บทที่ 25: นี่แหละที่เรียกว่าอาการทางจิต

"ราฟาเอล เฉิน มีคนแจ้งความจับนายข้อหาปลุกระดมมวลชน ก่อจลาจล และขัดขวางการดำเนินธุรกิจตามปกติ นายจะยอมรับผิดหรือไม่" เมื่อราฟาเอลมาถึงกองกำกับการตรวจสอบ เขาก็เห็นลิชตนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะตรงกลางและกำลังสอบสวนเขาอยู่

"แน่นอนว่าไม่ครับ! พวกนั้นไปบุกถล่มสุสานนิทรานิรันดร์ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ ผมไม่ได้สั่งให้พวกนั้นไปซะหน่อย"

"แก—"

"อย่าเพิ่งพูดสิครับ ผมยังพูดไม่จบเลย" ราฟาเอลพูดแทรกขึ้นมาจังหวะที่หัวหน้าผู้ตรวจสอบกำลังจะอ้าปากพอดี

"ข้อแรก ขอถามหน่อยเถอะว่าผมได้ไปเข้าร่วมลงมือกับพวกนั้นด้วยหรือเปล่า"

"ไม่!"

"งั้นคำถามต่อไป ผมเป็นคนนำทัพไปบุกถล่มบริษัทสุสานนิทรานิรันดร์หรือเปล่าล่ะ"

"ก็ไม่อีกนั่นแหละ!"

กลิ่นอายกดดันของหัวหน้าผู้ตรวจสอบค่อยๆ อ่อนลงทีละน้อย และชุดคลุมวิญญาณที่เคยปลิวไสวก็ค่อยๆ สงบลง

"คำถามสุดท้าย ผมขอถามหน่อยว่าพวกอันเดดน่ะมีเสรีภาพในการพูดไหม แล้วคำพูดไหนของผมที่ไปละเมิดกฎหมายของอาณาจักรบ้างล่ะครับ"

"ไม่มี!" น้ำเสียงของหัวหน้าผู้ตรวจสอบลิชนั้นเย็นเยียบสุดขั้ว ราฟาเอลถึงกับได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ แฝงอยู่ในนั้นเลยทีเดียว

"งั้นก็จบเรื่องสิครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด ถ้าสุสานนิทรานิรันดร์อยากได้ค่าเสียหาย ก็ต้องไปทวงกับพวกที่บุกไปพังบริษัทสิครับ จะมาเอาผิดอะไรกับอันเดดที่มีอาการทางจิตอย่างผมล่ะ" ราฟาเอลรีบสรุปจบให้ตัวเองเสร็จสรรพ

"เดี๋ยวก่อนนะ! แกบอกว่าแกมีอาการทางจิตงั้นเรอะ???" หัวหน้าผู้ตรวจสอบลิชราวกับจับจุดบกพร่องในคำพูดของราฟาเอลได้ จึงหูผึ่งขึ้นมาทันที

"ใช่ครับ ผมป่วยทางจิตขั้นรุนแรงเลยล่ะ เป็นโรคคุ้มคลั่งเป็นพักๆ พออาการกำเริบ พลังวิญญาณของผมก็จะเตลิดเปิดเปิง แล้วผมก็จะทำพฤติกรรมแปลกๆ ที่อันเดดทั่วไปเขาไม่เข้าใจกัน มองไม่เห็นเหรอครับเนี่ย เปลวเพลิงวิญญาณของผมมีรอยร้าวเบ้อเริ่มเลยนะ!!!" ราฟาเอลล้วงมือเข้าไปใต้ขากรรไกร ดึงเปลวเพลิงวิญญาณของตัวเองออกมาวางแหมะไว้บนฝ่ามือ

"แกทำบ้าอะไรน่ะ รีบเก็บกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้! พลังวิญญาณน่ะสลายตัวง่ายมากถ้าไม่มีอะไรปกป้อง เรื่องแค่นี้แกไม่รู้หรือไง" หัวหน้าผู้ตรวจสอบลิชและเหล่าลูกทีมที่อยู่รอบๆ ถึงกับสูดกลิ่นอายมรณะเข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยความตกตะลึง

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ดูสิ ผมจะนวดหรือจะดึงยังไงก็ได้ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ฮิฮิฮิ~~~ ฮ่าฮ่าฮ่า~~~~ ก๊ากก๊ากก๊าก~~~~" ราฟาเอลดึงทึ้งเปลวเพลิงวิญญาณของตัวเองไปมา ประเดี๋ยวปั้นเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยว ประเดี๋ยวคลึงเป็นก้อนกลม แถมยังจับเปลวเพลิงวิญญาณมัดเป็นปมอีกตั้งหลายทบ

