บทที่ 23 - งั้นก็แบ่งคนละครึ่งแล้วกัน

"ลูกแมวเหรอ?"

ซ่งเจียมู่รู้สึกแปลกใจ เขาถอดหูฟังอีกข้างออก แล้วตั้งใจเงี่ยหูฟัง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงแมวร้องเลยสักนิด

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว ไฟถนนในเมืองเริ่มสว่างไสว ตรงหน้าเขามีแค่อวิ๋นซูเฉี่ยนที่ทำตัวเหมือนลูกแมวซะเอง กำลังย่อตัวด้อมๆ มองๆ หาอะไรบางอย่างอยู่ในพุ่มไม้

"แปลกจัง... เมื่อกี้ได้ยินเสียงแมวร้องชัดๆ เลยนะ..."

ความสนใจทั้งหมดของอวิ๋นซูเฉี่ยนถูกดึงดูดไปด้วยเสียงแมวร้องเมื่อกี้ มีไม่กี่อย่างหรอกที่จะทำให้เธอสนใจได้ และสัตว์โลกตัวน้อยน่ารักน่าชังก็คือหนึ่งในนั้น ขนาดรูปโปรไฟล์ของเธอยังเป็นรูปการ์ตูนแมวเหมียวสุดน่ารักเลย

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาดังขึ้น ตามมาด้วยก้อนขนปุยๆ ก้อนหนึ่งมุดออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆ ซ่งเจียมู่

ในความมืดสลัวยามค่ำคืนแบบนี้ ขนสีขาวของมันยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตา

"เมี้ยว..."

ลูกแมวตัวน้อยอายุประมาณสองสามเดือน ทิ้งตัวลงนอนแหมะขวางทางอยู่แทบเท้าซ่งเจียมู่แบบดื้อๆ ไม่ยอมไปไหน

ฝั่งอวิ๋นซูเฉี่ยนยังไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวข้างหลัง เธอแทบจะมุดเข้าไปหาในสวนอยู่แล้ว

"เมี้ยว~"

เจ้าลูกแมวเห็นซ่งเจียมู่ยืนอึ้ง ก็เลยเอาตัวไปถูไถเขา เงยหน้าที่มีขนปุยๆ ขึ้นมามองมนุษย์ที่ตัวสูงชะลูดหยั่งกับหอไข่มุกตะวันออกคนนี้

ซ่งเจียมู่: "..."

ให้ตายสิ อุตส่าห์ตามหาแทบพลิกแผ่นดิน ที่แท้มันก็เนียนมาแกล้งล้มทอดสะพานอยู่แทบเท้าเขานี่เอง...

เจ้าลูกแมวยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกซ่งเจียมู่หิ้วหนังคอด้านหลังยกตัวลอยขึ้นมา สภาพมันดูผอมโซ ตัวนิดเดียว หางของมันม้วนงอเข้ามาปิดก้นน้อยๆ ด้วยความเขินอาย

"ใช่ตัวนี้ปะ?"

"...?"

อวิ๋นซูเฉี่ยนที่อยู่อีกฝั่งถึงได้หันกลับมา แล้วก็เห็นลูกแมวสีขาวที่ซ่งเจียมู่หิ้วอยู่ในมือ

"นายจับมันมาได้ไงเนี่ย!"

เด็กสาวร้องอย่างประหลาดใจ รีบวิ่งเข้ามาหา ย่อตัวลงมอง ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับราวกับเก็บได้ของล้ำค่า ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ไม่ได้จับ มันวิ่งมาหาฉันเองต่างหาก"

"เลิกขี้โม้ได้แล้ว หน้าอย่างนายน่ะ ลูกแมวเห็นก็ต้องเดินหนีแล้ว"

"เฮ้ยๆ ฉันน่ะมีออร่าเป็นมิตรกับสัตว์โลกตัวน้อยเว้ย"

"ขอฉันจับหน่อยสิ"

"เรียกพี่ก่อน"

"...ซ่งเจียมู่!"

พอเห็นเธอทำท่าจะปรี๊ดแตก ซ่งเจียมู่ก็รีบยอมแพ้ทันที ไอ้ที่อยู่ในมือเขาน่ะลูกแมว แต่คนที่อยู่ตรงหน้านี่มันแม่เสือของแท้

อวิ๋นซูเฉี่ยนรับลูกแมวตัวขาวมาจากมือเขาอย่างระมัดระวัง เธอไม่ได้หิ้วหนังคอมันแบบซ่งเจียมู่ แต่ค่อยๆ อุ้มมันไว้อย่างทะนุถนอม

เจ้าลูกแมวสีขาวก็ไม่ได้ตื่นคน มันเบิกตากลมโตมองซ่งเจียมู่ที มองอวิ๋นซูเฉี่ยนที ท่าทางว่านอนสอนง่ายสุดๆ

