรา」

 

 

「ฮิฮิ แค่การทักทายผู็หญฺิงสวยๆแบบนั้น มันไม่ได้เป็นอุปสรรค์สำหรับคนแบบฉันเลย…」

 

 

เห้อ อย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิดยูมีร์กำลังถูกพวกนั้นจ้องมอง

 

 

…แต่เดี๋ยวนะ…เมื่อกี้เหมือนผมจะได้ยินเสียงหัวเราะแบบที่พวกโอตาคุชอบหัวเราะเมื่อเจอกับพวกผู้หญิงในจินตนาการเลย ผมคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม

 

 

แต่ยังไงก็ชั่งเถอะ…ผมต้องพยายามทำตัวเหมือนตนไม่รู้จักเธอ…มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ผมเดินข้างๆเธอ

 

 

นี้ถือเป็นสกิลการหลีกเลี่ยงที่จะหนีจากเพื่อนในวัยเด็กของผมที่มีใบหน้าที่ไร้ที่ติ(สวยและน่ารักสุดๆ)

 

 

ในเกมนี้ใบหน้าของผมไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ... และตัวผมเองก็ไม่ได้ต้องการให้รูปร่างดูดีขึ้นไปกว่านี้

 

 

แน่นอนว่ายูมีร์จะต้องพบเจอปัญหาแบบนี้ด้วยรูปร่างและหน้าตาที่ดึงดูดของเธอ ถึงแม้มันจะดูน่าลำคานไปบ้างแต่ผมก็มีแผนช่วยเหลือเธออยู่แล้วและแน่นอนไม่ใช่ในฐานะแฟนของเธอ

 

 

ยิ่งกว่านั้นมันจะช่วยให้ผมไม่ต้องเจอกับเรื่องที่ลำบาคและยังสามารถจัดการปัญหาเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

 

 

' สมบูรณ์แบบ…การพรางตัวของผมสมบูรณ์แบบ! '

 

 

「ทำไมอยู่ๆ นายถึงทำให้ตัวเองห่างเหินจากฉันละไฮน์โดะ นั่นทำให้ฉันเหงา ～ 」เสียงของยูมีร์ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าเธอน้อยใจ

 

 

「ม่ายยย ～ อย่าเข้ามาใกล้ฉัน !! 」

 

 

' การลายพรางล้มเหลว '

 

 

ทันใดนั้นออร่าความอิจฉาจากกลุ่มปาร์ตี้ชายล้วนก็รุนแรงขึ้นอย่างชัดเจน พวกเขาก็จ้องมองมาที่ผมอย่างรวดเร็ว

 

 

แต่ทุกคนคงสงสัยสินะว่าผมเริ่มเล่นเกมนี้ได้ยังไง สำหรับเหตุผลที่ผมเริ่มเล่นเกมนี้เราจะต้องย้อนเวลากลับไป 2 ชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์มันเป็นวันหยุดงานพาร์ทไทม์ของผม ดังนั้นผมจึงนอนพักอยู่ในบ้านของตัวเองอย่างมีความสุข แต่ ...

 

 

แต่ในขณะที่ผมกำลังนอนอย่างมีความสุขอยู่นั้น เบื้องหน้าของผมปรากฎเงาของหญิงสาว เปลือกตาของผมค่อยๆเปิดออกก่อนที่จะเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีหญิงสาวกำลังนอนทับร่างของผมอยู่เธอคือเพื่อนในวัยเด็กและเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมอีกด้วย

 

 

ผมสีดำยาวของเธอกระจายอยู่ทั่วทั้งเตียงและบนตัวผม

 

 

แวบแรกผมค่อนข้างตกใจเลยทีเดียว ... ทำไมเธอถึงมานอนทับร่างของผมได้

 

 

「วาตารุ นายกับฉัน ... มาเล่นเกม VR กัน มันเป็นเกมออน์ไลน์เสมือนจริง! 」

 

