บทที่ 48 - กระบี่เดียว

บทที่ 48 - กระบี่เดียว

ภายนอกตระกูลหลี่ ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งกระบี่รัศมีร้อยลี้ น้ำเสียงอันราบเรียบไร้อารมณ์ของหลินหมิงดังก้องกังวาน

ทว่า กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

ราวกับจางเหมิ่งได้ระเหยหายไปจากโลกใบนี้เสียแล้ว

วิชาลึกลับและแปลกประหลาดเช่นนี้ ราวกับถูกสร้างมาเพื่อนักฆ่าโดยเฉพาะ สามารถซ่อนตัวในเงามืดได้อย่างแนบเนียน ไร้ซึ่งกลิ่นอายใดๆ เล็ดลอดออกมา

ศัตรูของหลินหมิงในแดนจงโจวมีไม่มากนัก สำนักโอสถก็นับเป็นหนึ่งในนั้น และส่วนที่เหลือ ก็คงหนีไม่พ้นพรรคมาร

"ในเมื่อเจ้าไม่อยากออกมา งั้นก็จงซ่อนอยู่แบบนั้นไปตลอดกาลเถอะ"

พริบตาเดียว ปราณกระบี่ในรัศมีร้อยลี้ก็เดือดพล่าน ทุกซอกทุกมุมที่เป็นเงามืด ล้วนถูกคมกระบี่นับพันพุ่งทะลวงเชือดเฉือนอย่างไม่ปรานี

"ฉัวะ"

"ม่ายยย"

"ตายซะเถอะแก"

จู่ๆ เสียงร้องโหยหวนก็ดังกึกก้อง ร่างของจางเหมิ่งพุ่งพรวดออกมาจากเงามืดใต้ฝ่าเท้าของหลินหมิง ฟาดฝ่ามือเข้าใส่หลินหมิงอย่างรุนแรงหมายจะเอาชีวิต

แต่ทว่า ร่างของเขายังไม่ทันได้ปรากฏขึ้นเต็มตัว ก็ถูกหมื่นกระบี่แทงทะลุหัวใจไปเสียก่อน

และในท้ายที่สุด เมื่อฝ่ามือสีดำทมิฬนั้นอยู่ห่างจากหลินหมิงเพียงแค่หนึ่งศอก มันก็หมดเรี่ยวแรงร่วงหล่นลงไป

พลังชีวิตของจางเหมิ่งดับสูญไปจนหมดสิ้น

"พรวด"

ห่างออกไปไกลนับหมื่นลี้ ชายหนุ่มร่างหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดทั้งตัว กระอักเลือดคำโตออกมาอย่างรุนแรง

ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับอิสตรี บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือดในชั่วพริบตา

นัยน์ตาอันเย็นชาของเขามีร่องรอยของความตื่นตะลึงพาดผ่าน

"ตายง่ายดายขนาดนี้เชียว ฝีมือของไอ้หลินหมิงนี่ มันถูกประเมินไว้ต่ำเกินไป ต่ำเกินไปจริงๆ"

...

หลินหมิงปรายตามองศพของจางเหมิ่ง ก่อนจะก้าวเท้าก้าวเดียว กลับไปยืนอยู่หน้าประตูสุสานตระกูลหลี่อีกครั้ง

เจ้าสำนักโอสถกวาดสายตามองสำรวจหลินหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายแววเคลือบแคลงใจ

"ของวิเศษแบบไหนกันนะ ถึงได้ช่วยให้แกปกปิดกลิ่นอายพลังได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้"

เขาจ้องมองหลินหมิงอยู่นาน แต่ก็ยังสัมผัสได้เพียงระดับพลังขั้นครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิเท่านั้น

แต่ในโลกนี้จะมีครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิที่ไหนที่วิปริตผิดมนุษย์มนาขนาดนี้

เจ้าสำนักโอสถก้าวเท้าไปข้างหน้า จ้องมองหลินหมิงพลางเอ่ยถามเสียงเย็น "แก ฆ่าผู้อาวุโสสำนักโอสถของข้าทำไม"

