บทที่ 30 - ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ

บทที่ 30 - ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ

เจี่ยอวี่ก้มหน้าลง มองดูรูเลือดบริเวณหน้าอก สัมผัสได้ถึงพลังปราณในร่างกายที่กำลังไหลทะลักออกไปอย่างไม่ขาดสาย สีหน้าของเขาก็ยิ่งทวีความสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

"นี่เจ้า ถึงกับเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วยงั้นหรือ"

ห่างออกไปไกลนับพันลี้ หลินหมิงที่กำลังเร่งเดินทาง จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

"อันตรายมาเยือนเร็วขนาดนี้เลยหรือ"

ในตอนที่ชายหนุ่มผิวคล้ำร่างผอมมอบแผนที่ให้เขา เขาเคยให้คำมั่นสัญญาไว้ ว่าหากในอนาคตมีปัญหา เขาจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือหนึ่งครั้ง

ด้วยนิสัยของเขาแล้ว เมื่อลั่นวาจาออกไป ย่อมต้องรักษาคำพูดเสมอ

ดังนั้น ในตอนนั้นเขาจึงประทับตราสัญลักษณ์เวทมนตร์เอาไว้บนร่างของชายหนุ่มผิวคล้ำร่างผอม ซึ่งมันจะทำงานก็ต่อเมื่อเจ้าตัวตกอยู่ในวิกฤตถึงแก่ชีวิต

ไม่คิดเลยว่า มันจะได้ใช้ประโยชน์เร็วขนาดนี้

หลินหมิงหันหลังกลับ แววตาปรากฏรอยริ้วสีเลือดขึ้นมาจางๆ

เบื้องหน้าของเขา ปรากฏจุดแสงสีขาวขึ้นมาทีละจุด ทอดยาวไปไกลนับหมื่นลี้

เพียงแค่เขาคิด ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปทันที

เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาถึงเมืองชิงซานเรียบร้อยแล้ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองชิงซาน ทำเอาเขาถึงกับต้องตกใจอยู่ไม่น้อย

นับตั้งแต่ตอนที่เขาได้แผนที่มา จนกระทั่งเดินทางออกจากเมืองชิงซาน มันก็เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่นานนี้เอง

เมืองที่เคยสงบสุข บัดนี้กลับกลายสภาพเป็นขุมนรกบนดินไปเสียแล้ว

ซากชิ้นส่วนร่างกายเกลื่อนกลาดแช่อยู่ในกองเลือดสีแดงฉาน อาคารบ้านเรือนจำนวนมหาศาลพังพินาศย่อยยับ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมาจากที่ไกลๆ อย่างไม่ขาดสาย

หลินหมิงก้าวเดินเพียงก้าวเดียว ก็มาโผล่อยู่ข้างกายชายหนุ่มผิวคล้ำร่างผอมแล้ว

ในเวลานี้ ชายหนุ่มกำลังหอบหายใจอย่างหนัก ยืนอยู่แต่ไกล มองดูเจี่ยอวี่ที่หยุดการเคลื่อนไหวลงด้วยใบหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

เมื่อครู่นี้ มีพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ปกคลุมร่างของเขา เขาคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้วแน่ๆ

แต่ใครจะไปคิด ว่าในวินาทีต่อมา พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวนั้น กลับมลายหายไปจนสิ้น

ภายใต้ความตื่นตระหนกตกใจ เขาจึงรีบวิ่งหนีต่อไปอีกระยะหนึ่ง ถึงได้กล้าหันหน้ากลับไปมองเจี่ยอวี่

สภาพของเจี่ยอวี่ดูแปลกประหลาดมาก พลังชีวิตสูญสิ้นไปเกือบหมดแล้ว พลังปราณในร่างกายยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่หลงเหลือเลยแม้แต่น้อย

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงลอยตัวอยู่กลางอากาศ

เลือดสดๆ ไหลรินออกมาจากรูเลือดที่หน้าอกอย่างไม่ขาดสาย ราวกับว่าภายในร่างกายของเขามีทะเลเลือดที่ไม่มีวันเหือดแห้งซุกซ่อนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

การเปลี่ยนแปลงอันพิลึกพิลั่นนี้ ทำให้ความสงสัยในใจของหลินหมิงคลี่คลายลงทันที

พลังที่พิลึกพิลั่นและวิปริตขนาดนี้ นอกจากพรรคมารแล้ว จะมีใครทำได้อีกล่ะ

เมื่อกลิ่นคาวเลือดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงกรีดร้องโหยหวนจากที่ไกลๆ ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

ตามมาด้วยเงาร่างสองสายที่บินตรงมาทางนี้

"พี่"

เจี่ยโหยวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้แสดงความเสียใจ เลือดสดๆ ที่ไหลทะลักออกมาจากร่างกายของเจี่ยอวี่ กลับเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าใส่เจี่ยโหยวจนหมดสิ้น