 

「เดี๋ยวก่อนยูมิ แล้วทำไมเธอถึงมานอนทับฉันแบบนี้…นี้คือสิ่งที่ผู้หญฺงชอบทำตอนที่จะขออะไรผู้ชายรึไงกัน และเรื่องเล่นเกมฉันไม่มีหรอกนะเครื่อง VR นั้นหน่ะ 」

 

 

ทันทีที่ผมตอบเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้ยินผมตอบโดยที่เธอไม่ได้ฟังคำตอบของผมเลย ต้องเข้าใจก่อนว่ายูมีร์เธอเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างคิดไปทางด้านบวก(ด้านที่เธอคิดไปเองคนเดียว) เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มและแววตาที่เป็นประกาย

 

 

ผมที่รู้สึกแปลกๆทันทีที่เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอ มือของผมค่อยๆจับไปที่ไหล่ของเธอก่อนที่จะดันเธอลุกออกจากร่างของผม แต่ด้วยความซวยอะไรสักอย่างที่ผมรู้สึกตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ร่างของยูมิที่ผมดันออกไปดันลื่นหลุดออกจากมือที่ผมจับอยู่ก่อนที่หัวของเธอจะพุ่งลงมากระแทกกับใบหน้าของผมเต็มๆ

 

ด้วยการที่ใบหน้าของผมและเธออยู่ใกล้กันมากมันทำให้ผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆจากยูมีร์ ซึ่งต้องยอมรับเลยว่ามันรู้สึกหอมมากจริงๆ

 

 

「จริงหรอ! จริงๆนะ! แต่นายยุ่งทุกวันเลยไม่ใช่หรอ」ยูมิถามขึ้นด้วยความดีใจ ซึ่งเธอคงไม่ได้ยินสิ่งที่วาตารุพูดอย่างแน่นอน

 

 

「ตราบใดที่มันใช้เวลามันกี่ชั่วโมงต่อวันฉันก็ไม่มีปัญหาหรอก นอกจากนี้ฉันเองก็ไม่ได้ทำงานทุกวันและฉันก็เลิกงานตอน 22.00 น. ด้วย แต่ถึงแบบนั้นเธอก็รู้ว่าฉันไม่มีเงินพอที่จะซื้อเครื่อง VR ได้อยู่ดี」

ด้วยฐานะครอบครัวของผมที่ค่อนข้างลำบาครวมถึงพ่อเองก็ไม่อยู่แล้วด้วย

 

 

แม่ของผมทำงานทุกวันจนดึกและเงินที่ผมได้รับจากการทำงานพิเศษมันก็ยังไม่เพียงพอกับภาระค่าใช้จ่ายในบ้าน

 

 

ถ้าหากเป็นเกมธรรมดาทั่วไปผมคงสามารถซื้อได้ แต่ผมไม่สามารถที่จะใช้เงินมากมายขนาดนั้นไปซื้อเครื่องเล่น VR ได้อย่างแน่นอนในปัจจุบัน

 

 

หากเป็นเกมเก่าที่รองรับเครื่องรุ่นเก่าอาจเป็นไปได้ แต่มันต้องไม่ใช่เกมในเครื่อง VR ที่ยูมิชวนผมเล่นอย่างแน่นอน

 

 

เกมที่เธอชวนผมเล่นนั้นเป็นเกมล่าสุดที่พึ่งเปิดตัว

 

 

「 หึหึหึ …ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่านายจะต้องพูดอย่างงี้」ยูมิพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

 

 

「หะ?」

 

 

ยูมิที่ลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะก้มลงไปหยิบกระเป๋าของเธอจากข้างเตียง

 

 

ก่อนที่เธอจะค่อยๆหยิบบางอย่างออกมาจากระเป๋าของเธออย่างช้าๆ ...

