บทที่ 48 - หิวโหยกลืนกินเนื้อคนเถื่อน! กระหายดื่มเลือดซยงหนู!
บทที่ 48 - หิวโหยกลืนกินเนื้อคนเถื่อน! กระหายดื่มเลือดซยงหนู!
บทที่ 48 - หิวโหยกลืนกินเนื้อคนเถื่อน! กระหายดื่มเลือดซยงหนู!
"ฉัวะ!"
"ฉีก!"
เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น!
หยาดเลือดผสมปนเปไปกับสายฝนตกลงสู่พื้นโคลน ไหลรวมกันเป็นสายน้ำสีแดงคล้ำ!
เฉินเช่อปลดปล่อยปราณดาบออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับเคียวมัจจุราช คอยเกี่ยวเก็บวิญญาณของพวกคนเถื่อนไปทีละละลอก!
แม้การทำเช่นนี้จะมีประสิทธิภาพสูง แต่พลังภายในของเขาก็ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน!
ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงหมดเรี่ยวหมดแรงไปตั้งนานแล้ว!
แต่เฉินเช่อแตกต่างออกไป เขาสู้ไปพลางก็กอบโกยปราณโลหิตไปพลาง พอพลังภายในร่อยหรอ เขาก็ใช้ปราณโลหิตชดเชยเข้าไปแทน ทำให้พลังการต่อสู้ไม่ลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย!
อวี๋จวิ้น สวีเจี้ยนเย่ และเหล่าทหารหาญจ้องมองแผ่นหลังของเฉินเช่อ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนและคลั่งไคล้!
พวกเขาสนใจแค่ต้องตามฝีเท้าของนายท่านให้ทันเพื่อบุกตะลุยไปข้างหน้า ตวัดดาบเหล็กกล้าฟาดฟันอย่างไม่ลดละ ส่งร่างของพวกคนเถื่อนพร้อมชุดเกราะลงนรกไปเสียให้หมด!
เข่นฆ่ากันอยู่นานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ ฟาดฟันจนแขนเริ่มอ่อนล้า ฆ่าฟันจนภาพเบื้องหน้าถูกย้อมไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดงฉาน และในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ เฉินเช่อที่อยู่ด้านหน้าก็หันขวับไปด้านข้าง!
เหล่าทหารสะดุ้งตกใจ รีบปาดน้ำบนใบหน้าที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำเลือดออก ถึงได้มองเห็นชัดเจนว่า พวกเขาบุกทะลวงมาจนถึงริมค่ายแล้ว!
จากทิศตะวันตกทะลวงมาถึงทิศตะวันออก!
บุกทะลวงค่ายศัตรูจนทะลุปรุโปร่งไปหมดทั้งค่าย!
เฉินเช่อนำกองทหารม้าหันหลังกลับ มองไปยังเบื้องหลัง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนลั่น "พี่น้องทั้งหลายยังไหวกันอยู่ไหม! ยังตามข้าไปบุกทะลวงต่อไหวไหม!"
ถามลูกผู้ชายว่าไหวไหมเนี่ยนะ
ไม่ไหวก็ต้องไหวเว้ย!
เหล่าทหารราษฎรชูดาบเหล็กกล้าขึ้นฟ้า สายฝนชะล้างคราบเลือดบนใบมีด จิตวิญญาณการต่อสู้ยังคงเดือดพล่าน ส่งเสียงคำรามก้องดั่งอสนีบาต!
"นายท่านไปที่ใด!!"
"พวกข้าก็จะตามไปที่นั่น!!"
เฉินเช่อฉีกยิ้มกว้าง หันหน้ากลับไปมองเบื้องหน้าอีกครั้ง ท่ามกลางฉากทัศน์เช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะขับขานบทกวีออกมาด้วยความฮึกเหิม:
"โกรธาผมชี้ชันดันกวาน ทะยานยืนพิงระเบียง หยาดพิรุณเพิ่งขาดสาย!"
"แหงนหน้ามองฟ้าคำรามก้อง ความฮึกเหิมพลุ่งพล่านในอก!"
"หิวโหยกลืนกินเนื้อคนเถื่อน หัวร่อร่ากระหายดื่มเลือดซยงหนู!"