หลินหมิงยิ้มบางๆ "เขาจะฆ่าข้า เขาก็เลยต้องตาย ข้าไม่ได้อยากจะฆ่าเขาสักหน่อย"

"นี่คือข้ออ้างของแกงั้นรึ" เจ้าสำนักโอสถถามกลับ

"ไม่ใช่ข้ออ้าง แต่มันคือความจริง เขาอยากจะฆ่าข้า แล้วข้าจะปล่อยให้เขามีชีวิตรอดไปได้ยังไงล่ะ" หลินหมิงตอบหน้าตาเฉย

"ดี"

เจ้าสำนักโอสถระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจ "วิชาเปลี่ยนสรรพสิ่งเป็นกระบี่เมื่อครู่นี้ คงจะเป็นไพ่ตายก้นหีบของแกแล้วสินะ"

"ข้าล่ะอยากจะขอลองดูสักตั้งจริงๆ"

แม้เขาจะหัวเราะ แต่รังสีอำมหิตกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เหนือท้องฟ้าประกายอสนีบาตฟาดเปรี้ยง เมฆดำหนาทึบแยกตัวออก เตาหลอมโอสถขนาดยักษ์ราวกับภูเขาลูกใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ

"ตูม ตูม ตูม"

ภายในตระกูลหลี่ มหาจักรพรรดินับแสนคนที่มาร่วมงาน ไม่อาจทนรับแรงกดดันนี้ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว ร่างของพวกเขาถูกกดทับจนต้องหมอบกราบลงกับพื้นทั้งหมด

ส่วนบรรดาผู้ติดตามของมหาจักรพรรดิเหล่านั้น ยิ่งมีสภาพเลวร้าย ราวกับโดนโจมตีด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว

เก้าในสิบของคนเหล่านั้น ร่างกายแหลกเหลวระเบิดเป็นเศษซาก เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

ในหมู่คนเหล่านี้ หลายคนมีพรสวรรค์ที่จะก้าวขึ้นสู่ระดับมหาจักรพรรดิได้ในอนาคต แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับต้องจบชีวิตลงไม่ต่างจากมดปลวก

ลูกศิษย์ตระกูลหลี่ต่างพากันไปหลบอยู่ใต้ปราการแสงปกป้อง ซึ่งก็คือค่ายกลพิทักษ์ตระกูลหลี่นั่นเอง

แม้ตอนนี้จะพอต้านทานแรงกดดันเอาไว้ได้ แต่เมื่อเตาหลอมโอสถขนาดยักษ์บนท้องฟ้าค่อยๆ กดทับลงมา

ปราการแสงก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

หลินหมิงขมวดคิ้วแน่น บรรดาผู้ติดตามของสิบหมื่นมหาจักรพรรดิจะตายหรือเป็นก็ไม่เกี่ยวกับเขา

แต่ลูกศิษย์ตระกูลหลี่เหล่านี้ คือสายเลือดของหลี่จวินหลิน

หลี่หวยเหรินทำผิดต่อหลี่จวินหลินจริง แต่คนอื่นๆ ในตระกูลหลี่ล้วนไม่มีความผิด

จากความเข้าใจที่เขามีต่อหลี่จวินหลิน หากเขายังมีชีวิตอยู่ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ต้องปกป้องคนเหล่านี้เอาไว้ให้ได้อย่างแน่นอน

"นี่สินะ คือวิธีการทำงานของสำนักโอสถ"

หลินหมิงสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย

"ก็แค่พวกมดปลวกตายไปไม่กี่ตัว มีอะไรน่าแปลกใจนักหนา"

"โลกใบนี้ ท้ายที่สุดแล้วคนที่แข็งแกร่งก็คือผู้กำหนดกฎเกณฑ์มาแต่ไหนแต่ไร"

"ถ้าข้าชนะข้าก็จะฆ่าแกทิ้งอย่างไม่ลังเล แต่ถ้าแกชนะ แกก็มีสิทธิ์จะฆ่าข้าได้เหมือนกัน"