"มันเชื่องมากเลยอะ..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนวางมันลงบนพื้น เจ้าแมวน้อยก็ไม่ยอมวิ่งหนี

ซ่งเจียมู่ย่อตัวลงนั่งยองๆ บ้าง รื้อค้นกระเป๋าเป้หยิบไส้กรอกออกมาแท่งหนึ่ง ปกติเขาเตะบอลเลยหิวบ่อย มักจะพกพวกขนมขบเคี้ยวติดกระเป๋าไว้เสมอ

เขาใช้ฟันกัดเปิดหุ้มพลาสติก บิไส้กรอกชิ้นหนึ่งป้อนให้แมว แล้วบิอีกชิ้นยื่นไปจ่อที่ปากอวิ๋นซูเฉี่ยน

เด็กสาวกำลังโดนความน่ารักของลูกแมวตกจนลืมตัว พอเห็นเขายื่นของกินมาจ่อปาก เธอก็อ้าปากงับของที่เขาป้อนเข้าปากไปตามสัญชาตญาณ

ซ่งเจียมู่ชะงักไปนิดนึง เขาแค่กะจะแกล้งเธอเล่นเฉยๆ ไม่นึกว่าเธอจะกินเข้าไปจริงๆ แฮะ

ไส้กรอกหนึ่งแท่งถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน หนึ่งคนหนึ่งแมวกับอีกหนึ่งตัวน่ารำคาญ นั่งยองๆ กินไส้กรอกด้วยกันอยู่ริมทาง

"แมวจรจัดเหรอ? ดูผอมแห้งจัง ขี้เหร่ชะมัด"

"น่ารักกว่านายตั้งเยอะ!"

อวิ๋นซูเฉี่ยนถลึงตาใส่เขา อุ้มลูกแมวขึ้นมาดู มันยังคงเคี้ยวไส้กรอกหยับๆ ท่าทางคงจะหิวโซมานาน

แต่นอกจากความผอมโซแล้ว ร่างกายมันก็ดูไม่มีโรคภัยไข้เจ็บอะไร ขนทั้งตัวแทบจะเป็นสีขาวล้วน แค่ไม่รู้ว่าไปเร่ร่อนมาจากไหน สภาพตอนนี้เลยดูมอมแมมไปหน่อย

จุดเดียวที่สีต่างจากขน ก็คือดวงตากลมโตสีฟ้าครามคู่นั้น ซึ่งดูสวยงามมาก

ถึงตอนนี้จะดูขี้เหร่ไปนิด แต่ขอแค่อัดสารอาหารเข้าไป แล้วจับอาบน้ำให้สะอาด รับรองว่าต้องเป็นแมวที่สวยมากแน่ๆ

"ตัวผู้หรือตัวเมียอะ?"

"ไม่รู้สิ..."

"เดี๋ยวฉันดูให้"

ซ่งเจียมู่รับลูกแมวมา ชูมันขึ้นสูงๆ เพื่อส่องดูก้นน้อยๆ ของมัน ไม่เห็นมีลูกกระดิ่งแฮะ

"ตัวเมีย!"

"..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนเหลือบมองเขาอย่างเซ็งๆ มาทำรุ่มร่ามต่อหน้าผู้หญิง หมอนี่มันไม่รู้จักยางอายเอาซะเลย

ทั้งสองคนนั่งยองๆ เล่นกับแมว จนลืมเรื่องกลับบ้านไปซะสนิท คนเดินผ่านไปผ่านมาอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองคู่รักวัยรุ่นคู่นี้ด้วยความเอ็นดู

ดูเหมือนจะหลายปีแล้วนะ ที่พวกเขาไม่ได้กลับบ้านด้วยกัน และไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจกับสิ่งรอบข้างระหว่างทางกลับบ้านด้วยกันแบบนี้

"ในเมื่อเจอกันแล้วก็ถือว่าเป็นบุญวาสนา เอามานี่เลย ฉันจะพากลับไปเลี้ยงเอง เอาไปอยู่เป็นเพื่อนแก๊งปลาทองของพ่อซะเลย"

"เอาแมวไปอยู่เป็นเพื่อนปลาทองเนี่ยนะ คิดได้ไง..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนอุ้มลูกแมวขึ้นมา เจ้าก้อนขนปุกปุยแบบนี้ทำเอาเด็กสาวทนความน่ารักไม่ไหว "ฉันเลี้ยงเองดีกว่า ฉันดูแลได้ดีกว่านายตั้งเยอะ"

"เฮ้ยๆ มันเป็นคนวิ่งเข้ามาหาฉันเองนะ"

