บทที่ 211: พวกเราเป็นคนดีนะ

บทที่ 211: พวกเราเป็นคนดีนะ

เหรินอีเฟย: ...

เขาขอจองล้างจองผลาญกับผู้หญิงคนนี้ไปจนวันตาย ไม่ตายกันไปข้างก็ไม่เลิก !

"ถลึงตาทำไมยะ ? คราวก่อนปล่อยนายไปฉันก็หงุดหงิดจะแย่อยู่แล้ว คราวนี้ตกมาอยู่ในกำมือคุณย่า (สรรพนามแทนตัวเองแบบนักเลง) อีก... หึ ๆ ๆ ! เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ ? หยามเกียรติร่างกายนายได้ใช่ไหม ? ได้สิ รอฉันแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันจะค่อย ๆ จับนายแก้ผ้า แล้วค่อยมาศึกษากันว่าจะหยามเกียรตินายยังไงดี ! "

ฮว๋าเจิงพูดด้วยท่าทางห้าว ๆ

หน้าตาเหมือนตุ๊กตา แต่ใจเป็นสาวห้าว แถมยังมีหน้าอกหน้าใจตู้ม ๆ ที่เอาไว้รัดคนให้ขาดใจตายได้อีก... นี่มันอาหารตาชั้นยอดชัด ๆ

"เธอ..."

รู้สึกว่าตัวเองโดนหยามเกียรติอีกแล้ว เหรินอีเฟยกำลังจะโมโหขึ้นมา แต่ก็โดนสายลับแองเจิลที่อยู่ด้านหลังเอาด้ามปืนทุบจนสลบเหมือดไปซะก่อน

ฮว๋าเจิงโบกมือ: "เอาตัวไปขังไว้ ! ระวัง ๆ หน่อยล่ะ หมอนี่ตัวทำเงินเลยนะ"

ด้วยเหตุนี้

คุณอาเหริน แก๊งค้ามนุษย์ ผู้มีค่าตัวแพงลิ่ว ก็ถูกคนของแองเจิลลากตัวออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคัก

ตู้โต้ว: ...

เหงื่อตก (เส้นดำพาดหัว)

ตกลงว่า แด๊ดดี้ ลูกน้องของแด๊ดดี้แต่ละคนนี่มันตัวประหลาดชัด ๆ ไปหาไอ้ปัญญาอ่อนแบบนี้มาจากไหนเนี่ย ?

"จึ๊ ๆ ๆ ! เด็กน้อย คิดดีหรือยังจ๊ะ ? จะไปกับพี่สาวไหม ? "

จัดการเหรินอีเฟยเสร็จ ฮว๋าเจิงก็รีบปั้นยิ้มหวาน หันมาหลอกล่อชูฉิงให้เข้าองค์กรต่อทันที

ตู้โต้วกุมขมับ แทบจะล้มทั้งยืน

พี่ฮว๋า พอได้แล้วฮะ !

เขาส่งสายตาบอกให้เธอจัดการพวกสายลับเพลิงทมิฬที่นอนกองอยู่บนพื้นก่อน... ไม่ว่าจะเป็นศพหรือคนเป็น ก็จับโยนออกไปให้หมดก่อนแล้วค่อยว่ากัน

สุดท้ายก็จัดการทุบจี้เซินจนสลบแล้วโยนออกไป เหลือแค่ซ่งเจียวไว้คนเดียว

น่าสงสารซ่งเจียว คราวก่อนตอนที่ท่าเรือระเบิด เธอถูกเหรินอีเฟยยิงจนแขนขาพรุน กลายเป็นคนพิการไปแล้วแท้ ๆ

มาตอนนี้ ก็ยังมาถูกซูเสี่ยวเนี่ยนหักข้อมืออีกข้างไปอย่างเฉียบขาดอีก คราวนี้ล่ะ แขนทั้งสองข้างใช้งานไม่ได้แล้ว

