ตอนที่ 58 ยามเว่ยฝนโปรยปราย ตกต่อเนื่องสิบวัน

ตอนที่ 58 ยามเว่ยฝนโปรยปราย ตกต่อเนื่องสิบวัน

"อย่าทำตัวเด่นเกินไปล่ะลูก จำไว้ว่าต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว"

"อย่าเอาฝีมือทั้งหมดของตัวเองไปโชว์ให้ใครเห็นพร่ำเพรื่อล่ะ"

"เชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองให้มากๆ"

"เอาชีวิตรอดกลับมาหาพ่อให้ได้นะลูก กลับมาหาแม่ กลับมาหาพี่ๆ น้องๆ ของเจ้าด้วย"

สวี่ชวนวางมือลงบนบ่าของสวี่หมิงเสวียน ในบรรยากาศการจากลาแบบนี้ แม้แต่คนเงียบขรึมอย่างเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะพร่ำบ่นด้วยความเป็นห่วง

ไป๋จิ้งเดินเข้าไปกุมมือสวี่หมิงเสวียน น้ำตาคลอเบ้า "หมั่นเขียนจดหมายกลับมาหาแม่บ้างนะลูก จำไว้นะว่ารักษาชีวิตให้รอดสำคัญที่สุด พยายามเอาอย่างท่านพ่อของเจ้าให้มากๆ ถ้ารู้จักอดทนอดกลั้นได้ก็ต้องอดทน ถ้าต้องถ่อมตัวก็ต้องถ่อมตัว"

"พี่สาม ต้องรอดกลับมาให้ได้นะ"

สวี่หมิงซูกับสวี่หมิงเซียนพูดประสานเสียงกัน แววตาของทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ถ่านโถว ต้องรอดกลับมานะ"

สวี่หมิงเวยกับสวี่หมิงหยวนก็จ้องมองสวี่หมิงเสวียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผูกพันและไม่อยากให้จากไป

สวี่หมิงเสวียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา เขาใช้หลังมือเช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วยิ้มกว้าง "ตอนแรกข้ากะว่าจะไม่ร้องไห้แล้วเชียวนะ เพราะมันดูเป็นลางไม่ดีน่ะ แต่พอพวกท่านมาพูดแบบนี้ ข้าก็ชักจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้วสิ"

เขาชะงักไปนิดนึง ก่อนจะพูดต่อ "พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าฝากดูแลตระกูลสวี่ด้วยนะ อ้อ พี่รอง ข้าหวังว่าตอนที่ข้ากลับมา ข้าคงจะได้เห็นหน้าหลานชายหรือหลานสาวตัวน้อยๆ แล้วนะ"

"รอเจ้ากลับมาก่อนเถอะ รับรองว่าเจ้าต้องได้อุ้มหลานแน่นอน" สวี่หมิงหยวนให้คำมั่น

"เสวี่ยจี้ อวิ๋นหนู ตั้งใจฝึกยุทธ์กันให้ดีๆ ล่ะ พี่สามหวังว่าตอนที่กลับมา พวกเจ้าสองคนจะบรรลุระดับเบิกนภากันหมดแล้วนะ!"

"ท่านพ่อ ท่านแม่ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ"

ภาพการอำลาอันแสนเศร้าเกิดขึ้นแทบจะทุกอณูบริเวณหน้าประตูเมือง

จนกระทั่งเสียงแตรสัญญาณของกองทัพดังขึ้น ขบวนทหารก็เริ่มเคลื่อนพลออกเดินทาง ผู้คนที่มาส่งถึงได้ค่อยๆ ทยอยกันกลับบ้าน

"ได้ยินที่น้องสามพูดกันแล้วใช่ไหม" สวี่ชวนทอดสายตามองกองทัพที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวห่างออกไปไกลลับตา แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "รอให้ถ่านโถวกลับมา พวกเจ้าต้องแสดงให้เขาเห็นถึงความยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งของตระกูลสวี่ในรูปโฉมใหม่นะ"

"เข้าใจแล้วครับ ท่านพ่อ"

ถึงแม้คนจะจากไปแล้ว และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่

แต่กิจการต่างๆ ของตระกูลสวี่ก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป

หนึ่งเดือนต่อมา

โครงการขุดทะเลสาบขนาดย่อมที่หมู่บ้านต้งซีก็เสร็จสมบูรณ์

ตระกูลสวี่ยังไม่พบใครที่มีคุณสมบัติบ่มเพาะเซียนเลย หินทดสอบพลังก็เลยต้องถูกเก็บเข้ากรุไปก่อน โดยที่คนที่ถูกจับมาทดสอบก็ไม่รู้เรื่องเลยว่าตัวเองโดนทดสอบอะไรไป

พวกเขาก็แค่ทำตามที่เจ้านายสั่งก็เท่านั้นเอง

ผ่านไปอีกสองวัน

วันที่สองเดือนสอง เทศกาลมังกรผงกหัว

【คำทำนายวันนี้: มงคล วันนี้ยามเว่ย (13.00-15.00 น.) สวรรค์จะประทานสายฝนลงมา】

"ในที่สุดฝนก็จะตกแล้ว!"

"แล้งมาเป็นปีๆ เลยนะเนี่ย"

"ฝนฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ คงมีค่าดั่งทองคำเลยล่ะ!"

สายฝนตกลงมาตรงตามเวลาที่ทำนายไว้เป๊ะ

"ฝนตกแล้ว!"

"สวรรค์เมตตาประทานฝนลงมาให้พวกเราแล้ว!"

"พวกเรารอดตายแล้ว!"

ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านในชนบทหรือคนในเมืองหลวง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็พากันวิ่งออกมาร่ายรำและร้องรำทำเพลงท่ามกลางสายฝนอย่างบ้าคลั่ง

เสียงโห่ร้องดีใจดังกึกก้องไปไกลนับพันลี้

ตั้งแต่นั้นมา ฝนก็ตกๆ หยุดๆ ติดต่อกันเป็นเวลาหลายวัน โดยตกเฉลี่ยวันละหกถึงเจ็ดชั่วยามเลยทีเดียว

ราวกับว่าสวรรค์ต้องการจะชดเชยน้ำที่ระเหยเหือดแห้งไปในช่วงภัยแล้ง ให้กลับคืนสู่ผืนดินในเขตเยว่หูให้หมด

สวี่ชวนสั่งให้คนงานเตรียมการรับมือกับปัญหาน้ำท่วมให้พร้อม โดยให้ขุดลอกคูคลองในไร่นาและสวนผลไม้ เพื่อระบายน้ำออก ป้องกันไม่ให้น้ำท่วมขังจนพืชผลเสียหาย

ระดับน้ำในทะเลสาบขนาดย่อมก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

ฝนตกติดต่อกันถึงสิบวันเต็ม ในที่สุดก็หยุดตก

หลังจากผ่านพ้นภัยแล้งมาได้ ที่ดินส่วนใหญ่ ทั้งไร่นาและป่าเขา ก็แทบจะไม่มีพืชผลอะไรเหลือรอดอยู่เลย ดังนั้นจึงไม่ได้มีความเสียหายอะไรเพิ่มเติม

ตระกูลสวี่มีการจัดการระบบระบายน้ำที่ดี จึงไม่ได้รับผลกระทบจากฝนตกหนักแต่อย่างใด

ส่วนการจัดการกับที่นาที่ถูกน้ำท่วม ก็แค่ใช้เวลาปรับปรุงดินนิดหน่อย ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกับการทำนาในฤดูกาลหน้า

สวี่ชวนสั่งให้สวี่หมิงเวยไปกว้านซื้อผ้าขาวโปร่งแสงมาจำนวนมาก เพื่อเตรียมทดลองทำแปลงเกษตรแบบกางมุ้ง ซึ่งจะช่วยเพิ่มผลผลิตข้าว และทำให้สามารถปลูกข้าวได้ถึงสองครั้งต่อปี

นาข้าวทางฝั่งทิศตะวันออกของหมู่บ้านต้งซีทั้งหมด ล้วนตกเป็นกรรมสิทธิ์ของตระกูลสวี่ กินพื้นที่ไปถึงเจ็ดส่วนของพื้นที่ทั้งหมด

