บทที่ 25 - กองกำลังที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว!

บทที่ 25 - กองกำลังที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว!

"ไม่ไหวแล้ว..."

"ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะใต้เท้า... พักสักเดี๋ยวเถอะ..."

เธอร้องขอความเมตตาเสียงอ่อน ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อหอมกรุ่นอ่อนระทวย ฟุบซบลงบนแผงอกของเฉินเช่อจนแทบจะขยับนิ้วไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

เธอแอบนึกเสียใจ ถ้ารู้ว่าใต้เท้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้คงไม่เป็นฝ่ายรุกเข้าหาแบบนั้นหรอก...

ทีนี้ก็เป็นเรื่องเลย

ทั้งสองคนยิ่งมายิ่งปล่อยตัวตามใจ เธอเริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้วจริงๆ

ไออุ่นที่แผ่มาจากเตียงเตาผิงทำให้ภายในผ้าห่มอบอุ่นสบาย ตอนนี้เธอมีความสุขมากและก็ลังเลมากเช่นกัน

"เหนื่อยแย่เลยสินะ"

เฉินเช่อลูบผมเธอเบาๆ เอ่ยด้วยความสงสาร "ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนเถอะ"

เมื่อหลินหว่านเอ๋อร์เห็นว่าเฉินเช่อยังมีท่าทีเหมือนยังไม่อิ่มเอม เธอก็กัดฟัน แล้วจู่ๆ ก็ร้องเรียกขึ้นมา

"เข้ามาสิ!"

"ใครน่ะ"

เฉินเช่อถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก พอหันไปมอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

ภายใต้แสงเทียนสลัวๆ เขาเห็นเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอถอดเสื้อคลุมตัวหนาออกด้วยท่าทีเขินอาย เผยให้เห็นเรือนร่างอันขาวผ่อง

เขาหันไปมองหลินหว่านเอ๋อร์

"นี่คือ...?"

ถึงแม้หลินหว่านเอ๋อร์จะไม่อยากแบ่งปันเฉินเช่อให้ใคร แต่เธอก็รู้ดีว่าในภายภาคหน้า ใต้เท้าจะต้องไม่มีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างแน่นอน

ในเมื่อเป็นแบบนั้น สู้เธอเป็นคนเลือกให้ใต้เท้าเองเลยไม่ดีกว่าหรือ แบบนี้จะได้รู้ไส้รู้พุงกันด้วย

"นางชื่อเสี่ยวเสวี่ยเจ้าค่ะ"

หลินหว่านเอ๋อร์พูด "ต่อไปนี้จะมาคอยปรนนิบัติใต้เท้าร่วมกับข้า"

เฉินเช่อเบิกตากว้าง

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ" หว่านเอ๋อร์เอ่ยแซว "รีบเข้ามาสิ ให้พี่สาวอย่างข้าได้พักบ้าง"

"อื้ม!"

เฉินเช่อยังไม่ทันจะได้ปฏิเสธ ร่างกายที่ยังเย็นเฉียบก็มุดสอดเข้ามาในผ้าห่มเสียแล้ว...

……

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเช่อเดินออกจากห้องพัก เขาหันกลับไปมองหญิงสาวทั้งสองคนที่ยังคงหลับสนิท พอคิดถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน ใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

"ไม่ได้การ ถิ่นหญิงงามคือสุสานวีรบุรุษ จะมาลุ่มหลงมัวเมาแบบนี้ไม่ได้!"

เขาปิดประตูห้อง ลมหนาวที่หอบเอาเกล็ดหิมะพัดมาปะทะใบหน้า เขาก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปที่ลานฝึกซ้อม

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาเผยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจออกมา

ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ด่านประตูมังกรทยอยรับผู้อพยพจากค่ายทหารอื่นๆ เข้ามาถึงห้าพันกว่าคน!