"รอวันรวบรวมขุนเขาแม่น้ำเดิมกลับคืนมา แล้วค่อยกราบทูลต่อองค์ราชัน!"
"ทหารหาญทั้งหลาย!"
"ตามข้าไปฆ่าพวกมัน!!!"
นัยน์ตาของเหล่าทหารสว่างวาบ รู้สึกถึงความห้าวหาญทะลักล้นออกมาอย่างเหลือคณา!
พวกเขานั่งอ่านนิยายที่เฉินเช่อแต่งให้ทุกวัน การเข้าใจความหมายของบทกวีจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย ในวินาทีนี้ จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้แทบจะระเบิดทะลักออกจากอก!
"ฆ่า!!!"
เสียงคำรามนั้น พุ่งทะลุม่านฝน แทบจะกลายร่างเป็นจิตสังหารที่จับต้องได้ พุ่งเข้าใส่ทหารคนเถื่อนที่ถือดาบรออยู่!
เมื่อกองทัพเหล็กกล้าพุ่งชาร์จเข้ามา ทหารคนเถื่อนก็รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงไปตามๆ กัน!
ดาบโค้งในมือไม่สามารถมอบความกล้าหาญให้พวกเขาได้ เกราะหนังสัตว์ที่สวมใส่ก็ไม่อาจมอบความรู้สึกปลอดภัยให้ได้เลย ในหัวของพวกเขาคิดแต่จะหาทางหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น!
แต่ไม่ว่าพวกมันจะคิดอย่างไร เมื่อคมดาบเหล็กกล้าปาดเข้าที่ลำคอของพวกมัน ทุกอย่างก็หมดความหมาย
เฉินเช่อนำทัพทหารม้าพุ่งชาร์จอีกครั้ง ความโหดเหี้ยมดุดันยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก
เสียงแจ้งเตือนสถานะเด้งรัวๆ ไม่หยุดหย่อน
เขาจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองลงมือสังหารพวกคนเถื่อนไปมากแค่ไหนแล้ว
จนกระทั่งบุกทะลวงมาถึงบริเวณกึ่งกลางค่าย การพุ่งชาร์จที่ไม่มีใครต้านทานได้ของพวกเขาก็ต้องสะดุดลง
กู่ตัวลู่จ้องเขม็งไปที่เฉินเช่อ ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้
ไอ้สวะม่อชั่ว!
ระดมคนมาตั้งเยอะแยะกลับล้อมจับกองทหารม้าเล็กๆ กองนี้ไม่ได้!
สร้างความสูญเสียใหญ่หลวงขนาดนี้ ท่านอูเหอต้องลงโทษแน่นอน มารดามันเถอะ ปาเอ่อร์ถูเค่อ อาปู้ซือ ม่อชั่ว แต่ละตัวแม่งเป็นสวะกันหมดเลย!
ถึงคราวคับขันแบบนี้ ก็คงต้องพึ่งเขากู่ตัวลู่คนนี้มากอบกู้สถานการณ์แล้ว!
เขาฟาดแส้ม้าลงอย่างแรง กระทุ้งสีข้างม้า ชี้ดาบโค้งไปข้างหน้า พลางแผดเสียงคำรามลั่น!
"ฆ่า!"
เบื้องหลังของเขา กองทหารม้าคนเถื่อนสวมชุดเกราะเต็มตัวนับพันนาย กวัดแกว่งดาบโค้ง พลางส่งเสียงร้องแปลกประหลาดชวนขนลุก!
"โฮกๆๆ——!"
เฉินเช่อไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ความเร็วในการพุ่งชาร์จไม่ลดทอนลงเลยสักนิด สายตาจับจ้องไปที่หัวหน้ากองพันผู้นั้น แล้วพุ่งเข้าใส่หมายจะเอาชีวิต!
"ตู้ม!!!"
คลื่นเหล็กกล้าสองสายพุ่งเข้าชนกันอย่างจัง!
"ตายซะ!"
กู่ตัวลู่แสยะยิ้มอำมหิต เงื้อดาบโค้งฟันฉับเข้าที่ลำคอของเฉินเช่อ!
