ตอนที่ 52 แผนการของสวีเฉียน

ตอนที่ 52 แผนการของสวีเฉียน

สวีเฉียนคนนี้ ก็คือลูกชายคนโตของสวีเทานั่นเอง

ตระกูลสวีบ้านแตกสาแหรกขาด

สวีเฉียนกับนายท่านสามสวีและผู้คุ้มกันอีกห้าหกคนหนีเอาตัวรอดออกมาได้ แต่ระหว่างทางก็ดันมาเจอโจรกลุ่มนี้เข้า

นายท่านสามสวีและคนอื่นๆ ถูกฆ่าตายหมด ส่วนเขายอมคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต ประกอบกับพอมีฝีมืออยู่บ้าง และอ้างว่าสามารถเป็นกุนซือวางแผนให้พวกมันได้ สุดท้ายก็ต้องยอมลงมือฆ่าผู้คุ้มกันที่บาดเจ็บปางตายไปสองคนเพื่อเป็นตั๋วผ่านทาง ถึงจะได้เข้าร่วมแก๊งโจร

เขาเคียดแค้นอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก แถมยังต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มยอมให้โดนตบตี ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดฤทธิ์

ก็เพราะลูกพี่ของโจรกลุ่มนี้เป็นถึงจอมยุทธ์ระดับก่อฟ้าขั้นสูงสุด แถมยังมีจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งอยู่อีกหลายคน

บวกกับซ่องสุมกำลังชายฉกรรจ์ไว้อีกเป็นร้อยๆ คน ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่ที่ไม่มีจอมยุทธ์ระดับเบิกนภาคอยคุ้มครอง ก็ยังอาจจะโดนพวกมันฆ่าล้างโคตรได้ง่ายๆ

สวีเฉียนเองก็เป็นจอมยุทธ์ขั้นสอง แถมยังออกแผนการดีๆ ให้พวกมันได้หลายครั้ง สถานะในแก๊งก็เลยค่อยๆ สูงขึ้น จนได้เป็นถึงเบอร์หก

ก่อนหน้านี้

สวีเฉียนออกไปล่าสัตว์กับพรรคพวก เดินผ่านหมู่บ้านต้งซี เห็นตระกูลสวี่อยู่กันอย่างสงบสุข ก็เลยนึกถึงความรันทดของครอบครัวตัวเอง

ความแค้นก็เลยปะทุขึ้นมา

แต่เขาเกลียดโจรพวกนี้มากกว่า เพราะมันมาทำลายความหวังสุดท้ายในการกอบกู้ตระกูลสวีของเขาไปจนหมดสิ้น

เขาก็เลยเล่าเรื่องตระกูลสวี่ให้พวกพ้องฟัง เพื่อกระตุ้นความโลภของพวกมัน

จนนำมาสู่เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

ส่วนแผนการที่เขาเสนอนั้น ก็สามารถทำได้จริง

ด้วยกำลังของโจรกลุ่มนี้ สามารถทำลายตระกูลธรรมดาๆ ได้สบายมาก

แต่เขาก็รู้ดีว่าตระกูลสวี่นั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง

เขาจึงแอบหวังลึกๆ ว่าทั้งสองฝ่ายจะสู้กันจนพินาศย่อยยับไปตามๆ กัน

"ลูกพี่ เรื่องเล่นงานตระกูลสวี่ ข้าไม่ได้เป็นคนเริ่มพูดก่อนนะ ข้าก็แค่ออกความคิดเห็นตามที่ท่านต้องการ ส่วนจะทำหรือไม่ทำ มันก็อยู่ที่การตัดสินใจของท่านลูกพี่นั่นแหละ"

"ในคืนที่มืดมิด ทัศนวิสัยไม่ดี เราก็ปล่อยให้พวกตัวล่อไปตายแทนสิ ต่อให้เกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา โอกาสรอดชีวิตของลูกพี่กับพี่น้องคนอื่นๆ ก็ยังมีสูงมากอยู่นะ"

