ตอนที่ 1: ระบบจำลองชะตา "รักแรกในใจเธอ"

ตอนที่ 1: ระบบจำลองชะตา "รักแรกในใจเธอ"

เมืองเสวียนหมิง ภายในลานบ้านอันเงียบสงบ

ลู่เฉิง ยืนอยู่ใจกลางค่ายกลหกเหลี่ยมที่ก่อตัวขึ้นจากหินปลุกวิญญาณหกเล่ม เขาสองตาปิดสนิท หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น วันนี้คือวันที่เขาจะได้ ปลุกวิญญาณยุทธ์..

"อย่าขยับนะ" เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวดังขึ้นข้างหู "วางมือลงบนนี้สิ"

เขาลืมตาขึ้น เห็นเด็กสาวผู้งดงามล่มเมืองยืนอยู่ตรงข้าม เธอสวมชุดสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงโปร่งระหง เส้นผมสีทองเป็นลอนคลื่นพาดผ่านบ่า เธอยื่นลูกแก้วคริสตัลใสออกมาพลางพยักพเยิดหน้าเป็นสัญญาณ

เจียงหนานหนานสาวงามอันดับหนึ่งแห่งโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

ไม่ไกลนัก หญิงวัยกลางคนผู้ดูอ่อนโยนและงดงามนั่งอยู่บนม้านั่ง แก้มขาวซีดของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บป่วยรุมเร้า แต่เธอก็ยังส่งยิ้มและสายตาที่ให้กำลังใจมาให้

"ฟู่..." ลู่เฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้ววางมือลงไป

วูบ... ลูกแก้วคริสตัลกะพริบแสงขึ้นมา แต่มันกลับหม่นแสงอย่างถึงที่สุด

บรรยากาศโดยรอบค่อยๆ จมดิ่งสู่ความเงียบงัน

"พลังวิญญาณระดับสอง... ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยเจ้าก็มีพลังวิญญาณ ยังพอมีหวังที่จะกลายเป็น มหาวิญญาณจารย์ ได้ในอนาคต" เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืนนิ่งค้าง เจียงหนานหนานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารและลอบถอนหายใจในใจ

เธอย่อมรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีความทะเยอทะยานสูง แต่ความจริงมักจะโหดร้ายเสมอ หากอัจฉริยะมีอยู่เกลื่อนกราด พวกเขาก็คงไม่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ...

อย่างไรก็ตาม ลู่เฉิงที่นิ่งค้างไปนั้น ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เขากำลังพยายามถอดรหัส "ข้อความวิญญาณ" ที่ซับซ้อนตรงหน้าต่างหาก

[ระบบจำลองชะตา 'รักแรกในใจเธอ' ]

[เป้าหมาย: กลายเป็น 'รักแรกที่ลืมไม่ลง' ของพวกเขา ยิ่งคะแนนประเมินในการจำลองแต่ละครั้งสูงเท่าไหร่ รางวัลก็จะยิ่งมหาศาล เงื่อนไขในการเริ่มจำลอง...]

หลังจากสำรวจอยู่นาน ลู่เฉิงสรุปใจความสำคัญได้ 4 ข้อ:

1. ตัวระบบจำลองไม่ใช่วิญญาณยุทธ์ ช่องวิญญาณยุทธ์ของเขายังคงว่างเปล่า
2. เงื่อนไขในการเริ่มจำลองแต่ละครั้งต้องการพลังงานที่หลากหลาย: เช่น ทองคำแห่งชีวิต 1 มิลลิกรัม หรือ หนอนน้ำแข็งเพ้อฝัน 0.1 กรัม หรือพลังงานอื่นที่เทียบเท่า (ราคาที่เห็นทำให้ลู่เฉิงถึงกับเดาะลิ้นด้วยความตกตะลึง)
3. หลังจบการจำลอง สามารถนำความสามารถบางส่วนกลับมาสู่โลกความจริงได้ โดยเลือกได้ระหว่าง วิญญาณยุทธ์, พลังวิญญาณ หรือสมบัติ และยิ่งคะแนนสูง รางวัลพิเศษก็จะยิ่งมาก

ว่าแต่... เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระบบจำลอง จะส่งผลต่อโลกความจริงไหมนะ?