"พี่ชายฮะ คุณน้าคนสวยคนนี้แปลกจังเลย ! ทำไมถึงชอบชวนให้ชูฉิงไปอยู่ด้วยตลอดเลยล่ะฮะ ? "

ชูฉิงถูกความกระตือรือร้นของฮว๋าเจิงทำให้ตกใจกลัว

เธอรีบไปหลบอยู่หลังตู้โต้ว พูดด้วยน้ำเสียงหวาด ๆ แต่ก็แอบสงสัยอยู่ไม่น้อย

ค่อย ๆ ชะโงกหัวเล็ก ๆ ออกมาจากด้านหลังของตู้โต้วครึ่งหนึ่ง ตาแป๋วจ้องมองฮว๋าเจิง

ทำเอาฮว๋าเจิงเกือบจะหลุดขำ

"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วจ้ะ ! เด็กน้อยตั้งใจเรียนไปเถอะนะ ! "

ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปยิ้มหวานใส่ตู้โต้ว "แต่ว่า เธอไม่ไปแล้ว แล้วเบบี๋ล่ะจ๊ะ ? อยากจะไปกับคุณครูฮว๋าไหม ? "

ตู้โต้วมองบน: "คุณครูฮว๋าฮะ..."

พอได้แล้วฮะ !

เล่นละครเกินเบอร์ไปแล้วฮะ

ฮว๋าเจิงหัวเราะร่วน สั่งให้ลูกน้องกวาดล้างพวกตัวซวยจากเพลิงทมิฬทั้งหมด นับเรียงตัว ไล่ตะเพิดออกไปจากโรงงานร้างให้หมด

จี้เซินยังคงนอนเอามือกุมหัวหมอบอยู่บนพื้น ในใจมีแต่เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฮ้อ !

เพลิงทมิฬตกต่ำลงแล้วจริง ๆ สินะ... กลายเป็นองค์กรที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาสามองค์กรใหญ่ไปซะแล้ว

"ลุกขึ้น ออกไป ! "

มีคนเอาปืนจ่อหัวเขา จี้เซินก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี และถูกไล่ออกไปเช่นเดียวกัน

ซ่งเจียวก็อยากจะเดินตามออกไปด้วย แต่จู่ ๆ ฮว๋าเจิงก็พูดขึ้นมา: "เดี๋ยวก่อน ! "

ซ่งเจียวชะงัก หันไปมองด้วยแววตาเย็นชา ทำท่าทางเหมือนคนใจเด็ด พูดเสียงแข็งว่า: "แกมีลูกไม้ก้นหีบอะไร ก็งัดออกมาให้หมดเลยสิ ! "

"อืม ฉันไม่มีหรอก! แต่คนของฉันน่ะมีแน่"

ฮว๋าเจิงเลิกคิ้ว รอยยิ้มในดวงตาเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาและดุดัน "เด็ก ๆ พาชูฉิงออกไป อย่าทำให้เธอตกใจล่ะ ! "

สายลับเดินเข้ามา แล้วก็รีบพาชูฉิงที่น้ำตาคลอเบ้าออกไปอย่างรวดเร็ว

ตู้โต้วโบกมือให้เธออย่างจนใจ ทำสัญญาณบอกว่าเดี๋ยวจะตามออกไป ชูฉิงถึงได้ยอมไปแต่โดยดี

ในพริบตา ทั้งโรงงานร้างก็เหลือเพียงซ่งเจียว ฮว๋าเจิง และตู้โต้วแค่สามคน

ตู้โต้วไม่รังเกียจความสกปรก ความไร้เดียงสาที่เสแสร้งมาตลอด เมื่อไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เขาก็สลัดมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

"พี่ฮว๋าฮะ รบกวนเอาเก้าอี้ตัวนั้นให้ผมหน่อยฮะ"

ถูกแขวนมาตั้งนาน เลือดลมในตัวไหลเวียนไม่ค่อยสะดวก เขาอยากจะนั่งพักสักหน่อย

"อืม เหนื่อยแล้วเหรอ ? เหนื่อยก็เก้าอี้นั่งซะ"

