(พิเศษ) บทที่ 155 การตัดสินใจที่กล้าหาญ

(TL: หากบทไหนมีการแข่งฟุตบอลจะเปิดเป็นตอนฟรีแบบนี้ หากไม่อินเหมือนผมก็อ่านข้ามๆได้ ไม่นานก็จบช่วงนี้แล้ว และหลังจากนี้ไปความสัมพันธ์ของพระเอกจะเริ่มเข้าสู่ความวุ่นวาย)

หยางไป่ซานอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ชิวเหวิน ที่ปรึกษาเพิ่งเข้ามา เขารู้เรื่องการใช้กำลังของเราในวันนี้”

สวี่ชิวเหวินพยักหน้า “แล้วที่ปรึกษาว่าไงบ้าง”

หยางไป่ซานพูดอย่างหดหู่ “ที่ปรึกษาตำหนิเราและบอกว่ายังโชคดีที่นี่เป็นการแข่งขันในเจียงหลิง ถ้าทำที่วิทยาเขตหลัก เราคงถูกลงโทษไปแล้ว”

สวี่ชิวเหวินรอสักพักและเห็นว่าหยางไป่ซานไม่ได้พูดต่อ เขาจึงถามอีกครั้ง “หมดแล้วหรอ? มีแค่นี้?”

หยางไป่ซานพยักหน้า

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางผ่อนคลายไร้กังวลของสวี่ชิวเหวิน หยางไป่ซานก็อดไม่ได้ที่จะถาม “ชิวเหวิน นายไม่กังวลเลยเหรอ?”

สวี่ชิวเหวินคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่กลับกลายเป็นว่าแค่นี้

ตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หากรู้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะพัฒนาความสัมพันธ์กับถังเว่ยเว่ยต่อ

สวี่ชิวเหวินมองไปรอบๆและเห็นว่าไม่เพียงแค่หยางไป่ซานเท่านั้น แต่คนอื่นๆก็มองเขาด้วยความสับสนเช่นกัน หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “สรุปว่านอกจากถูกที่ปรึกษาตำหนิไม่กี่คำแล้วก็ไม่มีอะไรอีก? พวกคุณกังวลอะไรกันขนาดนั้น?”

หยางไป่ซานอดไม่ได้ที่จะตอบโต้ “ที่ปรึกษาบอกว่าเราอาจถูกลงโทษ”

สวี่ชิวเหวินหัวเราะ “ที่ปรึกษาบอกว่าเราอาจถูกลงโทษหากกระทำที่วิทยาเขตหลัก ไม่ใช่ครั้งนี้ คุณจะกังวลไปทำไม?”

“แต่... แต่...” หยางไป่ซานตะกุกตะกักอยู่นานและในที่สุดก็พูดว่า “แต่ที่ปรึกษาดุเรา! มันไม่ร้ายแรงเหรอ? เขาจะโทรหาพ่อแม่เราไหม?”

สวี่ชิวเหวินพูดไม่ออก

“เขาก็แค่ขู่ให้พวกเรากลัว เรื่องนี้จบลงแล้ว นอกจากนี้ที่ปรึกษาก็ไม่เหมือนครูประจำชั้นในโรงเรียน คุณไม่จำเป็นต้องกลัวเขาขนาดนั้น เขาตำหนิและพูดถึงการโทษเพื่อเตือนคุณว่าอย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่นในอนาคต พูดตามตรง ฉันยังต้องขอบคุณเหล่าหยางที่ยืดหยัดเพื่อฉันในวันนี้ ครั้งต่อไปที่เราดื่ม ฉันจะดื่มกับคุณเพิ่มอีกสองสามแก้วแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำขอบคุณของสวี่ชิวเหวิน หยางไป่ซานก็โบกมือแล้วพูดว่า “เรื่องเล็กน้อย พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องในหอพักเดียวกัน”

“ไม่มีอะไรต้องกังวลจริงๆเหรอ?” จินฮ่าวหนานถาม

สวี่ชิวเหวินพยักหน้า “ฉันรับประกันได้ว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว แต่มันต้องไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต เราไม่จำเป็นต้องไหลไปกับแรงกระตุ้น หากต้องการสอนบทเรียนใครสักคนจริงๆ เราควรใช้วิธีอื่น”

“ดีแล้ว...” ทุกคนในหอพักผ่อนคลายเมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ชิวเหวิน

จากนั้นพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเครียดและวิตกกังวลเพียงใด โดยสูญเสียความหยิ่งผยองในสนามฟุตบอลไปโดยสิ้นเชิง และทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องของเขากลับมายิ้มแย้ม สวี่ชิวเหวินก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

เย็นวันนั้นเดิมทีตงจุนวางแผนจะเลี้ยงมื้อค่ำทุกคน แต่หลังจากเหตุการณ์ของที่ปรึกษา ทุกคนก็รู้สึกอยากอาหารน้อยลง ดังนั้นตงจุนจึงเลื่อนออกไปเป็นหลังนัดต่อไป

คืนวันนั้นผลการแข่งขันรอบที่สองก็ออกมา

มีทีมที่ผ่านการคัดเลือก 5 ทีม ได้แก่สองทีมหลักจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทีมวิศวกรรมโยธาและทีมวิศวกรรมเครื่องกล ทีมเอกภาษาอังกฤษจากคณะอักษรศาสตร์ ทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์ และทีมเทคโนโลยีสารสนเทศ

ในรอบที่สาม มีหนึ่งทีมที่โชคดีอีกครั้งและสามารถผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายโดยไม่ต้องลงเล่น

คราวนี้สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์โชคดีได้บาย ส่วนสองทีมหลักจากคณะวิศวกรรมศาสตร์บังเอิญเจอกันเอง และทีมของสวี่ชิวเหวินก็เจอกับเอกภาษาอังกฤษโดยธรรมชาติ