 

 

「 ท๊าดา! มันเป็นเครื่องเล่น VR รุ่นล่าสุด VRX3500 และที่สำคัญฉันมีอยู๋สองเครื่อง 」เธอหยิบเครื่อง VR ออกมาโชว์อย่างถาคภูมิใจ

 

 

เครื่อง VR นั้นเป็นเหมือนแว่นตาดำคู่หนึ่งที่มีการออกแบบที่มีสไตล์ ถ้าผมจำไม่ผิดเครื่องนี้เหมือนจะพึ่งโฆษณาผ่านทีวีไปเมื่อเช้า

 

 

ยูมิส่งกล่องเครื่อง VR มาในมือผมกล่องนึงก่อนที่อีกกล่องเธอจะเอามันไปกอดไว้อย่างอารมณ์ดี

 

 

ในขณะที่ยูมิกำลังกดรัดฟัดเหวี่ยงกับกล่อง VR ของเธออยู่นั้นผมก็พูดแซกขึ้นมา

 

 

「 เดี๋ยวก่อนนะยูมื  ถ้าฉันจำไม่ผิด ในข่าวบอกว่าเพื่อป้องกันการขายเครื่อง VR พวกเขาได้ออกกฎว่าให้สามารถซื้อได้ 1 คน ต่อ 1 เครื่องไม่ใช่หรอ」

 

 

「แปลกแหะ! ฉันคิดว่านายไม่ค่อยดูข่าวซะอีก」ยูมืพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

 

 

ใช่แล้ว ปกติผมก็ไม่ค่อยได้ดูข่าวหรอก

 

 

ทุกคนต่างก็สนใจเทคโนโลยี VR ที่ให้มนุษย์เราสามารถเข้าไปอยู่ในโลกเสมือนจริงเต็มรูปแบบที่ที่เธอถืออยู่ทั้งนั้นแหละ แม้กระทั้งตัวของผมเอง

 

 

ด้วยการเปิดตัวเครื่อง VR นี้ ได้มีเกมมากมายที่สร้างขึ้นมาเพื่อลงเล่นในเครื่อง VR นี้ เช่น FPS, MMORPG, และอื่นๆอีกมากมาย...

 

 

และยังได้ยินข่าวลือมาว่า รุ่น VRX3500 นั้นมีที่มาจากเครื่องต้นแบบ VR ทั้งหมด 3500 เครื่อง

 

 

เมื่อวางเป็นวันแรกที่เริ่มจักจำหน่ายเครื่อง VR และมรระหว่างทางกลับบ้านจากที่ทำงานผมรู้สึกประหลาดใจที่คิวยาวเหยียดจนล้นออกมาจากนอกร้านที่จัดจำหน่ายเครื่อง VR

 

 

การซื้อเครื่อง VR นั้นจำเป็นต้องใช่ ID ส่วนบุคลในการซื้อและถือเป็นการยืนยันตัวตน

 

 

ในทำให้ใครก็ตามที่ซื้อเครื่อง VR ไปเครื่องนึงแล้วก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสามารถซื้อเครื่องที่ 2 ...

 

 

「ฉันจะบอกความจริงกับนายก็ได้ ที่จริงแล้วใช้ชวนพ่อไปซื้อด้วยหน่ะ」

 

 

「ห้ะ…เธอให้ลุงอาคิฟุมิไปซื้อกับเธอด้วยหรอ 」

 

 

ผมไม่อยากจะนึกภาพเลยจริงๆ ลุงอากิฟุมิที่ทำงานมาทั้งวันด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานแล้วยังต้องมาต่อแถวซื้อเครื่องเล่น VR ที่แถวก็โครตจะยาว.... ลุงจะหน้าสงสารเกินไปแล้วนะครับ

 

 