ฮว๋าเจิงรีบไปลากเก้าอี้มาให้ ตู้โต้วนั่นลง ฮว๋าเจิงขมวดคิ้ว มองดูด้วยความปวดใจสุด ๆ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร "พวกมันตีเธอเหรอ ? "

รอยโดนตีบนหน้าเห็นชัดเจนมาก

บวมเป่งซะขนาดนั้น แทบจะใหญ่กว่าแก้มอีกข้างเท่านึงแล้ว

ตู้โต้วส่ายหน้า หลุบตาลง: "ไม่เป็นไรฮะ ผมก็แค่อยากลองดูว่า เมื่อกี้ตอนที่หม่ามี้ขยับตัวลงนั่งตรงนี้ แล้วแหงนมองผมบนท้องฟ้า หม่ามี้จะรู้สึกยังไง"

เงยหน้ามองฟ้า ท้องฟ้าช่างสูงลิ่วและสีฟ้าคราม

เมื่อครู่นี้ ถ้าเขาถูกคนโยนลงมาจากที่สูงจริง ๆ ก็คงจะแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ เหมือนขวดแก้วเปราะบางแน่ ๆ

หม่ามี้ คงจะปวดใจมาก และคงจะบ้าไปเลยใช่ไหม ?

ตู้โต้วรู้ดีมาตลอดว่า ชาตินี้ เขาคือแก้วตาดวงใจของหม่ามี้ตลอดไป

แต่สิ่งที่เขารู้ดีกว่านั้นก็คือ ชาตินี้ หม่ามี้ก็คือราชินีในใจของเขาตลอดไปเช่นกัน !

ใครหน้าไหนกล้าทำร้ายหม่ามี้ เขาไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่ !

"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน..."

ซ่งเจียวที่สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปนานแล้ว จู่ ๆ ก็หน้าซีดเผือด จ้องมองทั้งสองคน ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พวก พวกแก ตกลงเป็นอะไรกันแน่ ? "

ก่อนหน้านี้ไอ้เด็กเหลือขอนี่ เรียกฮว๋าเจิงจากแองเจิลว่าคุณครู

ตอนนี้ มันไม่เรียกครูแล้ว เปลี่ยนมาเรียกพี่สาวแทน แล้วฮว๋าเจิงก็ทำท่าทางนอบน้อมเชื่อฟัง... นี่มันความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่ ?

เส้นประสาทในสมองที่เคยขาดผึงไปก่อนหน้านี้ ค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันขึ้นมาอีกครั้ง

ในที่สุด ริมฝีปากที่ซีดเซียวและสั่นเทาของเธอก็เปล่งชื่อรหัสที่พวกเธออยากจะจับตัวมาให้ได้ทั้งวันทั้งคืนออกมา: "แก แกคือ... Eric ? "

พอพูดประโยคนี้จบ ร่างกายของซ่งเจียวก็ส่ายโงนเงนอย่างแรง ราวกับถูกกระชากกระดูกและเส้นเอ็นออกไป ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง

จบสิ้นแล้ว

ปีศาจตนนั้น !

ถ้าเด็กหกขวบคนนี้ คือ Eric ผู้แสนจะเจ้าคิดเจ้าแค้น ขี้เหนียว และโหดเหี้ยมตามข่าวลือจริง ๆ ล่ะก็ จุดจบของเธอ... คงต้องอนาถสุด ๆ แน่

"อืม งั้น เธอมีอะไรอยากจะสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายไหม ? "

ตู้โต้วขยับแขนไปมา แขนขาเล็ก ๆ ดูเหมือนกำลังกลุ้มใจมากเลยนะเนี่ย !

แต่ในแววตาที่ดูกลุ้มใจนั้น กลับมีความเย้ยหยันปรากฏอยู่อย่างชัดเจน...

นั่นคือสีสันแห่งความตาย เป็นสีสันที่ซ่งเจียวไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด

เธอแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว !

"ซูหลิงเฉิน ! แกนี่ซ่อนตัวได้มิดชิดจริง ๆ นะ... ซาลี่ก่อนหน้านี้ ก็เป็นฝีมือฮว๋าเจิงที่จับตัวไป เธอเองก็รู้ความลับเรื่องร่างกายของแกดีใช่ไหม ? "

ตู้โต้วพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์ ยิ้มรับคำ: "ใช่ฮะ ! "

"งั้น เมื่อกี้ตอนที่แกบอกว่าจะบอกฐานะของ Eric ให้ฉันรู้ แกตั้งใจจะเผยตัวตนออกมาเองใช่ไหม ? "

"อืม ก็ถูกฮะ"

ตู้โต้วยิ้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเสียดายกึ่งล้อเล่น: "แต่น่าเสียดายมากนะ ที่เธอไม่ฟังคำเตือนของฉัน ไม่ยอมปล่อยหม่ามี้ฉันไปก่อน"

ต้องรู้ไว้นะว่า หลังจากที่หม่ามี้ความจำเสื่อม ส่วนของสมองที่ควบคุมทิศทางก็ได้รับความเสียหายตามไปด้วย ส่งผลกระทบต่อทักษะการใช้ชีวิตด้านอื่น ๆ ของหม่ามี้ด้วย

อย่างเช่น ตอนนี้หม่ามี้เป็นโรคกลัวความสูงไงล่ะ !

ตู้โต้วแหงนหน้ามอง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มเบา ๆ : "คุณซ่ง เมื่อกี้ผมพูดว่ายังไงนะฮะ ? ห้ามแตะต้องหม่ามี้ผม ห้ามแตะต้องหม่ามี้ผม... แต่ผลลัพธ์ล่ะ เธอทำยังไง หืม ? "

"หม่ามี้รักสวยรักงามขนาดนั้น เธอไม่เพียงแต่ตบหม่ามี้ ยังกรีดหน้าหม่ามี้อีก"

"ถึงแม้หม่ามี้จะอดทนต่อความเจ็บปวดได้เก่งมาก แต่เธอรู้ไหม... ในฐานะที่ผมเป็นลูกชายสุดที่รักของหม่ามี้ ตอนที่ผมเห็นเธอใช้แส้ฟาดหม่ามี้ทีละที ๆ แล้วผมกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอรู้ไหมว่าตอนนั้นผมกำลังคิดอะไรอยู่ ? "

"คิด... คิดอะไร ? "

ซ่งเจียวหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

เธอได้ยินเสียงสั่นเทาของตัวเองถามออกไปอย่างยากลำบาก

แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวสั่นอีกครั้ง... ความสิ้นหวังถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจ

ก่อนหน้านี้ที่เขาพูดจาโหดเหี้ยมสารพัด เธอก็แค่ฟังเป็นเรื่องตลก

แต่ตอนนี้... คำพูดของเขาเบาหวิว แต่เธอกลับไม่กล้าคิดว่าเป็นเรื่องตลกอีกต่อไปแล้ว

ไอ้ปีศาจนี่ !

"ผมกำลังคิดว่า... ผมจะต้องจับตัวเธอให้ได้ แล้วก็จะให้เธอลองชิม 'จุมพิตนางฟ้า' ที่ผมเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองไงล่ะ"

น้ำเสียงของตู้โต้วแผ่วเบามาก แต่รอยยิ้มกลับหวานหยดย้อย น่ารักน่าเอ็นดู

รอยยิ้มแบบนี้มันเหมือนรอยยิ้มมรณะ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างกะทันหัน

ไม่ใช่แค่ซ่งเจียวที่รู้สึกกลัว แม้แต่ฮว๋าเจิงที่ยืนอยู่ข้างตู้โต้วก็ยังหลุดอุทาน "เวรเอ๊ย" ออกมา แล้วก็รีบยืนตัวตรงแหน่ว ไม่กล้าส่งเสียงอะไรอีกเลย

อ๊ากกก !