"นั่นก็เพราะบนตัวนายมีกลิ่นไส้กรอกต่างหากล่ะ ฉันเป็นคนได้ยินเสียงมันร้องก่อนนะ"

"เธอไม่เคยเลี้ยงแมวสักหน่อย มันยังเล็กแค่นี้ เธอจะดูแลเป็นเหรอ"

"นักศึกษาซ่งเจียมู่ กรุณายอมรับความจริงด้วยค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้ ทำกับข้าวเป็น ทำงานบ้านได้ แต่นายน่ะต้มเป็นแค่น้ำร้อนใส่มาม่า อีกอย่าง นายเองก็ไม่เคยเลี้ยงแมวเหมือนกันแหละ"

"บ้านปู่ฉันเคยเลี้ยงเว้ย ฉันมีดีเอ็นเอการเลี้ยงแมวตกทอดมา"

"ขี้โม้ไปเถอะนาย!"

จากวัยรุ่นหนุ่มสาวที่เมื่อกี้ยังปรองดองกันอยู่ดีๆ ตอนนี้เริ่มเปิดศึกแย่งชิงสิทธิ์การเลี้ยงดูแมวกันอีกแล้ว

"เอาเงี้ย เพื่อความยุติธรรม เราให้แมวเลือกเองดีกว่า" ซ่งเจียมู่เสนอ

"เอาสิ แบบนี้แหละยุติธรรมที่สุดแล้ว" อวิ๋นซูเฉี่ยนไม่มีข้อโต้แย้ง

ในความคิดของเธอ เทียบกับไอ้ผู้ชายเหม็นเหงื่อคนนี้แล้ว ลูกแมวน้อยจะต้องชอบผู้หญิงตัวหอมๆ นุ่มๆ แบบเธอมากกว่าอยู่แล้ว

ถึงจะเคยเห็นคลิปแมวในเน็ตที่บอกว่าแมวตัวเมียมักจะติดผู้ชายมากกว่าก็เถอะ แต่เรื่องแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นกับซ่งเจียมู่เด็ดขาด!

ทั้งสองคนวางลูกแมวลงบนพื้น แล้วแยกย้ายกันเดินถอยหลังออกไปทิ้งระยะห่าง

"ซ่งเจียมู่ นายอย่าโกงนะ นายอยู่ใกล้เกินไปแล้ว!"

"ฉันขายาว เธอขาสั้น เธอถอยสองก้าว ฉันถอยก้าวเดียว ก็ยุติธรรมดีแล้วนี่?"

"ยุติธรรมบ้าบออะไรล่ะ! ขยับออกไปอีกเลย! นับตามแผ่นกระเบื้องปูพื้น ต่างคนต่างถอยไปคนละหกแผ่น"

"...ต้องเอาไม้บรรทัดมาวัดด้วยไหมเนี่ย?"

เจ้าลูกแมวสีขาวนั่งแปะอยู่บนพื้น มองดูมนุษย์งี่เง่าสองคนที่ถอยห่างออกไปซ้ายทีขวาที ส่วนมันอยู่ตรงกลาง

จู่ๆ มันก็เริ่มสงสัยในชีวิตแมวของตัวเอง หรือว่ามันจะเลือกเป้าหมายอ้อนผิดคนกันนะ...

"เมี้ยวๆ มานี่มา พี่ชายมีไส้กรอกให้กินไม่อั้นเลยนะ"

"มิมิอย่าไปเชื่อเขานะลูก มาหาพี่สาวดีกว่า เดี๋ยวพี่สาวทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กินนะ"

ทั้งคู่งัดสารพัดวิชาออกมาหลอกล่อแมว เจ้าลูกแมวสีขาวที่อยู่ตรงกลางทำหน้างุนงง หันมองซ่งเจียมู่ทางซ้ายที หันมองอวิ๋นซูเฉี่ยนทางขวาที

มันเดินเตาะแตะไปทางซ้ายหนึ่งก้าว ซ่งเจียมู่ยิ้มกริ่ม

แล้วมันก็ถอยกลับมา เดินเตาะแตะไปทางขวาหนึ่งก้าว อวิ๋นซูเฉี่ยนตื่นเต้นดีใจ

สุดท้ายก็เดินกลับมาที่เดิม มันเป็นแค่ลูกแมวตัวน้อยๆ มันตัดสินใจเลือกเรื่องยากๆ แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ

มันเลยตัดสินใจไม่เลือกใครเลย แล้วหมอบลงกับพื้นตรงนั้นแหละ

ซ่งเจียมู่: "..."

อวิ๋นซูเฉี่ยน: "..."

"แล้วงี้จะแบ่งยังไงล่ะ?"

"งั้นก็แบ่งคนละครึ่งแล้วกัน!"

แมว: "?"

(จบแล้ว)