บทที่ 212: หลอกลูกหน้าตาย

บทที่ 212: หลอกลูกหน้าตาย

หม่ามี้หวังให้เขาเป็นเด็กดี ให้ทำตัวเหมือนเด็กบ้านอื่น ให้ใช้ชีวิตวัยเด็กเหมือนกับเด็กทั่วไป ตู้โต้วก็รับปากได้หมดแหละ

แต่มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น ที่เขาไม่ยอมรับปาก

เขาคือ Eric ผู้เจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่มีทางยอมเสียเปรียบฟรี ๆ แล้วไม่รู้จักเอาคืนหรอก

คุณลุงฟางนะ... เมื่อก่อนเคยชอบเขา เคยไว้ใจเขามากแค่ไหน

ตอนนี้ ก็ยิ่ง... หึ ๆ

"พี่ฮว๋าฮะ เรื่องที่นี่ปล่อยให้พี่จัดการนะฮะ ผมจะไปโรงพยาบาลหน่อย"

ตู้โต้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เหยียบย่ำไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยเลือดแล้วเดินออกไป

หม่ามี้คงไม่อยากเห็นเขามือเปื้อนเลือดหรอกใช่ไหมล่ะ... เขาไม่ได้มือเปื้อนเลือดจริง ๆ นะ เขาแค่ เอาเท้าเหยียบเท่านั้นเอง

"ตู้โต้ว ถึงโรงพยาบาลแล้ว"

ฉู่เฟิงบอก เขาจอดรถเสร็จสรรพ ก็อุ้มชูฉิงลงจากรถก่อน แล้วค่อยอุ้มตู้โต้วลงมา

ตู้โต้วมีสีหน้าเรียบเฉย แววตาเย็นชาและดุดัน ดูแผ่รังสีอำมหิตรัศมีสองเมตรแปด (น่าเกรงขามสุดๆ) ออกมา ฉู่เฟิงก็เลยไม่กล้าล้อเล่นด้วยแล้ว

เขารีบไปเช็คห้องพักฟื้นของซูเสี่ยวเนี่ยน แล้วพาดตู้โต้วขึ้นไปส่งทันที

ในเวลานี้ พ่อของชูฉิงที่เพิ่งได้รับโทรศัพท์ก็รีบรุดมาถึง แล้วก็กอดลูกสาวสุดที่รักร้องไห้โฮยกใหญ่

ร้องไห้เสร็จ ก็พาไปตรวจร่างกาย พอไม่มีปัญหาอะไร ชูฉิงก็กลับบ้านไปกับพ่อแม่

ก่อนกลับ ชูฉิงเกาะอยู่บนหลังของพ่อ โบกมือให้ตู้โต้วแรง ๆ ขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า: พี่ชาย ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ

ตู้โต้ว: ...

มุมปากกระตุกยิ้ม ในแววตาฉายแววอิจฉาออกมาแวบหนึ่งซึ่งหาดูได้ยาก แต่ในวินาทีที่ครอบครัวของชูฉิงเดินเข้าลิฟต์ไป ความอิจฉานั้นก็ถูกเก็บกลับไปในพริบตา

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่..."

ฉู่เฟิงยืนอยู่ด้านหลังตู้โต้ว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความโหดเหี้ยมของเด็กคนนี้ ฉู่เฟิงก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขาแล้วล่ะ

ตู้โต้วเอียงคอ: "มีอะไร ? "

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบ แม้จะยังมีความเป็นเด็กปะปนอยู่บ้าง แต่ก็แฝงไปด้วยจิตสังหารของผู้ที่อยู่เหนือกว่าอย่างชัดเจน

ฉู่เฟิงตัวสั่นเทา พูดเสียงกระซิบ: "เหยียนเหวยหานอยู่ข้างใน..."

เพราะงั้น จะเข้าไปตอนนี้จริง ๆ เหรอ ?

ตู้โต้ว: ...

หึ !

