บทที่ 205: ปีศาจน้อยผู้แสนอ่อนโยน

บทที่ 205: ปีศาจน้อยผู้แสนอ่อนโยน

แมงป่องพิษหน้าซีดเผือดล้มลงบนพื้น ดิ้นรนทุรนทุราย "แก แกไม่ใช่ลูกชายของซูเสี่ยวเนี่ยน ! แกเป็นใครกันแน่ ? หรือว่า แกจะเป็นคนแคระ ? " เหงื่อเย็นของเธอไหลซึมออกมา มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นถึงจะอธิบายได้ชัดเจน ว่าทำไมไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ ถึงได้จู่ ๆ ก็เหมือนคนบ้า แถมยังลอบกัดเธอได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ ? ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆ !

แมงป่องพิษดิ้นรนอย่างสุดชีวิต เอาของแก้พิษที่พกติดตัวมากินเข้าไปอย่างแล้วอย่างเล่า...

ทว่ากลับเห็นเด็กผู้ชายร่างเล็กตรงหน้า เพียงแค่ยืนนิ่ง จ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มเย็นชาอย่างไม่สะทกสะท้าน

"แมงป่องพิษ แกควรจะดีใจนะ ที่คนที่แกเจอคือฉัน... ถ้าเป็นคนอื่น แกคงตายศพไม่สวยยิ่งกว่านี้แน่"

ตอนที่เขายืนอยู่ ความสูงแทบจะเท่ากับตอนที่เธอนั่งพิงกำแพงเลย ตู้โต้วยื่นมือไปตบหน้าเธอเบา ๆ

แมงป่องพิษพบด้วยความหวาดกลัวว่า... ตอนนี้ไม่เพียงแต่ร่างกายของเธอจะขยับไม่ได้ แต่แม้กระทั่งความรู้สึกรับรู้ก็สูญเสียไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังพูดไม่ออกเลยด้วยซ้ำ เขาตบหน้าเธอ แต่เธอไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

ตู้โต้วสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเธอ จึงยิ้มออกมา

"เพราะงั้น ตอนนี้แกกำลังเสียใจอยู่ใช่ไหม รู้งี้ น่าจะเรียกคนลงมาเพิ่มอีกสักสองคน ? " ตู้โต้วพูดเบา ๆ ท่าทางที่เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเองนั้น ดูราวกับปีศาจน้อย "แต่ว่า สายไปแล้วล่ะ ถ้าแกเรียกคนลงมาเพิ่มอีกสองคนจริง ๆ ฉันก็อาจจะไม่แน่ว่าจะลงมือกับแกได้... แต่ตอนนี้ แกไปตายซะเถอะ หืม ? "

ขณะที่กำลังต่อรองกับเธอ สายตาของตู้โต้วก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมาก เขาหันไปมองทางชูฉิง: "เธอยังเด็กขนาดนี้ แกยังกล้าลงมือกับเธออย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้สิ่งที่แกควรจะดีใจที่สุดก็คือ เธอยังมีชีวิตอยู่... ไม่อย่างนั้น ฉันจะ... ทำให้แกอยู่ไม่สู้ตายแน่"

ตู้โต้วก็เหมือนกับหม่ามี้ของเขา เกิดมาก็เป็นพวกปกป้องพวกพ้องตัวเองสุด ๆ

ถ้าบอกว่าหม่ามี้คือเกล็ดมังกรย้อนกลับ (จุดอ่อน) เพียงหนึ่งเดียวในใจเขาที่ใครก็ห้ามแตะต้อง งั้นชูฉิงก็คือเพื่อนสนิทคนแรกที่เขาได้รู้จักหลังจากกลับมาที่ประเทศนี้ ถึงแม้ว่าเพื่อนสนิทคนนี้จะดูอ่อนแอไปหน่อย ซื่อบื้อไปนิด แถมยังหัวทึบนิด ๆ ... แต่ด้วยความกล้าหาญที่เธอพยายามปกป้องเขาในตอนนั้น เขาก็สาบานแล้วว่าจะปกป้องเธอ เพื่อนสนิทที่เขาอยากจะปกป้อง กลับถูกแมงป่องพิษรังแกเนี่ยนะ ? หม่ามี้สุดที่รักของเขา หม่ามี้ที่เขาตั้งใจจะตามใจให้เป็นเหมือนราชินี กลับถูกยัยหน้าผีแมงป่องพิษด่าทออย่างโหดร้ายเนี่ยนะ ?