สวีเฉียนทำหน้าซื่อตาใส แบมือสองข้างออก "ถ้าจะให้คิดหาวิธีที่ได้ผลชัวร์ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ ข้าน้อยก็จนปัญญาจริงๆ ครับ"

"ตระกูลสวี่ไม่ใช่ตระกูลธรรมดาๆ นะ พวกเขามียอดฝีมือระดับเบิกนภาคอยคุ้มครองอยู่ด้วย"

ชายร่างกำยำอีกคนพูดขึ้น "ลูกพี่ ข้าว่าที่เจ้าหกพูดมามันก็ถูกนะ พวกเราทำอาชีพเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่แล้ว ก็ต้องเตรียมใจเผื่อการบาดเจ็บล้มตายไว้แล้วล่ะ"

"แถมถ้าพวกเรามัวแต่อุดอู้อยู่ที่นี่ คนเป็นร้อยๆ พอเสบียงหมด ก็ต้องอดตายกันหมดอยู่ดี"

"แต่ถ้าไปบุกตระกูลสวี่ ถ้าได้ของกลับมาก็ถือว่ากำไร ถ้าไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยลดจำนวนพวกตัวล่อไปได้บ้าง ไม่งั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสบียงที่มีจะเลี้ยงคนเป็นร้อยๆ ไปได้อีกนานแค่ไหน"

"ถ้าล้มเหลว อย่างมากพวกเราก็แค่หนีออกจากอำเภอชิงเจียง ไปหากินที่อำเภออื่นแทน"

"ตระกูลใหญ่ๆ ส่วนใหญ่ก็ย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองกันหมดแล้ว จะหาตระกูลใหญ่ที่ปักหลักอยู่บ้านนอกแบบตระกูลสวี่นี่ หาได้ยากมากเลยนะ"

"ดูเหมือนเจ้าสองก็เห็นด้วยที่จะไปบุกตระกูลสวี่สินะ" ชายหน้าบากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ "แล้วพี่น้องคนอื่นๆ ล่ะ ใครเห็นด้วยก็ยกมือขึ้นมาเลย"

พรึ่บๆๆ~

เกือบเก้าในสิบส่วนยกมือเห็นด้วย

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเราก็ไปปล้นตระกูลสวี่กันเลย!"

เพื่อลดความหวาดระแวงของชายหน้าบาก สวีเฉียนก็เสนอต่อ "ลูกพี่ เราน่าจะรอไปก่อนสักสองสามวัน ส่งพวกลูกน้องปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาไปสอดแนมดูก่อน ไปดูว่าพวกตระกูลสวี่จัดสรรกำลังคนยังไง เวลาเปลี่ยนกะลาดตระเวนตอนไหนบ้าง"

"เจ้าหกนี่รอบคอบจริงๆ"

ชายหน้าบากเริ่มเบาใจลง "เอาตามที่เจ้าว่าเลย เจ้าสอง เจ้าไปรับผิดชอบเรื่องนี้กับเขาด้วยนะ"

"รับทราบ ลูกพี่"

————————

"คุณชายใหญ่ขอรับ ช่วงนี้มีพวกชาวบ้านธรรมดาๆ มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ กิจการของเราบ่อยๆ เลยขอรับ"

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเข้ามารายงานตามปกติ

"เป็นคนหน้าเดิมๆ หรือเปล่า"

สวี่หมิงเวยขมวดคิ้วแน่นจนเป็นรอยบุ๋มลึกที่กลางหน้าผาก

"ไม่ใช่ขอรับ" ผู้คุ้มกันส่ายหน้า

สวี่หมิงเวยคลายคิ้วลง คิดว่าคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

"พี่ใหญ่ เรื่องผิดปกติแบบนี้ เราต้องระวังตัวไว้ก่อนนะ"

จู่ๆ สวี่หมิงเสวียนก็พูดขึ้น พอได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก

"ก็จริง แต่ก็ไม่ต้องถึงกับตื่นตูมไปหรอก แค่เพิ่มกำลังคนออกลาดตระเวนทั้งวันทั้งคืน แสดงความแข็งแกร่งให้พวกมันเห็น ข้าเชื่อว่าพวกโจรหน้าไหนก็คงไม่กล้ามาแหยมกับตระกูลสวี่หรอก"

