ตอนที่ 22 ปั่นยอดรับรางวัล

ตอนที่ 22 ปั่นยอดรับรางวัล

คุณครูไฉมีชื่อเต็มว่าไฉเจ๋อ อายุก็ปาเข้าไปกว่าครึ่งร้อยแล้ว น่าจะอีกไม่กี่ปีก็คงเกษียณอายุราชการ

เมื่อเจอคุณครูของตัวเอง เวินหย่าก็อดไม่ได้ที่จะทำตัวไม่ถูก รีบเอ่ยทักทายทันที

พอไฉเจ๋อเห็นลูกศิษย์ของตัวเองทั้งสองคน ก็ประหลาดใจไม่น้อย ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา "พวกเธอสองคนจะมาเช่าห้องนี้เหรอ?"

"คุณครูไฉ ห้องนี้เป็นของคุณครูเหรอครับ?" ฉินเซี่ยงหยางยกมือเกาหัว

ส่วนคุณป้าก็ทำหน้าเหมือนเจอเรื่องสนุกๆ นั่งดูงิ้วอยู่ข้างๆ ขาดก็แต่เมล็ดแตงโมในมือเท่านั้นแหละ

"พวกเธอสองคน... จะอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ?" ไฉเจ๋อพยักหน้ารับ ขมวดคิ้วถาม

"เปล่าครับ ผมอยู่กับพ่อครับ" ฉินเซี่ยงหยางต้องเอาคำโกหกเมื่อกี้มาอธิบายซ้ำอีกรอบ ถ้าคุณป้าคนนี้ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย เขาคงจะยอมบอกความจริงไปแล้วล่ะ เขามั่นใจในนิสัยใจคอของคุณครูไฉ แต่ตอนนี้จะให้ความแตกไม่ได้เด็ดขาด

ไฉเจ๋อเป็นครูที่ดี ชื่อเสียงก็ดี วางตัวเป็นกันเอง แถมยังหัวสมัยใหม่ เวลาเจอนักเรียนเดินจับมือกันหรือแอบเล่นโทรศัพท์มือถือ ก็แค่ยิ้มแล้วตักเตือนเบาๆ จากนั้นก็ทำเป็นหูทวนลมมองไม่เห็น จึงเป็นที่รักของพวกนักเรียนมาก

แววตาของไฉเจ๋อแฝงไปด้วยความกังขาเล็กน้อย แต่แล้วก็คลายคิ้วที่ขมวดมุ่นลง พยักหน้าแล้วบอกว่า "ก็ได้ ในเมื่อพวกเธอเรียกฉันว่าครู งั้นฉันจะลดราคาให้พิเศษก็แล้วกัน คิดแค่เดือนละห้าร้อยหยวนก็พอ ไม่ต้องจ่ายค่ามัดจำด้วย จ่ายเป็นรายเดือนก็พอ!"

พอคุณป้าได้ยินแบบนั้น ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที "แต่ค่านายหน้าของฉันห้ามขาดไปแม้แต่แดงเดียวเลยนะ!"

ค่านายหน้าของคุณป้าคือครึ่งหนึ่งของค่าเช่าเดือนแรก ซึ่งป้าแกหมายความว่า ยังไงซะค่านายหน้าก็ต้องคิดจากฐานค่าเช่าหนึ่งพันห้าร้อยหยวน

"เออ รู้แล้วน่า ไม่ขาดของเธอหรอก!" ไฉเจ๋อโบกมือปัดๆ

ฉินเซี่ยงหยางรีบพูดขึ้นมา "คุณครูไฉครับ เอาเป็นราคาหนึ่งพันห้าร้อยหยวนเหมือนเดิมเถอะครับ ยังไงพ่อผมก็เป็นคนจ่ายอยู่แล้ว พ่อผมรวยจะตายไป!"