ส่วนอีกสามส่วนทางทิศตะวันตก ยังคงเป็นของชาวบ้านคนอื่นๆ

แต่นี่ก็คงเป็นแค่สถานการณ์ชั่วคราวเท่านั้นแหละ อีกไม่นาน ทั้งหมู่บ้านต้งซีก็คงจะตกเป็นของตระกูลสวี่ทั้งหมดอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ ตระกูลสวี่ยังมีที่ดินทำกิน ทั้งนาข้าวและไร่นาในหมู่บ้านใกล้เคียงอีกเป็นจำนวนมาก

เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการ ตระกูลสวี่มักจะกว้านซื้อที่ดินที่อยู่ติดๆ กันเป็นผืนใหญ่เสมอ

เมื่อนำพื้นที่นาข้าว ไร่นา และป่าเขามารวมกันแล้ว ตระกูลสวี่ก็มีที่ดินในครอบครองนับหมื่นหมู่เลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้ ตระกูลสวี่ได้รับผู้อพยพที่เดินทางกลับบ้านเกิดเข้ามาทำงานด้วยเป็นจำนวนมาก และหลังจากเสร็จสิ้นโครงการขุดทะเลสาบขนาดย่อม ก็ยังมีคนงานอีกหลายคนที่ตระกูลสวี่รับไว้เป็นคนงานประจำ

ดังนั้น ตระกูลสวี่จึงไม่มีปัญหาเรื่องขาดแคลนแรงงานเลย

ด้วยชื่อเสียงอันโด่งดังและบารมีของตระกูลสวี่ ที่สามารถฟันฝ่าวิกฤตภัยแล้งมาได้อย่างปลอดภัย ทำให้ชาวบ้านธรรมดาๆ หลายคนอยากจะเข้ามาพึ่งใบบุญของตระกูลสวี่

แต่ตระกูลสวี่ก็ไม่ได้เปิดรับใครเข้าทำงานมั่วซั่วหรอกนะ

ตระกูลสวี่จะคัดเลือกเฉพาะคนที่มีความเชี่ยวชาญด้านการเกษตร การบริหารธุรกิจ มีวิทยายุทธ์ติดตัว หรือมีทักษะพิเศษด้านใดด้านหนึ่งเท่านั้น

และทุกคนจะต้องผ่านการทดสอบประเมินนิสัยใจคออย่างเข้มงวดด้วย

ถ้าสอบตกเรื่องนิสัย ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ขั้นหนึ่ง ตระกูลสวี่ก็ไม่ขอรับไว้ทำงานด้วยเด็ดขาด

นอกจากนี้ ในช่วงฤดูทำนา ตระกูลสวี่ยังเปิดรับสมัครชาวบ้านมาทำงานเป็นลูกจ้างชั่วคราวด้วย ซึ่งก็ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเรื่องปากท้องของชาวบ้านไปได้มากเลยทีเดียว

————————————

เมื่อเวลาผ่านไป

เศรษฐกิจในอำเภอชิงเจียงก็เริ่มฟื้นตัวและกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เนื่องจากตระกูลสวี่มีการเตรียมพร้อมรับมือไว้เป็นอย่างดี

กิจการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารจุ้ยอวิ๋นจวี โรงสุราเชียนจินฟาง ร้านเสื้อผ้าเทียนอี้เก๋อ ร้านน้ำหอมอวิ๋นเซียงเก๋อ ร้านขายของแปลกฉีเฉี่ยวโหลว และร้านขายยาสมุนไพรไป๋เฉ่าเซวียน ล้วนแต่กลับมาขายดีเป็นเทน้ำเทท่าอีกครั้ง

เพราะที่นี่มีสินค้าให้เลือกซื้อครบครันทุกอย่าง

ในขณะที่ร้านค้าของตระกูลอื่นๆ ยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่ สินค้าบางอย่างก็ยังขาดตลาดอยู่เลย

สำนักฝึกยุทธ์หลงเซี่ยงก็กลับมาเปิดทำการอีกครั้ง และโรงเรียนตระกูลสวี่ในหมู่บ้านต้งซีก็มีเสียงเด็กๆ ท่องหนังสือเจื้อยแจ้วให้ได้ยินทุกวัน