เขากระตุกยิ้ม

แด๊ดดี้คนนี้ ก็ถือว่าพอใช้ได้ละนะ... ถึงแม้สุดท้ายจะไม่ได้มาช่วยเขาด้วยตัวเอง แต่ก็ยังทิ้งไอ้บ๊องเหรินอีเฟยเอาไว้ให้

ก็ถือว่าทำเต็มที่แล้วล่ะ

มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ตู้โต้วพูดว่า: "ไม่เป็นไรฮะ พอดีเลย ผมจะได้เข้าไปเจอเขาสักหน่อย"

ไปเจอผู้ชายที่ในที่สุดก็ถูกถอดหน้ากาก (เปิดเผยตัวตน) คนนี้หน่อยสิ ว่าเขาจะอธิบายกับผู้หญิงที่ตัวเองชอบยังไง เรื่องที่เขามี... เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธไว้ครอบครองเนี่ย ?

"อ้อ ใช่แล้ว ตอนนี้ดูๆ ไปแล้ว องค์กร G นี่ช่างเงินหนากระเป๋าหนักจริง ๆ ! จำไว้นะ จะรีดไถเงินก็ไม่ต้องเกรงใจ แด๊ดดี้ผมจ่ายไหวอยู่แล้ว"

มุมปากเผยรอยยิ้มสดใสในพริบตา ท่าน Eric ผู้มืดมน กลายร่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยแสนน่ารักน่าชังในทันที

ฉู่เฟิง: ...

ฉู่เฟิงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง

เบบี๋ ขุดหลุมฝังพ่อตัวเองเก่งขนาดนี้ วันข้างหน้าถ้าแด๊ดดี้รู้เข้า คงได้กระอักเลือดตายแน่ ๆ !

"ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่หลับตาพริ้มอยู่ก็เบิกตากว้างขึ้นทันที: "ตู้โต้วนี่"

เปิดผ้าห่มบาง ๆ ที่คลุมตัวออก ทำท่าจะลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว

เหยียนเหวยหานกดตัวเธอไว้แน่น หน้าดำคล้ำสุด ๆ : "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เธออยากให้ฉันใช้กำลังใช่ไหมฮะ ? บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว ยังจะไปห่วงอะไรตู้โต้วอีก ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนยกมือขึ้นกุมขมับ

ไม่ไหว ๆ ทนไม่ไหวแล้ว

โมโหจัด ตวาดลั่น: "เหยียนเหวยหาน คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ! ตู้โต้วเป็นลูกชายฉันนะ ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณจะมาแล้วไม่ยอมไปช่วยเขา ก็ทำเกินไปมากแล้ว นี่เขามาแล้ว คุณยังไม่ให้ฉันออกไปรับอีก คุณต้องการอะไรกันแน่ ? "

"อะไร ๆ ก็จะเอาชนะ ! วัน ๆ รู้จักแต่จะเอาชนะ ! นี่ซูเสี่ยวเนี่ยน เธอหัดมีเหตุผลหน่อยได้ไหมฮะ ? ตอนที่ฉันมา ฉันไม่ได้ทิ้งคนไว้ให้หรือไง ? ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะเห็นเธอเลือดอาบเต็มตัวแล้วมันปวดใจไงล่ะ ยายผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเลยฮะ ! "

เหยียนเหวยหานทำหน้าตึง โมโหขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน

ตอนที่เห็นเธอเลือดท่วมตัวในแวบแรก เหมือนกับคนที่เพิ่งคลานออกมาจากกองซากศพ หัวใจของเขาก็ถูกบีบรัดอย่างแรง !

เขากลัวนี่นา !

กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป กลัวว่าเธอจะไม่รอด กลัวว่าบาดแผลบนตัวเธอจะเจ็บ กลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว... แล้วก็กลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวพลั้งมือฆ่าไอ้พวกนั้นทิ้งให้หมด แล้วก็กลัวว่าถ้าเธอได้เห็นความโหดร้ายของเขา เกิดเธอหวาดกลัวเขาขึ้นมาจะทำยังไง ?

เขาคิดเผื่อเธอทุกอย่าง ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเร่งให้เฮลิคอปเตอร์พารีบพาเธอมาส่งโรงพยาบาล แต่ผลสุดท้าย ตอนนี้เธอกลับมาด่าเขาเนี่ยนะ ?

แม่งเอ๊ย !

นี่คือหายดีแล้วใช่ไหม ?

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! วันนี้ถ้าเธอลงจากเตียงนี้ล่ะก็ คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดการเธอยังไง ! "

เก่งนักนะ กล้าดุเขาแล้ว... เป็นเพราะเขาตามใจ ตามใจเธอมากไปเองแหละ !