「คุณพ่อต้องเอาบัตร ID ไปทำงานในตอนเข้าฉันก็เลยให้คุณพ่อตามมาตอนเลิกงาน...แต่ นายไม่รู้หรอกฉันต้องอดทนขนาดไหนกว่าจะได้เครื่องนี้มา ฉันต้องต่อคิวตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเย็นเลยนะ ในท้ายที่สุดเพราะว่าฉันไปไม่ทันงานเลี้ยงวันเกิดขอนายได้ทันเวลา ... เพราะกว่าฉันจะได้ซื้อเครื่อง VR มันก็เลย4ทุ่มไปแล้ว หลังจากนั้นฉันก็รีบมาที่บ้านของนายแต่ไม่ว่าฉันจะกดกริ่งกี่ครั้งก็ไม่มีใครออกมา ... ฉันเหงามากจนฉันร้องไห้ นายรู้บ้างไหม!!」

 

 

「อ่าว นั้นเธอเองหรอ เธอเล่นมาดึกซะขนาดนั้นฉันก็ไม่ได้ลงไปเปิดนะซิ  แล้วทำไมเธอถึงไม่ใช่โทรศัพท์ของเธอโทรมาหาฉันละ 」

 

 

「อ้า…ฉันลืมไปเลย ฉันแค่อยากทำให้นายประหลาดใจเท่านั้น…ฉันเลยลืมเรื่องโทรศัพท์ไปซะสนิทเลย…… 」ยูมิกล่าวพร้อมร้อยยิ้มแห้งๆ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่จนผมพูดขึ้น

 

 

「เธอเนี่ยน้า ... แล้วอยู่คนเดียวข้างนอกตอนกลางคืนมันอันตรายเธอไม่รู้รึไง」วาตารุกล่าวขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

 

「ใครบอกนายฉันอยู่คนเดียว ฉันอยู่กับคุณพ่อตั้งหาก」

 

 

「ว่าไงนะ ลุงอาคิฟุมิก็อยู่กับเธอตลอดทั้งคืนเลยหรอ 」วาตารุตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

 

 

「นายก็เห็นอยู่ว่ามีแค่ชั้นที่เข้ามาในบ้านของนาย คุณพ่อเขากลับไปนอนที่บ้านแล้ว 」

 

 

เป็นคุณพ่อที่น่าสงสารที่สุด ... นอกจากต้องทำงานจนถึงวันเสาร์แล้วยังจะต้องมาทำอะไรแบบนี้อีก

 

 

ชั่งเป็นคุณพ่อที่ยอกเยี่ยมที่สุด้ท่าที่เคยเจอมาเลย ผมขอคารวะเลยครับลุงอาคิฟุมิ ...

 

 

อย่างที่ยูมิบอก เมื่อวานนี้เป็นวันเกิดปีที่ 17 ของผมเอง

 

 

ผมวางแผนที่จะมีการเฉลิมฉลองเล็กน้อยกับแม่และน้องสาวของผมและรวมถึงยูมิด้วย แต่ ...

 

 

เพราะเธอไม่ได้มาในตอนท้ายเค้กที่ผมทำด้วยตัวเองจึงอยู่ในตู้เย็น

 

 

「อะ..ขอโทษทีนะที่ช้า แต่ก็…สุขสันต์วันเกิดนะวาตารุ」

 

 

ยูมิยื่นกล่องของขวัญชิ้นใหญ่ให้ผมด้วยรอยยิ้มพร้อมกับแก้มที่อมชมพูของเธอ

 

 

ผมรับของขวัญของเธอด้วยความยินดี

 

 

ตัวผมเองไม่ได้เล่นเกมมานานมากแล้ว แต่ผมก็เต็มใจที่จะเล่นตามคำเชิญของยูมิ

 

 

「ขอบคุณ แต่เธอแน่ใจนะ เพราะเครื่อง VR นี้มันมีราคาที่ค่อนข้างแพง」

 

 

「อืม ไม่เป็นไรหรอก สิ่งที่ฉันต้องการคือให้นายมาเล่นเกมนี้กับฉันแค่นั้นแหละ 」

 

 