แมงป่องพิษ แกเก่งนักนะ ! กล้ามาแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะต้องครั้งแล้วครั้งเล่า... งั้นก็ อย่ามาโทษว่าฉันโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน !

ตู้โต้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว ค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลงอย่างเชื่องช้า จากนั้น ก็หยิบมีดที่เธอปาออกมาเมื่อครู่ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ยัดใส่มือของเธออย่างใจเย็น ช่วยจับมือเธอให้กำมีดไว้แน่น จากนั้นก็จับข้อมือเธอไว้ หันปลายมีดจ่อไปที่หน้าท้องของเธอ

สิ่งที่ตู้โต้วต้องการจะทำนั้นชัดเจนมาก

แมงป่องพิษหวาดกลัวจนเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ...

เธอรู้ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไร ! ไม่ ! จะทำแบบนี้ไม่ได้ ! ถึงแม้เธอจะเสียโฉม และต้องใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ แต่เธอก็ยังไม่อยากตาย !

เธอแผดเสียงร้องคำรามอย่างสุดชีวิตในใจ: ซูเสี่ยวเนี่ยน นี่แกเลี้ยงลูกชายปีศาจแบบไหนออกมากันแน่ ? ช่วยด้วย ! มีเพียงเสียงฮึดฮัดดังอยู่ในลำคอ มือของแมงป่องพิษสั่นเทาอย่างหนัก อยากจะโยนมีดในมือทิ้งไป

แต่ตู้โต้วกลับแน่วแน่และออกแรงช่วยดันปลายมีดให้แทงเข้าไปที่ท้องของเธออย่างช้า ๆ ทีละนิด ทีละนิ้ว ค่อย ๆ ปลายมีดแทงทะลุผิวหนังเข้าไป จนกระทั่งได้ยินเสียงเลือดทะลักออกมา...

ตู้โต้วพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า: "แกนี่นะ ขนาดตายยังตายได้น่าสมเพชขนาดนี้... ทำไมถึงต้องฆ่าตัวตายด้วยล่ะ หืม ? "

ฆ่าตัวตายพ่องมึงสิ ! ฉันไม่อยากตาย !

แมงป่องพิษเจ็บจนเบิกตากว้าง

ตู้โต้วราวกับไม่ได้รับรู้ถึงสายตาเว้าวอนขอชีวิตของเธอ ยังคงพูดด้วยความเสียดายว่า: "ฤทธิ์ของยาสลบแบบรุนแรงตัวนี้ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ฤทธิ์มันแรงเกินไป... อืม ตอนนี้แกคงไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ ? แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นคนใจดี จะไม่ถือสากับผลข้างเคียงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้นะ"

แมงป่องพิษ: ... แกใจดี ? หน้าด้านขนาดไหนถึงกล้าพูดคำนี้ออกมาได้วะ ? !

ฉึก ! ตามมาด้วยเสียงเบาหวิวในท้ายที่สุด มีดทั้งเล่มก็แทงมิดด้ามเข้าไปในหน้าท้อง

ตู้โต้วหลุบตาลงเล็กน้อย ปล่อยมือจากด้ามมีด: "บอกแกเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันไม่ใช่คนแคระ ฉันคือ... Eric ! " เพราะงั้น คนที่พวกแกทุกคนทุ่มกำลังขององค์กรเพลิงทมิฬทั้งหมดเพื่อตามหาและอยากจะทำลายทิ้งให้ได้มากที่สุด... ก็คือฉันเอง

สิ้นเสียงพูด แมงป่องพิษก็ตื่นตระหนกอย่างรุนแรง พ่นเลือดคำโตออกมาดัง "พรวด"

ตู้โต้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มช่างดูอ่อนโยนเหลือเกิน

แมงป่องพิษแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง...

Eric? Eric เนี่ยนะ ? ! กลับกลายเป็นลูกชายของ... นังแพศยานั่นเนี่ยนะ ? ! แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่มีโอกาสได้นำข่าวนี้ไปบอกใครอีกต่อไป

ตู้โต้วหลุบตา ก้มลงมองมือของตัวเอง ที่ยังคงเล็กจิ๋วและน่ารัก... สมควรจะเป็นมือที่ใช้จับปากกามากกว่า "หม่ามี้ เบบี๋ไม่ได้ฆ่าคนนะ..." เขาพึมพำเสียงเบา ไม่เคยอยากให้มือตัวเองต้องเปื้อนเลือดเลยสักครั้ง แม้กระทั่งตอนนี้ ก็ยังคงไม่อยาก

ประกายแสงในแววตาของแมงป่องพิษ ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย... จนกระทั่งค่อย ๆ จางหายไป และไม่ปรากฏให้เห็นอีก

