บทที่ 41 ทางตัน

บทที่ 41 ทางตัน

การพบปะกับ ห้าผู้เฒ่า ครั้งนี้สั้นกระชับแต่แฝงเจตนาชัดเจน หลังจาก เจ้าหน้าที่ สองคนนั้นจากไปพร้อมกับ หอยทากสื่อสาร คอง กระดูกเหล็ก ก็จมอยู่ในห้วงความคิดเป็นเวลานาน

โรลดี้ ไม่รู้ว่า คอง เป็นอะไร เขาเลื่อนเก้าอี้สองตัวมาให้ และ คอง ก็นั่งลงอย่างแข็งทื่อด้วยความช่วยเหลือของเขา ต่างจากสีหน้าที่ดูไม่ออกของ คอง โรลดี้ ไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลย อันที่จริงเขางงด้วยซ้ำว่าทำไมไอ้สองตัวที่ดูหยิ่งยโสนั่นถึงโค้งคำนับเขาอย่างนอบน้อมตอนขากลับ

“โรลดี้ เจ้าหนู...”

คอง เงยหน้าขึ้น สายตาซับซ้อนขณะจ้องมอง โรลดี้ เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาคนนี้ไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะเผชิญกับอะไร... แผนการร้ายระดับสูงสุดจากอำนาจสูงสุดของ รัฐบาลโลก แผนสมคบคิดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง!

“ตาแก่คอง เป็นอะไรไปครับ? สีหน้าดูไม่ดีเลย ผมรู้แล้ว! คุณต้องคิดเหมือนผมแน่ๆ! ตาแก่ห้าคนนั้นขี้งกเกินไป น่าจะแต่งตั้งให้ผมเป็น จอมพลเรือ คนต่อไปเลยแท้ๆ!”

โรลดี้ ทำหน้าเหมือนบรรลุสัจธรรม ท่าทางไร้เดียงสาของเขาทำให้ คอง กระดูกเหล็ก ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

ควรจะโทษว่าเด็กคนนี้โง่ดีไหมนะ?

เขาเชื่อได้ยังไงว่าตาแก่พวกนั้นเป็นคนดี?

อย่างไรก็ตาม รุกกี้ที่แข็งแกร่งที่สุดของ กองทัพเรือ ผู้โด่งดังคนนี้ แม้จะเข้า กองทัพเรือ มาเกือบ 10 ปีแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง

“เอาล่ะ แกกลับไปพักผ่อนก่อน ไปเรียกอาจารย์ของแกมาหน่อย!”

โรลดี้ รับคำอย่างว่าง่าย เดินกระหยิ่มยิ้มย่องออกจากห้องประชุมไปด้วยท่าทางภูมิใจในตัวเอง

คอง กระดูกเหล็ก นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประชุม ก้มหน้าครุ่นคิด

ผ่านไปสักพัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก เขาเงยหน้าขึ้นเห็น เซเฟอร์, เซ็นโงคุ, การ์ป และ ซึรุ เดินเข้ามา

“ตาแก่คอง เรียกพวกเรามาด่วนทำไมเนี่ย?”

การ์ป นั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายใจเฉิบ นิ้วก้อยแคะขี้มูกดึงก้อนดำๆ ออกมาไม่หยุด สายตาลอกแลกไปมา แล้วจู่ๆ ก็ตบไหล่ เซ็นโงคุ ดังป้าบ

เซ็นโงคุ หน้าเขียวคล้ำ คว้าข้อมือ การ์ป แล้วบิดกลับหลังอย่างแรง การ์ป ร้องโอดโอยเกินจริงทันที เซเฟอร์ ยืนดูละครฉากนี้ ส่วน พลเรือโท ซึรุ กุมขมับด้วยสีหน้าตายด้าน

ปัง!