「ตามใจเธอแล้วกัน แล้วเธอวางแผนที่จะเล่นเกมอะไร 」

 

 

ตราบใดที่ผมมีเครื่องเล่น VR ผมก็สามารถดาวน์โหลดเกมได้จากเน็ต

 

 

ผมทำการเชื่อมต่อเครื่อง VR กับ PC จากนั้นผมก็ลงทะเบียนเครื่อง VR และทำตามขั้นตอนต่าง ๆ เช่นการลงทะเบียนข้อมูลส่วนบุคคล

 

 

เอ๊ะวิธีรับ ... ของขวัญ

 

 

ดูเหมือนว่าผมต้องกรอกข้อมูลส่วนตัวของผู้ซื้อด้วย

 

 

ดูเหมือนว่าพวกเขาทำแบบนี้เพื่อป้องกันการขายต่อ

 

 

หลังจากเสร็จสิ้นการลงทะเบียน ผมและยูมิก็ทำการชาร์จพลังงานสำหรับเครื่อง VR ก่อนที่ยูมิจะเริ่มอธิบายศัพท์และเทคนิคมากมายที่ผมไม่เข้าใจจริงๆ

 

 

ถ้าผมจำไม่ผิดครั้งสุดท้ายที่ผมเล่นเกมคงเป็นช่วงตอนประถม

 

 

ผมมีความรู้พื้นฐานเรื่องเกมอยู่ไม่เยอะดังนั้น ผมคิดว่าผมพอที่จะสามารถติดตามเธอได้ในระดับนึง

 

 

ในขณะที่ยูมิกำลังแนะนำผมอยู่นั้น ผมก็เลื่อนดูข้อมูลเกมที่มิยูชวนผมมาเล่น

 

 

「นี้มัน 「Trailblazer」」

 

 

「เส้นทาง…ผู้บุกเบิก」

 

 

ดูเหมือนว่านี้จะเป็นโฆษณาเกม Trailblazer ถ้าให้เรียกง่ายๆเลยคือ TB

 

 

แม้ว่าจะไม่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมของโลกเสมือนหรือข้อมูลเกมมากนัก แต่ที่หน้าแรกก็มีคำพูดกำกับไว่ว่า「ค้นหาด้วยตาของคุณเอง! และ「คุณเป็นผู้บุกเบิก! 」

 

 

ผมคิดว่ามันน่าสนใจไม่น้อยเลย

 

 

ดูเหมือนว่าจะเป็นเกม MMO ที่มีการใช้อาวุธและเวทมนตร์ในการต่อสู้และเห็นได้ชัดว่า NPCs ได้รับการติดตั้ง AI ล่าสุด

 

 

จากลักษณะของมัน NPCs จะให้เควสด้วยตัวเองภายใต้สถานการณ์บางอย่าง

 

 

การกระทำของผู้เล่นจะส่งผลต่อสิ่งต่าง ๆ เช่นเศรษฐกิจของเกมและเส้นทางการไหลเวียนของสินค้า ความสมดุลระหว่างเมืองก็สามารถได้รับผลกระทบต่างจากการกระทำของผู้เล่น

 

 

ในขณะนั้นสัญญาณเสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น * ปิ๊ด ปิ๊ด * มันเป็นเสียงที่เตือนเมื่อเครื่อง VR ทำการชาร์จพลังเต็มแล้ว

 

 

ผมมองไปที่เครื่อง VR ที่ยืนยันว่าเครื่องได้ชาร์จเสร็จแล้วเกมก็ดาวน์โหลดเสร็จในเวลาเดียวกัน

 

 

ยูมิที่กำลังแนะนำผมอยู่นั้น ทันทีที่เธอเห็นว่าเครื่องพร้อมเล่นแล้ว เธอก็รีบลากผมเข้าเล่นเกมทันที

 

 

「ลุยกันเลย」

 

 