โมโหจนทนไม่ไหว เหยียนเหวยหานตวาดใส่เธอ แต่ก็ยังไม่หายแค้น เตะขาเตียงไปเต็มแรงหนึ่งที

อึ๊ก !

พลาดท่า นิ้วเท้าโดนกระแทกจนเจ็บแปลบ... เขาเบ้ปาก แกล้งทำหน้านิ่ง อดทนไว้ !

"หม่ามี้ ? "

ประตูห้องพักฟื้นเปิดออกอัตโนมัติ ตู้โต้วชะโงกหัวเล็ก ๆ ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเข้ามา ดวงตากลมโตกลอกไปมามองเข้ามาในห้อง

เหยียนเหวยหานพูดอย่างอารมณ์เสีย: "ไสหัวเข้ามา"

ตู้โต้ว: ...

หึ ๆ !

แด๊ดดี้ ทำแบบนี้ไม่ดีมั้งฮะ ?

ตอนแรกกะจะให้คะแนนผ่านเกณฑ์ซะหน่อย พอเจอคำว่า "ไสหัวไป" คำเดียว กลายเป็นคะแนนติดลบไปเลยละกัน

ผู้ชายที่ชอบรนหาที่ตาย ไม่คู่ควรให้สงสาร และยิ่งไม่คู่ควรที่จะมีเพื่อนร่วมทีม

ตู้โต้วไม่ได้ไสหัวไป แต่ต่อหน้าหม่ามี้ ขอบตาของตู้โต้วก็แดงก่ำขึ้นมาในพริบตา

เขารีบแทรกตัวเข้ามาทางช่องประตู พุ่งไปที่ข้างเตียง กอดแขนซูเสี่ยวเนี่ยนไว้ พูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า: "หม่ามี้ เจ็บมากไหมฮะ ? "

บนตัวซูเสี่ยวเนี่ยนเต็มไปด้วยบาดแผล

แม้แต่ที่เท้าก็ยังมีแผลที่โดนก้อนหินบาด

แต่ว่า ขอแค่ลูกชายปลอดภัย แผลพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ไม่เป็นไรลูก หม่ามี้ไม่เจ็บเลย"

ซูเสี่ยวเนี่ยนพูด พลางยกมือขึ้นดีดหน้าผากลูกชายไปหนึ่งที หัวเราะหึ ๆ "ซูหลิงเฉิน ลูกนี่คันหนัง (หาเรื่องโดนตี) ใช่ไหม ! ก่อนหน้านี้หม่ามี้เคยสอนลูกว่าไง ? ลูกผู้ชายตัวจริง หลั่งเลือดไม่หลั่งน้ำตา ใครอนุญาตให้ลูกร้องไห้กันฮะ ? "

ตู้โต้ว: ...

หม่ามี้ !

มีใครเขาพูดกับลูกในไส้แบบนี้บ้างไหมฮะ ?

นี่ผมลูกแท้ ๆ ของหม่ามี้หรือเปล่าเนี่ย ?

ตู้โต้วขอปฏิเสธการโจมตีอย่างรุนแรงจากแม่แท้ ๆ

ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า: "หม่ามี้ นอนพักก่อนนะฮะ เดี๋ยวผมไปถามคุณหมอก่อน"

บาดแผลของหม่ามี้ ทำให้เขาไม่สบายใจเอาซะเลย

เรื่องบางเรื่อง ต้องได้เห็นด้วยตาตัวเอง ถึงจะวางใจได้

"เอาเถอะ ไปเถอะ... อ้อ ใช่แล้ว ขากลับช่วยซื้อน้ำอัดลมเย็น ๆ ให้หม่ามี้ขวดนึงด้วยนะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนรีบสั่ง

เหยียนเหวยหานหน้าดำคร่ำเครียดในพริบตา

นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะกินน้ำเย็นอีกเหรอ ?

ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด: "ไม่ได้ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "ฉันสั่งลูกฉันนะ คุณจะมาตอบรับทำไม ? "

เหยียนเหวยหานชะงัก... แม่งเอ๊ย คำพูดนี้มันทะแม่ง ๆ นะ !