ใบหน้าของเจี่ยโหยวฉายแววงุนงงและต่อต้านขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เมื่อเลือดเหล่านั้นสัมผัสกับร่างกายของเขา ความรู้สึกงุนงงและต่อต้านทั้งหมดก็มลายหายไปจนสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความโลภและการดื่มด่ำกับพลังนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเจี่ยอวี่ก็แห้งเหี่ยวจนหมดสิ้น สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงกองกระดูกสีขาว ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

"แผละ"

ร่วงหล่นลงไปในกองเลือดบนพื้นดิน

ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายพลังของเจี่ยโหยวก็ยิ่งทวีความแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง

บนท้องฟ้าก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น สายฟ้านับสิบเส้นฟาดฟันลงมาจากสวรรค์ ผ่าลงบนร่างของเขา

ท่ามกลางสายฟ้าที่อาบชโลมร่าง เจี่ยโหยวไม่เพียงแต่จะไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับแสดงสีหน้าดื่มด่ำออกมา

"นี่คือ ระดับมหาจักรพรรดิอย่างนั้นหรือ"

"ระดับพลังที่ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนต่างเฝ้าฝันถึง มันช่างแข็งแกร่งจริงๆ"

สายฟ้าบนท้องฟ้ายังคงฟาดฟันลงมาไม่หยุด แต่เจี่ยโหยวกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินหมิง พร้อมกับเผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมา

"ก่อนหน้านี้ ข้ามองระดับพลังของเจ้าไม่ออก แต่ตอนนี้ ในสายตาข้า เจ้าไม่มีความลับอะไรให้ต้องปิดบังอีกต่อไป ท่านอาจารย์กับพี่ชายข้า ล้วนไม่มีปัญญาฆ่าเจ้า แต่ข้า ข้าทำได้"

เขายกมือขึ้น หงายฝ่ามือขึ้นฟ้า แล้วตวาดลั่น

"ทะเลเลือดสรรพสัตว์"

วินาทีต่อมา บนฝ่ามือของเขาก็ปรากฏมหาสมุทรสีเลือดที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้จุดสิ้นสุดขึ้นมา

เหนือทะเลเลือดนั้น มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด

"กระบวนท่านี้ เจ้าจะรับมือไหวหรือเปล่าล่ะ"

เจี่ยโหยวระเบิดเสียงหัวเราะ ก่อนจะตวัดมือขวาลงอย่างแรง

เขาตั้งใจจะฟาดทะเลเลือดนี้ใส่หลินหมิง

ทว่า ในวินาทีที่ทะเลเลือดเพิ่งจะก่อตัวเสร็จสมบูรณ์ และเจี่ยโหยวเพิ่งจะตวัดฝ่ามือลงมานั้นเอง

กระบี่ขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง ก็แทงทะลุลำคอของเจี่ยโหยวไปเสียแล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจี่ยโหยวหยุดชะงักลงทันที

ทะเลเลือดบนฝ่ามือของเขา ค่อยๆ มลายหายไปเนื่องจากขาดการหล่อเลี้ยงจากพลังปราณ

ในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ตอ ตอนไหนกัน"

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากระบี่เล่มนี้โผล่มาตั้งแต่ตอนไหน

เมื่อเขารู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทุกอย่างมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

สายตาของหลินหมิงแทบจะไม่ได้หยุดพักอยู่ที่ร่างของเจี่ยโหยวเลยด้วยซ้ำ เจี่ยโหยวที่ดูดซับพลังของเจี่ยอวี่เข้าไป จนสามารถทะลวงผ่านระดับมหาจักรพรรดิได้ แถมยังบรรลุเคล็ดวิชาลับบางอย่างของพรรคมารอีก ในสายตาของหลินหมิงแล้ว เขาก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับเจี่ยโหยวที่มีพลังแค่ขั้นราชันในก่อนหน้านี้เลย

ในเวลานี้ สิ่งที่เขาสนใจมากกว่า คือชายที่อยู่ด้านหลังเจี่ยโหยวต่างหาก

ชายผู้นี้ หลินหมิงก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี เขาคือชายฉกรรจ์บนเรือที่พาเขาเดินทางมายังแดนจงโจวนั่นเอง

"ในเมื่อพรรคมารคิดจะจัดการกับข้า ทำไมถึงไม่ส่งคนที่มันดูเข้าท่ากว่านี้มาล่ะ" หลินหมิงเอ่ยด้วยความไม่เข้าใจ

ในสายตาของเขา ระดับพลังของชายฉกรรจ์วัยกลางคนผู้นี้ ก็เป็นเพียงแค่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจักรพรรดิทั่วไปเท่านั้น

ขนาดระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ของพรรคมาร ยังต้องมาตายด้วยน้ำมือของเขาเลย การส่งระดับจักรพรรดิมาแบบนี้ มันดูน่าขันเกินไปหน่อยไหม

เมื่อชายฉกรรจ์วัยกลางคนได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมา "ฝีมือของเจ้ามันก็ไม่เลวหรอกนะ ท่านเจ้าลัทธิอยากจะให้โอกาสเจ้า ได้เข้าร่วมกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์ของเรา ในอนาคตเจ้าอาจจะมีโอกาสก้าวขึ้นไปนั่งตำแหน่งเจ้าลัทธิก็ได้นะ"

"ข้ามีโอกาสก้าวขึ้นไปนั่งตำแหน่งเจ้าลัทธิงั้นหรือ นี่พรรคมารก็รู้จักวาดวิมานในอากาศกับเขาด้วยหรือเนี่ย"

กระบี่ขึ้นสนิมลอยกลับมาอยู่ในมือของหลินหมิง เขากระชับกระบี่แน่น ก้าวเดินเข้าหาชายฉกรรจ์วัยกลางคนทีละก้าว ท่ามกลางท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

"สงสัยว่า คงจะปลีกตัวมาจัดการกับข้าไม่ได้ล่ะสิ"

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนยิ้มแบบเนื้อไม่ได้ยิ้มตาม "ลัทธิศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรายืนหยัดอยู่ในแดนจงโจวมาเป็นล้านปีโดยไม่เคยล่มสลาย เจ้าคิดว่าพวกเราจะปลีกตัวมาจัดการกับคนตัวเล็กๆ อย่างเจ้าไม่ได้เชียวหรือ"

เมื่อได้ยินคำพูดที่จงใจดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจนของอีกฝ่าย หลินหมิงไม่เพียงแต่จะไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับหัวเราะออกมา "ถ้าฟังจากที่เจ้าพูดมา ดูเหมือนว่าพรรคมารจะไม่มีปัญญาปลีกตัวมาจัดการกับข้าจริงๆ สินะ"

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนหรี่ตาลง จ้องมองหลินหมิงราวกับงูพิษที่พร้อมจะฉกเหยื่อ

หลินหมิงสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ในใจของเขากก็เกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ตระหนักถึงปัญหาได้ในทันที

ในเมื่อพรรคมารรู้ตัวล่วงหน้าตั้งนานแล้ว ว่าเขาได้เดินทางออกจากแดนเหนือมาแล้ว ถ้าอย่างนั้น ด้วยรูปแบบการทำงานของพวกมัน ก็มีความเป็นไปได้สูงมาก ที่พวกมันจะหันไปโจมตีแดนเหนือแทน

อย่างน้อยๆ ก็ต้องไม่ปล่อยสำนักเทียนเสวียนเอาไว้แน่ๆ

พอคิดได้ดังนี้ เขาก็ไม่สนใจชายฉกรรจ์วัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป

นัยน์ตาของเขา ปรากฏรอยริ้วสีเลือดสว่างวาบขึ้นมา

ตั้งแต่เมืองชิงซาน ไปจนถึงทะเลหวงอู๋ และทอดยาวไปจนถึงสำนักเทียนเสวียนในแดนเหนือ

ระยะทางอันยาวไกลนับร้อยล้านลี้ ปรากฏจุดแสงสีขาวขึ้นมาทีละจุดอย่างต่อเนื่อง จุดแสงเหล่านี้ไม่ได้แผ่ซ่านกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมาเลย แต่กลับแฝงไปด้วยพลังอันลึกลับซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง

ทันทีที่ชายฉกรรจ์วัยกลางคนเห็นจุดแสงสีขาวเหล่านี้ สีหน้าของเขากก็เปลี่ยนไปทันที รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง

"นี่มัน พลังแห่งมิติอย่างนั้นหรือ"

เขารีบหยิบยันต์สื่อสารออกมา แล้วตะโกนลั่น "หนี หนีไปเร็ว ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

"ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ"

ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของทะเลหวงอู๋ ในแดนเหนือ ห่างจากสำนักเทียนเสวียนไม่ถึงหมื่นลี้ กลุ่มคนที่กำลังมุ่งหน้าไป จู่ๆ ก็หยุดการเคลื่อนไหวลง

คนที่เป็นผู้นำกล่าวขึ้น "มีข่าวส่งมา พวกเราลองฟังดูก่อนเถอะ"

เขาเปิดยันต์สื่อสารขึ้นมา

เสียงตะโกนอย่างคนเสียสติดังแว่วออกมา

"หนี หนีไปเร็ว ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

"ถอยห่างจากสำนักเทียนเสวียน ถอยห่างจากแดนเหนือ"

[จบแล้ว]