บทที่ 4: รสชาติของเธอ

เมื่อเย่เหลียงสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของคุณซูเถา หัวใจของเขาก็พลันกระตุกวูบ

เขาหันขวับไปตวาดใส่บอดี้การ์ดชุดสูท "เมื่อกี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

บอดี้การ์ดหนุ่มหดคอวูบด้วยความหวาดกลัว เขาลอบมองคุณซูเถาที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นสนิทไม่ยอมปริปากพูดอะไร

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็จำต้องกัดฟันเล่าออกไป "นายน้อยครับ... ตอนที่ผมเพิ่งพังประตูเข้ามา ผมเห็นคุณซูเถาถูกมัดขึงพืดอยู่บนเตียง แล้วหลังจากนั้น..."

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "แล้วหลังจากนั้น... ฉือเสี่ยวเฉิงก็ขึ้นไปคร่อมทับบนตัวคุณซูเถา แล้วพวกเธอก็... พวกเธอกำลังจูบกันอยู่ครับ..."

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นัยน์ตาของเย่เหลียงก็เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

ส่วนบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้กัน

มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่านายน้อยของพวกเขารักใคร่และหวงแหนคุณซูเถามากแค่ไหน?

ไอ้หมอนี่มันกล้าพูดจาทำลายขวัญกำลังใจแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย!

"ซูเถา ที่เจ้านี่พูดมามันเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ!"

ซูเถาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ "ไม่ใช่นะคะ เธอแค่จับฉันมัดไว้กับเตียง แล้วก็ทิ้งฉันไว้อย่างนั้น พร้อมกับขู่... ขู่ไม่ให้ฉันไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณอีก"

"ฟู่... โล่งอกไปที" เย่เหลียงหันขวับไปตวาดใส่บอดี้การ์ดชุดสูทอีกครั้ง "ไอ้สวะ! แกกล้าดีกุเรื่องมาใส่ร้ายให้ซูเถาต้องมัวหมองงั้นเรอะ แล้วนี่แกยังจะยืนบื้ออยู่ทำไมอีก? ทำไมไม่รีบตามยัยฉือเสี่ยวเฉิงออกไปทางประตูลับนั่นล่ะโว้ย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเถาก็เอื้อมมือออกไป คล้ายกับต้องการจะห้ามปรามบอดี้การ์ดคนนั้นอีกครั้ง

ทว่าคำพูดที่เตรียมจะเอื้อนเอ่ยกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาห้ามเขาดี

แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจเลยว่า... ทำไมเธอถึงอยากจะปกป้องฉือเสี่ยวเฉิงนัก

ทั้งๆ ที่สิ่งที่ยัยนั่นทำกับเธอมันก็เกินกว่าเหตุไปมากจริงๆ

สิ่งที่ซูเถาปรารถนามาโดยตลอด ก็คือการได้รักษาสถานะความเป็นเพื่อนรักกับฉือเสี่ยวเฉิงเอาไว้ดังเดิม

แต่เมื่อเหตุการณ์มันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเธอยังจะสามารถกลับไปเป็นเพื่อนกันได้อีกจริงๆ น่ะหรือ?

เศษเสี้ยวความทรงจำในวันวานพรั่งพรูเข้ามาในหัว และในวินาทีต่อมา เธอก็พลันเห็นภาพหลอนของฉือเสี่ยวเฉิงที่จู่ๆ ก็สวมบทยันเดเระเมื่อครู่นี้ซ้อนทับขึ้นมา

เรารู้จักกันมาตั้งสิบกว่าปี ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้ระแคะระคายมาก่อนเลยนะ... ว่าเสี่ยวเฉิงแอบชอบฉัน?

ทั้งๆ ที่ฉันก็มองเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งมาโดยตลอดแท้ๆ...

เธอพยายามดึงสติกลับมา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเย่เหลียง "เย่เหลียงคะ พวกเรา... พวกเราปล่อยเสี่ยวเฉิงไปเถอะนะคะ"

"นี่เธอยังจะพูดเข้าข้างยัยนั่นอยู่อีกเหรอ?"

