บทที่ 21 แผงคนผ่านทางปรากฏ ซื้อหากระบี่บินระดับสอง!
บทที่ 21 แผงคนผ่านทางปรากฏ ซื้อหากระบี่บินระดับสอง!
"แต่สุดท้ายแม้แต่จินตันเจินจวิน (ปรมาจารย์จินตัน) ก็ยังถูกสังหาร"
"ตระกูลหลินไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่?"
"แล้วทำไมถึงจงใจปล่อยร่างเดิมไว้เพียงคนเดียว?"
"หรือว่าเป็นเพียงความโชคดีที่รอดหูรอดตาไปได้จริงๆ?"
คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของหลินโม่ เขาขบคิดเท่าไหร่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่อย่างน้อยในใจก็เริ่มมีความระแวดระวังเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน
ในตอนนี้ ความรู้สึกแปลกใหม่กับฟังก์ชันใหม่ของระบบเริ่มจางลง เขาเก็บความขี้เล่นลงและเริ่มวางแผนสิ่งที่ต้องทำต่อไป
"เรื่องหมั้นกับตระกูลเซียวถอนไปแล้ว"
"แถมยังได้รู้จักกับตาแก่เบื้องหลังตัวเอกอีก"
"ประจวบเหมาะกับที่คนจากสำนักชิงอวิ๋นกำลังจะมา และสุสาน บรรพชนก็อาจจะเปิดออก"
"เมื่อถึงเวลานั้น ข้าต้องแฝงตัวเข้าไปในสุสาน หนึ่งคือเพื่อดูว่าพอจะร่องรอยของแม่แท้ๆ ของชิงลั่วไหม..."
"สองและสำคัญที่สุด คือดูว่าพอจะคว้าวาสนาสมบัติอะไรได้บ้าง!"
"ไม่ว่าจะเป็นของที่ช่วยเพิ่มระดับพลังหรือพลังต่อสู้ มีตันเฉินจื่ออยู่ด้วยข้าต้องได้อะไรติดไม้ติดมือมาไม่น้อยแน่!"
"จากนั้นก็แค่ยกทั้งหมดให้ลูกสาวสุดที่รักของข้า... หึหึ..."
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินโม่ก็เผยรอยยิ้มอย่างคาดหวัง ความรู้สึกที่ระดับพลังพุ่งพรวดโดยไม่ต้องลงแรงเองนั้นทำให้เขาหลงใหลเหลือเกิน
เขานึกอยากให้ซูชิงลั่วบรรลุพลังทุกวัน แม้ว่าเขาจะใช้เวลาไม่ถึงสองวันในการก้าวจากเลี่ยนชี่ขั้นหนึ่งสู่จู้จี แต่เขาก็ยังปรารถนาความก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดเพื่อไปสู่จู้จีขั้นสี่ ขั้นห้า ขั้นหก หรือสูงกว่านั้นโดยเร็ว
"อืม การเพิ่มระดับพลังก็เรื่องหนึ่ง แต่พลังต่อสู้ก็ขาดไม่ได้"
"ไม่รู้ว่าหากข้ากระตุ้นกายศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิกระบี่อย่างเต็มกำลัง จะพอรับมือซูฉี่เหวินได้ไหมนะ?"
หลินโม่เรียกแผงคุณสมบัติของตัวเองออกมาดู
[โฮสต์: หลินโม่]
[อายุ: 36 ปี]
[สถานะ: ลูกเขยแต่งเข้าตระกูลซู]
[ระดับพลัง: จู้จี ขั้นหนึ่ง]
[พรสวรรค์: แปดรากปราณ (พิการ), จู้จีระดับยอดเยี่ยม]
[กายา: กายศักดิ์สิทธิ์จักรพรรดิกระบี่]
[วิชาอาคม: ไม่มี]
[พรสวรรค์พิเศษ: ไม่มี]
[เป้าหมายผูกมัด: ซูชิงลั่ว]
[คำประเมิน: สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก อย่าดูแคลนพ่อบุญธรรมถังแตก!]
"ในช่องกายาถือว่ามีของดีประดับไว้แล้ว ส่วนอย่างอื่นยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"
"อืม... ตอนนี้ข้าก็นับว่าเป็นผู้ฝึกกระบี่แล้ว แต่กลับขาดกระบี่บินหรือศัสตราวุธที่เหมาะมือ"
คิดได้ดังนั้น หลินโม่ก็หยิบถุงเก็บของของซูฉี่เซิ่งออกมา ในฐานะหนึ่งในจู้จีเจินเหรินของตระกูลซู ตาแก่นี่ก็มีกระบี่บินระดับหนึ่งขั้นกลางอยู่เล่มหนึ่ง
"แต่กระบี่ระดับหนึ่งจะคู่ควรกับข้าได้อย่างไร"
"อีกอย่าง กระบี่เล่มนี้คนเห็นกันจนชินตา หากเอาออกมาใช้จะถูกจำได้และนำความเดือดร้อนมาให้โดยใช่เหตุ"
"ข้าต้องหาวิธีเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นเล่มใหม่ แล้วค่อยย้อนกลับมามอบให้ลูกสาวข้า..."
หลินโม่ตาเป็นประกาย วางแผนการเสร็จสรรพ เขาลุกขึ้นและลอบออกจากตระกูลซูอย่างเงียบเชียบ
ตระกูลซูและตระกูลเซียวต่างก็มีตลาดมืด (ฟางซื่อ) ตั้งอยู่ในเมืองชิงอวิ๋น ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของทั้งสองตระกูล หลินโม่ตั้งใจจะไปที่ตลาดมืดของตระกูลเซียวเพื่อซื้อกระบี่บินที่เหมาะมือให้ลูกสาว
ทว่า ใครจะรู้...
เพียงแค่เท้าเขาพ้นจากประตูตระกูลซู ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูราวกับภูตผี
"เจ้าจะไปไหนกันแน่..."
ซูฉี่เหวินมองตามหลังหลินโม่ด้วยสายตาเย็นชา ตั้งแต่ตอนที่ซูฉี่เซิ่งตาย เขาก็รู้สึกว่าหลินโม่ผิดปกติ แต่ติดตรงที่มีซูชิงลั่วอยู่ จึงไม่อาจลงมืออย่างเปิดเผยได้ ทำได้เพียงสืบสวนทางลับ
สืบไปสืบมาแม้จะไม่เจอหลักฐานเด็ด แต่เขาก็รู้มาว่าในวันที่ซูฉี่เซิ่งหายตัวไป ตาแก่นั่นได้เข้าไปในห้องของหลินโม่! และมีเสียงการต่อสู้ดังออกมา หลังจากนั้น... ผู้อาวุโสสี่ก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
"เจ้าเด็กนี่ความลับเยอะเกินไป ระดับพลังไม่มีทางเป็นแค่เลี่ยนชี่ขั้นหนึ่งแน่"
"แค่อยากรู้ว่าแฝงตัวอยู่ในตระกูลซูของข้ามานานขนาดนี้เพื่ออะไรกันแน่..."
"ช่างเถอะ! วันนี้ข้าจะขุดคุ้ยความลับทั้งหมดของเจ้าออกมาให้หมด!"
"เหอะ!"
ซูฉี่เหวินแค่นเสียงเย็น ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปในทันที
ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมเมืองชิงอวิ๋นให้เป็นสีทองอร่าม และยามค่ำคืนคือช่วงเวลาที่ตลาดมืดคึกคักที่สุด แม้การซื้อขายตอนกลางวันจะปลอดภัยกว่า แต่ของบางอย่างก็ไม่ควรถูกแสงแดด
ตลาดมืดของตระกูลเซียวและซูมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ก็ดึงดูดผู้ฝึกตนอิสระ (สั้นซิว) จากรัศมีพันลี้ให้มาแลกเปลี่ยนสินค้า แค่ปูผ้าลงบนพื้น วางขวดยาหรือศัสตราวุธสองสามชิ้น ก็เปิดร้านได้แล้ว
เมื่อราตรีมาเยือน ในตลาดมืดตระกูลเซียวมีผู้ฝึกตนอิสระกว่าร้อยคนกำลังซื้อขายกัน แน่นอนว่ามีร้านค้าของตระกูลเซียวตั้งอยู่ด้วย แต่นั่นไม่ใช่ที่ที่หลินโม่จะไป
เขามาครั้งนี้เพื่อจัดการของในมือ และใช้หินปราณที่เหลือซื้อกระบี่บินระดับดีเยี่ยม อย่างน้อยต้องเป็นระดับสอง หากไม่ได้จริงๆ อย่างต่ำต้องเป็นระดับหนึ่งขั้นสูงสุด (จี๋ผิ่น)
"คนขายของเยอะเหมือนกันนะ แต่คนขายกระบี่บินกลับมีไม่มาก!"