และชายฉกรรจ์จำนวนไม่น้อยในกลุ่มนั้น ก็ซึมซับบรรยากาศของที่นี่ บวกกับสวัสดิการการเป็นทหารที่แสนจะเย้ายวนใจ ทำให้พวกเขาตัดสินใจเข้าร่วมกองทัพ!

และด้วยเหตุนี้เอง กองกำลังสองร้อยนายในอดีต ตอนนี้ได้ขยายขนาดกลายเป็นหนึ่งพันนายแล้ว!

ขบวนทัพจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเกรียงไกรจำนวนหนึ่งพันนาย แค่มองก็ทำให้รู้สึกยำเกรงแล้ว!

"ระวัง!"

"การฝึกจัดแถวเสร็จสิ้น เริ่มฝึกซ้อมเพลงดาบใหญ่ได้!"

ทันทีที่อวี๋จวิ้นตะโกนสั่ง กองกำลังหนึ่งพันนายก็แผดเสียงร้องคำรามดังกึกก้อง ดาบยาวถูกชักออกจากฝักอย่างพร้อมเพรียง!

"ชิ้ง——!"

เฉินเช่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"จำนวนผู้ฝึกยุทธ์ทะลุหนึ่งร้อยคนแล้ว พวกเขาได้เลื่อนขั้นเป็นนายหมู่เพื่อคอยคุมทหารใหม่"

"พอมีคนพวกนี้คอยนำ เพลงดาบใหญ่ก็ดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว"

สายตาของเขามองข้ามพวกทหารชายฉกรรจ์ ไปหยุดอยู่ที่กองกำลังกลุ่มหนึ่งที่ดูโดดเด่นสะดุดตา

พวกเขา

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ พวกเธอ

สวมใส่ชุดทหารที่บางเฉียบเหมือนกับพวกทหารชาย เสียงตะโกนอาจจะดูอ่อนหวานไปบ้าง แต่ท่วงท่าการฟาดฟันดาบนั้นไม่ได้อ่อนแอกว่าเลยแม้แต่น้อย

กองกำลังหญิงสิบคนกลุ่มนี้ ประกอบไปด้วยหญิงสาวชาวเฉียนที่พวกเขาช่วยเหลือกลับมานั่นเอง

นายหมู่ของพวกเธอก็คือเซวียจินเฟิ่ง และเธอนี่แหละที่เป็นคนก่อตั้งกองกำลังนี้ขึ้นมา

ในฐานะผู้หญิง การที่เซวียจินเฟิ่งสามารถฝึกฝนจนสร้างปราณโลหิตได้ภายในเวลาแค่หนึ่งเดือน ถือว่ามีพรสวรรค์ไม่เบาเลย

แถมอุปนิสัยและความสามารถของเธอก็ยอดเยี่ยมมาก เฉินเช่อจึงคาดหวังกับผลงานในอนาคตของกองกำลังหญิงล้วนกลุ่มนี้เอาไว้สูงมาก

เขายืนดูการฝึกซ้อมอยู่พักหนึ่ง ทุกอย่างดูน่าพอใจไปหมด จะมีเรื่องน่าเสียดายก็แค่อย่างเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือเหล็กกล้า

พวกช่างฝีมือยังคงไม่สามารถถลุงเหล็กกล้าที่สมบูรณ์แบบออกมาได้

ประกอบกับความขาดแคลนแร่เหล็ก วัตถุดิบทั้งหมดล้วนได้มาจากการไปปล้นดาบโค้งของพวกคนเถื่อนมาเท่านั้น ทำให้ปริมาณการผลิตยังคงไม่เพียงพอ

ดังนั้น ตอนนี้กองทัพจึงยังคงใช้ดาบแบบกองทัพเฉียนของเดิมอยู่ การจะเปลี่ยนมาใช้ดาบเหล็กกล้าทั้งหมดยังคงเป็นเรื่องที่ต้องรอกันต่อไป

แต่โชคดีที่ถึงเรื่องเหล็กกล้าจะไม่ราบรื่น แต่ปูนซีเมนต์กลับประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

เฉินเช่อหันหลังเดินออกจากลานฝึกซ้อม ก้าวเท้าออกจากประตูค่าย

พายุหิมะพัดกระหน่ำปะทะใบหน้า แต่สายตากลับถูกบดบังด้วยสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่

กำแพงหิน!