สวี่หมิงซูและสวี่หมิงเซียนไม่ได้ไปเรียนที่สำนักฝึกยุทธ์อีกต่อไป พวกเขาเลือกที่จะอยู่ฝึกวิทยายุทธ์ด้วยตัวเองที่บ้าน

ฝึกฝนกันอย่างหนักหน่วงทั้งกลางวันกลางคืน

ก็เพราะประโยคที่สวี่หมิงเสวียนทิ้งท้ายไว้ว่า 'หวังว่าตอนที่กลับมา จะได้เห็นพวกเจ้าบรรลุระดับเบิกนภากันหมดแล้วนะ' นั่นแหละ

สวี่หมิงเวย ยังคงฝึกฝนวิทยายุทธ์และดูแลกิจการของตระกูลอย่างสม่ำเสมอ

สวี่หมิงหยวน รับหน้าที่ควบคุมกิจการทั้งหมดของตระกูลสวี่ วางแผนและขยายธุรกิจอย่างต่อเนื่อง และเจียดเวลามาฝึกวิทยายุทธ์บ้าง

ส่วนสวี่ชวน...

ในที่สุด เมื่อถึงเดือนสิบ เขาก็สามารถคิดค้นสูตร 'ยาบำรุงเบญจธาตุคืนสู่แก่นแท้' ซึ่งเป็นยาบำรุงระดับเบิกนภาสูตรเฉพาะของตระกูลสวี่ ที่ปรุงขึ้นมาเพื่อใช้ควบคู่กับ 《วิชาเบญจธาตุสร้างฟ้าแต่กำเนิด》 โดยเฉพาะได้สำเร็จ

ยาบำรุงสูตรนี้สามารถช่วยเร่งความเร็วในการฝึกฝนได้ถึงเกือบสองเท่า

จากตอนแรกที่สวี่ชวนคาดการณ์ไว้ว่า เขาอาจจะต้องใช้เวลาถึงสิบสองสิบสามปีในการฝึก 《วิชาเบญจธาตุสร้างฟ้าแต่กำเนิด》 ให้บรรลุขั้นสุดยอด แต่ตอนนี้เขาคิดว่า น่าจะใช้เวลาแค่ห้าหกปีก็สามารถซ่อมแซมรากปราณให้สมบูรณ์ได้แล้ว

ส่วนเรื่องการยกระดับความบริสุทธิ์ของรากปราณนั้น ก็คงต้องอาศัยความพยายามในการรวบรวมและสะสมพลังเบญจธาตุต่อไปเรื่อยๆ เพื่อฝืนลิขิตสวรรค์และเปลี่ยนชะตาชีวิตให้กลายเป็นรากปราณแท้

เขาคือผู้บุกเบิกเส้นทางนี้ของตระกูลสวี่ ถือเป็นการกรุยทางและสร้างบรรทัดฐานให้กับลูกหลานในรุ่นต่อๆ ไป

ถึงแม้สวี่หมิงเวยจะทะลวงขึ้นสู่ระดับเบิกนภาได้ก่อนเขา แต่สวี่ชวนก็คาดเดาว่า ความเร็วในการฝึกฝนของสวี่หมิงเวยน่าจะช้ากว่าเขาอยู่นิดหน่อย เพราะสวี่หมิงเวยไม่มีพรสวรรค์ชะตาชีวิตที่ช่วยสนับสนุนเรื่องการฝึกฝนวิชาเลย

"ท่านพ่อ ยาบำรุงเบญจธาตุคืนสู่แก่นแท้ นี่มัน..."

สวี่หมิงเวยมองดูสูตรยาบำรุงที่สวี่ชวนยื่นให้ แล้วก็นึกเชื่อมโยงไปถึง 《วิชาเบญจธาตุสร้างฟ้าแต่กำเนิด》 ทันที

"ก็อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ" สวี่ชวนตอบเรียบๆ "นี่คือสูตรยาบำรุงที่ออกแบบมาเพื่อใช้ควบคู่กับ 《วิชาเบญจธาตุสร้างฟ้าแต่กำเนิด》 โดยเฉพาะ ต้องกินวันละหนึ่งเทียบ ราคาสมุนไพรที่ใช้ปรุงยาวันละหนึ่งเทียบก็ตกประมาณห้าสิบตำลึง"