คงไม่หรอกมั้ง... ลู่เฉิงครุ่นคิด

ดูเหมือนว่าระบบจำลองนี้จะเป็น "ดัชนีทองคำ" มากกว่าจะเป็นวิญญาณยุทธ์ อย่างไรก็ตาม เขาสามารถรับวิญญาณยุทธ์จากในระบบจำลองมาได้ทุกเมื่อ ขอแค่ได้เริ่มการจำลองครั้งแรก...

"เอ๊ะ? จำนวนครั้งที่เหลือ: 1?!!" ลู่เฉิงเลื่อนลงไปดูด้านล่างของแผงควบคุม ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความดีใจ

"ว่าแล้วเชียว! มันต้องมีสวัสดิการมือใหม่สิ!" มิฉะนั้น ลำพังตัวเขาเองไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะสะสมเงื่อนไขการจำลองครั้งแรกได้ครบ

เมื่อได้สติกลับมา เขาพบว่าดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า สาดแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วลานบ้าน

เป็นเวลากว่าแปดปีแล้วที่เขาข้ามโลกมายังที่นี่

ส่วนเหตุผลที่เขาเพิ่งจะได้ปลุกวิญญาณยุทธ์เอาป่านนี้ ก็เพราะการปลุกวิญญาณยุทธ์สำหรับสามัญชนในยุคนี้ค่อนข้างมีข้อจำกัด มันไม่มีสวัสดิการจาก สำนักวิญญาณยุทธ์ ที่จะมาปลุกให้โดยอัตโนมัติเมื่อถึงเกณฑ์อายุอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องอาศัยโอกาสหลังจากที่เจียงหนานหนานเข้าเรียนเพื่อขอความช่วยเหลือ

ในตอนที่เขายังเป็นทารกแบเบาะ เขาถูกรับเลี้ยงโดย ท่านแม่เจียง ทำให้รอดพ้นจากความตายเพราะความหนาวและหิวโหยมาได้ นับตั้งแต่เขารู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ลู่เฉิงก็ค่อนข้างกังวลกับสถานการณ์ปัจจุบัน

เรื่องราวของเจียงหนานหนานและ สวีซานซื่อในต้นฉบับนั้นดูน่าสงสัยมาโดยตลอด

ท่านแม่เจียงที่เป็นคนธรรมดากลับล้มป่วยหนัก ในเมืองที่ใหญ่โตขนาดนี้ กลับไม่มีคลินิกหมอที่ไหนรักษาเธอได้เลย ต้องใช้ "ยาเม็ดเทพเต่าดำ" จาก "สำนักเสวียนหมิง" เท่านั้น และมันก็ช่างประจวบเหมาะเหลือเกินที่สำนักเสวียนหมิงกำลัง "เลือกพระชายา" ให้กับนายน้อยลำดับที่สองผู้มีพรสวรรค์ที่สุด...

มันบังเอิญเกินไป

ใครกันที่ "บังเอิญ" ไปบอกเจียงหนานหนานว่ายาเม็ดเทพเต่าดำคือทางเดียวที่จะรักษาแม่ของเธอได้? คงเดาได้ไม่ยาก

ช่วยไม่ได้ นี่คือเมืองเสวียนหมิง ฐานที่บัญชาการของสำนักเสวียนหมิง แม้แต่ยอดหญ้าไหวก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาพวกเขาได้ โดยเฉพาะเมื่อการปลุกวิญญาณยุทธ์ของเจียงหนานหนานสร้างความฮือฮา และเธอเข้าเรียนที่สื่อไหลเค่อได้ก็เพราะจดหมายแนะนำจากเจ้าเมืองที่เป็นคนของสำนักเสวียนหมิง...

สามัญชนโดยกำเนิด พรสวรรค์และรูปลักษณ์ยอดเยี่ยม และอายุเท่ากับสวีซานซื่อพอดี

เธอคือ "เตาหลอม" ที่สวรรค์ส่งมาให้ชัดๆอ้อ หมายถึงผู้ถูกเลือกน่ะนะ

ด้วยศักดิ์ศรีของเจียงหนานหนาน เธอไม่มีวันสละอนาคตที่รุ่งโรจน์เพื่อไปเป็นนางบำเรอให้นายน้อยของสำนักเสวียนหมิงแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้วิธีที่สกปรก