สูงเกือบห้าเมตร!

เป็นกำแพงใหม่สีเทาหม่น!

"ต่อไปนี้ด่านประตูมังกรจะไม่ใช่แค่ค่ายทหารเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว"

ชาวบ้านเกือบสองพันคนกำลังทำงานท่ามกลางพายุหิมะ พวกเขาใช้ปูนซีเมนต์ประสานก้อนหินและท่อนหินเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา

"แต่มันจะกลายเป็นป้อมปราการขนาดใหญ่ที่มีทั้งเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก!"

เฉินเช่อมมองดูภาพการทำงานอันแสนคึกคักนี้ พลางนึกย้อนไปถึงสภาพอันน่าสมเพชตอนที่เขาเพิ่งมาถึงด่านประตูมังกรใหม่ๆ ในใจก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จ

เพียงแค่เดือนกว่าๆ เขาก็พลิกโฉมสถานที่แห่งนี้ใหม่ทั้งหมด!

ทุกคนมีข้าวกินอิ่มท้อง ทุกคนมีเสื้อผ้าอุ่นๆ ใส่ ทุกคนมีบ้านที่บังลมบังฝนได้!

ประชากรทั้งหมดมีมากกว่าห้าพันคน!

กองกำลังทหารมีมากกว่าหนึ่งพันนาย!

เทียบเท่ากับค่ายทหารระดับกองพันเลยทีเดียว!

กองกำลังขยายใหญ่ขึ้นขนาดนี้ แต่ทำไมถึงต้องรีบเร่งสร้างกำแพงเมืองใหม่ขนาดนี้น่ะหรือ สาเหตุหลักก็มาจากเรื่องที่เขาได้ยินจากปากของผู้อพยพ

——ค่ายทหารพวกนี้คือกองทัพเฉียนตั้งใจยกให้พวกคนเถื่อนไปแล้ว!

มิน่าล่ะ ตอนที่โดนทหารม้าคนเถื่อนบุกมาคราวก่อน เขาถึงได้รู้สึกว่ามันแปลกๆ!

ตอนนี้ค่ายทหารแห่งอื่นๆ ถูกตีแตกไปหมดแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย ด่านประตูมังกรจะต้องเผชิญกับการบุกโจมตีที่รุนแรงและบ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งก่อนอย่างแน่นอน!

"ถึงแม้ปูนซีเมนต์สูตรชาวบ้านนี่มันจะไม่ได้แข็งและแห้งเร็วเหมือนปูนซีเมนต์ยุคปัจจุบันก็เถอะ"

"แต่ว่านะ"

เฉินเช่อแสยะยิ้มเย็นชา

"สำหรับทหารม้าคนเถื่อนแล้ว นี่มันก็คือกำแพงเหล็กกล้าดีๆ นี่เอง!"

"ใต้เท้า!"

เลี่ยวต้าจื้อที่เป็นคนคุมงานก่อสร้างพอเห็นเฉินเช่อ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มเพื่อรายงานความคืบหน้าทันที

"ต้องขอบคุณวิชาเปลี่ยนหินเป็นทองของใต้เท้าแท้ๆ พวกเราเร่งมือกันสุดฤทธิ์ ในที่สุดก็สร้างกำแพงเมืองแห่งใหม่นี้เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้วขอรับ!"

"ตอนนี้กำลังพลของพวกเราก็เพิ่มขึ้น เสบียงก็มีพร้อม ถ้าพวกคนเถื่อนกล้าบุกมาล่ะก็ รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้พวกมันก้าวข้ามเข้ามาได้แม้แต่ก้าวเดียวเลยขอรับ!"