"พวกแก รีบพามันกลับไปเร็วเข้า อาการทางจิตของอันเดดตนนี้รุนแรงเข้าขั้นวิกฤตแล้ว ทำยังไงก็ได้แต่อย่าปล่อยให้มันมาตายที่นี่เด็ดขาด ไม่งั้นพวกเราได้ซวยกันหมดแน่" หัวหน้าผู้ตรวจสอบลิชตกใจแทบสิ้นสติ ในฐานะลิชผู้บรรลุความเป็นอมตะ วันนี้เขาต้องขวัญผวามากกว่าช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

ขืนราฟาเอลมาด่วนจากไปกลางกองกำกับการตรวจสอบ มีหวังข่าวลือคงสะพัดไปทั่วว่ากองกำกับการตรวจสอบสมรู้ร่วมคิดกับสุสานนิทรานิรันดร์กลั่นแกล้งอันเดดผู้บริสุทธิ์แน่ๆ

ตอนนี้บารมีของราฟาเอลในหมู่อันเดดระดับล่างของเมืองบริลล์เรียกได้ว่าพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาแทบจะกลายเป็นสัญลักษณ์และผู้นำทางจิตวิญญาณแห่งเสรีภาพไปแล้ว

ภายใต้การเร่งเร้าของหัวหน้าผู้ตรวจสอบลิช เหล่าลูกทีมก็รีบหิ้วปีกราฟาเอลโยนออกมานอกศาลาว่าการเมืองทันที

"ตกใจแทบตายล่ะสิ!" ราฟาเอลเก็บหัวตัวเองขึ้นมาจากพื้น นำมาต่อเข้ากับคอ แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง

"เขาอยู่นั่นไง เขาอยู่นั่น!" ทันทีที่ราฟาเอลหันกลับไป เขาก็เห็นฝูงอันเดดกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งกรูเข้ามาหา

"พวกนายจะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ!!!!" ราฟาเอลตกใจจนหันหลังวิ่งหนี แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคนอีกกลุ่มโผล่มาดักหน้าไว้ และในที่สุดเขาก็ถูกจับโยนลอยขึ้นฟ้าสูงลิบ

"ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำ! วิญญาณของอันเดดนั้นเสรี อันเดดจะไม่ยอมรับการกดขี่!" ฝูงชนช่วยกันแบกหามราฟาเอลขึ้นสูงและตะโกนก้องขณะเดินขบวนไปมาบนท้องถนน

เมื่อจำนวนผู้เข้าร่วมขบวนประท้วงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดราฟาเอลก็ตระหนักได้ว่าเรื่องมันชักจะบานปลายไปกันใหญ่แล้ว

"หยุดนะ!!!" ระหว่างที่เดินผ่านจัตุรัสบริลล์ จู่ๆ ราฟาเอลก็แหกปากตะโกนสุดเสียง

เสียงตะโกนของราฟาเอลทำให้ฝูงชนเงียบกริบลง

"ท่านผู้นำ มีอะไรชี้แนะหรือครับ!" นักรบโครงกระดูกผู้เป็นแกนนำเดินเข้ามาหาราฟาเอลและก้มหัวเอ่ยถาม

"ฉันอยากรู้ว่าข้อเรียกร้องของพวกนายคืออะไร"

"ฉันรู้ว่าทุกคนก็เป็นแค่อันเดดธรรมดาๆ ที่แค่หวังอยากจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่าข้อเรียกร้องของพวกนายคืออะไรกันแน่" ราฟาเอลย้ำคำถามอีกครั้ง

"พวกเราอยากกลับบ้าน"

"พวกเราไม่อยากถูกขุดขึ้นมาจากหลุมแล้วโดนโยนทิ้งไว้ข้างถนนอีกแล้ว"

"พวกเราไม่อยากเร่ร่อนแบกโลงศพกับป้ายหลุมศพไปมาแบบนี้"

"ให้พวกมันคืนบ้านให้พวกเรา"

"ปฏิเสธการขึ้นค่าเช่าอย่างไม่เป็นธรรม! ปฏิเสธการโก่งราคาหลุมศพหน้าเลือด!"

เมื่อฟังเสียงโหวกเหวกโวยวายของเหล่าอันเดด ราฟาเอลก็รู้ทันทีว่าข้อเรียกร้องหลักของพวกเขาก็คือการถูกสุสานนิทรานิรันดร์ขึ้นราคาหลุมศพจนไม่มีปัญญาจ่ายนั่นเอง

"ตกลง ฉันจะไปคุยกับพวกนั้นให้ แต่พวกนายต้องมีสติและใช้เหตุผลนะ เคลื่อนไหวพร้อมกันและเชื่อฟังคำสั่งด้วย! นาย คอยรับหน้าที่เป็นผู้นำพวกเขาซะ"