"ฉัน... เธอไม่ได้ทำอะไรฉันเลยนะคะ แค่... แค่..."

ซูเถาพูดจาวกไปวนมา ไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้เขาฟังอย่างไรดี

เย่เหลียงแค่นเสียงขึ้นจมูก "ฉันรู้น่า ยัยนั่นก็แค่อยากจะเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหมล่ะ? ไม่รู้จักตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างเลย เตี้ยก็เตี้ย ขี้เหร่ก็ขี้เหร่ แถมยังโบ๊ะรองพื้นซะหนาเตอะยิ่งกว่าขี้โคลนติดรองเท้าฉันซะอีก ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาซะเลย!"

"คนอย่างฉันเนี่ยนะจะไปลดตัวลงไปชอบยัยนั่น ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายก็ไม่มีวันซะหรอก!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเหยียดหยาม

เย่เหลียงเป็นคนหยิ่งผยองและหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับ

ซูเถาอ้าปากค้างเตรียมจะเถียง ทว่าสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่พูดแก้ต่างใดๆ ให้ฉือเสี่ยวเฉิง

เธอทำเพียงเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่จริงแล้วเสี่ยวเฉิง... เธอรู้ตัวแล้วล่ะค่ะว่าตัวเองทำผิดไป เธอบอกกับฉันว่าต่อไปนี้จะไม่มาวุ่นวายกับคุณอีกแล้ว เพราะงั้นเรา... ให้โอกาสเธออีกสักครั้งเถอะนะคะ?"

เมื่อเย่เหลียงทอดสายตามองหญิงสาวอันเป็นที่รัก ซึ่งดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำและคลอไปด้วยหยาดน้ำตา หัวใจที่แข็งกร้าวของเขาก็พลันอ่อนยวบลงทันที

"ตกลง ฉันจะยอมทำตามที่เธอขอก็ได้"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอื้อมมือออกไปหมายจะดึงร่างบางของซูเถาเข้ามากอดปลอบประโลม

ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ... ซูเถากลับก้าวถอยหลังหนีไปครึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว

เธอเบี่ยงตัวหลบอ้อมกอดของเขา

แววตาของเย่เหลียงฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

แต่เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของซูเถา เขาก็พลันนึกขึ้นได้

จริงสิ... ซูเถายังไม่ได้ตกลงรับรักเขานี่นา

ตอนนี้เธอคงอยากจะได้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่คนเดียวเงียบๆ สินะ?

หรือเป็นเพราะว่าฉันสวมบทฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลาพอดี เธอเลยรู้สึกเขินอายขึ้นมาล่ะมั้ง?

อืม... มันต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

เย่เหลียงเสยผมลวกๆ ก่อนจะเอ่ยกับซูเถา "พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่โรงพยาบาลส่วนตัวของฉัน ให้หมอตรวจเช็กร่างกายให้ละเอียดอีกที"

"ค่ะ"

ซูเถาพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย

เธอยังคงรักษาระยะห่างจากเย่เหลียงไว้หนึ่งก้าวเสมอ

ยิ่งเห็นแบบนั้น เย่เหลียงก็ยิ่งมั่นใจว่าซูเถากำลังเขินอายเขาอยู่แน่ๆ

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า... ในเวลานี้ ปลายลิ้นเล็กๆ ของซูเถากำลังดุนดุนรอยกัดบนริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ในขณะที่ภายในหัวก็มีแต่ภาพของเด็กสาวร่างเล็กคนนั้นวนเวียนอยู่ไม่หยุด

ทั้งสับสนว้าวุ่น และโล่งใจในเวลาเดียวกัน

ทางด้านฉือเสี่ยวเฉิง หลังจากที่หลบหนีออกจากห้องใต้ดินผ่านทางประตูลับมาได้ เธอก็รีบวิ่งหน้าตั้งกลับบ้านโดยอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนำทาง

สภาพของเธอดูไม่จืดนัก เส้นผมหลุดลุ่ยชี้ฟู สองมือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ก้มหน้าก้มตาเดินเพื่อไม่ให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาสังเกตเห็นความผิดปกติ

