บทที่ 494 แหวนสัตว์วิญญาณ (2/2)

ติงอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าโอกาสที่จะเป็นคนชื่อซ้ำแซ่เดียวกันนั้นมีน้อยมาก ท้ายที่สุดแล้วชื่อนี้ก็ฟังดูประหลาดและเชยเกินไป คงไม่มีใครตั้งชื่อเชยระเบิดแบบนี้หรอก

ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าชื่อของตัวเองก็เชยไม่แพ้กัน

"คนมานี่ ไปสืบความเคลื่อนไหวของสวี่เฮยคนนี้มาให้ข้าที!" ติงอีสั่งการ

"ขอรับ!" ลูกน้องรับคำและรีบไปจัดการทันที

ผ่านไปไม่นาน ข่าวก็ถูกส่งกลับมา สวี่เฮยหายตัวไปตั้งแต่เข้าเมืองมาแล้ว ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน

"หายไปแล้ว?" ติงอีไม่แปลกใจกับสถานการณ์เช่นนี้นัก จึงสั่งการต่อทันที "สืบต่อไป พอเจอตัวเมื่อไหร่ให้รีบมารายงานข้าทันที!"

"ขอรับ!" ทหารยามแห่งเมืองเลี่ยเฟิงเริ่มเคลื่อนไหวทันที

ผ่านไปสามวันติดๆ ก็ยังหาแม้แต่เงาของสวี่เฮยไม่พบ แต่ติงอีกลับได้รับข่าวสำคัญชิ้นหนึ่งแทน

ภายในซากวิหารเทพราชัน ปรากฏผู้บำเพ็ญมารตนนึง นามว่า 'มารแมลง' (ฉงหมัว) ได้สังหารทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์จนหมดสิ้น วิธีการโหดเหี้ยมอำมหิต ความแข็งแกร่งมากพอที่จะติดสิบอันดับแรกของตงฮวาง (แดนรกร้างตะวันออก) ได้เลย!

ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ คนผู้นี้ต้องสงสัยว่ามีความสามารถในการควบคุมมดกลืนวิญญาณ!

หากสถานการณ์เป็นจริงตามนั้น สิบอันดับแรกยังถือว่าประเมินต่ำไป ลองถามดูสิว่าในใต้หล้านี้ มีใครบ้างที่อยากจะเผชิญหน้ากับกองทัพมดกลืนวิญญาณอันไร้ที่สิ้นสุด?

"มารแมลง?" ติงอีเกิดความระแวดระวังขึ้นมาทันที ตวาดลั่น "ไปตามสืบเรื่องสวี่เฮยคนนี้มา ถ้าเจอตัวให้รีบจับกุมทันที!"

ข่าวยังไม่ได้รับการยืนยัน แต่เพื่อความปลอดภัย เขาจำเป็นต้องออกคำสั่งเช่นนี้ สวี่เฮยหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากเข้าเมือง มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นมารแมลงอันน่าสะพรึงกลัวผู้นั้น!

"รับทราบ!" ทหารยามของจวนเจ้าเมืองเคลื่อนกำลังทั้งหมด รวมถึงบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมือง เจ้าของฉายา 'จักรพรรดิกระบี่มาร' หวังซิว

…………

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์อย่างรวดเร็ว

ยังตามหาสวี่เฮยไม่พบ แต่หลัวกังได้นัดหมายกับคนขององค์กร 'อสรพิษเก้าหัว' (จิ่วโถวเสอ) มาพบกันที่จวนเจ้าเมือง

ในวันนี้ คนของอสรพิษเก้าหัวมาตามนัด อีกฝ่ายสวมชุดดำปิดบังใบหน้า ไม่ทราบตัวตน กลิ่นอายพลังเดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำ แม้แต่หลัวกังก็ยังมองระดับพลังบำเพ็ญของเขาไม่ออก

"ไม่ได้ตกลงกันไว้ที่ห้าล้านรึ? ทำไมถึงมาขอขึ้นราคาเอาดื้อๆ เล่า?" หลัวกังขมวดคิ้วถาม

"ห้าล้านนั่นมันราคาของปีที่แล้ว ปีนี้สิบล้าน เพราะขนาด 'ตาข่ายฟ้า' (เทียนหวัง) ยังหาไม่เจอ ความยากคงไม่ต้องให้พูดถึง อีกอย่าง เท่าที่ข้ารู้ ราคาที่พวกท่านจ่ายให้ตาข่ายฟ้าคือสิบสามล้านไม่ใช่หรือ?" ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำของอสรพิษเก้าหัวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่สะทกสะท้าน

"เหลวไหลสิ้นดี!" หวังซิวตบโต๊ะลุกขึ้นยืน เตรียมจะอาละวาด แต่ถูกหลัวกังห้ามเอาไว้ก่อน

"สิบล้านก็ได้ แต่ถ้าหาไม่พบ จะว่าอย่างไร?" หลัวกังถาม

ชายชุดดำตอบอย่างเฉยเมย "ให้เวลาพวกเราหนึ่งปี หากหนึ่งปีหาไม่พบ พวกเราจะคืนเงินให้ครึ่งหนึ่ง"

"บัดซบ! ถ้าเกิดพวกเจ้าเอาเงินไปแล้วไม่ทำงาน จะไม่เท่ากับได้เงินไปกินเปล่าๆ ครึ่งหนึ่งเลยรึไง?" หวังซิวเป็นคนอารมณ์ร้อน จึงตวาดกลับไปทันที

ชายชุดดำตอบเสียงเย็น "เมื่อรับงานมาแล้ว พวกเราย่อมทำอย่างสุดความสามารถ แต่ไม่ได้การันตีผลลัพธ์ ในใต้หล้านี้ไม่มีเรื่องใดที่มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ พวกท่านก็น่าจะรู้ดี"

คนอื่นไม่ได้พูดอะไร แต่กงซุนป๋อกลับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ทำไปทำมา สันดานก็ไม่ต่างจากตาข่ายฟ้าเลย!" จักรพรรดิกระบี่มารหวังซิวแค่นเสียงเย็น "หากภายในหนึ่งปีหาไม่พบ ข้าจะไปถล่มอสรพิษเก้าหัวถึงที่เลยคอยดู"

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำไม่พูดอะไร เพียงแต่แววตามีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน

"ครืนนน!!"

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงระเบิดดังอู้ยี้ราวกับเสียงฟ้าร้อง

หลัวกังเดินออกไปนอกประตู เงยหน้ามองขึ้นไป ท้องฟ้ามีเมฆดำทะมึนปกคลุม ถึงกับมีเมฆสายฟ้าก่อตัวซ้อนกันเป็นชั้นๆ ผ่าลงมายังจุดใดจุดหนึ่งในเมือง ฟาดตรงไปยังถ้ำบำเพ็ญเพียรแห่งหนึ่ง

"มีคนกำลังฝ่าด่านทัณฑ์สวรรค์รึ?" กงซุนป๋อถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่ใช่! น่าจะมีคนกำลังหลอมของวิเศษอยู่ ระดับของของวิเศษชิ้นนี้ เกรงว่าน่าจะถึงระดับสี่ขั้นสุดยอดแล้ว!" หลัวกังกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม