บทที่ 3 ฟาร์มของพี่ทุกตารางนิ้วคือทองคำ

บทที่ 3 ฟาร์มของพี่ทุกตารางนิ้วคือทองคำ

"บอกเธอเร็วไปงั้นเหรอ?"

ซูหมิงยิ้มบางๆ "ถ้าฉันบอกเธอเร็วกว่านี้ ฉันจะได้รู้เหรอว่าตัวเองเป็นแค่คนรับช่วงต่อเด็กในท้อง?"

"รับช่วง..."

หวังเสวี่ยชะงักไป ใบหน้าซีดเผือดลงทันควัน "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง?"

"เพียะ!"

ยังไม่ทันที่หวังเสวี่ยจะพูดจบ ซูหมิงก็ตบหน้าเธออย่างแรงหนึ่งฉาด "ตบนี้สำหรับที่เธอหลอกฉัน!"

สะใจ! สะใจเป็นบ้า!

หลี่ชุ่ยฮวาเองก็ถึงกับอึ้งไป

ซูหมิงไปรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?!

"เพียะ!"

ซูหมิงตบหน้าหลี่ชุ่ยฮวาซ้ำอีกฉาดใหญ่ "ส่วนตบนี้ สำหรับที่เธอดูถูกพ่อแม่ฉัน และสำหรับเงินค่าตกแต่งบ้านกับเครื่องใช้ไฟฟ้าแสนกว่าหยวนนั่น!"

"หวังเสวี่ย ของเหลือราคาถูกแบบเธอ ต่อให้ยกให้ฟรีๆ ฉันก็ไม่เอา! ใครหวังจะรวยทางลัดด้วยการแต่งงานก็มีแต่ไอ้โง่เท่านั้นแหละที่ยอมติดกับ!"

ความรู้สึกเหมือนแบกภาระหนักอึ้งไว้แล้วจู่ๆ ก็ถูกปลดออกไป ซูหมิงรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เขาถีบประตูให้เปิดออกแล้วเดินจากไปอย่างองอาจ

ทิ้งให้สองแม่ลูกยืนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงและเสียใจภายหลังจนแทบกระอักเลือด

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจเสร็จสิ้น!"

"ติ๊ง! เปิดใช้งานระบบฟาร์ม!"

"ติ๊ง! รางวัลจากระบบ ฟาร์มขนาดสองหมู่ได้รับการจัดสรรแล้ว!"

"ติ๊ง! ตำแหน่งฟาร์ม: ด้านทิศใต้ของตึกกั๋วซิง ถนนเซิ่งลี่!"

ฟาร์มขนาดสองหมู่ (ประมาณ 0.8 ไร่) ก็ถือว่าไม่เลว

เดี๋ยวนะ!

ถนนเซิ่งลี่?!

ตึกกั๋วซิง?!

ฉิบหายแล้ว!

"นี่มัน... ใจกลางเมืองไม่ใช่เหรอ?!"

เมืองตงไห่เป็นเมืองที่ติดทะเล เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรือง และเป็นเมืองระดับแนวหน้าของประเทศ

ย่านใจกลางเมืองตรงนั้นน่ะ ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าราวกว่าทองคำ!

เขามีที่ดินสองหมู่ที่นั่นงั้นเหรอ?!

จะเป็นไปได้ยังไง?

ระบบจะป๋าขนาดนี้เลยเหรอ?

ก่อนหน้านี้ซูหมิงเคยไปคุยงานที่ตึกกั๋วซิง และพอจะรู้ข้อมูลคร่าวๆ มาบ้าง

หมู่บ้านเศรษฐีข้างๆ ราคาตารางเมตรละสองแสนห้าหมื่นหยวน

ห้างสรรพสินค้าเชียนต๋า ราคาตารางเมตรละหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

แม้แต่เขตที่พักอาศัยที่ห่างจากตึกกั๋วซิงไปสามกิโลเมตร ราคาก็ยังสูงถึงตารางเมตรละหกหมื่นหยวน!

อย่าลืมนะว่านั่นคือราคาบ้าน

ถ้าเป็นราคาที่ดินน่ะเหรอ มันจะแพงจนพุ่งทะยานฟ้าไปเลย!

ของปลอมหรือเปล่าเนี่ย...

ซูหมิงเม้มริมฝีปากที่แห้งผากของเขาด้วยความไม่แน่ใจ

"ปึ้ง!"

จู่ๆ สมุดเล่มใหญ่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของซูหมิงราวกับเล่นกล

บนหน้าปกมีตัวอักษรสีทองตัวเบ้อเริ่ม!

ใบกรรมสิทธิ์ถือครองที่ดิน!

ไอ้หยาด!

ของจริงเหรอเนี่ย?!

ซูหมิงทรุดตัวลงนั่งบนขอบกระถางต้นไม้ริมทางแล้วรีบเปิดสมุดดูทันที

ตำแหน่งที่ตั้ง พื้นที่ ขนาด

ทุกอย่างเขียนไว้อย่างชัดเจน

และที่สำคัญที่สุด ในช่องชื่อเจ้าของ เขียนไว้ชัดเจนว่า ซูหมิง

สุดยอดไปเลย!

"เจ๋งสุดๆ ไปเลยโว้ย ฮ่าๆๆ!"

ซูหมิงหัวเราะลั่น

ที่ดินแปลงนี้ถ้าขายไปล่ะก็?

เขาก็จะมีกินมีใช้ไปตลอดชาติเลยนะเนี่ย!

แต่ว่า ของขวัญจากระบบเนี่ย จะขายได้เหรอ?

คงไม่ได้หอก ใครขายก็โง่แล้ว

นิยายที่ซูหมิงอ่านมามีไม่น้อย เมื่อมีระบบแล้ว เงินมันก็แค่ตัวเลขเท่านั้นแหละ

"ติ๊ง! ร้านค้าสามารถรับซื้อผลผลิตทุกอย่างจากฟาร์มได้ โฮสต์จะได้รับรางวัลที่แตกต่างกันไป!"

"ติ๊ง! ฟาร์มจะย่นระยะเวลาการเจริญเติบโตของพืชผลอย่างมหาศาล!"

"ติ๊ง! ไอเทมพิเศษจะถูกซ่อนไว้ โฮสต์เท่านั้นที่จะมองเห็น!"

เจ้าของฟาร์ม: ซูหมิง ระดับ: Lv1 ประสบการณ์: 0/100 ฟาร์ม: ระดับ 1

เสียงแจ้งเตือนที่ดังต่อเนื่องทำให้ซูหมิงเข้าใจภาพรวมทั้งหมด

สุดยอดจริงๆ!

สมกับที่เป็นระบบ!

ระบบรับซื้อได้ แถมมีรางวัลให้ด้วย

ระบบคงไม่ปล่อยให้เขาลำบากแน่ๆ

เป็นตายร้ายดียังไงที่ดินแปลงนี้ก็ห้ามขายเด็ดขาด ซูหมิงเชื่อมั่นว่าของที่ออกมาจากระบบต้องเป็นของดีเลิศแน่นอน!

พอนึกถึงตรงนี้ ซูหมิงก็เริ่มทนไม่ไหว อยากจะรีบไปดูที่ดินแปลงนั้นให้เห็นกับตา

เขาพยายามระงับความตื่นเต้นเอาไว้แล้วเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง

"ลูกพี่ ไปตึกกั๋วซิงครับ!"

"น้องชาย จะไปทำงานเหรอ"

คนขับรถแท็กซี่ดูเป็นคนอัธยาศัยดี "น่าอิจฉาจริงๆ นะ ทำงานที่นั่นน่ะ เงินเดือนอย่างน้อยต้องห้าหกหมื่นใช่ไหม?"

(จบตอน)