"ส่วนนาย ไปแจ้งเรื่องที่กองกำกับการตรวจสอบ บอกพวกเขาว่าฉันขอให้เชิญตัวแทนจากสุสานนิทรานิรันดร์มาที่ศาลาว่าการเมือง ทั้งสองฝ่ายจะได้เปิดอกคุยกันแบบตรงไปตรงมา"

ราฟาเอลตัดสินใจจัดการปัญหาให้เด็ดขาด ในเมื่อวันนี้เขาถูกบีบให้มายืนอยู่ตรงจุดนี้แล้ว จะยุ่งหรือไม่ยุ่งก็ดึงตัวเองออกไปไม่ได้อยู่ดี สู้เล่นใหญ่ไปเลยดีกว่า

สถานการณ์แบบนี้ตอนมีชีวิตอยู่เขาอาจจะไม่เคยเจอ แต่ก็เคยอ่านเจอในหนังสือมาเยอะแยะ แก้ไขง่ายนิดเดียว!

ราฟาเอลนำขบวนผู้ประท้วงกลับมาที่หน้าศาลาว่าการเมืองอีกครั้ง ทำเอาเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจสอบรีบวิ่งหน้าตื่นออกมา

"ราฟาเอล เฉิน คุณต้องควบคุมอารมณ์นะ ห้ามก่อความวุ่นวายเด็ดขาด"

อานุภาพของอาการทางจิตช่างมีพลังทำลายล้างสูงลิ่วแม้แต่ในโลกของพวกอันเดด

"ไม่ต้องห่วง พวกเขาไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแน่ แล้วคนของสุสานนิทรานิรันดร์มาถึงหรือยังล่ะ"

สิ้นคำถามของราฟาเอล อันเดดที่แต่งตัวภูมิฐานในชุดเชิ้ตผูกเนคไทหลายตนก็เบียดตัวแหวกฝูงชนออกมา มีทั้งซอมบี้ โครงกระดูก และเรธ

"นายคือราฟาเอล เฉิน สินะ? ตัวตั้งตัวตีที่ก่อเรื่องวุ่นวายงั้นเรอะ สุสานนิทรานิรันดร์ไม่ปล่อยนายไว้แน่" ซอมบี้แกนนำจากสุสานนิทรานิรันดร์เชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง และประโยคแรกของมันก็ไปกระตุกต่อมอาการทางจิตของราฟาเอลเข้าอย่างจัง

"ปึก ปึก ปึก!!!"

"บ้าเอ๊ย แกจะไม่ปล่อยใครไว้นะ? พูดให้ฉันฟังอีกทีสิ! มองตาฉันแล้วพูดมาอีกทีดิ๊!!!"

เจ้าหน้าที่หน่วยตรวจสอบเบิกตาค้างมองดูราฟาเอลใช้มือข้างหนึ่งกระชากเนคไทของอีกฝ่ายไว้ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าหัวตัวเองมาฟาดไม่ยั้ง กะโหลกขาวจั๊วะฟาดจนเนื้อเน่าบนหน้าซอมบี้กระเด็นไปทั่ว น้ำหนองและหนอนแมลงวันสาดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

เปลวเพลิงวิญญาณของราฟาเอลถูกดึงกระชากจนเปลี่ยนเป็นรูปร่างประหลาดล้ำตามจังหวะการฟาดกะโหลก ทุกคนรอบข้างเห็นชัดเจนเลยว่าอันเดดตนนี้มีสภาพจิตใจไม่ปกติ จึงหวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ

"ราฟาเอล หยุดได้แล้ว พอแค่นี้แหละ นายมาที่นี่เพื่อเจรจาไม่ใช่รึไง" เสียงตวาดอันทรงอำนาจดึงสติสัมปชัญญะของราฟาเอลให้กลับคืนมา

"อ้าว ท่านหัวหน้าผู้ตรวจสอบ เมื่อกี้ผมทำอะไรลงไปเหรอครับ???" ราฟาเอลปล่อยมือจากซอมบี้สุสานนิทรานิรันดร์ด้วยท่าทีมึนงง ก่อนจะหันไปมองหัวหน้าผู้ตรวจสอบลิชด้วยความรู้สึกผิดสุดขีด

"เข้ามาคุยกันข้างใน" ลิชไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา และลอยนำเข้าไปในศาลาว่าการเมืองเป็นคนแรก

"ส่งตัวแทนมาสักสองคนเข้าไปข้างในกับฉัน ส่วนที่เหลือรออยู่ข้างนอก" ราฟาเอลเดินไปได้สองสามก้าวก็หันกลับมามองฝูงชน ปล่อยให้พวกเขาเลือกตัวแทนตามเขามา

ฝูงชนปรึกษาหารือกันอย่างรวดเร็ว และไม่นานอันเดดสามตนก็ก้าวออกมาข้างหน้า ประกอบด้วยนักรบโครงกระดูก ซอมบี้อันเดด และแบนชี