บทที่ 38 - ไอ้เด็กนี่มันมีเกราะกี่ชั้นกันแน่!

บทที่ 38 - ไอ้เด็กนี่มันมีเกราะกี่ชั้นกันแน่!

ที่ด้านหลังสุดของกลุ่มคน องค์ชายใหญ่ก็พาผู้ติดตามหลายคนมายืนเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ เช่นกัน

เขาถึงขั้นคิดเผื่อไว้แล้วว่าจะฝังศพจางหยวนไว้ตรงไหนดี

เมื่อจางหยวนเดินออกมานอกเมืองเทียนจี ร่างของเขาก็ลอยทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

ส่วนเย่ว์ซูอิ่งก็พาเฟิ่งจิ่วหวงและชิงมู่จื่อ รั้งรออยู่บนพื้นดิน

เย่ว์ซูอิ่งเองก็มีสกิลพลังยิงไร้ขีดจำกัดเหมือนกัน ดังนั้นจางหยวนจึงไม่ต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของนางเลย

จางหยวนหยิบผลึกกะเทาะด่านพลังเร้นลับออกมา จงใจโยนมันขึ้นลงสลับมือไปมาเล่นๆ

สายตาของเหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณ ล้วนจับจ้องไปที่ผลึกเม็ดนั้นเขม็ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภอย่างปิดไม่มิด

จางหยวนพูดเยาะเย้ย "อยากได้เหรอ ของก็อยู่นี่ไง พวกเจ้าลองเข้ามาเอาดูสิ ดูซิว่าจะหยิบไปได้หรือเปล่า"

เหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณสบตากัน ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะพุ่งทะยานราวกับสายฟ้าแลบ โถมเข้าใส่จางหยวนพร้อมกัน

ไอ้เด็กขั้นแก่นทองคำระดับต้นอย่างจางหยวน ในสายตาพวกเขาก็เป็นแค่ลูกไก่ในกำมือเท่านั้น

ในเวลาแบบนี้ใครมัวแต่ชักช้า ก็อดแดกแน่นอน

บนใบหน้าของจางหยวนปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา

ยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา มีจำนวนมากถึงยี่สิบห้าคน

หลายคนในกลุ่มนี้ เป็นถึงบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วอาณาเขตราชวงศ์เซียนจื่อหยวน

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผลึกกะเทาะด่านพลังเร้นลับ พวกเขากลับยอมทิ้งหน้ากากจอมปลอมทั้งหมดไปจนสิ้น

"ฟึ่บ!"

เสียงกลีบดอกไม้ผลิบานดังขึ้นรัวๆ

พลันมีดอกบัวจำนวนนับไม่ถ้วนเบ่งบานขึ้นรอบตัวจางหยวน

เกราะป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่า ผุดขึ้นมาห่อหุ้มตัวเขาเอาไว้จนมิดชิด

"หือ!"

เหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

"นี่มันบงกชมายาเก้าสีนี่นา! แต่ทำไมเกราะของมันดูแปลกๆ วะ!"

"ไม่ได้บอกว่ามีเกราะแค่เก้าชั้นเหรอวะ แม่งเอ๊ย นี่มันปาเข้าไปหลายสิบชั้นแล้วนะ ทำไมถึงยังเพิ่มขึ้นไม่หยุดอีกเนี่ย!"

เพียงพริบตาเดียว บนร่างของจางหยวนก็ถูกปกคลุมไปด้วยเกราะหลายสิบชั้น และจำนวนของมันก็ยังพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

เหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณต่างหยุดชะงักอยู่กลางอากาศด้วยความตื่นตะลึงและลังเลใจ

ภาพตรงหน้ามันดูพิสดารเกินไปแล้ว!

เกราะป้องกันบนร่างของจางหยวน ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นแบบไม่มีที่สิ้นสุดเลย

ยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา "ไอ้เด็กนี่ต้องใช้คาถาลวงตาตบตาพวกเราแน่ๆ คิดจะใช้ลูกไม้นี้มาหลอกพวกเรางั้นรึ คอยดูนะ ข้าจะฉีกหน้ากากมันให้ดู!"

สิ้นเสียง ก็มีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้น

หมาป่าอัสนียักษ์ที่ควบแน่นจากพลังสายฟ้า ควบทะยานเข้าใส่จางหยวนอย่างดุดัน

"ตู้ม!"