พอตั้งสติได้ ก็โกรธจนอยากจะจับหัวยายผู้หญิงคนนี้มาผ่าดูซะจริง ๆ ว่าข้างในมันบรรจุอะไรไว้กันแน่

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เธอช่วยอยู่นิ่ง ๆ สงบเสงี่ยมหน่อยได้ไหมฮะ ? "

"ไม่ได้ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มแฉ่ง

ตู้โต้วเดินออกไปต่ออย่างหมดคำจะพูด...

เอาเถอะ หม่ามี้จงใจสินะ ? จงใจยั่วให้คุณเหยียนโมโห ก็เลยเอาเขามาเป็นเครื่องมือหยอกเล่นก่อน ?

คนป่วย ห้ามกินน้ำเย็น

ตู้โต้วออกจากห้องพักฟื้น ไปขอประวัติการรักษาของหม่ามี้จากหมอมาดูอย่างละเอียด

เขาเองก็เป็นอัจฉริยะด้านการแพทย์อยู่แล้ว ประวัติการรักษาแค่นี้ เขาอ่านปราดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ยังดีนะ ที่บาดแผลทั้งหมดเป็นแค่แผลภายนอก ไม่ได้กระทบกระเทือนถึงอวัยวะภายใน

ตู้โต้วถอนหายใจยาว หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง

"คุณอาฉู่เฟิง... ฝากไปบอกพี่ฮว๋าหน่อยนะฮะว่า ให้คนมีชีวิตอยู่ไว้ดีที่สุด ยาจุมพิตนางฟ้ากำลังจะอัปเกรด ยังต้องการหนูทดลองยาอยู่ฮะ"

ฉู่เฟิงสะดุ้ง รีบรับคำ: "ได้ครับ ไม่มีปัญหา"

แล้วก็ค่อย ๆ ถามอย่างระมัดระวังอีกว่า: "...นอกจากห้ามตายแล้ว ยังต้องการอะไรอีกไหมครับ ? "

ตู้โต้วปรายตามองเขา ตอบเสียงเย็น: "เอาเธอไปขังรวมกับซาลี่ แล้วส่งคนไปเฝ้าไว้ให้ดี"

"แล้วก็..."

ตู้โต้วยกมุมปาก ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม: "หนูทดลองยาก็ไม่จำเป็นต้องมีสติสัมปชัญญะอะไรหรอก ทำลายทิ้งซะเถอะ ! "

ก็เหมือนกับซาลี่นั่นแหละ... เป็นสาวสวยอยู่ดี ๆ ผลสุดท้ายตอนนี้กลายเป็นคนปัญญาอ่อนงี่เง่า แม้กระทั่งกินขี้ปี้เยี่ยวก็ยังไม่รู้เรื่องเลย

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ผมรับทราบแล้วครับ"

ฉู่เฟิงปาดเหงื่อเย็น รีบไปจัดการอย่างระมัดระวัง

จุดเทียนไว้อาลัยให้กับผู้หญิงแซ่ซ่งบางคนล่วงหน้าเลยแล้วกัน

เบบี๋ตัวน้อยแห่งองค์กรแองเจิลของพวกเขา เวลาโหดขึ้นมา แม้แต่คนกันเองยังกลัวเลย !

ในโรงพยาบาลมีผู้ป่วยเยอะ

หลังจากที่ฉู่เฟิงจากไป ตู้โต้วมองดูแค่แวบเดียว ก็หาที่นั่งริมหน้าต่างนั่งลง

เขากำลังทบทวนทิศทางชีวิตของตัวเอง

คนเรา มีแค่สมอง แต่ไม่มีพละกำลัง มันจะไปรอดจริง ๆ เหรอ ?

หรือว่าเมื่อก่อนนี้ เขาแค่ต้องการจะเป็นบัณฑิตอ่อนแอที่หลงใหลแต่การวิจัยจริง ๆ ?

แบบนั้นไม่ได้หรอก !

เขาล้มเลิกความคิดนี้ทันที ตู้โต้วแค่นเสียงหัวเราะ

เขาคือ Eric บนโลกใบนี้ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ !

พละกำลัง... เขาจะต้องมีให้ได้แน่นอน

"ตู้โต้ว ? เจอหมอแล้วเหรอ ? "

เหยียนเหวยหานเดินออกมาจากห้องพักฟื้น หน้าตาบูดบึ้งสุด ๆ

ระหว่างนั้นมีพยาบาลเข้าไปตรวจอาการคนไข้ถึงสองครั้ง... เหยียนเหวยหานขนลุกซู่ รู้สึกว่าโรคภูมิแพ้ของตัวเองกำลังจะกำเริบซะเดี๋ยวนั้นเลย

ยังดีที่ซูเสี่ยวเนี่ยนสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบยื่นมือไปจับมือเขาไว้ ความรู้สึกสยดสยองขนลุกซู่ไปทั้งตัวถึงได้ค่อย ๆ หายไป

แต่ว่า ในห้องพักฟื้นมีพยาบาลอยู่ เหยียนเหวยหานก็เลยถูกซูเสี่ยวเนี่ยนไล่ออกมา

พอเห็นลูกชายแสนดีนั่งอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เหยียนเหวยหานก็ก้าวยาว ๆ เข้าไปหา ยกมือขึ้นขยี้หัวเขา: "โกรธเหรอ ? "

"เปล่าฮะ"

ตู้โต้วชูประวัติการรักษาในมือขึ้น แหงนหน้ามองเหยียนเหวยหาน "คุณเหยียนฮะ คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมฮะ ว่าเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธของคุณ มันมายังไง ? "

อืม !

ไอ้เด็กบ้า รู้เยอะซะด้วย

เหยียนเหวยหานตอบหน้าตายใจไม่สั่น: "ยืมมา"

หึ ๆ !

ตู้โต้วเบ้ปาก ใครเชื่อก็บ้าแล้ว !

"ใครกันฮะ รวยจังเลย ? ขนาดเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธยังให้ยืมได้ ? " ตู้โต้วถามจี้ไม่ปล่อย

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว ออกแรงกดหัวเล็ก ๆ ของเขาไปทีหนึ่ง "อายุแค่นี้ รู้มากจริงนะ... เอ๊ะ ? นายกลับมาแล้ว แล้วเหรินอีเฟยล่ะ ? "

"คุณหมายถึงคุณอาเหรินเหรอฮะ ! "

ตู้โต้วมองเขาด้วยสีหน้าเห็นใจ น้ำเสียงเศร้าสร้อยสุด ๆ "เฮ้อ ! คุณเหยียนฮะ ไม่ใช่ผมจะว่าคุณนะ... แต่พนักงานที่คุณรับเข้ามาแต่ละคนเนี่ย มันยังไงกันฮะ ! คุณอาเหรินคนนั้นก็ซื่อบื้อสุด ๆ ไปเลยฮะ ? เขาโดนคนจับตัวไปแล้วฮะ ! "

ปูเรื่องมาซะเยอะ ประโยคสุดท้ายนี่แหละใจความสำคัญ

เหยียนเหวยหาน: ...

สรุปว่า นี่คือลูกในไส้ของเขาจริง ๆ ใช่ไหม ?

ลูกชายตัวแสบขุดหลุมฝังพ่อตัวเอง แถมยังชอบซ้ำเติมคนอื่นแบบนี้ ยัดกลับเข้าไปเกิดใหม่ได้ไหมเนี่ย ?

"โดนใครจับไปล่ะ ? "

ถามไปตามน้ำ เหยียนเหวยหานจุกอก

ซูเสี่ยวเนี่ยนคนนึง ซูหลิงเฉินอีกคนนึง... สองแม่ลูกคู่นี้มันปีศาจชัด ๆ หลอกไม่ได้สักคน

ตู้โต้วเอียงคอ ทำหน้าซื่อตาใส: "คุณเหยียนยังไม่รู้เหรอฮะ ? ก็ ก็โดนคุณครูฮว๋าจับไปไงฮะ... จู่ ๆ คุณครูฮว๋าก็โผล่มา จัดการทุกคนซะเท่เลยฮะ แล้วจากนั้น คุณอาเหรินก็เดินตามเธอไปเลยฮะ"

หึ !

เหรินอีเฟย... แกมันโง่ดักดานจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย ? !

ในใจโกรธแทบตาย แต่บนหน้าก็ต้องปั้นหน้านิ่งไว้

เหยียนเหวยหานหลอกลูกหน้าตาย: "อืม สงสัยว่า คุณอาเหรินคงจะเป็นแฟนของคุณครูฮว๋าล่ะมั้ง ? "

แฟน... เหรอฮะ ?

พรืด !

ตู้โต้วกลั้นไม่อยู่ ขำพรืดออกมา !