หลินโม่ใช้ผ้าดำปิดบังใบหน้า ใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์กวาดผ่านถนนสายยาวของตลาดมืด เพียงพริบตาก็สำรวจแผงค้าเกือบทั้งหมด มีเพียงสองสามแผงเท่านั้นที่ขายกระบี่บิน
"กระบี่เล่มนี้ราคาเท่าไหร่?"
หลินโม่เดินไปที่หน้าผู้ฝึกตนอิสระระดับจู้จีคนหนึ่ง และหยิบกระบี่สีแดงเพลิงเล่มหนึ่งขึ้นมาดู
ตัวกระบี่มีรูปทรงเพรียวบาง สลักลวดลายค่ายกลที่สลับซับซ้อน แผ่ซ่านไปด้วยไอพลังปราณที่เข้มข้น นี่คือกระบี่บินระดับหนึ่งขั้นสูง!
แต่ในสายตาของหลินโม่ มันยังไม่ดีพอ ทว่าเขาสามารถถามราคาไว้ก่อนได้
"สหายเต๋า กระบี่เล่มนี้ราคาห้าร้อยหินปราณ!"
"ห้าร้อยหินปราณ?"
"ถูกต้อง!"
"ไม่ถูกเลยนะ..." หลินโม่เดาะลิ้น
หินปราณที่ได้จากซูฉี่เซิ่งก็มีอยู่แค่ห้าหกร้อยก้อน ดูท่าตอนนี้คงซื้อได้แค่กระบี่ระดับหนึ่งขั้นสูงเล่มเดียว แต่ถ้าบวกกับของจุกจิกอื่นๆ ก็พอจะทุ่มทุนได้บ้าง
"มีกระบี่ที่ระดับสูงกว่านี้ไหม? กระบี่ระดับสองมีหรือเปล่า?"
"ระ... ระดับสอง?!"
"สหายต้องการซื้อจริงๆ หรือ? ข้ามีอยู่เล่มหนึ่งพอดี"
ผู้ฝึกตนอิสระคนนั้นตกใจเล็กน้อยที่หลินโม่ถามหาของระดับสอง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระบี่บินยาวประมาณหนึ่งฟุตออกมาส่งให้หลินโม่
ตัวกระบี่หล่อหลอมจากเหล็กไหลเงินนพคุณ (หยินเซ่อเสวียนเถี่ย) ส่องประกายเจิดจ้า บนพื้นผิวมีอักขระมนตราไหลเวียน แสงสีฟ้าอ่อนกะพริบวิบวับดูงดงามยิ่งนัก
ทว่าจุดด่างพร้อยเพียงอย่างเดียวคือ กลางตัวกระบี่มีรอยร้าวขนาดยาวเท่าฝ่ามือ ทำให้มันดูเหมือนจะแตกหักได้ทุกเมื่อ
"กระบี่ระดับสองที่เป็นของชำรุด (ฉานผิ่น) ขายให้ท่านเพียงหนึ่งพันหินปราณเท่านั้น! เป็นอย่างไร สหายสนใจไหม?"
"หนึ่งพันหินปราณ?" หลินโม่เลิกคิ้วขึ้น
"สหาย กระบี่ของท่านมันพังอยู่นะ! อีกอย่าง กระบี่เล่มนี้ยังไปไม่ถึงระดับสองขั้นต่ำด้วยซ้ำ แค่ของชำรุดระดับสองจะขายแพงขนาดนี้เลยหรือ?"
หลินโม่ส่ายหัวและเริ่มใช้ทักษะการต่อราคา สุดท้ายหลังจากต่อรองกันอยู่นาน เขาก็จ่ายไปห้าร้อยหินปราณบวกกับกระบี่บินระดับหนึ่งขั้นกลาง (ของซูฉี่เซิ่ง) เพื่อแลกกับกระบี่ระดับสองชำรุดเล่มนี้มาครอง
ทว่า ทันทีที่กระบี่ของซูฉี่เซิ่งถูกส่งมอบให้ฝ่ายตรงข้าม...
ในเงามืด คลื่นสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่รุนแรงขุมหนึ่งก็ทำให้หลินโม่สะดุ้งสุดตัว!
"หืม? มีคนลอบสะกดรอยตามข้ามางั้นหรือ?"