「เดี๋ยวก่อนยูมิ อย่างน้อยให้ฉันไปห้อง.. 」วาตารุที่ยังพูดไม่จบก็ถูกยูมิขัดอย่างรวดเร็ว

 

 

「ค่อยไปที่หลัง หลังจากที่เล่นเกมเสร็จ 」

 

 

「อย่างน้อยให้ฉันเอาน้ำและอาหารมาเตรียมไว้ก่อน เพราะเราอาจจะเล่นอีกนาน」

 

 

「ฉันก็ว่างั้น  อย่าลืมเอามาน้ำมาให้ฉันด้วยละ」

 

 

「เข้าใจแล้ว รอหน่อยนะ」วาตารุพยักหน้า

 

 

หลังจากเตรียมการ พวกเราทั้งคู่ก็นอนลง

 

 

มันไม่ใช่ว่าเรากำลังจะนอนดังนั้นมันจึงรู้สึกแปลก ๆ

 

 

ผมให้ยูมิใช้เตียงในขณะที่ผมใช้เบาะและนอนบนพรม

 

 

มันค่อนข้างลำบาคร่างกายของผมอาจจะเจ็บปวดไปหมดหลังจากนี้ แต่มันก็ช่วยไม่ได้

 

 

ดูเหมือนว่าในขณะที่กำลังเล่นส่วนหนึ่งของสมองของผมจะถูกแยกออกและใช้ในการย้ายร่างกายเทียมในเกม

 

 

เห็นได้ชัดว่าร่างกายของผมยังคงหายใจและทำสิ่งที่จำเป็นต่อการมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

 

จากนั้นผมก็ส่วมเครื่อง VR …อ้า ในที่สุดผมก็ส่วมเครื่อง VR จนด้

 

 

มันน่ากลัวจริง ๆ มันปลอดภัยไหม? ผมเริ่มกังวลเล็กน้อย

 

 

ผมอยากจะเชื่อว่าจะไม่มีปัญหาเพราะการส่วม VR นี้ในการเล่นเกมหรอกนะ

 

 

「เฮ้ ยูมิ ฉันใส่มันลงบนหั...」

 

 

「zzzz ... .zzZZ.」

 

 

「เห้อ…เธอหลับเร็วเกินไปแล้ว」

 

 

เป็นแบบนี้ตลอด ยูมิเธอมักเป็นคนที่ตัดสินใจอะรแล้วมักจะลงมือทำทันที

 

 

ร่างของยูมินอนอยู่บนเตียงในขณะที่ผมมองไปที่เธอร่างกายของเธอที่ได้รับการพัฒนาอย่างดี หน้าอกของเธอขึ้นและลงอย่างสม่ำเสมอ แต่พวกคุณอย่าพึ่งคิดไปไกลผมแค่เป็นห่วงเธอ

 

 

เธอมักจะทำให้ผมเป็นห่วงตลอด..เช่นเดียวกับสถานะการณ์ในตอนนี้

 

 

ผมเดินเข้าไปหายูมิก่อนที่จะก้มลงไปหาเธอ..พร้อมกับดึงผ้าห่มมาห่มให้กับเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอป่วยจากอากาศที่หนาวเย็น

 

 

ก่อนที่ผมจะลุกออกมาและก็ไปตรวจสอบว่าประตูทุกบานถูกล็อคอย่างแน่นหน่า

 

 

ระบบการป้องกันอาชญากรรมยังใช้งานได้

 

 

เมื่อตรวจสอบทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว…ถ้าอย่างนั้นผมก็ควรเริ่มเล่นเกมได้แล้ว

 

 

ผมมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องของผมและสวมเครื่อง VR และกดปุ่มเปิดที่ด้านข้างของเครื่อง

 

 

หลังจากได้ยินข้อความอิเล็กทรอนิกส์จิตสำนึกของผมก็มืดลงก่อนที่จะเริ่มเดินทางผ่านโลกดิจิตอล