และตอนนี้ ลู่เฉิงก็คงเข้าไปอยู่ในสายตาของสำนักเสวียนหมิงแล้วเช่นกัน แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะดูสงบสุข แต่ลองพยายามพาแม่ลูกคู่นี้หนีออกไปดูสิ แล้วจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ไฟไหม้ปิดถนน ก็คงมีนักเลงท้องถิ่นมาขวางทางไว้

พูดง่ายๆ คือการที่เจียงหนานหนานไปเรียนที่สื่อไหลเค่อได้ ก็เหมือนการปล่อยสายเบ็ดให้ยาวเพื่อตกปลาตัวใหญ่ ท่านแม่เจียงคือตัวประกันที่รั้งเธอไว้ ไม่ว่าเธอจะโดดเด่นแค่ไหนภายนอก เธอก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือของสำนักเสวียนหมิงได้ ถ้าพวกเขาต้องการให้เธอกลับมา เธอก็ต้องกลับมา

และตอนนี้ ท่านแม่เจียงก็เริ่มมีอาการป่วยจางๆ ให้เห็นแล้ว

คงเป็นฝีมือของสำนักเสวียนหมิงที่เริ่มลงมือทีละนิด เพื่อเตรียมการให้การป่วยหนักในอนาคตดูไม่ปุบปับจนเกินไป

ในเมื่อเขาได้รับความเมตตาจากการรับเลี้ยงของท่านแม่เจียง เขาย่อมต้องทดแทนบุญคุณนี้ แต่ด้วยพลังระดับสองในตอนนี้...

ช่างเถอะ สายตาของลู่เฉิงเย็นเยียบลง ข้าจะกลับเข้าห้องก่อน หลังจากจำลองครั้งแรกคืนนี้เสร็จ ค่อยวางแผนขั้นต่อไป

เขากลับเข้าห้องโถงด้านใน เห็นกับข้าวและข้าวสวยร้อนๆ วางอยู่บนโต๊ะ เจียงหนานหนานและท่านแม่เจียงยังไม่ขยับตะเกียบ พวกเธอกำลังรอเขาอยู่

"แม่ พี่ ผมไม่เป็นไรครับ" ลู่เฉิงรู้สึกตื้นตันและพูดเบาๆ

"ฮิฮิ มากินข้าวเถอะลูก..." ท่านแม่เจียงวางชามและตะเกียบให้ลู่เฉิงพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

ทั้งสามคนทานมื้อค่ำอย่างอบอุ่น โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องการปลุกวิญญาณยุทธ์อีก

หลังมื้ออาหาร ณ ลานบ้าน

"เสี่ยวเฉิง" เจียงหนานหนานนั่งบนม้านั่งหินแล้วยิ้มบางๆ เธอหยอกล้อด้วยการลูบหัวลู่เฉิงเบาๆ ใบหน้าที่งดงามของเธอฉายแววผ่อนคลาย

การได้อยู่ด้วยกันทุกวันมาหลายปี ทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันไม่ต่างจากพี่น้องแท้ๆ

"พรุ่งนี้พี่ต้องกลับสื่อไหลเค่อแล้วนะ แต่พี่จะหาทางช่วยเจ้าเอง โรงเรียนสื่อไหลเค่อเต็มไปด้วยยอดฝีมือ มันต้องมีสมบัติที่ช่วยยกระดับพรสวรรค์ของเจ้าได้แน่ๆ ตอนนี้เจ้าก็ค่อยๆ บ่มเพาะตามวิชาสมาธิที่พี่สอนไปวันนี้ก่อนนะ..."

"ครับ"

เจียงหนานหนานก็เป็นแบบนี้ภายนอกดูเย็นชาและห่างเหินกับคนอื่น แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนอ่อนโยนมาก โดยเฉพาะกับคนที่เธอถือว่าเป็น "คนของตัวเอง" การเป็นนักเรียนทุนจากพื้นเพที่ต่ำต้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอต้องรับมือกับการคุกคามจากพวกลูกเศรษฐีและคำนินทาของพวกคุณหนูตระกูลสูง ความอ่อนโยนอย่างเดียวรับมือไม่ไหว เธอจึงต้องสวมหน้ากากแห่งความเย็นชาเอาไว้

แสงจันทร์สาดส่องลงบนร่างของเจียงหนานหนาน

มันขับเน้นใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวกับภาพวาด ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ อ่อนโยน และเงบสงัดเหลือเกิน...