บทที่ 1 - นางเอกทะลุมิติออกมาทำยังไงดี

"ฮัลโหล 191 หรือเปล่าครับ"

"มีคนกำลังตามล่าผม ... ไม่สิ มีผีกำลังตามล่าผม ช่วยด้วย!"

ในตรอกที่มืดมิด เจียงฝานพิงกำแพงที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เหงื่อเย็นเฉียบเปียกชุ่มเสื้อผ้า เสียงตำรวจสอบถามดังมาจากโทรศัพท์ที่ตกอยู่ด้านข้าง "ผีงั้นเหรอ ผีอะไรกัน การแจ้งความเท็จต้องรับโทษทางกฎหมายนะครับ ..."

แววตาของเจียงฝานเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาอ้าปากกว้างแต่ไร้เสียง เมื่อเห็นเงาสีขาวกลางอากาศขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจก็ยิ่งถี่รัว หัวใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม

เมื่อเงาสีขาวเข้ามาใกล้ อุณหภูมิรอบด้านก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

สายฟ้าแลบวาบขึ้นมากะทันหัน ส่องสว่างให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนชั่วขณะ ทำให้เจียงฝานเห็นชัดเจนว่าเงาสีขาวนั้นคือตัวอะไร ไม่สิ ไม่ใช่ตัวอะไร แต่เป็นคน เป็นผู้หญิงต่างหาก

ชุดคลุมสีขาวแบบโบราณทิ้งตัวลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่ดึงดูดสายตา หน้าอกอวบอิ่มดั่งดวงจันทร์โดยไม่ต้องตั้งใจแอ่น ชายกระโปรงยาวคลุมเข่าเผยให้เห็นช่วงขาท่อนล่างที่ขาวเนียนดุจหยก เรียวยาวสมส่วนทว่าไม่ทิ้งความงดงามอันอ่อนช้อย หากเพิ่มอีกนิดก็คงอ้วนไป หากลดอีกหน่อยก็คงผอมไป เท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่างลงบนความว่างเปล่า รูปเท้าเรียวเล็กได้สัดส่วน งดงามราวกับหยกมันแกะสลักอย่างประณีต

เมื่อมองขึ้นไป ไหปลาร้าที่งดงามปรากฏให้เห็นวับแวม ตามด้วยลำคอระหงเย้ายวนใจ และสุดท้ายคือใบหน้าที่บริสุทธิ์งดงามไร้ที่ติประทับเข้ามาในสายตา

รูม่านตาของเจียงฝานหดเกร็ง

ใบหน้านี้ ... ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน!

นัยน์ตาเย็นชาของหญิงสาวชุดขาวทอประกาย กระบี่ยาวสีดำทมิฬเย็นเยียบปรากฏขึ้นในมือจากความว่างเปล่า ตัวกระบี่โปร่งใสแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับว่าแม้แต่มิติรอบด้านก็ถูกแช่แข็งไปด้วย

เมื่อเห็นกระบี่เล่มนี้ เจียงฝานก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ความรู้สึกชาหนึบลุกลามตั้งแต่กระหม่อมจรดปลายเท้า "กระบี่เหมันต์หลิวหลี?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของหญิงสาวชุดขาวก็เย็นเยียบราวกับตัวคน "ดูท่า ข้าจะหาคนไม่ผิด"

พูดจบ เธอก็ชี้กระบี่ไปที่ลำคอของเจียงฝาน นัยน์ตากระจ่างใสจ้องมองเจียงฝานตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ "บอกชื่อมา"

"เจียง เจียงฝาน"

"เจียงเจียงฝาน?"

"ไม่ใช่ ... ผมชื่อเจียงฝาน"

ประสบการณ์ที่ถูกคนเอากระบี่จ่อคอหอย เจียงฝานเพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก ความเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัวที่ส่งมาจากปลายกระบี่ทิ่มแทงผิวหนังจนเจ็บปวด อารมณ์ที่ตึงเครียดมากเกินไปทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว "เอ่อ ... คนสวย นี่มันสังคมแห่งกฎหมายนะ การกระทำของคุณตอนนี้อันตรายมาก"

"มีคำกล่าวไว้ว่ายังไงนะ ... ใช่ ความใจร้อนคือปีศาจร้าย ความใจร้อนเปรียบเสมือนกุญแจมือและตรวนเท้า เป็นยาแก้เสียใจที่กินเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด พวกเราไม่เคยมีความแค้นต่อกันในอดีต ไม่มีเรื่องบาดหมางกันในปัจจุบัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันดีกว่า คุณช่วยเอากระบี่ออกไปก่อนได้ไหม"