เขามั่นใจมาก ด้วยพละกำลังระดับหล่อหลอมร่างกายขั้นที่สิบเอ็ดของเขา ดาบนี้ต้องฟันคนพร้อมชุดเกราะขาดสะบั้นได้แน่!
ทว่า——
"เช้ง!"
ดาบโค้งฟันลงบนชุดเกราะ ประกายไฟแลบแปลบปลาบ คมดาบหักกระเด็น หลุดลอยออกจากมือที่สั่นสะท้านของกู่ตัวลู่!
เมื่อหันไปมองแม่ทัพเฉียนผู้นั้น เขายังคงนั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้าอย่างมั่นคงไม่ไหวติง!
ดวงตาของกู่ตัวลู่เบิกกว้างแทบถลน ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น!
วินาทีต่อมา เขาก็เห็นแม่ทัพเฉียนตวัดดาบยาวฟันลงมาที่เขา
จู่ๆ ภาพความทรงจำในอดีตก็แล่นปรากฏขึ้นมาในหัวของกู่ตัวลู่ราวกับสายน้ำไหล เขานึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองยังเป็นแค่คนจากเผ่าเล็กๆ ในทุ่งหญ้า ว่าเขาปีนป่ายขึ้นมาจนถึงตำแหน่งหัวหน้ากองพันได้อย่างไร
จากนั้น เขาก็นึกถึงคำพูดที่อาปู้ซือเคยพูดไว้ในวันนั้น
ชุดเกราะที่ไม่มีวันถูกทำลาย
ดาบยาวที่ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้
หายนะล้างบางทุ่งหญ้า
จู่ๆ กู่ตัวลู่ก็รู้สึกเสียใจที่วันนั้นเขาไม่เชื่อคำพูดของอาปู้ซือ สิ่งที่เจ้านั่นพูดมา ล้วนเป็นความจริงทั้งหมด
"ฉัวะ——"
ภาพเบื้องหน้าหมุนเคว้ง ศีรษะของกู่ตัวลู่ตกลงกระแทกพื้นโคลนอย่างแรง นัยน์ตาจ้องมองเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างถี่ยิบ ก่อนที่รูม่านตาจะค่อยๆ ขยายออก
[ได้รับหีบสมบัติ +1]
เฉินเช่อจัดการกู่ตัวลู่เสร็จในดาบเดียว ก็ไม่ได้หันไปมองมันอีก นำทหารบุกทะลวงต่อไปทันที!
มีเขาระดับเปิดชีพจรคอยเบิกทางให้ แถมยังมีทัพเจดีย์เหล็กอีกหนึ่งร้อยนายเป็นกองหน้า กองทหารม้าของพวกคนเถื่อนก็ถูกตีแตกพ่ายไม่เป็นขบวนในพริบตา!
ทหารคนเถื่อนหนึ่งพันนายล้มตายไปกว่าครึ่งในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว!
เมื่อเห็นกองทัพเฉียนน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ แม้แต่ท่านกู่ตัวลู่ก็ยังตายตกไปแล้ว กองทหารม้าคนเถื่อนที่เหลือจึงเสียขวัญพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว รีบหันม้าควบหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง!
เฉินเช่อไม่สนใจพวกมัน ยังคงมุ่งหน้าบุกตะลุยต่อไปเป็นเส้นตรง ฆ่าคนเถื่อนหน้าไหนมันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ งั้นก็ทะลวงให้ทะลุไปอีกรอบก็แล้วกัน!
บนหอสังเกตการณ์
อูเหอและหัวหน้ากองพันอีกสองคนที่เหลือยืนเหม่อลอย
กู่ตัวลู่... ตายแล้วงั้นหรือ
เพิ่งจะประมือกับแม่ทัพเฉียนนั่นได้แค่กระบวนท่าเดียว ก็พ่ายแพ้ตายตกไปแล้วเนี่ยนะ
"ถอยทัพ..."
"อะไรนะขอรับ"
หัวหน้ากองพันสองคนฟังที่ท่านอูเหอพูดไม่ถนัด
ใบหน้าของอูเหอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและไม่ยินยอม ฝ่ามือใหญ่คว้าคอเสื้อของหัวหน้ากองพันคนหนึ่ง กระชากเข้ามาใกล้จนแทบจะติดหน้า!