ก่อนหน้านี้เขาไปดูห้องเช่าแบบแชร์กันอยู่ ค่าเช่ายังปาเข้าไปตั้งสามร้อยหยวนแล้ว นี่ให้เช่าตั้งห้องใหญ่ในราคาห้าร้อยหยวน มันจะถูกเกินไปแล้ว

"ไอ้เด็กบ้า ไม่รู้จักประหยัดเงินให้พ่อแกบ้างเลยนะ!" ไฉเจ๋อด่าแบบขำๆ แล้วพูดต่อ "เอาล่ะ งั้นเราพบกันครึ่งทางก็แล้วกัน คิดแค่หนึ่งพันหยวนขาดตัว ถ้าขืนแกยังเรื่องมากอีก ก็ไปหาเช่าห้องอื่นเลยไป!"

คุณป้าได้ยินแล้วก็ถึงกับเบิกตากว้าง เพิ่งจะเคยเห็นคนต่อรองค่าเช่าห้องกันแบบนี้ก็วันนี้แหละ

ฉินเซี่ยงหยางทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ เอาไว้ช่วงเทศกาลค่อยหาซื้อผลไม้หรือของขวัญไปเยี่ยมคุณครูไฉเพื่อเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน

ทั้งสองคนเซ็นสัญญากันอย่างรวดเร็ว จากนั้นไฉเจ๋อก็ส่งกุญแจห้องที่เหลือให้ฉินเซี่ยงหยาง ส่วนเขาก็จ่ายเงินสดหนึ่งพันหยวนให้คุณครูไป แล้วคุณครูก็หันไปแบ่งเงินเจ็ดร้อยห้าสิบหยวนให้คุณป้าอีกที

คุณป้ารับเงินมา เอ่ยปากลาแล้วก็เดินจากไป

"พวกเธอสองคนเป็นเด็กดีนะ แต่อีกไม่นานก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เชื่อครูเถอะ จะมีเรื่องอะไรก็เก็บเอาไว้ก่อน รอให้สอบเสร็จแล้วค่อยว่ากัน จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง เข้าใจไหม?" ก่อนกลับ ไฉเจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะกำชับอีกรอบ ฉินเซี่ยงหยางรีบรับปากอย่างแข็งขัน เขารู้ดีว่าคุณครูไฉหวังดีกับพวกเขาสองคน

"คุณครูไฉ เดินทางปลอดภัยนะครับ" ทั้งสองคนกล่าวลา แล้วไฉเจ๋อก็ปั่นจักรยานบุโรทั่งของตัวเองจากไป

หลังจากนั้น ฉินเซี่ยงหยางก็ลังเลอยู่ว่าควรจะบอกความจริงกับคุณครูดีไหม แต่คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะ ขืนคุณครูไฉรู้ความจริงเข้า มีหวังเอาเงินมาคืนเขาแน่ๆ

"คืนนี้เธอไปนอนที่โรงแรมก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยเปลี่ยนแม่กุญแจใหม่ แล้วไปซื้อพวกเครื่องนอนมาค่อยย้ายเข้ามาอยู่ ไม่ใช่ว่าฉันระแวงคุณครูไฉหรอกนะ แต่ฉันกันไว้เผื่อทางฝั่งนายหน้าเขามีปัญหาน่ะ" ฉินเซี่ยงหยางอธิบาย

"ได้สิ ตามใจเธอเลย" เวินหย่าพยักหน้า ก่อนจะบอกว่า "เครื่องนอนที่บ้านฉันมีอยู่แล้ว พรุ่งนี้ฉันค่อยย้ายของมาที่นี่ก็แล้วกัน ไม่ต้องซื้อใหม่หรอก"

ฉินเซี่ยงหยางพยักหน้า "เอาสิ งั้นพรุ่งนี้ฉันไปช่วยขนของนะ"

พอตกลงกันเสร็จสรรพ ฉินเซี่ยงหยางก็เดินไปส่งเวินหย่าที่โรงแรม การไปส่งเป็นแค่เป้าหมายรอง เป้าหมายหลักคือการเอาเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานไปเก็บไว้ในห้องเช่าก่อนต่างหาก

พอกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้นั่งพักให้หายเหนื่อย พานเสี่ยวถิงก็โทรมาหา บอกว่าทำแผนธุรกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถามเขาว่าว่างจะมาดูเมื่อไหร่

พรุ่งนี้เขาต้องไปช่วยเวินหย่าย้ายบ้าน ก็เลยนัดเป็นคืนมะรืนนี้แทน

พอคุยโทรศัพท์เสร็จ ฉินเซี่ยงหยางก็ดูเวลา ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มแล้ว อารมณ์อยากทำการบ้านก็ปลิวหายไปหมดสิ้น เขาจึงเปิดระบบขึ้นมาดูอีกครั้ง มองดูคะแนนสะสมที่ว่างเปล่าแล้วก็รู้สึกปวดใจ พอเหลือบไปเห็นของรางวัลในวงล้อสุ่มรางวัล ก็ยิ่งรู้สึกอยากได้เข้าไปใหญ่

เขาลองเช็กยอดเงินในโทรศัพท์มือถือดู ก็พบว่ายังมีเงินเหลืออยู่อีกสามแสนห้าหมื่นกว่าหยวน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าระบบของเขามันช่างกระจอกงอกง่อยเสียเหลือเกิน ดูระบบของชาวบ้านเขาสิ แค่สามวันก็ปาเข้าไปหลักล้านแล้ว หลักสิบล้านยังถือว่าจิ๊บๆ หลักร้อยล้านก็แค่เศษเงิน แล้วทำไมของเขา ผ่านมาตั้งหลายวันเพิ่งจะเก็บหอมรอมริบได้แค่สามแสนห้าหมื่นหยวนเองล่ะ?

หรือว่าพรุ่งนี้จะไปขูดหวยหาเงินมาใช้เล่นอีกดี?

ฉินเซี่ยงหยางเอามือเท้าคาง ถ้ารู้อย่างนี้น่าจะโอนเงินให้เวินหย่าอีกสักแสนหยวน จะได้เอามาสุ่มรางวัลสักรอบ

ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนตอนเล่นเกมกาชาปองนั่นแหละ พอกดสุ่มสิบครั้งรวดแล้วได้แต่เกลือ ก็อดไม่ได้ที่จะเติมเงินเข้าไปอีก 648 หยวน เพื่อจะกดสุ่มสิบครั้งรวดอีกรอบ

ยิ่งคิด ฉินเซี่ยงหยางก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองต้องกดสุ่มอีกสักรอบให้ได้ คิดสะระตะอยู่นาน สุดท้ายเขาก็ควักโทรศัพท์มือถือยี่ห้อแอปเปิลออกมา (ตอนที่ 19 ซื้อส้ม 4 แต่อยู่ๆ คนเขียนก็เปลี่ยนเป็นแอปเปิล - ผู้แปล) โหลดแอปเถาเป่า แล้วจัดการผูกบัตรธนาคารอย่างรวดเร็ว

แต่ว่าจะซื้ออะไรดีล่ะ?

ของธรรมดาทั่วไปจะให้ยอดถึงแสนหยวนมันก็แอบยากอยู่นะ หรือว่าจะซื้อทองคำดี? แต่ถ้าซื้อทองคำ มันจะนับเป็นการลงทุนหรือเปล่านะ?

ช่างเถอะๆ อย่าเสี่ยงดีกว่า หาซื้ออะไรที่มันชัวร์ๆ ดีกว่า หรือจะซื้อนาฬิกาข้อมือสักเรือนดี? นาฬิการาคาหลักแสนมันก็น่าจะดูดีไม่หยอกเลยนะ?