หญิงสาวชุดขาวแค่นหัวเราะ ทว่างดงามจับใจ "ไม่มีความแค้นในอดีต ไม่มีเรื่องบาดหมางในปัจจุบันงั้นหรือ"

จิตสังหารเย็นเยียบพุ่งปะทะหน้า เจียงฝานตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"อะแฮ่ม"

"คนสวย ระหว่างพวกเราต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ"

หญิงสาวชุดขาวขมวดคิ้วเรียวสวย เอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อยากตายยังไง"

เหงื่อเย็นเฉียบไหลลงมาตามใบหน้าของเจียงฝาน เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ประหลาดที่อีกฝ่ายลอยอยู่กลางอากาศเมื่อครู่ เขาก็พยายามข่มความกลัวในใจ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณ คุณ ... คุณเป็นใครกันแน่"

"ลั่วเซียน"

น้ำเสียงของหญิงสาวชุดขาวยังคงเย็นชา

หัวของเจียงฝานอื้ออึง จ้องมองกระบี่เหมันต์หลิวหลีในมือของลั่วเซียนอย่างเหม่อลอย

จู่ๆ เขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับพึมพำ "เป็นไปไม่ได้ เด็ดขาด ตัวละครในหนังสือจะโผล่มาในโลกความจริงได้ยังไง ไร้สาระสิ้นดี!"

ถูกต้อง

เจียงฝานคือนักเขียนนิยายออนไลน์ อืม ... พูดให้ถูกก็คือเป็นนักแต่งนิยายบนเว็บ

เมื่อเดือนกว่าที่แล้ว หรือก็คือช่วงหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เจียงฝานใช้เวลาว่างช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเปิดเรื่องนิยายเรื่องใหม่ เป็นแนวแฟนตาซีผสมความรัก

เดิมทีเจียงฝานเขียนนิยายแนวรักในเมืองมาตลอด ผลงานหลายเรื่องก่อนหน้านี้อยู่ในระดับธรรมดามาก แค่พอประคองตัวรับเงินเดือนขั้นต่ำจากเว็บไซต์ได้เท่านั้น

นิยายเรื่องใหม่ครั้งนี้ เขาเตรียมตัวมาอย่างดีเป็นเวลานาน ลองฉีกกฎเดิมๆ ด้วยการเปลี่ยนตัวเอกของเรื่องจากชายเป็นหญิง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเปลี่ยนฉากหลังจากยุคปัจจุบันเป็นโลกแฟนตาซี แต่แก่นหลักยังคงเป็นเรื่องความรัก เรียกง่ายๆ ว่าเป็นการสร้างสรรค์สิ่งใหม่เล็กน้อย หรือที่เรียกกันว่าแขวนหัวแกะขายเนื้อหมา

นางเอกนิยายเรื่องใหม่มีชื่อว่าลั่วเซียน

คนที่อยู่ตรงหน้านี้มีชื่อเดียวกับนางเอกนิยายเรื่องใหม่ของเขา แถมรูปร่างหน้าตายังตรงกับที่บรรยายไว้ในหนังสือแทบทุกประการ บวกกับกระบี่ยาวที่หน้าตาเหมือนกับกระบี่เหมันต์หลิวหลีไม่มีผิดเพี้ยน

ความบังเอิญหลายอย่างนี้ ทำให้เจียงฝานอดไม่ได้ที่จะเดาว่านางเอกในหนังสือทะลุมิติออกมาในโลกแห่งความเป็นจริง แต่พอตั้งสติได้ เขาก็รู้สึกว่าข้อสันนิษฐานนี้มันบ้าบอเกินไป

ในฐานะชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เขาเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องภูตผีปีศาจเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยอมรับข้อสันนิษฐานที่หลุดโลกยิ่งกว่าเรื่องลี้ลับเสียอีก

"คุณชื่อลั่วเซียนจริงๆ เหรอ"

ทว่าลั่วเซียนไม่ได้ตอบกลับ

เจียงฝานแสยะยิ้มมุมปาก "ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณน่าจะเป็นแฟนคลับนิยายของผมใช่ไหม เกือบถูกคุณหลอกเข้าให้แล้ว เอาล่ะ เลิกแสดงได้แล้ว บอกผมหน่อยสิว่าเมื่อกี้คุณบินขึ้นไปได้ยังไง ใช้สลิงเหรอ"