เจ้าสำนักโอสถเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารมาเนิ่นนาน ในสายตาของเขา คนที่อยู่ต่ำกว่าระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นแค่มดปลวก

การที่คนเหล่านี้ได้ตายด้วยเศษเสี้ยวพลังการต่อสู้ของเขา พวกมันก็ควรจะรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำ

เจ้าสำนักโอสถตวาดก้อง

"เปิดค่ายกล"

โดยมีตระกูลหลี่เป็นศูนย์กลาง รัศมีหมื่นลี้พลันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่แผดเผาอย่างบ้าคลั่งในชั่วพริบตา

หลินหมิงยืนอยู่ใจกลางเปลวเพลิงนั้น

เหนือหัวของเขามีเตาหลอมโอสถขนาดยักษ์ ใต้ฝ่าเท้ามีเปลวเพลิงลุกโชน

เจ้าสำนักโอสถตั้งใจจะนำหลินหมิงมาหลอมเป็นโอสถทั้งเป็น

หลินหมิงใช้ปราณกระบี่สร้างเกราะคุ้มกันเปลวเพลิงเอาไว้ จากนั้นก็ชักกระบี่ขึ้นสนิมที่อยู่ด้านหลังออกมา

ไม่มีคำพูดไร้สาระใดๆ หลุดออกจากปาก

หลินหมิงตวัดกระบี่ฟันลงมาจากเบื้องบน

ปราณกระบี่สายยาวเหยียดพุ่งทะลวงฉีกกระชากท้องฟ้าตกลงมาอย่างรุนแรง

"ฉัวะ"

คมกระบี่ปะทะเข้ากับเตาหลอมโอสถขนาดยักษ์เป็นสิ่งแรก

เตาหลอมนี้คือเตาหลอมคู่กายของเจ้าสำนักโอสถ

ในฐานะขุมกำลังระดับท็อปของแดนจงโจว และในฐานะผู้กุมอำนาจสูงสุดของสำนักโอสถ

เตาหลอมโอสถในมือของเขา ถือเป็นอาวุธกึ่งนักบุญ อย่าว่าแต่อานุภาพทำลายล้างเลย แค่ความแข็งแกร่งทนทาน ก็จัดอยู่ในระดับแนวหน้าของโลกใบนี้แล้ว

ทว่า เมื่อปราณกระบี่อันสว่างไสวและเจิดจ้านั้นฟันผ่านเตาหลอมโอสถไป

อาวุธกึ่งนักบุญชิ้นนี้ กลับไม่ต่างอะไรกับก้อนเต้าหู้นิ่มๆ

พริบตาเดียว มันก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีก ไม่สามารถหยุดยั้งคมกระบี่ได้แม้แต่น้อย

"เป็นไปไม่ได้"

เมื่อเจ้าสำนักโอสถเห็นภาพนั้น สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ทว่า ในวินาทีต่อมา

ปราณกระบี่สายนั้นก็พุ่งทะลวงผ่าร่างของเขาไป

ขาดครึ่งท่อนอย่างไร้รอยต่อ

เจ้าสำนักโอสถ หนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งแดนจงโจว ผู้ซึ่งมีทั้งพลังฝีมือและวิชาปรุงยาอันเป็นเลิศเหนือใครในยุค

บัดนี้ ได้กลายเป็นวิญญาณใต้คมกระบี่ไปเสียแล้ว

ปราณกระบี่อันเจิดจ้านั้น หลังจากทะลวงผ่านร่างของเจ้าสำนักโอสถไป ก็เตรียมจะพุ่งกระแทกผืนแผ่นดินเบื้องล่าง

แต่หลินหมิงกลับเปลี่ยนใจและรั้งกระบี่กลับมา

มิฉะนั้น แดนจงโจวทั้งแดน คงถูกผ่าออกเป็นสองซีกไปแล้วจริงๆ

ซูฉิงที่นั่งสบายนิ่งดูดายมาตลอด เมื่อเห็นกระบี่นี้ สีหน้าของเขาก็ถึงกับเปลี่ยนไปในทันที

[จบแล้ว]