การแข่งขันจะมีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 27 พฤศจิกายน

ทุกทีมจะแข่งขันในช่วงเช้า โดยทีมที่แพ้จะได้พักเพียงเล็กน้อยและต้องแข่งต่อในช่วงบ่าย

เมื่อรู้ว่าคู่ต่อสู้รอบที่สามของพวกเขาคือเอกภาษาอังกฤษ สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศก็ค่อนข้างพอใจ

จากข้อมูลของตงจุน ทีมของคณะวิศวกรรมศาสตร์ทั้งสองนั้นแข็งแกร่งมาก

แม้ว่าสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศจะได้รับการสนับสนุนจากภายนอกและไม่กลัวพวกเขา แต่ก็เป็นการดีกว่าหากปล่อยให้ผู้แข็งแกร่งปะทะกันก่อนและกำจัดหนึ่งในนั้นล่วงหน้า

วันที่ 27 ทีมของสวี่ชิวเหวินรับประทานอาหารเช้าร่วมกันและมาถึงสนามฟุตบอลแต่เช้า

เมื่อเห็นผู้เล่นของเอกภาษาอังกฤษ ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศก็ตกตะลึง

เอกภาษาอังกฤษมีผู้เล่น 11 คน มีเพียง 2 คนเท่านั้นที่เป็นชาวจีน ที่เหลือมีทั้งคนดำและคนขาว พวกเขาทั้งหมดตัวใหญ่และน่ากลัว

ตงจุนเห็นสิ่งนี้ก็กังวลมาก “ทำไมพวกเขาถึงมีชาวต่างชาติมากมายขนาดนี้? มันไม่ยุติธรรมเลย!”

คนอื่นๆส่วนใหญ่รู้สึกไม่มั่นใจ แต่หยางไป่ซานกลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “ไม่เป็นไร เพียงเพราะพวกเขาตัวใหญ่ไม่ได้หมายความว่าจะเล่นได้ดี และต่อให้เป็นอย่างนั้นเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขา ไม่ต้องกังวล เราจะชนะเกมนี้อย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นความมั่นใจของหยางไป่ซาน ตงจุนก็รู้สึกโล่งใจและไม่พูดอะไรอีก

วันนี้สาวๆจาก 601 ตื่นแต่เช้าและมาถึงสนามเร็วมาก

ไม่นานการแข่งขันก็เริ่มขึ้น

ผู้เล่นชาวจีนสองคนในทีมตรงข้ามเป็นกองหลังทั้งคู่ โดยมีผู้รักษาประตูเป็นชายผมบลอนด์นัยน์ตาสีฟ้า

ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศได้เขี่ยบอลก่อน

หยางไป่ซานเคลื่อนตัวเข้าสู่แดนของคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว และลูกบอลก็ถูกส่งไปให้กับเพื่อนจากเฉิงตู

ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ผ่อนคลายการป้องกันเพียงเพราะหยางไป่ซานไม่มีบอล มีคนหนึ่งจับตาดูและคนอื่นๆก็คอยติดตามตำแหน่งของเขา

กองหน้าฝ่ายตรงข้ามวิ่งไล่บอลอย่างดุเดือด และความเร็วก็น่าประทับใจ

ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศต้องเร่งจังหวะและปล่อยบอลออกจากเท้า

ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น ความแม่นยำในการจ่ายบอลก็ลดลง หลายครั้งที่บอลออกจากทิศทางเล็กน้อย และต้องเคลื่อนตัวไปรับ

การแข่งขันเริ่มต้นอย่างเข้มข้น

การเพรสซิ่งของทีมฝ่ายตรงข้ามดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ และปีกต้องส่งบอลกลับหลังเพื่อหลีกเลี่ยงคู่ต่อสู้

สวี่ชิวเหวินรับบอลขณะที่ปีกของฝ่ายตรงข้ามพุ่งเข้ามาหาเขา

ทุกคนคิดว่าสวี่ชิวเหวินจะส่งบอลคืนหลังเพื่อความปลอดภัย

แต่สวี่ชิวเหวินสังเกตเห็นหยางไป่ซานโบกมือมาที่เขาจากระยะไกลแล้ว

เขาตัดสินใจอย่างกล้าหาญ หลังจากวางเท้าอย่างดีเขาก็เตะบอลขึ้นไปในอากาศ

ทิศทางของมันลอยตรงไปยังหยางไป่ซาน

ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนักศึกษาทั่วไปที่จะโยนบอลยาวได้อย่างแม่นยำเหมือนนักเตะมืออาชีพ แต่สวี่ชิวเหวินมีความมั่นใจในตัวเองหลังจากเกิดใหม่มาก และมันก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ลูกบอลลอยไปตรงหน้าหยางไป่ซานซึ่งพักมันด้วยอกของเขา จากนั้นจึงหมุนตัวอย่างรวดเร็วและผ่านกองหลังของคู่ต่อสู้ ก่อนจะใช้กำลังทั้งหมดสลัดกองหลังอีกคนที่มาจากด้านซ้ายออกไปได้

หยางไป่ซานหลบผู้เล่นสองคนแล้วพาบอลเข้าสู่ด้านขวาของกรอบเขตโทษ เขาเล็งไปที่ประตูแล้วยิงด้วยเท้าขวา ส่งลูกบอลสีขาวพุ่งตรงไปยังประตูราวกับกระสุนปืนใหญ่

กระบวนการทั้งหมดนี้แม้จะฟังดูซับซ้อน แต่กลับใช้เวลาสั้นมาก มันเร็วเสียจนผู้เล่นของทีมเดียวกันก็ยังไม่ทันได้ตอบสนอง

/////