ท่าน Eric โกรธจัด ผลลัพธ์ต้องร้ายแรงแน่ ๆ !

เป็นเด็กที่น่ากลัวจริง ๆ ! โชคดีนะที่เป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู

"พี่ฮว๋าฮะ"

ตู้โต้วเอียงคอ พูดด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ "พี่ฮว๋าฮะ ช่วงนี้สายตาผมไม่ค่อยดีเลย พี่ช่วยดูให้หน่อยสิฮะว่า บนหน้าของคุณซ่งคนนี้ มีของที่ไม่ควรมีงอกขึ้นมาหรือเปล่า พวกเรามาช่วยเธอกันดีไหมฮะ ? "

เขาพูดได้อ่อนโยนและไร้เดียงสามาก

แต่ซ่งเจียวกลับรู้สึกเหมือนมองเห็นขุมนรก

"ไม่ ไม่... พวกแกทำแบบนี้ไม่ได้นะ ! "

เธอร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

ฮว๋าเจิงก้าวไปข้างหน้า ถอนหายใจด้วยสีหน้าเห็นใจ: "พูดจริง ๆ นะ ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ฉันเห็นใจเธอมากเลยนะ... แต่ถ้ามองในมุมของท่าน Eric ของพวกเรา ฉันก็ช่วยไม่ได้เหมือนกันแหละ ! ท่าน Eric ของพวกเราออกจะน่ารักไร้เดียงสาขนาดนี้ แต่กลับต้องมาแปดเปื้อนเรื่องที่ไม่ควรแปดเปื้อนก็เพราะเธอ เธอว่า เรื่องนี้พวกเราจะไปเรียกร้องความยุติธรรมจากใครได้ล่ะ ? "

ยกมือขึ้นบีบคางซ่งเจียว ซ่งเจียวพยายามจะดิ้นรน ฮว๋าเจิงทำหน้าตึง แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา: "รนหาที่ตายนักนะ ! "

ลงมืออย่างรวดเร็ว เสียง "กร๊อบ กร๊อบ" ดังขึ้นสองครั้ง ถอดข้อต่อแขนทั้งสองข้างของเธอออก

ซ่งเจียวร้องโหยหวน ฟังดูน่าสมเพชจริง ๆ

"อืม พี่ฮว๋าฮะ ผมอยากนอนแล้วล่ะ ง่วงจังเลย ! " ตู้โต้วพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ

ฮว๋าเจิงดีดนิ้วเป๊าะ "รับทราบ ! "

คว้าก้อนหินมากำมือหนึ่ง ยัดใส่ปากซ่งเจียว

ก้อนหินแหลมคมบาดปากเธอจนเลือดกบปาก

ซ่งเจียวแทบจะคายออกมา

ฮว๋าเจิงเตือนด้วยความหวังดี: "ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะอยู่นิ่ง ๆ นะ"

มีดสั้นที่ส่องประกายวาววับ ถูกถือไว้ในมือ

ทำท่าจะกรีดลงบนใบหน้าของเธอในมุมต่าง ๆ

ตู้โต้วมองดูพร้อมกับถอนหายใจ ดวงตาสีดำขลับเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและบริสุทธิ์: "เอ๊ะ ? มีดเล่มนี้ดูคุ้น ๆ นะ... อ้อ ใช่แล้ว เมื่อกี้คุณซ่งเพิ่งจะใช้มีดเล่มนี้กรีดหน้าหม่ามี้ผมนี่นา"

ฮว๋าเจิง: ...

หึ ๆ !

เรื่องปกป้องพวกพ้องน่ะ ถ้าท่าน Eric ของเธอเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่งหรอก

"มามะ เริ่มกรีดจากตรงนี้ก่อนเลย"

แสงมีดวูบวาบ ใบหูที่โชกเลือดร่วงลงพื้น ซ่งเจียวดิ้นรนร้องอู้อี้ ฮว๋าเจิงรำคาญที่เธอเอาแต่ดิ้น ป่านนี้แล้วยังกล้าดิ้นอีก กรีดมีดไปสองครั้ง ตัดเส้นเอ็นร้อยหวายที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอจนขาดกระจุย

ซ่งเจียวเลือดกบปาก ร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง

เธอรู้ดีว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว... แต่เธอไม่ยอมแพ้หรอก !

ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะลากไอ้ Eric ตัวร้ายนี่ลงนรกไปด้วยให้ได้ !

"พี่ฮว๋าฮะ... ความจริงแล้วผมเป็นคนดีนะ ! ผมเป็นคนรักษาคำพูดมาตลอดเลยด้วย... พวกเราทำตัวรุนแรงแบบนี้มันไม่ดีเลยนะฮะ"

ตู้โต้วลุกขึ้น ก้าวเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซ่งเจียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ฮว๋าเจิงกดหัวซ่งเจียวให้หมอบลงกับพื้น เพื่อให้เบบี๋ของเธอสามารถพูดคุยได้... ดูมีอำนาจมากขึ้น

"แกฆ่าฉันสิ! ฆ่าฉันเลย! แน่จริงก็ฆ่าฉันสิวะ..."

ซ่งเจียวตะโกนจนเสียงแหบพร่า พยายามเงยหน้าขึ้น แต่ก็ทำได้แค่แตะโดนปลายเท้าของตู้โต้วเท่านั้น

ความอัปยศอดสู

ความอัปยศที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ทำให้ซ่งเจียวแทบจะสติแตก !

ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันอะไรเช่นนี้

เดิมที พวกเธอวางแผนจะล่อจับ Eric แท้ ๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่า Eric จะเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดนี้ ถึงขั้นตลบหลังจับพวกเธอรวบยอดได้ทั้งหมด !

ซ่งเจียวไม่ยอมจำนน

จนกระทั่งรองเท้าผ้าใบเล็กๆ ข้างหนึ่ง เหยียบลงบนใบหน้าของเธออย่างระมัดระวัง ซ่งเจียวก็สะดุ้งได้สติกลับมา

และก็ได้ยินประโยคที่ทำให้ตัวเองรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

ตู้โต้วพูดว่า: "...หน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้ ยังกล้าออกมาเดินเพ่นพ่านอีกเหรอ ? ถ้าเกิดทำให้คนอื่นตกใจกลัวขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

"เด็ก ๆ อย่างพวกเรากลัวคนเลวที่สุดเลยนะ เฮ้อ"

"เธอเห็นไหม ชูฉิงของพวกเราถูกพวกเธอทำให้ตกใจจนร้องไห้แล้ว..."

"เธอว่าเรื่องนี้ จะจัดการยังไงดีล่ะ ? "

เด็กน้อยที่ตกใจกลัวทำหน้าเศร้าหมอง ดูเหมือนกำลังกลุ้มใจมากจริง ๆ แต่ทุกคำพูดที่เขาเอ่ยออกมา ซ่งเจียวอยากจะตะโกนด่ากลับไปว่า: พ่องมึงสิ !

ฮว๋าเจิงกระแอมไอเบา ๆ : "จัดการเลยไหม ? "

ตู้โต้วเงยหน้ามองฟ้าด้วยมุม 45 องศาอย่างเศร้าสร้อย: "อย่าเลยฮะ ? "

น้ำเสียงดูลังเลนิด ๆ : "พูดว่าจัดการมันดูน่ากลัวไปหน่อย พวกเราเป็นคนมีอารยธรรม ก็ต้องทำตัวให้มีอารยธรรมสิฮะ... พี่ฮว๋าฮะ พวกเราอย่าทำตัวรุนแรงตลอดเวลาเลยนะฮะ พวกเราต้องอ่อนโยนให้มาก ๆ และก็ต้องทำให้คุณซ่งรู้สึกฟินสุด ๆ ไปเลยด้วยนะฮะ... อืม เอาตามนี้แหละฮะ"

Eric ที่กำลังยิ้มหวาน คือร่างอวตารของปีศาจร้ายชัด ๆ