ตู้โต้วไม่มองแววตาเคียดแค้นวาระสุดท้ายของเธอ เธอคงจะเจ็บมากแน่ ๆ แต่เขา... ไม่เคยเสียใจเลย

"ชูฉิง ชูฉิง ? " ตู้โต้วอุ้มชูฉิงขึ้นมาเบา ๆ ตบแก้มเธอเบาๆ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องใต้ดินอันมืดมิดนี้อย่างรวดเร็ว แล้วตัดสินใจทันที "ชูฉิง ตื่นเร็ว พวกเราออกไปกันเถอะ ดีไหม ? " เขาร้องเรียกชูฉิงอีกครั้ง

ในที่สุดชูฉิงก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา พอเธอลืมตาขึ้นมา ก็เบะปากเล็ก ๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้น: "พี่ชาย หนูเจ็บพุงจังเลย..."

สายตาของตู้โต้วเย็นชาขึ้นมาทันที แต่ก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว โอบกอดเธอไว้อย่างระมัดระวัง แล้วพูดปลอบประโลมครั้งแล้วครั้งเล่าว่า: "ชูฉิงเป็นเด็กดีนะ ไม่กลัวนะ ไม่เจ็บแล้ว... เดี๋ยวพี่ชายช่วยนวดให้นะ ดีไหม ? "

"อื้อ" ชูฉิงพยักหน้าแรง ๆ น่ารักราวกับก้อนน้ำตาลน้อย ๆ ตู้โต้วมองดูเงียบ ๆ เบือนสายตาไปทางอื่น มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งเอื้อมไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ค่อย ๆ นวดคลึงที่หน้าท้องของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างหยั่งเชิง ทุกครั้งที่เธอเจ็บจนสูดปาก เขาก็แทบอยากจะฆ่าแมงป่องพิษซ้ำอีกสักรอบ กล้าทำร้ายคนของเขา ตายก็ไม่คู่ควรให้สงสาร !

"อื้อ พี่ชาย... แล้วคุณน้าหน้าผีคนนั้น เธอเป็นอะไรไปคะ ? ทำไมเธอถึงไม่ขยับเลยล่ะ ? " ในที่สุดก็สังเกตเห็นความผิดปกติของแมงป่องพิษ ชูฉิงจึงถามด้วยความสงสัย

ตู้โต้วกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ร้องว่าเจ็บแล้วก็ดี เขาเอามือปิดบังใบหน้าของเธอไว้แนบเนียน แล้วบอกเธอว่า: "ชูฉิงเด็กดี คุณน้าหน้าผีเธอเหนื่อยแล้วน่ะ เธออยากจะนอนพักสักหน่อย..."

น้ำเสียงชะงักไปกะทันหัน เขารีบลุกขึ้น ไปค้นตัวแมงป่องพิษอย่างรวดเร็ว และก็เจอปีนหนึ่งกระบอก กับโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่องอย่างที่คิดไว้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เก็บปืนไว้ ส่วนโทรศัพท์มือถือล็อกด้วยลายนิ้วมือ... แบบนี้ก็ดีเลย เขาใช้นิ้วมือของแมงป่องพิษที่ยังคงอุ่นอยู่ปลดล็อกโทรศัพท์ แล้วกดโทรหาเหยียนเหวยหาน ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นทันที: "คุณเหยียน ผมตู้โต้วนะฮะ... รีบเช็คตำแหน่งโทรศัพท์เครื่องนี้เดี๋ยวนี้เลยฮะ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตรงประตูห้องใต้ดินด้านนอก เหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมา เขากดดับหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจเย็น แล้วรีบซ่อนไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว

"ชูฉิง มานี่เร็ว" ยกมือขึ้นอุ้มชูฉิงเข้ามาหา เด็กผู้ชายตัวน้อยกอดเด็กผู้หญิงตัวเล็กไว้ ทั้งสองคนเอาหัวชนกัน ขาชนกัน หดตัวขดขากลมดิก ทำท่าทางให้ดูเหมือนเด็กขี้แยที่กำลังหวาดกลัวสุดขีด "ชูฉิง ร้องไห้เร็ว" ตู้โต้วกระซิบเสียงแผ่ว

ชูฉิงก็เริ่มสะอึกสะอื้น แล้วร้องไห้โฮออกมาทันที...

ตู้โต้วแอบชื่นชมในใจ นี่มันว่าที่นักแสดงหญิงระดับรางวัลตุ๊กตาทองชัด ๆ !