สวี่หมิงเสวียนพยักหน้า เห็นด้วยกับสิ่งที่สวี่หมิงเวยพูด

เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน แต่ไม่นานก็หายไปเอง พวกนั้นก็แค่มีใจคิดจะขโมยแต่ไม่มีความกล้าพอ

แต่ไม่รู้ทำไม ความกังวลในใจของเขากลับไม่จางหายไปเลย ราวกับมีเมฆดำปกคลุมอยู่กลางใจ หรือเหมือนมีก้างติดคอ

สวี่หมิงเสวียนจึงรีบไปหาสวี่ชวน เพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังและขอคำปรึกษา

ในสายตาของเขา สวี่ชวนคือคนที่มีสติปัญญาเฉียบแหลมที่สุด

"มีชาวบ้านมาป้วนเปี้ยน แล้วเจ้าก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีงั้นรึ?"

สวี่หมิงเสวียนคิดไม่ออก แต่สวี่ชวนรู้สาเหตุดี

นี่คือผลจากพรสวรรค์ชะตาชีวิต 【มุ่งดีเลี่ยงร้าย】 นั่นเอง

ถ้าสวี่หมิงเสวียนไม่ได้มาบอก เขาเองก็คงคิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ และเต็มที่ก็คงแค่เพิ่มกำลังคนลาดตระเวนให้มากขึ้นเท่านั้น

"ถ่านโถว พ่อเชื่อเจ้านะ ต่อไปนี้เจ้าก็ต้องเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองด้วยล่ะ มันอาจจะช่วยรักษาชีวิตเจ้าในยามคับขันได้เลยนะ"

"ขอรับ ท่านพ่อ"

พอได้รับการยอมรับ สวี่หมิงเสวียนก็ยิ้มหน้าบานทันที

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องไปยุ่งหรอก เดี๋ยวพ่อจะจัดการเอง"

สองวันต่อมา สวี่ชวนก็ได้รับการแจ้งเตือนจากคำทำนาย

【คำทำนายวันนี้: ร้าย ยามไฮ่ (21.00-23.00 น.) จะมีจอมยุทธ์ระดับก่อฟ้าขั้นสูงสุดนำกองกำลังผู้อพยพจำนวนมากมาบุกโจมตีสวนผลไม้ ไร่นา แปลงสมุนไพร และคฤหาสน์หลักของตระกูลสวี่】

"ผู้อพยพจำนวนมาก... ก็น่าจะมีสักหลายร้อยคนล่ะมั้ง"

"มีระดับก่อฟ้าขั้นสูงสุดแค่คนเดียวคงไม่พอ น่าจะมีจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองปะปนมาด้วยหลายคนเลยล่ะ"

คำทำนายไม่ได้บอกรายละเอียดแน่ชัด สวี่ชวนก็เลยต้องประเมินสถานการณ์ให้เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน

"คิดจะมาบุกตระกูลสวี่งั้นรึ ข้าจะทำให้พวกแกไม่ได้กลับไปเลยคอยดู!"

ไม่ไกลจากประตูคฤหาสน์ตระกูลสวี่ มีหอสังเกตการณ์สูงหลายสิบเมตรตั้งตระหง่านอยู่

หอนี้สวี่ชวนสั่งสร้างขึ้นมาเพื่อให้สวี่หมิงเวยใช้โดยเฉพาะ

บริเวณรอบๆ รัศมีสิบลี้ล้วนเป็นพื้นที่เปิดโล่ง พอสวี่หมิงเวยขึ้นไปยืนอยู่บนนั้น ต่อให้เป็นตอนกลางคืน เขาก็สามารถมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

บวกกับทักษะการยิงธนูของเขา

ถ้าเขายิงศรออกไปในจังหวะที่ศัตรูอยู่รวมกันเป็นกระจุก ศรดอกเดียวก็อาจจะทะลวงร่างศัตรูได้เจ็ดแปดคน และกระแทกคนรอบข้างปลิวไปได้อีกยี่สิบสามสิบคนเลยทีเดียว