แววตาของลั่วเซียนยิ่งเย็นเยียบ เธอตวัดกระบี่ยาวในมือ

วินาทีต่อมา บนแผ่นหินชนวนห่างจากร่างของเจียงฝานไปหนึ่งฟุตก็ปรากฏรอยดาบกระบี่ลึกจนมองไม่เห็นก้น รอยตัดเรียบกริบ ตอนนี้เป็นฤดูร้อนที่อากาศร้อนอบอ้าวแท้ๆ แต่ตรงรอยตัดกลับมีชั้นน้ำแข็งเกาะอยู่อย่างเห็นได้ชัด

เจียงฝานจ้องมองรอยกระบี่บนพื้นอย่างตกตะลึงอยู่นาน เมื่อได้สติกลับมา สัญชาตญาณแรกก็สั่งให้เขายกมือขึ้นมากุมเป้าเอาไว้

ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่เพียงแค่เพิ่งอายุครบสิบแปดปี แต่ยังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์อีกด้วย

ลั่วเซียนแค่นเสียงหยัน "ต่ำทราม!"

คำวิจารณ์ที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีเช่นนี้ ทำให้เจียงฝานรู้สึกโมโหขึ้นมาทันทีจนขาดสติ "ว่าใครต่ำทรามกัน กินข้าวซี้ซั้วกินได้ แต่พูดจาซี้ซั้วพูดไม่ได้นะ ผมเป็นถึงเยาวชนคนดีศรีชาติยุคใหม่ เป็นอนาคตของชาติ เป็นคนดีนะจะบอกให้"

ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งเดือด "ผมจะบอกอะไรให้นะ คุณฆ่าผมได้ แต่จะมาหยามเกียรติผมไม่ได้ คนโบราณกล่าวไว้ว่า ความยากจนไม่อาจเปลี่ยนปณิธาน อำนาจบาตรใหญ่ไม่อาจทำให้สยบยอม นี่แหละถึงจะเรียกว่าลูกผู้ชายตัวจริง!"

น้ำเสียงเรียบเรื่อยของลั่วเซียนดังขึ้น "ในเมื่อเจ้าอยากตายขนาดนั้น ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ พูดมา เจ้าอยากตายยังไง"

เมื่อเจียงฝานสบเข้ากับดวงตาที่เย็นชาถึงขีดสุดของลั่วเซียน เขาก็หดหัวไปทันที เสียงสั่นตะกุกตะกักอย่างควบคุมไม่ได้ "ล้อ ล้อเล่น ผมล้อคุณเล่นหรอกน่า ผมชอบโดนหยามเกียรติต่างหาก จริงๆ นะ ..."

"ไหนบอกว่าอำนาจบาตรใหญ่ไม่อาจทำให้สยบยอมไง"

"คนโบราณยัง ยังกล่าวไว้อีกว่า รู้จักยืดหยุ่นโอนอ่อน ถึงจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง!"

ลั่วเซียนเหยียบเท้าเปล่าลงบนความว่างเปล่า ชายกระโปรงพลิ้วไหวไปตามสายลม เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เอาแต่จ้องมองเจียงฝานจากมุมสูง จ้องมองอยู่อย่างนั้น

ในตอนแรก เจียงฝานเพียงแค่รู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อยๆ เกิดความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ในที่สุด เขาก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณคือลั่วเซียนจริงๆ เหรอ ลั่วเซียนที่ตอนเกิดมาก่อให้เกิดปรากฏการณ์วิปริตฟ้าดิน ลั่วเซียนที่มีกระดูกเซียนมาตั้งแต่กำเนิด ลั่วเซียนที่มีกระบี่เหมันต์หลิวหลีเป็นอาวุธคู่กาย"

ลั่วเซียนปรายตาจ้องมองเจียงฝานด้วยสายตาเรียบเฉย ยังคงไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแค่ขยับความคิด กระบี่ยาวในมือก็กลายเป็นลำแสงสีฟ้าน้ำแข็ง พุ่งตรงเข้าไปในหว่างคิ้วของเธอ

ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาตินี้ ทำให้สีหน้าของเจียงฝานแข็งค้าง ความสงสัยในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น

นางเอกในหนังสือของเขา ... ทะลุมิติมาอยู่ในโลกความจริงแล้วจริงๆ!

[จบแล้ว]