หมาป่าอัสนียักษ์กระแทกเข้ากับเกราะป้องกัน จนเกราะแตกกระจายไปหนึ่งชั้น

กลีบดอกบัวแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

"หึ! กันการโจมตีไปได้หนึ่งครั้งแล้ว ไอ้เด็กนี่ก็เหลือเกราะอีกแค่อีกแปดครั้งเท่านั้นแหละ!"

หมาป่าอัสนียักษ์อ้าปากกว้าง กัดกระชากเกราะป้องกันอย่างบ้าคลั่ง

สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวสานตัวเข้าหากันเป็นตาข่าย

"ปัง! ปัง! ปัง!"

พริบตาเดียว เกราะป้องกันก็แตกพร้อมกันถึงสามชั้น

ยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณคนนั้นยิ่งฮึกเหิม เขาเร่งพลังควบคุมให้หมาป่าอัสนียักษ์ฉีกกระชากอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

เมื่อเกราะทั้งเก้าชั้นถูกทำลาย รอยยิ้มแห่งความมั่นใจว่าจะต้องชนะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

แต่รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้าได้ไม่นาน

เพราะหลังจากเกราะทั้งเก้าชั้นแตกไป เกราะบนร่างจางหยวนไม่เพียงแต่จะไม่พังทลายลง แต่มันกลับซ้อนทับกันเพิ่มขึ้นทะลุหลักพันชั้นไปแล้ว!

เหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณทุกคนต่างอ้าปากค้างตาถลน

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! บงกชมายาเก้าสีดอกนึงมันกันได้แค่เก้าครั้งไม่ใช่เหรอ แล้วนี่ทำไมเกราะมันยังไม่หายไปอีกวะ!"

"หรือว่าการโจมตีเมื่อกี้มันจะเบาเกินไป"

ยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณที่ปล่อยหมาป่าอัสนียักษ์ ไม่ยอมแพ้และเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง

แต่หลังจากโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปหนึ่งยก

จำนวนเกราะป้องกันบนร่างของจางหยวน ก็อัปเลเวลไปจนแตะสามพันชั้นอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว!

ทุกคนเริ่มตระหนักได้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างแรง

และในตอนนี้ จางหยวนก็หยุดบัฟเกราะเพิ่มในที่สุด

เขามองหมาป่าอัสนียักษ์ที่ยังพยายามกัดเกราะไม่เลิก แล้วเอ่ยว่า "การโจมตีแค่นี้มันเบาไปว่ะ เปลี่ยนเอาท่าที่มันแรงกว่านี้มาหน่อยได้ไหม"

ทันใดนั้นก็มียอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณอีกสองคน พุ่งเข้ามาโจมตีจางหยวนทันที

คนหนึ่งเรียกกระบี่ยาวออกมา

เมื่อร่ายเคล็ดวิชา เงากระบี่นับหมื่นก็ฟันฉับลงมาใส่จางหยวน

ส่วนอีกคนเรียกเตาหลอมยักษ์ออกมา หมายจะทุบลงกลางกระหม่อมของจางหยวน

"ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!"

การโจมตีของทั้งสองคน ปะทะเข้ากับเกราะป้องกันอย่างจัง

แต่เกราะกลับแตกไปแค่สี่ห้าชั้นเท่านั้น

นั่นทำให้จางหยวนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าเกราะของบงกชมายาเก้าสี จะไม่ได้แตกจากการโดนโจมตีแค่ครั้งเดียว

แต่มันจะแตกก็ต่อเมื่อรับดาเมจไปจนถึงขีดจำกัดแล้วต่างหาก

แม้จะโดนเงากระบี่นับหมื่นฟาดฟันใส่ มันก็ยังต้องสะสมดาเมจให้เต็มหลอดเสียก่อน ถึงจะทำลายเกราะได้หนึ่งชั้น

สองคนนี้มีพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าขั้นแปลงวิญญาณระดับห้า ดังนั้นการโจมตีของพวกเขาถึงทำลายเกราะได้เพิ่มมาอีกสามชั้น

หลังจากโจมตีเสร็จ สีหน้าของยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณทั้งสองคนก็มืดทะมึนลงทันที

"สถานการณ์บ้าอะไรวะเนี่ย! บงกชมายาเก้าสีมันกางเกราะได้มากกว่าเก้าชั้นงั้นรึ!"

พวกเขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง จึงระดมโจมตีใส่อีกหลายระลอก

ผลปรากฏว่าเกราะบนร่างจางหยวน ก็แค่ลดลงไปสิบกว่าชั้นเท่านั้นเอง

ไอ้ที่เหลืออีกเกือบสามพันชั้น ยังคงตั้งตระหง่านไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ผู้ฝึกตนสายกระบี่ระดับแปลงวิญญาณตะโกนลั่น "ไอ้เด็กนี่มีของแปลก พวกเราร่วมมือกันลงมือทำลายเกราะของมันก่อนดีกว่า!"

ยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมาครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจงัดไม้ตายของตัวเองออกมาโจมตีพร้อมกัน

ในชั่วพริบตานั้น

บนท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยปราณกระบี่ฟาดฟัน ปราณดาบกวาดพัด เปลวเพลิงคำรามลั่น และสายฟ้าฟาดกึกก้อง...

พายุแห่งการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว แผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง

พื้นที่เกือบครึ่งท้องฟ้าดูราวกับวันสิ้นโลกกำลังจะมาเยือน

จำนวนเกราะบนตัวจางหยวนเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว

แต่ด้วยปริมาณมหาศาลถึงสามพันชั้น พวกเขาก็ไม่สามารถตีให้แตกหมดได้ในเวลาอันสั้นอยู่ดี

ยิ่งพวกยอดฝีมือระดับแปลงวิญญาณโจมตีมากเท่าไหร่ สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งตกตะลึงมากขึ้นเท่านั้น

นี่มันคือการรุมกินโต๊ะจากยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณถึงยี่สิบห้าคนเลยนะ

ต่อให้ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเป็นถึงยอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณระดับสูงสุด ป่านนี้ก็คงบาดเจ็บสาหัสปางตายไปแล้ว

แต่ไอ้เด็กขั้นแก่นทองคำระดับต้นอย่างจางหยวน กลับยืนยิ้มกริ่มไร้รอยขีดข่วนเสียอย่างนั้น

"เป็นไปได้ยังไง!"

สีหน้าขององค์ชายใหญ่ กลายเป็นทั้งสับสนมึนงงและโกรธเกรี้ยว

ส่วนนายน้อยสำนักไร้ขอบเขตนั้น ถึงกับตัวสั่นงันงกไปแล้ว

ไอ้เด็กนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดจากขุมนรกไหนกันแน่ ทำไมถึงทำยังไงก็ฆ่าไม่ตายวะ

พวกคนของหอหลิงหลง ที่แอบใช้สัมผัสเทวะเฝ้าดูความเคลื่อนไหวอยู่นอกเมือง ก็กำลังอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

พวกเขาตกใจยิ่งกว่าใครเพื่อนเสียอีก

ก็ภูมิหลังของบงกชมายาเก้าสี พวกเขานี่แหละคือคนที่รู้ดีที่สุด

ไอ้ของพรรค์นี้มันกางเกราะได้แค่เก้าชั้นชัดๆ!

แล้วไหงพอไปอยู่บนตัวจางหยวน มันถึงเบ่งบานเป็นสามพันชั้นไปได้วะ

บงกชมายาเก้าสีมันแอบนอกใจ หรือว่าแป้งพายพันชั้นมันคบซ้อนกันแน่วะเนี่ย

ตอนนี้เหล่ายอดฝีมือขั้นแปลงวิญญาณ ต่างก็หยุดการโจมตีลงแล้ว

ใบหน้าของพวกเขามีแต่ความหวาดระแวง ไม่กล้าประเมินจางหยวนเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำธรรมดาๆ อีกต่อไป

จู่ๆ ตาเฒ่าจมูกเหยี่ยวระดับแปลงวิญญาณคนหนึ่ง ก็กลอกตาไปมา

ดวงตาอันชั่วร้ายของเขากวาดไปจับจ้องที่พวกเย่ว์ซูอิ่ง

"ไอ้เด็กนั่นมีบงกชมายาเก้าสีคุ้มกันก็จริง แต่คนอื่นๆ ก็ใช่ว่าจะมีเกราะป้องกันเหมือนกันนี่นา"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ในดวงตาของเขาก็สาดประกายอำมหิต ก่อนจะพุ่งตะครุบใส่เย่ว์ซูอิ่งราวกับพญาเหยี่ยวโฉบเหยื่อ

[จบแล้ว]