นี่ขนาดใช้แค่ธนูเหล็กดำธรรมดาๆ นะ

ถ้าเปลี่ยนมาใช้ 【ธนูเหมันต์ทะลวงเมฆา】 ล่ะก็ อานุภาพคงจะน่ากลัวกว่านี้อีกหลายเท่าตัว

เมื่อรัตติกาลมาเยือน

จู่ๆ สวี่ชวนก็เรียกผู้คุ้มกันทั้งหมดมารวมตัวกันที่หน้าประตูบ้าน พวกสวี่หมิงเวยก็มาด้วย

"คืนนี้ ให้เพิ่มกำลังคนเฝ้ายามที่สวนผลไม้ แปลงสมุนไพร และไร่นาเป็นสองเท่า จนกว่าจะสว่าง"

บรรดาผู้คุ้มกันต่างก็พากันซุบซิบด้วยความแปลกใจ

พวกสวี่หมิงเวยก็มองหน้าพ่อด้วยความไม่เข้าใจเหมือนกัน

"อาหยวน เจ้ากับอวิ๋นหนู ครูฝึกจาง และครูฝึกเฉียน ไปเฝ้าที่สวนผลไม้นะ ต้าหนิว ครูฝึกเมิ่ง และเสวี่ยจี้ พาเสือขาวไปเฝ้าที่แปลงสมุนไพร ถ่านโถว หลี่จื้อ ครูฝึกฉาง ครูฝึกจิน จ้าวต้าหลง ซุนฟู่กุ้ย พวกเจ้าไปเฝ้าที่ไร่นา"

"หน่วยลาดตระเวนชุดเดิมก็ถือคบเพลิงเดินตรวจตราไปตามปกติ ส่วนคนที่เหลือให้ไปซุ่มดักรออยู่รอบๆ"

"ส่วนสือโถว เจ้าขึ้นไปประจำการบนหอสังเกตการณ์"

"ถ้ามีใครหน้าไหนกล้าบุกเข้ามา ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือ!"

รังสีอำมหิตเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างของสวี่ชวน ทำให้คนอื่นๆ สัมผัสได้ถึงความเด็ดขาดของเขา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามอะไรอีก

สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือ เชื่อฟังท่านพ่อ และเชื่อฟังผู้นำตระกูลของพวกเขา

ทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลสวี่ เหลือแค่ครูฝึกระดับจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งสามคน กับบ่าวไพร่ที่เคยฝึกยุทธ์มาบ้างแต่ยังไม่ถึงขั้นจอมยุทธ์อีกหลายสิบคน

ลูกธนูจำนวนมหาศาลถูกขนออกมา

หอสังเกตการณ์มีรอกกว้านสำหรับลำเลียงลูกธนูขึ้นไปส่งให้ได้อย่างต่อเนื่อง

"ผู้นำสวี่ ข้ามากินนอนอยู่ที่บ้านท่านฟรีๆ ก็ควรจะต้องออกแรงช่วยบ้าง ไม่งั้นคงรู้สึกไม่สบายใจแย่"

กู้ยีผิงเดินเข้ามาหาสวี่ชวน พร้อมกับประสานมือคารวะ

สวี่ชวนหันไปมองกู้ยีผิง จับมือห้ามไม่ให้เขาทำความเคารพ แล้วยิ้มพูดว่า "พี่กู้ พวกเรานับถือกันเหมือนพี่น้อง ไม่ต้องทำตัวห่างเหินแบบนี้หรอกขอรับ"

"ถ้าท่านมีน้ำใจล่ะก็ อีกสักชั่วยาม รบกวนท่านช่วยแอบไปดูลาดเลาที่สวนผลไม้กับแปลงสมุนไพรหน่อยเถอะขอรับ ถ้าไม่มีอันตรายอะไรร้ายแรง ก็ไม่ต้องลงมือช่วยหรอก ปล่อยให้พวกเด็กๆ เขาได้ฝึกปรือฝีมือกันบ้าง"

"สมควรแล้วล่ะ" กู้ยีผิงประสานมือรับคำ พร้อมกับยิ้มบางๆ