ทว่าใบหน้าเล็กๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยความร้อนรน

"บ้าเอ๊ย! ฉันประเมินสภาพร่างกายนี้สูงเกินไปสินะ เพิ่งจะวิ่งมาได้แป๊บเดียวก็หน้ามืดจะเป็นลมอยู่แล้วเนี่ย"

ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ... ไอ้บอดี้การ์ดชุดสูทนั่นมันยังคงวิ่งไล่กวดเธอมาติดๆ อย่างไม่ลดละ

【โฮสต์ สู้เขานะ ใกล้จะถึงบ้านแล้ว!】

"หุบปากไปเลยไอ้ระบบเฮงซวย! ถ้านายช่วยอะไรไม่ได้ก็หุบปากไปซะ!"

【หักแต้มอารมณ์ของโฮสต์ 20 แต้ม เพื่อยกระดับสมรรถภาพทางร่างกายชั่วคราว ระยะเวลาแสดงผล: 3 นาที】

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันไหลเวียนจากช่องท้องน้อยแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างของฉือเสี่ยวเฉิงที่กำลังจะหมดแรงล้มพับไปนั้น ถึงกับเซถลาไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง

แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงรู้สึกอ่อนเพลียและเรี่ยวแรงถดถอยอยู่ดี

เธอเหลียวหลังกลับไปมองบอดี้การ์ดชุดสูท

ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือไม่ถึงยี่สิบเมตรแล้ว

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ ต้องรีบคิดหาทางหนีทีไล่ซะแล้ว"

ฉือเสี่ยวเฉิงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างร้อนรน

ทันใดนั้น นัยน์ตาของเธอก็พลันเป็นประกายวาววับ

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินสวนทางมา แววตาของเขาฉายแววซื่อบื้อไร้เดียงสาตามแบบฉบับของเด็กมหาลัยเป๊ะๆ

ฉือเสี่ยวเฉิงรีบก้าวฉับๆ เข้าไปหา ก่อนจะงัดทักษะการแสดงระดับตุ๊กตาทองออกมาใช้ทันที

เธอแกล้งสะดุดล้มลงไปกองอยู่แทบเท้าของชายหนุ่มคนนั้น

เฉินคุนตาไวและมือไว เขารีบก้มลงไปประคองฉือเสี่ยวเฉิงให้ลุกขึ้นยืน นี่เป็นครั้งแรกตลอดชีวิตยี่สิบสามปีของการเป็นโสดที่เขาได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงขนาดนี้ ทำเอาเขาถึงกับทำตัวไม่ถูก

สายตาของเขาลุกลี้ลุกลนมองไปทางอื่น "คุณ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

ฉือเสี่ยวเฉิงแสร้งทำเป็นสะอึกสะอื้น บีบน้ำตาออกมาสองสามหยด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "พี่ชายคะ พี่ชายช่วยหนูด้วย! มีผู้ชายใส่ชุดสูทเดินตามหนูมาตลอดทางเลยค่ะ!"

"อะไรนะ?!"

เฉินคุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ด้วยความกลัวว่าบอดี้การ์ดชุดสูทจะดูไม่เลวทรามมากพอ ฉือเสี่ยวเฉิงจึงจัดการป้ายสีเพิ่มให้เสร็จสรรพ "จู่ๆ เขาก็โผล่มาลักพาตัวหนูไปค่ะ เขาตั้งใจจะจับหนูไปขายแน่ๆ เลย หนูอุตส่าห์ดิ้นรนหนีรอดมาได้ แต่เขาก็ยังตามล่าหนูไม่เลิก ฮือๆๆ..."

น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมาเป็นสาย

ทักษะใหม่ที่ระบบเพิ่งมอบให้นั้น ฉือเสี่ยวเฉิงสามารถนำมาใช้งานได้อย่างคล่องแคล่วราวกับมืออาชีพ

เมื่อเห็นแบบนั้น เฉินคุนก็ทนดูดายต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

"กลางวันแสกๆ กลางบ้านกลางเมืองแท้ๆ ยังกล้าก่อเหตุอุกอาจแบบนี้อีกงั้นเรอะ!"