คิดได้ดังนั้น เขาก็พิมพ์ค้นหานาฬิกาข้อมือ ตั้งช่วงราคา แล้วก็เลื่อนดูรูปภาพเพื่อหารุ่นที่ดูเข้าตาที่สุด ยี่ห้อเชียนกั๋ว ราคาหนึ่งแสนสามหมื่นห้าพันหยวน

กดเลือก สั่งซื้อ จ่ายเงิน เรียบร้อย แน่นอนว่าที่อยู่สำหรับจัดส่ง ฉินเซี่ยงหยางเลือกให้ส่งไปที่ห้องเช่าที่เพิ่งเช่าให้เวินหย่า ไม่ใช่บ้านของเขาเอง

พอปิดหน้าจอแอปพลิเคชัน ฉินเซี่ยงหยางก็เปิดระบบขึ้นมา คะแนนสะสมเพิ่มขึ้นเป็น 14 คะแนนแล้ว แถมยังมีสิทธิ์สุ่มรางวัลอีกหนึ่งครั้ง เขาจึงเดินไปที่ห้องน้ำ บีบสบู่ล้างมือจนสะอาดเอี่ยมอ่องถึงสองรอบ ก่อนจะกลับมากดสุ่มรางวัล

วงล้อหมุนติ้วไม่หยุด ฉินเซี่ยงหยางจ้องมองตาไม่กะพริบ จนกระทั่งวงล้อค่อยๆ หยุดลง

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับกระดาษทิชชูเจินเจินหนึ่งห่อ!]

"เพล้ง"

ฉินเซี่ยงหยางเลือดขึ้นหน้า หักปากกาในมือจนหักดังเป๊าะ แล้วเปิดแอปเถาเป่าขึ้นมาด้วยความโมโห สั่งซื้อนาฬิกาข้อมือผู้หญิงยี่ห้อเชียนกั๋วรุ่นเดียวกันไปอีกหนึ่งเรือน กดสั่งซื้อทันที!

จากนั้น ฉินเซี่ยงหยางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดสุ่มรางวัลอีกครั้ง

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับเงินสดหนึ่งล้านหยวน!]

ฉินเซี่ยงหยางกะพริบตาปริบๆ ถึงจะไม่ได้ของวิเศษอะไร แต่มันก็ตรงไปตรงมาดี ได้เงินสดมาตั้งล้านหยวน ก็ถือว่าคุ้มค่ากับที่เขายอมเสียเงินไปตั้งแสนกว่าหยวนแล้วล่ะ

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นข้อความแจ้งยอดเงินเข้าบัญชีจำนวนหนึ่งล้านหยวน ตอนนี้เขาก็กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านกับเขาแล้วสินะ ไม่เลวเลยจริงๆ อ้อ เกือบลืมไปเลยว่ายังมีรถสปอร์ตอีกคัน ช่างมันเถอะ

จากนั้น ฉินเซี่ยงหยางก็กดแลกบัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนเลเวลหนึ่งกับบัตรคืนเงินจากการใช้จ่ายในร้านค้าระบบ แล้วกดใช้งานบัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนทันที ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ความจริงแล้วเขาน่าจะกดแลกบัตรคืนเงินก่อนแล้วค่อยไปซื้อนาฬิกาข้อมือ แต่เมื่อกี้เขามัวแต่หัวเสียก็เลยลืมคิดไปซะสนิท

บัตรแลกเปลี่ยนโอกาสการลงทุนเลเวลหนึ่งจะสุ่มกระตุ้นโอกาสการลงทุนในจำนวนเงินที่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวน ในขณะที่ฉินเซี่ยงหยางกำลังเดาว่าโทรศัพท์สายต่อไปที่จะโทรเข้ามาจะเป็นเรื่องอะไรนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่าบนหน้าต่างระบบมีตัวหนังสือปรากฏขึ้นมาแล้ว

[หมายเลขที่ถูกรางวัลสลากต้าเล่อโท่วรางวัลที่สามงวดต่อไป 04 18 27 28 30 03 01 จำนวนเงินลงทุน 10 หยวน (5 สลาก) คาดการณ์ผลตอบแทน 50,000 หยวน!]

[จบตอน]