จู่ๆ คอง กระดูกเหล็ก ก็ตบโต๊ะประชุมดังสนั่น เพียงเสียงเดียว สองคนที่กำลังตีกันก็เงียบกริบทันที ทั้งสี่คนหันมอง คอง กระดูกเหล็ก เป็นตาเดียว เห็นเพียง จอมพลเรือ ที่ปกติสุขุมเยือกเย็นที่สุด บัดนี้หน้าซีดเผือกและดูเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด

“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยังจะมีอารมณ์มาเล่นกันอยู่อีกเรอะ?”

เขาคำรามลั่นราวกับระบายอารมณ์ แล้วโยนเอกสารภารกิจที่เพิ่งได้รับมาลงตรงหน้า กระดาษสีขาวปลิวว่อนไปทั่วโต๊ะประชุมใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอารมณ์หลุดขนาดนี้นับตั้งแต่รับตำแหน่ง จอมพลเรือ

“เป็นอะไรของมัน... วัยทองรึไง...”

การ์ป บ่นพึมพำอย่างระมัดระวัง ขณะที่อีกสามคนเอื้อมมือไปหยิบเอกสารมาดู เซเฟอร์ กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว รูม่านตาหดเกร็งทันที

“นี่มัน...”

อาจเพราะรู้ว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น การ์ป จึงชะโงกหัวเข้าไปดูด้วย

“แผนคุ้มกัน เผ่ามังกรฟ้า? จะให้พวกเรา ทหารเรือ ไปคุ้มกันไอ้พวกขยะหน้าโง่นั่นอีกแล้วเหรอ? ไหนดูซิ ใครคือผู้โชคร้ายที่ได้รับภารกิจนี้... เฟท โรลดี้...”

“อ๋อ ที่แท้ก็เจ้าเด็กแสบ โรลดี้ นี่เอง!”

การ์ป ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย แต่แล้ว... เขาก็ฉุกคิดได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ร่างที่เอนอยู่เด้งตัวตรงทันที แล้วกระชากเอกสารจากมือ เซเฟอร์ มาดู!

“โรลดี้?!”

“เป็นเจ้าเด็กนั่น... เป็นไปได้ยังไง? ตาแก่ห้าคนนั้นสติแตกไปแล้วรึไง?!”

การ์ป, เซเฟอร์ และ ซึรุ ล้วนถือเป็นอาจารย์ของ โรลดี้ สองคนแรกถ่ายทอดวิชาให้เขาจนหมดไส้หมดพุง ในสายตาพวกเขา โรลดี้ คือรุ่นน้องที่จะมาสืบทอดเจตนารมณ์ คือศิษย์เอกสายตรง ส่วน เซ็นโงคุ และ คอง กระดูกเหล็ก ทำหน้าที่เหมือนผู้บังคับบัญชาที่คอยดูแลดาวรุ่งพุ่งแรงคนนี้ แน่นอนว่านิสัยของเด็กมันก็น่าเอ็นดูด้วย ถึงจะน่าปวดหัวไปบ้าง แต่ต้องยอมรับว่าพวกเขารักเด็กคนนี้จริงๆ

“ไม่ ชั้นไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด!”

เซเฟอร์ หอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำ เขาเงยหน้ามอง คอง ด้วยความโกรธจัด

“ลูกพี่ คอง คุณก็น่าจะรู้จักนิสัยเด็กนั่นดี! ด้วยความเกลียดชังที่มันมีต่อพวก ค้ามนุษย์... ถ้ามันไปเจออะไรแบบนั้นเข้า มันจะบีบคอไอ้พวก เผ่ามังกรฟ้า เวรตะไลพวกนั้นตายคามือแน่โดยไม่ลังเล!”

“มันเพิ่งอายุแค่ 15 ปี คุณกำลังผลักมันไปตายนะ!!!”