เฉินเช่อยิ้มขื่น "นี่ไม่ใช่วิชาเปลี่ยนหินเป็นทองอะไรหรอก มันก็แค่ตัวประสานเท่านั้นเอง"

เลี่ยวต้าจื้อส่ายหน้า

"ตัวประสานอะไรมันจะแห้งแล้วแข็งโป๊กเป็นก้อนหินได้แบบนี้ล่ะขอรับ ขนาดกำแพงเมืองด่านปราการเหนือยังไม่แข็งเท่านี้เลย!"

"ข้ารู้ว่าใต้เท้ามักจะบอกให้พวกเราใส่ใจกับวิธีการและหลักการเสมอ"

"แต่สำหรับทหารและชาวบ้านด่านประตูมังกรในตอนนี้ ใต้เท้าก็คือพระโพธิสัตว์มาโปรดของพวกเขาเลยนะขอรับ"

เลี่ยวต้าจื้อลดเสียงลงกระซิบ

"มีความเชื่อแบบงมงายไว้บ้างมันก็ดีเหมือนกันนะขอรับ ตอนนี้พวกเขามีใจเป็นหนึ่งเดียวกับใต้เท้า ต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมาเอง ก็คงสั่งการพวกเขาไม่ได้ดีเท่าใต้เท้าหรอก..."

เมื่อเห็นเฉินเช่อนิ่งเงียบ เลี่ยวต้าจื้อก็เริ่มหยั่งเชิงต่อ

"ใต้เท้า ตอนนี้พวกเรามีทั้งกำลังทหาร มีทั้งเสบียงอาหาร แถมยังมีของวิเศษอย่างเหล็กกล้าและปูนซีเมนต์อีก"

"พี่น้องทุกคนต่างก็อยากรู้ว่า เป้าหมายที่แท้จริงของใต้เท้าคืออะไรกันแน่ขอรับ"

เฉินเช่อลอบถอนหายใจอยู่ในใจ

มาแล้วสินะ

เหมือนกับกรณีศึกษาในประวัติศาสตร์นับครั้งไม่ถ้วน พอความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น ลูกน้องก็เริ่มเป็นฝ่ายผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้าแล้ว

"เป้าหมายของข้าน่ะหรือ..."

เลี่ยวต้าจื้อพยักหน้าด้วยความคาดหวัง หูผึ่งรอฟังคำตอบ

แต่เฉินเช่อกลับเงียบไปไม่พูดอะไรต่อ

ในขณะที่เลี่ยวต้าจื้อกำลังค้างคาใจจนแทบจะทนไม่ไหวนั่นเอง หวังโก่วเซิ่งก็ควบม้าพุ่งพรวดเข้ามาในประตูเมือง พอเห็นเฉินเช่อเขาก็รีบควบตรงดิ่งเข้ามาหาทันที

เฉินเช่อขมวดคิ้วแน่น

และก็เป็นไปตามคาด หวังโก่วเซิ่งยังอยู่บนหลังม้าแต่ก็แหกปากตะโกนลั่นมาแต่ไกล

"พวกคนเถื่อนมาแล้ว!"

"พวกคนเถื่อนมาแล้ว!!"

สิ้นเสียงตะโกน ชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ก็สะดุ้งตกใจ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตพรั่งพรูเข้ามาในหัว ความหวาดผวาเข้าครอบงำฝูงชนทันที

"ไม่ต้องตกใจ!"

เฉินเช่อรีบควบคุมสถานการณ์ทันที "ทุกคนเข้าไปหลบในเมืองชั้นใน! มีพวกเราอยู่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น!"

"โก่วเซิ่ง! ไปสอดแนมต่อ! ข้าต้องการรู้ว่าพวกมันยกทัพมากันกี่คน!"

"ขอรับ!"

"ต้าจื้อ! ไปแจ้งนายหมู่ทุกคน! เตรียมพร้อมรบ!"

"ขอรับ!"

ทันทีที่เฉินเช่อออกคำสั่ง ทั่วทั้งด่านประตูมังกรก็ขับเคลื่อนอย่างเป็นระบบราวกับเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้!

[จบแล้ว]