"ซี๊ดด~"

สวี่หมิงเวยถึงกับสูดปากด้วยความตกตะลึง "ค่าใช้จ่ายสูงเอาเรื่องเลยนะครับเนี่ย ถ้าเราสองคนพ่อลูกกินพร้อมกัน เดือนนึงก็ปาเข้าไปสามพันตำลึงเลยนะ โห... ขนาดตระกูลใหญ่ๆ ในเมืองเอกยังให้คนกินยาบำรุงระดับนี้ได้แค่ไม่กี่คนเองนะเนี่ย"

"พ่อก็เลยให้คนไปถางป่าเพิ่มอีกสามสิบหมู่แถวๆ สระเหมันต์มรกตไงล่ะ เอาไว้ปลูกสมุนไพรที่ต้องใช้ปรุงยาบำรุงสูตรนี้โดยเฉพาะเลย พอพวกมันโตได้ที่ เราก็จะสามารถผลิตยาบำรุงกินเองได้แบบไม่ต้องพึ่งใครแล้วล่ะ"

"ส่วนในอนาคต พ่อก็จะพยายามคิดค้นสูตรยาบำรุงสำหรับจอมยุทธ์ระดับเบิกนภาและระดับปรมาจารย์ออกมาอีก เพื่อให้ตระกูลสวี่เราสามารถสร้างยอดฝีมือระดับสูงขึ้นมาได้อย่างไม่ขาดสายไงล่ะ"

"ต้องรบกวนท่านพ่อเหนื่อยแล้วล่ะครับ"

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้ สวี่ชวนใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่สระเหมันต์มรกต กว่าจะกลับบ้านก็มืดค่ำ

เพราะเหตุนี้เอง เขาถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า การมีอยู่ของตัวเขานั้น ดูเหมือนจะส่งผลให้ต้นไม้และสมุนไพรบริเวณรอบๆ เจริญเติบโตได้เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยๆ ก็เร็วกว่าปกติถึงหนึ่งส่วนเลยทีเดียว

สวี่ชวนสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นผลมาจากพรสวรรค์ชะตาชีวิต 【เสินหนงร้อยโอสถ】 และ 【ฟ้าประทานพรแด่ผู้พากเพียร】 ที่ทำงานร่วมกัน

"แล้วถ้าวันหน้าเกิดมีพรสวรรค์ 【จักรพรรดิไม้ผู้ยิ่งใหญ่】 โผล่มาอีกล่ะ มันจะมีอิทธิฤทธิ์ขนาดไหนกันนะ"

สวี่ชวนส่ายหน้าหัวเราะกับความคิดของตัวเอง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปถามสวี่หมิงเวย "พรุ่งนี้ก็ถึงวันไปรับตัวเจ้าสาวของอาหยวนแล้วใช่ไหม ช่วงนี้เจ้านั่นเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"อาหยวนน่ะเหรอครับ ดูท่าทางจะตื่นเต้นน่าดูเลยล่ะครับ" สวี่หมิงเวยนึกภาพตามแล้วก็หัวเราะออกมา

"ก็แน่ล่ะ เพิ่งจะเคยเจอหน้าคุณหนูตระกูลอูแค่ครั้งเดียวเองนี่นา"

สวี่ชวนนึกภาพอาการประหม่าของสวี่หมิงหยวนออก ก็เลยหลุดขำออกมาเหมือนกัน "รอให้แต่งงานกันเข้าบ้านมา ค่อยๆ เรียนรู้ศึกษากันไป เดี๋ยวก็รักกันเองแหละ"

"แต่ว่านะตระกูลอูนี่ก็โลภมากไม่เบาเลยนะ เล่นขอแบ่งกำไรจากร้านอาหารจุ้ยอวิ๋นจวีไปตั้งห้าส่วน เป็นเวลาสิบปีเลยนะเนี่ย" สวี่หมิงเวยพูดด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

"ก็ปล่อยให้ตระกูลอูดีใจไปก่อนเถอะ"

"รออีกแค่ห้าปี อำเภอชิงเจียงก็จะต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลสวี่เราแล้วล่ะ"