"ข้าบอกว่าให้ถอยทัพ!!"
"หูหนวกหรือไง!!"
หัวหน้ากองพันคนนั้นโดนน้ำลายกระเด็นใส่หน้าเต็มๆ ได้แต่พยักหน้าอย่างงุนงง
อูเหอผลักเขาออกไปอย่างแรง ทอดสายตามองกองทหารม้าชาวเฉียนที่กำลังเข่นฆ่าจนซากศพเกลื่อนกลาด หัวใจของเขาแทบจะหลั่งเลือด
เขากลืนความคับแค้นใจนี้ไม่ลงจริงๆ จึงหยิบคันธนูชั้นยอดขึ้นมา น้าวสายธนูจนโก่งโค้งดั่งจันทร์เพ็ญ เล็งเป้าหมายไปที่แม่ทัพเฉียนคนนั้นอย่างมาดร้าย
"ปึง!"
สายธนูกระแทกอากาศจนเกิดเสียงระเบิดดังลั่น!
ลูกศรพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว!
แหวกทะลุหยาดพิรุณ พุ่งข้ามระยะทางกว่าสองร้อยเมตร ตรงเข้าแสกหน้าของเฉินเช่อ!
เฉินเช่อสะดุ้งตกใจ รีบยกมือขึ้นคว้าจับลูกศรเอาไว้ได้ทันควัน!
"ฮี้ๆๆ!!"
พละกำลังอันมหาศาลทำให้ม้าศึกที่เขานั่งอยู่เซถลาจนเกือบจะล้มหน้าคะมำ มันแผดเสียงร้องลั่น!
เฉินเช่อลดลูกศรในมือลง ประสานสายตากับอูเหอจากระยะไกล
จอมยุทธ์ระดับเปิดชีพจรงั้นหรือ
เขาไม่เพียงแต่ไม่ตกใจ แต่กลับดีใจสุดขีด เขายังไม่เคยฆ่าจอมยุทธ์ระดับเปิดชีพจรมาก่อนเลย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะดรอปหีบสมบัติกล่องใหญ่แค่ไหน!
คิดได้ดังนั้น เขาก็กระตุกบังเหียนม้า นำทหารม้าพุ่งตรงดิ่งไปยังค่ายทัพกลางทันที!
อูเหอหน้าซีดเผือด
ถึงกับสามารถรับลูกศรดอกนี้ของเขาได้ด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ!? แม่ทัพเฉียนคนนั้นต้องไม่ใช่จอมยุทธ์ระดับเปิดชีพจรธรรมดาแน่ๆ!
เมื่อเห็นเฉินเช่อพุ่งตรงเข้ามา เขาก็ตกใจจนต้องรีบวิ่งหนีลงจากหอสังเกตการณ์ทันที!
"ถอยทัพ!"
"รีบถอยทัพเร็ว!!"
เสียงตีฆ้องถอยทัพดังขึ้น
ทหารคนเถื่อนที่กำลังปล้นฆ่าอย่างเมามันส์อยู่ในเมืองโยวโจวถึงกับงุนงง
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเมืองโยวโจวกำลังจะถูกตีแตกอยู่รอมร่อ แล้วทำไมถึงสั่งถอยทัพกะทันหันล่ะ ขืนทำแบบนี้ก็เท่ากับความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่าน่ะสิ
คนที่ไม่เชื่อวิ่งออกไปดูที่ประตูเมือง ก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง
กองทหารม้าของชาวเฉียนกำลังไล่ฆ่ากองทัพหลักของพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย! คนแค่สองพันนาย กลับทำให้คนเป็นหมื่นคนหวาดกลัวลนลานราวกับฝูงลูกแกะ!
เดี๋ยวนะ!
คนเป็นหมื่นเชียวนะ!?
ทหารคนเถื่อนหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด รีบโยนทรัพย์สินเงินทองทิ้ง วิ่งตามกองทัพหลักหนีออกจากเมืองโยวโจวไปอย่างไม่คิดชีวิต!
[จบแล้ว]