เฉินคุนรีบดึงตัวฉือเสี่ยวเฉิงไปหลบอยู่ด้านหลังของตน ก่อนจะหันไปจ้องมองบอดี้การ์ดชุดสูทตาเขม็ง "ไอ้หมอนั่นใช่ไหมที่ตามล่าคุณน่ะ?"

"อื้อ!" ฉือเสี่ยวเฉิงพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะแสร้งทำทีเป็นเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่น "พี่ชายคะ... หนูเห็นว่าหมอนั่นตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย ถ้าพี่สู้เขาไม่ไหว พวกเราหนีกันก่อนดีไหมคะ?"

ลูกผู้ชายอกสามศอกที่ไหนจะยอมให้ผู้หญิงมาหยามว่าสู้ไม่ไหวกันล่ะ?

เฉินคุนถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างมาดมั่น ก่อนจะเดินอาดๆ ตรงปรี่เข้าไปหาชายชุดสูทคนนั้นทันที

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของฉือเสี่ยวเฉิงก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

เธออาศัยจังหวะชุลมุน รีบวิ่งถอยหลังหนีไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแหกปากตะโกนลั่น "ช่วยด้วยค่า! มีคนถูกลักพาตัว!"

เมื่อเห็นแบบนั้น เฉินคุนก็รีบตะโกนสมทบตามน้ำฉือเสี่ยวเฉิงไปติดๆ เขาชี้หน้าบอดี้การ์ดชุดสูทพลางร้องตะโกนบอกฝูงชนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ "ไอ้หมอนี่แหละครับแก๊งลักพาตัว!"

ฝูงชนที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตก เริ่มรู้สึกเอะใจตั้งแต่เห็นฉือเสี่ยวเฉิงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแล้ว พอได้ยินเสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ทุกคนก็พลันกระจ่างแจ้งทันที

มิน่าล่ะ... ยัยหนูคนนี้ถึงได้วิ่งหนีหน้าตั้งซะขนาดนั้น

ที่แท้เธอก็กำลังถูกแก๊งลักพาตัวข่มขู่คุกคามอยู่นี่เอง!

พริบตาเดียว พลเมืองดีผู้อาสาผดุงความยุติธรรมก็แห่กันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังบอดี้การ์ดชุดสูทเอาไว้แน่นขนัด จนเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล่าถอยกลับไปตั้งหลักก่อน

และเมื่อเขากลับไปรายงานเรื่องนี้ให้เย่เหลียงทราบ ก็โดนสวดหูชาไปตามระเบียบ "ไอ้สวะไม่ได้เรื่อง! แกตัวสูงตั้งร้อยแปดสิบ แต่ดันจับยัยเตี้ยร้อยห้าสิบไม่ได้เนี่ยนะ แล้วฉันจะเลี้ยงแกไว้ทำซากอะไรวะ!"

ซูเถาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กัน เมื่อได้ยินรายงานจากบอดี้การ์ด เธอปก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ดีจังเลย... ที่เสี่ยวเฉิงหนีรอดไปได้

ถ้าขืนถูกเย่เหลียงที่กำลังโมโหเลือดขึ้นหน้าจับตัวกลับมาได้ล่ะก็... ผลลัพธ์คงจะเลวร้ายจนยากจะจินตนาการเลยล่ะ!

ในจังหวะนั้น เย่เหลียงก็ยกเท้าเตะบอดี้การ์ดชุดสูทกระเด็นไปกองกับพื้น ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองซูเถาที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วตบหน้าอกตัวเองเบาๆ เพื่อปลอบใจ

ช่างเถอะ... แค่ซูเถาปลอดภัยก็ดีใจตายชักแล้ว

ซึ่งซูเถาเองก็มีความคิดตรงกันกับเย่เหลียงอย่างประหลาด

แม้ว่าภายในใจของเธอจะยังคงสับสนวุ่นวาย แต่การที่เสี่ยวเฉิงปลอดภัยดี... มันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดแล้วจริงๆ