ความขัดแย้งนั้นชัดเจนยิ่งนัก เขาเลี้ยงดู โรลดี้ มา 8 ปี ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ภรรยาเขาก็รัก โรลดี้ เหมือนลูกชายแท้ๆ พวกเขารู้จัก โรลดี้ ดีเกินไป รู้แม้กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ว่ามันชอบกินไอศกรีมรสเค็ม ชอบกินแอปเปิ้ลแดง ไม่ชอบห่มผ้านอน... และยิ่งรู้ดีถึงความดื้อรั้นที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของมัน

“ท่าน จอมพล คอง เรื่องนี้จะทำให้เจ้าหนู โรลดี้ เกิดความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อ รัฐบาลโลก แน่นอนครับ!”

คำพูดของ เซ็นโงคุ แยบคายมาก ความจริงแล้ว ‘ความไม่พอใจอย่างรุนแรง’ เป็นแค่กรณีที่ดีที่สุด ผลลัพธ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นมากที่สุดและผลที่ตามมานั้น... ร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการ

หน้าของ การ์ป แทบจะระเบิด เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก ขณะที่กำลังจะตะโกนด่ากราด ก็ถูก คอง ขัดจังหวะเสียก่อน

“ทำไมชั้นจะคิดไม่ได้? เจ้าเด็กนั่นมันหัวดื้อจะตายไป บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ โจรสลัดที่ทำลายบ้านเกิดมันเมื่อ 7 ปีก่อน ถูกมันทรมานมาตลอด 7 ปีจนตายหมด พวก ค้ามนุษย์ ที่ตกอยู่ในมือมัน ไม่มีสักรายที่จะได้เห็นดวงตะวันของวันพรุ่งนี้...”

พวกค้ามนุษย์ คือสิ่งที่ โรลดี้ เกลียดที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย พวกหากินกับการค้าชีวิตคนไม่สมควรได้รับความเมตตา แต่ปัญหาปัจจุบันมาจากผู้ปกครองสูงสุดของโลกกลุ่มนี้... เผ่ามังกรฟ้า ซึ่งเป็นพ่อค้าทาสที่ฟุ้งเฟ้อที่สุดและยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!

จำนวนทาสที่ถูกส่งไปยัง แมรี่จัวร์ ในแต่ละปีนั้นมหาศาลจนน่าตกใจ ผู้คนนับไม่ถ้วนบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะพวก เผ่ามังกรฟ้า

“บ้าเอ๊ย! แน่นอนว่าชั้นรู้ดีว่าไอ้เด็กบ้า โรลดี้ ไม่มีทางทนเรื่องพรรค์นี้ได้! แต่จะให้ทำยังไงได้? นี่คือคำสั่งโดยตรงจาก ห้าผู้เฒ่า! พวกเขาสัญญากับปากตัวเองว่าถ้า โรลดี้ ทำภารกิจนี้สำเร็จ เขาจะได้เลื่อนขั้นเป็นแคนดิเดต พลเรือเอก คนต่อไป... พวกแกไม่เข้าใจรึไงว่ามันเกิดอะไรขึ้น?!”

คอง นานๆ ทีจะสบถออกมา เขาดูเหมือนสิงโตที่กำลังโกรธจัด การระเบิดอารมณ์เช่นนี้ทำให้ เซ็นโงคุ และอีกสองคนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ซึรุ ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย

“ใช่แล้ว เวลาใกล้จะมาถึงแล้วสินะ!”

“งานคาร์นิวัลของ เผ่ามังกรฟ้า!”

“การแข่งขันล่ามนุษย์ของ ชนชั้นสูงของโลก...”

ในฐานะสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมของโลก กองทัพเรือ ปฏิบัติการในที่แจ้งเสมอมา

แต่สิ่งที่น่าเศร้าและน่าอับจนหนทางก็คือ เพื่อที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของความยุติธรรมนี้... คนคนนั้นต้องผ่านการชำระล้างด้วยความมืดมิดที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกเสียก่อน

แต่ความยุติธรรมที่แปดเปื้อนความมืดมิดไปแล้ว... ยังจะเรียกว่าความยุติธรรมที่บริสุทธิ์ที่สุดได้อยู่อีกหรือ?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═